Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ

Από το συλλογικό έργο με τίτλο ΜΥΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ – 23 ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΓΝΩΣΗΣ (Εκδόσεις Αρχέτυπο, www.archetypo.com.gr)

Ιορδάνης Πουλκούρας

Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί μια απίστευτη (παρα)φιλολογία για τη Μαρία τη Μαγδαληνή και τη σχέση της με την ευρωπαϊκή εσωτερική παράδοση.

Έφτασε στην Ευρώπη και μάλιστα στη Νότια Γαλλία; Γέννησε το παιδί του Χριστού; Είχε άραγε ένα ή πολλά παιδιά; Το μεγάλο μυστικό της, που υποτίθεται ότι διαφύλαξαν οι Καθαροί, ήταν ότι το Άγιο Δισκοπότηρο δεν ήταν τίποτα άλλο από το Άγιο Αίμα των απογόνων της;

Μήπως αυτό ήταν το θανάσιμο μυστικό των Ναϊτών, που διέσωσαν εν συνεχεία οι Τέκτονες;

Ιστορίες, αφηγήσεις και θρύλοι που έχουν ξεφύγει εδώ και χρόνια από τα πλαίσια της ιστορικής έρευνας και «κολυμπούν» με θράσος και υπερηφάνεια στα νερά της φαντασίας – αφού μέχρι και οι εξωγήινοι έχουν επιστρατευτεί για να προσθέσουν νέες διαστάσεις στα… «μυστικά της Μαγδαληνής»!

Κανένα πρόβλημα… Αρκεί πάντα να κατανοεί ο αναγνώστης πού τελειώνει η ιστορία και πού αρχίζει η φαντασία…

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΣΑΛΙΑ

Το περασμένο καλοκαίρι, επέστρεψα μετά από αρκετά χρόνια στην περιοχή αυτή της Νότιας Γαλλίας, όπου οι θρύλοι και τα ιστορικά στοιχεία για τη Μαρία Μαγδαληνή συναντιούνται, δημιουργώντας ένα μυστήριο και σαγηνευτικό παζλ.

Ωστόσο, «πίσω από τις γραμμές» μπορεί να διακρίνει κανείς μυστικούς δεσμούς, που ενώνουν εποχές και παραδόσεις, φτάνοντας μέχρι την αρχαία Ελλάδα. Και για να γίνω σαφέστερος, μιλώ για το κομμάτι της Προβηγκίας από τη Μασσαλία και προς δυσμάς, καθώς και για το Λανγκεντόκ.

Αν κοιτάξουμε στο χάρτη, θα δούμε ότι την περιοχή προφυλάγουν δύο πανίσχυρα φυσικά φρούρια: ο όγκος των Πυρηναίων δυτικά και ο συμπαγής ορεινός όγκος της κεντρικής Γαλλίας. Αυτό σημαίνει ότι στο παρελθόν ήταν πολύ δύσκολο να περάσουν στη Νότια Γαλλία τόσο οι βαρβαρικές ορδές από το Βορρά, όσο και οι μουσουλμάνοι που κατείχαν για χρόνια τη γειτονική Ισπανία.

Το λιμάνι της Μασσαλίας είναι το μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι της Μεσογείου. Αναγκαίο σημείο διέλευσης για όποιον πηγαίνει από και προς ανατολάς και το κοντινότερο λιμάνι προς την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Νοτιοδυτικά της Μασσαλίας είναι το τεράστιο δέλτα του Ροδανού ποταμού, η Καμάργκ.

Ο Ροδανός είναι πλωτός ποταμός απ’ όπου τα εμπορεύματα που έφταναν μπορούσαν να προωθηθούν με ταχύτητα προς την κεντρική Ευρώπη, αυξάνοντας την εμπορική δύναμη και τον πλούτο της περιοχής.

Σε αυτή την ασφαλή και εύφορη γη, είδαν από νωρίς τη δυνατότητα της εμπορικής ανάπτυξης, όπως είναι φυσικό, οι ναυτικοί λαοί.

Έτσι, πριν από 2.600 χρόνια, Έλληνες από τη Φώκαια της Ιωνίας ίδρυσαν τη Μασσαλία. Μια επέτειο που γιορτάζουν κάθε χρόνο με πανηγυρισμούς οι σημερινοί Μασσαλιώτες οι οποίοι –κυρίως οι παλιοί– ακόμα αποκαλούν την πόλη τους Foccea! Μάλιστα μέχρι το μεσοπόλεμο, στο λιμάνι της Μασσαλίας μπορούσες άνετα να συνεννοηθείς στα ελληνικά, ενώ σε κεντρικό σημείο της πόλης δεσπόζει το άγαλμα του Πυθέα του Μασσαλιώτη (4ος αι. π.Χ.).

Λίγο πριν τους Ίωνες, είχαν εγκαταστήσει στην περιοχή εμπορικό σταθμό και οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι ονόμαζαν το λιμάνι «Ρα» προς τιμήν του θεού τους. Ωστόσο, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, παρά την παντοδυναμία τους σε Αφρική και Ασία για χιλιάδες χρόνια, δεν ήταν ναυτικός λαός. Είναι γνωστό, ότι  ναυτικές υπηρεσίες τούς παρείχαν οι Κρήτες της μινωικής εποχής. Το σημειώνω και θα καταλάβετε παρακάτω την αιτία…

 

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΑΡΙΕΣ

Η Μασσαλία, λοιπόν, το μεγαλύτερο εμπορικό λιμάνι της Μεσογείου, ήταν κέντρο επικοινωνίας με τις χώρες της Ανατολής πέρα από τη θάλασσα, στην Αίγυπτο, στους Αγίους Τόπους, στη Συρία, στο Λίβανο, στη Βόρειο Αφρική.

Η επικοινωνία ήταν συνεχής και όλοι αντάλλασσαν προϊόντα και πολιτισμό. Η ευμάρεια του εμπορίου και η επικοινωνία φέρνει την ανοχή, τη γνώση και την αποδοχή των συνηθειών και των παραδόσεων των «ξένων», που εγκαθίσταντο στην περιοχή, οργανώνοντας τις δικές τους κοινότητες και εμπορικούς σταθμούς.

Όπως ήταν φυσικό, σε κάθε δύσκολη στιγμή τα πλοία έφερναν πρόσφυγες από την «άλλη πλευρά»  της θάλασσας, που γνώριζαν ότι εδώ θα βρουν ένα ειρηνικό μέρος γης για να κατοικήσουν.

Κατά τη διάρκεια των μαχών, που προηγήθηκαν της καταστροφής της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., πολλοί Εβραίοι πρόσφυγες έφτασαν στην περιοχή, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το μεγαλύτερο εβραϊκό αστικό κέντρο της εποχής.

Σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις, ένα καράβι γεμάτο με Ιουδαίους οπαδούς του Ιησού έφτασε στο ρωμαϊκό οχυρό του Ρα, λίγο μετά τη Σταύρωση.

Από το πλοίο αποβιβάστηκαν τρεις Μαρίες, που ήταν μέλη της οικογένειας του Ιησού και του Ιωάννη του Βαπτιστή. Το οχυρό ονομαζόταν έτσι από τον αιγυπτιακό εμπορικό σταθμό που προϋπήρχε και τον αρχαίο ναό πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε στη συνέχεια η εκκλησία και το χωριό των Saintes Maries de-la-Mer.

1-saint-maries

Οι Μαρίες που έφτασαν ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία η αδελφή της Παναγίας και μητέρα του μικρού Ιάκωβου, και η Μαρία Σαλώμη, μητέρα του Ιωάννη και του πρεσβύτερου Ιάκωβου. Μαζί τους ήταν και η μικρή Σάρα η Αιγύπτια, κατ’ άλλους κόρη, κατ’ άλλους υπηρέτρια της Μαγδαληνής.

Η παράδοση λέει ότι αυτή η ομάδα διέδωσε το λόγο του Κυρίου και πολύ σύντομα ένα μεγάλο μέρος των Προβηγκιανών ασπάστηκε το χριστιανισμό. Οι Μαρίες και η Σάρα παρέμειναν στο παραλιακό χωριό, όπου είχαν αποβιβαστεί. Όταν πέθαναν, γύρω στο 50 μ.Χ., ένας από τους συνοδούς τους, ο  Saint Trophime, ήρθε για να τελέσει την ταφή τους. Θάφτηκαν κοντά σε ένα παρεκκλήσι, που είχαν χτίσει στο κέντρο του χωριού.

Πώς μπόρεσαν όμως αυτοί οι ολιγάριθμοι πρόσφυγες να διαδώσουν τόσο εύκολα το λόγο του Ιησού στην Προβηγκία;

Λέγεται πως το πέτυχαν, επειδή κατείχαν το «τρόπαιο» (trophée), το ιερό αντικείμενο που συνδέεται και με το μύθο και το ίδιο το όνομά του Saint Trophime: ένα ιερό αντικείμενο ή μια ιερή δύναμη, που χαρίζει προστασία και δύναμη στον εκλεκτό που το κατέχει…

 

ΜΙΑ ΟΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Ο πρώτος αυτός θρύλος, στην εξέλιξή του έγινε αρχικά μέρος της αίγλης των Μεροβίγγειων Φράγκων ηγεμόνων.

Ο θρυλικός ηγέτης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα, όταν έφτασε η ώρα να στεφθεί αυτοκράτορας, το 1155 μ.Χ., δεν επέλεξε ως τόπο της στέψης του κάποιον από τους  μεγάλους καθεδρικούς ναούς της εποχής, αλλά έναν –φαινομενικά– μάλλον ασήμαντο ναό στην Αρλ, την περιοχή που ονομάζουν «ψυχή της Προβηγκίας»: το ναό του Saint Trophime!

Με την επιλογή του, ο Μπαρμπαρόσα άγγιζε κατευθείαν την καρδιά ενός λαού που, όπως και ο ίδιος, δεν συμπαθούσε διόλου την παπική εξουσία.

Στην Προβηγκία και το Λανγκεντόκ ο πλούτος και η ανοχή είχαν επιτρέψει να ανθίσουν ελεύθερα οι γνώσεις, μακριά από κάθε περιορισμό του μεσαίωνα. Εδώ έγραψε ο Ισαάκ ο Τυφλός, το 1150, το πρώτο καβαλιστικό βιβλίο, ενώ στο πανεπιστήμιο του Μονπελιέ δίδασκαν μαζί χριστιανοί και μουσουλμάνοι, που μετέφεραν τη διδασκαλία του Αριστοτέλη και των Ελλήνων κλασσικών, από τα αραβικά πανεπιστήμια της Ισπανίας.

Εδώ, τέλος, είχαν βρει καταφύγιο οι διωκόμενοι Γνωστικοί από τις φλόγες της Αλεξάνδρειας και είχαν ιδρύσει την κοινότητα των Καθαρών.

Οι ντόπιοι πρίγκιπες αγκάλιασαν όλες τις διαφορετικές εθνότητες, που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή τους, στην ανεξάρτητη πορεία τους, χωρίς το φόβο των διώξεων του Βατικανού αλλά και του κάθε βασιλιά, αφού ακροβατούσαν με μαεστρία, συνεργαζόμενοι περισσότερο με το βασιλιά της Ισπανίας και λιγότερο με εκείνον της Γαλλίας.

Ένας από τους άρχοντες της περιοχής ήταν ο Roncelin de Fos, που πήρε το όνομά του από την περιοχή του, το Fos – που κατα μα εκδοχή πρέρχεται απο τη γνωστή ελληνική λέξη φως. Ο Maître Roncelinus είναι αυτός που σύμφωνα με απολογίες κάποιων Ναϊτών στην Ιερά Εξέταση, «εισήγαγε» στο Τάγμα την απόρριψη της θείας φύσης του Ιησού και άλλες αιρετικές απόψεις των Καθαρών.

Είναι ο συντάκτης του «Βιβλίου της Βάπτισης δια του Πυρός ή των Μυστικών Καταστατικών», του πιο απόκρυφου μυητικού κειμένου των Ναϊτών, που αποκαλύπτει την απόκρυφη διδασκαλία τους και ανακαλύφθηκε το 1794 στη βιβλιοθήκη Corsino του Βατικανού.

 

Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Όμως, όλα τα καλά κάποτε τελειώνουν. Η σταυροφορία του Πάπα εναντίον των Καθαρών (1209-1243), που κορυφώθηκε με τη σφαγή στο Montsegur, κατάστρεψε εκ θεμελίων τη μικρή παρένθεση πολιτισμού της μεσαιωνικής Ευρώπης. Μετά τη σφαγή, τα ερείπια του τελευταίου προπύργιου των Καθαρών δωρίστηκαν από τον Πάπα στο  βασιλιά της Γαλλίας.

Προκειμένου να διασωθεί κάτι από όλη αυτή την παράδοση για τις επερχόμενες γενιές, συγγενείς των αρχόντων που διώχτηκαν, οι κόμητες της Καμπανίας και της Φλάνδρας, χρηματοδότησαν τον φον Έσενμπαχ και τον Χριστιανό του Τρουά να γράψουν τα έργα τους, που γέννησαν την παράδοση του Γκράαλ και της αιώνιας αναζήτησης.

Τον 15ο αιώνα, ο απόγονός όλων, ο καλός Βασιλιάς René, κόμης της Προβηγκίας, ανάσκαψε το παλιό εκκλησάκι του Saint Trophime, ψάχνοντας το Άγιο Γκράαλ.

Εκεί, βρήκε τα λείψανα και των τριών γυναικών που, σύμφωνα με την παράδοση είχαν ταφεί στο εκκλησάκι, και αποκάλυψε την υπόγεια πηγή, η οποία, σύμφωνα με το θρύλο, είχε δημιουργηθεί από το αρχαίο υπόγειο ποτάμι που ξεκινούσε από την Αρκαδία και έφτανε μέχρι εδώ…

Σας θυμίζει τον περίφημο πίνακα του Πουσέν και το «Et in Arcadia Ego»; Δεν έχετε άδικο… Και για όσους το ψάχνουν λίγο περισσότερο, ο René ήταν αυτός που έστρεψε το ενδιαφέρον του Κόζιμο των Μεδίκων προς τη φιλοσοφία και τον Ερμητισμό, δίκαια λοιπόν οι χρονικογράφοι τον κατατάσσουν ανάμεσα στους θεμελιωτές της Αναγέννησης.

 

Η ΜΑΥΡΗ ΜΑΝΤΟΝΑ

Ας κάνουμε τώρα ένα χρονικό άλμα και ας φτάσουμε στην εποχή μας. Η Καμάργκ (Camargues), δηλαδή το δέλτα του Ροδανού ποταμού, είναι μια περιοχή χαρακτηρισμένη ως Natura, όπου τίποτα δεν μπορεί να χτιστεί και η φύση αναπτύσσεται ελεύθερα. Εδώ ζουν ελεύθερα τα Ανταλού, τα αρχαιότερα πολεμικά άλογα της Ευρώπης, δίπλα σε κοπάδια άγριων ταύρων.

Στα παράλια, βρίσκεται το μικρό χωριό Saintes Maries de-la-Mer. Στην εκκλησία του χωριού τιμούν τις δυο Μαρίες (η Μαγδαληνή είχε αποσυρθεί σε μια κοντινή τοποθεσία όπου στον τάφο της χτίστηκε απο τον πρώτο επίσκοπο του Αιξ, άγιο Μαξιμίνο η Βαισλική του Saint-Maximin la Sainte Baume ) και τη Μαύρη Σάρα. Η Σάρα ή Μαύρη Μαντόνα (Sara-la-Kali, Μαύρη Σάρα την ονομάζουν οι Τσιγγάνοι) έχει ταυτιστεί κατά περίεργο τρόπο, ιδιαίτερα στη Γαλλία, με τη  λατρεία της Μαγδαληνής.

Ορισμένοι θεωρούν, όπως είπαμε, ότι η «Μαύρη Βασίλισσα» ήταν κόρη ή υπηρέτρια της Μαγδαληνής, που ήρθε μαζί της από την Αίγυπτο. Άλλοι θεωρούν πηγή αυτής της αντίληψης το Άσμα Ασμάτων του Σολομώντα, που ψάλλουν στην καθολική λειτουργία κατά την εορτή της Μαγδαληνής και λέει: «Είμαι μαύρη, αλλά θελκτική, ω κόρες της Ιερουσαλήμ» (Άσματα 1:5, Β, Γ), ή το εδάφιο που αναφέρεται στις εκθρονισμένες πριγκίπισσες της Ιερουσαλήμ: «Η όψη τους είναι τώρα πιο μαύρη από την καπνιά, στους δρόμους δεν τις αναγνωρίζουν» (Θρήνοι 4:8, Β).

Στον περίφημο καθεδρικό ναό της Σαρτρ, οι Τέκτονες του μεσαίωνα αφιέρωσαν στη Μαγδαληνή μια επιγραφή, που τονίζει την απόκρυφη διάστασή της: «Η χθόνια Δέσποινά μας». Στον ίδιο καθεδρικό υπάρχει επίσης ο Λαβύρινθος, μια τεράστια απεικόνιση ενός λαβύρινθου στο πάτωμα του ναού, το κέντρο του οποίου στολίζει ένα τριαντάφυλλο.

Δεν υπάρχει καμιά επίσημη εξήγηση για την ύπαρξη αυτών των σαφώς παγανιστικής προέλευσης συμβόλων, μέσα σε ένα χριστιανικό ναό. Μερικές Μαντόνες, όπως η Μαύρη Παρθένα της Notre Dame du Puy, ήταν αρχαιότερα αγάλματα της Ίσιδας, που υιοθετήθηκαν από τους Γάλλους πιστούς. Αλλά και ο ίδιος ο ναός των Saintes Maries de-la-Mer έχει ανεγερθεί πάνω στα ερείπια αρχαίου αιγυπτιακού ναού.

 

ΑΡΧΑΙΕΣ ΛΑΤΡΕΙΕΣ ΣΗΜΕΡΑ

Η παγανιστική παράδοση υποδηλώνει τη λατρεία της φύσης και της χθόνιας Μεγάλης Θεάς Μητέρας, που λάτρευαν την αρχαία εποχή (Κρητική Μεγάλη Θεά) και συνεχίζει να λατρεύεται κυρίως από νομαδικούς λαούς.

Η σύνδεση στη λαϊκή παράδοση της Μεγάλης Θεάς, της Μαρίας Μαγδαληνής και της Μαύρης Μαντόνας υποδηλώνει την ασυνείδητη, υπόγεια ανάγκη των ανθρώπων να συντηρήσουν την αρχαία λατρεία της φύσης, σε εποχές που το θηλυκό στοιχείο, το συναίσθημα και η φύση ήταν κατακριτέα και αιρετικά.

Η αγία Σάρα –όπως και όλες οι μορφές της Μεγάλης Θεάς, σε κάθε «πρωτόγονο» σημείο του πλανήτη– είναι η προστάτιδα ακριβώς των νομάδων και των Τσιγγάνων.

Η κρύπτη, στην οποία φυλάσσονται σήμερα τα ιερά λείψανα, φωτίζεται από εκατοντάδες κεριά που ανάβουν καθημερινά οι πιστοί, όχι μόνο Τσιγγάνοι βέβαια, που τιμούν τη Μαύρη Σάρα την Αιγύπτια και περιμένουν το θαύμα της.

Ο επίσημος εορτασμός γίνεται 24 και 25 Μαΐου. Τσιγγάνοι από όλη την Προβηγκία, τη Νότια Γαλλία, την Ισπανία και την Ιταλία συγκεντρώνονται εδώ, αρκετές μέρες πριν. Η γιορτή ξεκινά με τη λιτανεία των λειψάνων και του αγάλματος της Σάρας, της Μαύρης Μαντόνας, που το περιφέρουν καλυμμένο με πολύχρωμα πέπλα και το μεταφέρουν ως τη θάλασσα.

1-saintes-maries-de-la-mer

Λιτανεία της αγίας Σάρρας στο Saintes Maries de-la-Mer

Την επόμενη μέρα τα αγάλματα που αναπαριστούν τις δυο Μαρίες τοποθετούνται σε μια μικρή μπλε βάρκα, πλημμυρισμένη με τριαντάφυλλα, μαζί με μια λήκυθο που περιέχει θεραπευτικό βάλσαμο, και μεταφέρονται στους ώμους των πιστών μέχρι την παραλία, όπου οι Μαρίες και η Σάρα είχαν φτάσει πριν από 2.000 χρόνια.

1-camargue_pelerinage_1

Οι «Μαρίες» με τη βάρκα τους στο Saintes Maries de-la-Mer

Κατόπιν, ρίχνουν τη βάρκα στη θάλασσα και οι προσκυνητές σκαρφαλώνουν στα αρχαία σκαλιά που οδηγούν στο σπήλαιο της Μαρίας Μαγδαληνής. Όταν επιστρέψουν τα αγάλματα στο ναό, αρχίζει ο χορός και το τραγούδι που διαρκούν όλη τη νύχτα.

Η γιορτή ολοκληρώνεται την επόμενη ημέρα με ταυρομαχίες. Προσοχή όμως! Οι ταυρομαχίες δεν είναι η γνωστή αιματηρή μάχη που διεξάγεται στη νοτιοδυτική Γαλλία και την Ισπανία και ολοκληρώνεται με το θάνατο του ταύρου. Αντίθετα, είναι ένας αγώνας που θυμίζει τα ταυροκαθάψια της μινωικής Κρήτης!

1-bul3

Τρέχοντας προσπαθεί να λύσει την κόκκινη κορδέλα απο τα κέρατα του ταύρου.

Δένουν στα κέρατα του ταύρου χρωματιστές κορδέλες και στη συνέχεια ελευθερώνουν το ζώο στην αρένα. Πέντε νεαροί με ακροβατικά και κόλπα τραβούν τη προσοχή του και νικητής ανακηρύσσεται αυτός που θα καταφέρει να λύσει την κορδέλα.

Έτσι, μέσω των θηλυκών θεοτήτων τιμούν τον ιερό ταύρο ακριβώς όπως γινόταν στις αρχαίες λατρείες.

 

ΠΗΓΕΣ

Jean-Yves Leloup, Κατά Μαριάμ Ευαγγέλιον, Ενάλιος

Lynn Pincknett, Μαρία η Μαγδαληνή: Η Κρυμμένη Θεά του Χριστιανισμού, Ενάλιος

Margaret George, Μαρία η Μαγδαληνή: Η Απόστολος των Αποστόλων, Κονιδάρης

  1. R. S. Mead, Pistis Sophia: The Gnostic Tradition of Mary Magdalene

 

 

 

 

Από το συλλογικό έργο με τίτλο ΜΥΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ – 23 ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΓΝΩΣΗΣ (Εκδόσεις Αρχέτυπο, www.archetypo.com.gr)

 

 

 

 

 

 

Από το http://xletsos-basilhs.blogspot.fr/search?updated-max=2016-08-12T18:19:00%2B03:00&max-results=3

Ο Θεός Διόνυσος ο Ζαγρέας και ο καθρέπτης…

(Απόσπασμα από τα μαθήματα αποσυμβολισμού της αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας)

…Για τους Ορφικούς, ο  Διόνυσος Ζαγρέας,  ήταν γιος του Δία και της θεάς του κάτω κόσμου Περσεφόνης. Οι Τιτάνες, οι οποίοι είχαν νικηθεί από το Δία στην Τιτανομαχία,  με εντολή της Ήρας βρήκαν την ευκαιρία να εκδικηθούν το Δία κατακρεουργώντας  το νήπιο  Διόνυσο (1), καθώς  έβλεπε το είδωλο του  σε ένα  καθρέπτη και έπαιζε με τα παιγνίδια του.  Τι συμβoλίζει ο καθρέπτης;

Ο Πλωτίνος στις Εννεάδες   εξηγεί: Οι ψυχές των ανθρώπων βλέποντας τα είδωλά τους στον καθρέπτη του Διονύσου, κατέβηκαν στη γη δίχως  να αποκοπούνε από το Όντως Ον -Εν. Ο καθρέπτης συμβολίζει:

Α) Τη σύνδεση της ψυχής με τους θεούς. Ετσι όπως το είδωλο φαίνεται στον καθρέπτη χωρίς όμως να είναι αποκομένο, έτσι και η ψυχή υπάρχει στον άνθρωπο χωρίς να έχει αποσυνδεθεί από την πρωταρχική πηγή, και όχι μόνο αυτό, αλλά η ψυχή έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά και ουσία με το θεούς παρ’ όλο που έχει ενσαρκωθεί σε ανθρώπινο σώμα. Η μόνη διαφορά της είναι ότι βρίσκεται σε χαμηλότερο συνειδησιακό επίπεδο από αυτό των θεών.

 

Β) Τη στιγμή που η ψυχή εμφανίζεται στον άνθρωπο, όπως το είδωλο ενός ανθρώπου εμφανίζεται στον καθρέπτη όταν αυτός κοιτάζει στον καθρέπτη, έτσι και η ψυχή ενσαρκώνεται  στο έμβρυο όταν αρχίζει να χτυπάει η καρδιά του.

 

Οι Τιτάνες (συμβολίζουν τα ανθρώπινα πάθη που  δεν αφήνουν την ψυχή να ανέλθει πρός τι θεικό της λίκνο και την «τελείωση»), διαμέλισαν και κατασπάραξαν τον Διόνυσο, αφήνοντας άθικτη  μόνο την καρδιά του, την οποία την πήρε  η θεά Αθηνά και την παρέδωσε στον πατέρα της Δία. Εκείνος την τοποθέτησε σε ένα γύψινο ομοίωμα του Διονύσου και έτσι ο θεός Διόνυσος ξαναγεννιέται

Για ποιό λόγο η  Αθηνά σώζει την καρδιά του Διονύσου; H Αθηνά όπως γνωρίζουμε είναι η θεά της νόησης και της σοφίας. Η νόηση και η λογική όπως έχουμε πολλάκις αναφέρει, αποτελεί το σπουδαιότερο  θεϊκό δώρο του Προμηθέα στον άνθρωπο. Αρκεί όμως μόνο αυτό; Όχι, δεν αρκεί. Δίχως μία ‘ανοιχτή’ και ‘δεκτική’ καρδιά, δεν είναι δυνατόν να κατακτήσουμε την σοφία, καθώς για κάθε ένα πρόβλημα που λύνει ο νους δέκα νέα προκύπτουν. Για αυτό τον λόγο, τόσο ο νούς  όσο και η καρδιά, αποτελούν τα δύο ιερότερα δώρα προς τον ισορροπημένο άνθρωπο..

Αυτό είναι ένα μυστικό που ο Προμηθέας κράτησε κρυφό από τον άνθρωπο, το έδειξε όμως με τις πράξεις του, την αγάπη του προς αυτόν..Την  αγάπη που είναι ο δρόμος της καρδιάς. Η Αθηνά  με την πραξη της, απλώς το επιβεβαιώνει…(2)

(1).  Οι Τιτάνες  μετά από την αποτρόποια αυτή πράξη τους, κατακεραυνώθηκαν από το Δία. Από τη στάχτη τους δημιουργήθηκαν οι άνθρωποι. Εξ αυτού φέρουν μέσα τους  τη θηριώδη «τιτανική φύση» , αλλά  και το θεϊκό στοιχείο εφόσον  οι Τιτάνες είχαν φάει το Διόνυσο Ζαγρέα, υιό του Διός. Ο άνθρωπος, γεννημένος από την τέφρα των Τιτάνων είναι ένα κράμα καλού και κακού. Ο Διόνυσος ο Ζαγρέας είναι  η ανώτατη παντός πράγματος αρχή, επειδή «συνδύαζε μέσα του την Θεική αρχή, και πηγή της ζωής, την οποία είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του Δίας, όσο και την υποχθόνια  την οποία είχε κληρονομήσει από την μητέρα του Περσεφόνη, την θεότητα του κάτω κόσμου. 


(2). Γνωρίζατε ότι η καρδιά έχει δικό της νευρικό σύστημα, το οποίο αισθάνεται και «μεταφράζει» τα σήματα από το εξωτερικό περιβάλλον πριν από οποιοδήποτε άλλο όργανο του σώματος;

Στη συνέχεια, σε χιλιοστά του δευτερολέπτου, μεταβιβάζει τα δεδομένα στον εγκέφαλο μέσω πρωτεϊνικών μορίων, τα οποία ονομάζονται νευροπεπτίδια και κυκλοφορούν στο αίμα μας.

Η ανθρώπινη καρδιά είναι το όργανο που παράγει το ισχυρότερο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο από κάθε άλλο όργανο στο ανθρώπινου σώμα. Το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της καρδιάς σας έχει ακτίνα που εκτείνεται αρκετά μέτρα μακριά από το σώμα. Επιπλέον, το πεδίο της ενέργειας αλλάζει ανάλογα με τα συναισθήματά σας. Κάτι, επίσης, που πρέπει να ξέρετε είναι ότι κάθε όργανο και κύτταρο στο σώμα σας μπορεί να δημιουργήσει ενεργειακό πεδίο γύρω του.

Επειδή η καρδιά παράγει το ισχυρότερο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, οι πληροφορίες που αποθηκεύονται σε αυτό επηρεάζουν κάθε όργανο και κύτταρο στο σώμα σας. Αυτό ενδεχομένως συμβαίνει επειδή η καρδιά είναι το πρώτο όργανο που αρχίζει να λειτουργεί σε ένα έμβρυο. Εκτός από το να δημιουργεί το ισχυρότερο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο στο σώμα, η καρδιά έχει μια δική της νοημοσύνη, για την οποία ορισμένοι νευροκαρδιολόγοι αναφέρονται σε αυτήν ως καρδιοεγκέφαλος ή ως ο Πέμπτος Εγκέφαλος.

Η καρδιά είναι ένα από τα πιο σημαντικά όργανα του ανθρώπινου σώματος, διότι είναι ένα από τους κύριους ενδιάμεσους φορείς που μας συνδέουν μεταξύ μας και με το σύμπαν. Η συμβατική επιστήμη μας έχει διδάξει ότι ο κύριος ρόλος της καρδιάς είναι να αντλεί το αίμα και να το προωθεί σε όλους τους ιστούς του σώματος. Αυτός ο ορισμός της καρδιάς δεν είναι και πολύ ακριβής. Εκτός από την άντληση του αίματος, η καρδιά έχει μια δική της νοημοσύνη.

Σύμφωνα με τους νευρικαρδιολόγους, το 60 έως 65% των καρδιακών κυττάρων είναι νευρωνικά κύτταρα και όχι μυικά κύτταρα. Αυτή τους η ανακάλυψη τους παρακίνησε να διεξάγουν πειράματα που απέδειξαν πως η καρδιά λειτουργεί παρόμοια με τον εγκέφαλο και σε κάποιους τομείς είναι ανώτερη από αυτόν. Αυτός μπορεί να είναι ο λόγος για τον οποίο η καρδιά είναι το πρώτο όργανο που ξεκινά να λειτουργεί μετά τη σύλληψη. Σε περίπου 20 ημέρες μετά τη σύλληψη η καρδιά αρχίζει να λειτουργεί, αλλά ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί παρά μόνο μετά από περίπου 90 ημέρες. Η πληροφορία αυτή μας λέει ότι ο εγκέφαλος έχει δευτερεύουσα σημασία ως προς την καρδιά. Η καρδιά και ο εγκέφαλος επικοινωνούν συνεχώς μέσω του πνευμονογαστρικού νευρικού συστήματος και του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου του σώματος. Μέσω αυτής της δυναμικής διαδικασίας επικοινωνίας είναι που η συνείδηση της καρδιάς μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που επεξεργάζεται τις πληροφορίες ο εγκέφαλος. Αυτή η διαδικασία μπορεί επίσης να επηρεάσει το πώς η ενέργεια ρέει στο σώμα. Ίσως για αυτό τον λόγο, μερικοί ερευνητές και νευροκαρδιολόγοι στηρίζουν την θεωρία πως η καρδιά μπορεί να λειτουργεί σαν ένας δεύτερος εγκέφαλος, αποκαλύπτοντας πως μπορεί να υπάρχει μια διαφορετική μορφή νοημοσύνης.

Άρα, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να αφήνετε την καρδιά να σας οδηγεί..

(Pao L. Chang, Staradigm: A Blueprint for Spiritual Growth, Happiness, Success and Well-Being Paperback – April 20, 2011)

Αναρτήθηκε από ΧΛΕΤΣΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Φυγόκεντροι Άνθρωποι II – Ημερολόγιο Καταστρώματος

Film Melancholia, Lars Von Trier, 2011

Του Δημήτρη Σουκούλη απο το https://nosensewords.wordpress.com

Ημερολόγιο Καταστρώματος

Χρόνος διάρκειας από την τελευταία ενημέρωση: 6 ηλιακά χρόνια από το Big Bang

 

Πάει καιρός που, εγώ και μερικοί άλλοι της γενιάς μου – λίγοι οι παρόντες στο προσκλητήριο – βρεθήκαμε, από εξωτερικές ίσως πιέσεις, να διασχίζουμε, με ελλειπτική τροχιά στο χωροχρόνο, τα αστρικά στοιχεία, περνώντας με κίνδυνο συντριβής ανάμεσά τους, διαγράφοντας ζιγκ ζαγκ τρέλας και απεγνωσμένης αυτοσυντήρησης, όταν άλλοι έχουν ευθυτενή και στοχευμένη πορεία στη ζωή τους, χωρίς καθυστερήσεις και χρονοτριβές.

Συναντήσαμε στο διάβα μας κι άλλους συνομίληκους σαν κι εμάς, κι άλλους οργανισμούς κι άλλα ουράνια σώματα διαφορετικής ηλικιακής σύνθεσης. Ίσως να μην έχει να κάνει με τη γενιά, με την ηλικία. Το πιστοποιητικό γέννησης και κλάσης να μην είναι το αυταπόδεικτο. Η ταχύτητα όμως δεν μας επέτρεψε να συγκρατήσουμε ούτε το σχήμα τους, καθώς διακτινιζόμασταν έκθαμβοι και απορημένοι στο αβέβαιο άπειρο, ούτε είχαμε, “ονειροπαρμένοι”, την ψυχική διάθεση και την πνευματική διαύγεια να αποτυπώσουμε στους χάρτες μας την πορεία τους. Να μετρήσουμε με τη μεζούρα συμπαντικής μοδίστρας την ουρά των άλλων “κομητών” που κατά καιρούς περνούσαν από το βάθος του ορίζοντά μας, για να μπορέσουμε, – αν μας προκύψει σωστά ο τελικός υπολογισμός με το αδύναμο του μυαλού, ό,τι δηλαδή μας είχε περισσέψει ακόμα – να τους εντοπίσουμε ξανά, ν’ ανταλλάξουμε εντυπώσεις για να αναρωτηθούμε στην εκρηκτική σύσταση των καυσίμων που μας ώθησε σε αυτή την ασυνείδητη φυγή. Να σκεφτούμε τα αίτια της έκρηξης, του προσωπικού μας Big Bang, γιατί τότε δεν είχαμε καθαρή τη συνείδηση, ήμασταν νηφάλιοι όσο και ένας που μόλις ταραγμένος ξύπνησε κι άρχισε να τρέχει. Είναι γεγονός πάλι πως ήμασταν οι χείριστοι ιχνηλάτες του σύμπαντος. (Πάντα ήμασταν απροετοίμαστοι και πρόχειροι και το οφείλουμε εν μέρει στην παιδιάστικη αφέλειά μας, στην αναβλητικότητά μας που την έθρεφαν οι θαμμένοι φόβοι μας).

Η ώθησή μας, παλιά και απονευρωμένη, έχει πια σταματήσει. Τα συστήματα πλοήγησης πια δεν απαντούν στις εντολές μας. Πίσω μας το ανεξερεύνητο ακόμα χάος και μπροστά μας μια ιριδίζουσα Ανδρομέδα. Τώρα πια που έχει τελειώσει το παραλήρημα εμπύρετου, όπως το πρωί κάθιδρος στα στρωσίδια του, τον ξυπνά το φως που ανατέλλει και του αναγγέλλει το τέλος της αρρώστιας και την είσοδό του στο στάδιο της ανάρρωσης, πρέπει να μαζέψουμε τις σκόρπιες πληροφορίες, πρόχειρα σκίτσα και διαγράμματα πεταμένα, αποφθέγματα μετά από τη παύση της κοσμικής καταιγίδας στο ξημέρωμα της νηνεμίας και SOS παράκλησης, και να συνθέσουμε τα Έργα και τις Ημέρες  ενός άλλου Ησίοδου. Ξέρουμε πως είναι δύσκολο. Να βρεις, δηλαδή, ένα σημείο αναφοράς στις τόσες αντικρουόμενες αντιφάσεις που έχεις πέσει κατά τη διάρκεια της φυγόκεντρης τροχιάς σου. Να βρεις μια αλήθεια και μία άλλη ουσία. Θα μας αρκούσε, πάντως, ζαλισμένοι όπως είμαστε, ένα πρόχειρο αποτέλεσμα στις άλογες συναρτήσεις μας, στους υπολογισμούς μας. Ακόμα κι ένα κατακάθι συμπεράσματος ευκολόπιοτο. Το νόημα της ζωής μας, ίσως να έχει πολλές πτυχές, οι ουσίες της διαφορετικές κάθε φορά. Δεν το αρνούμαστε. Φάσματα διαφορετικών συχνοτήτων ανάλογα με τις περιστάσεις. Κι όπως πάντα, ως αδύναμος μαθητής στην τάξη, αργούμε να φτάσουμε σε τελειωτικά, ή μισά συμπεράσματα, σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους, λάτρεις και αναπαραγωγούς δογμάτων και παγκόσμιων νόμων, που τα μοιράζουν δεξιά και ζερβά σαν τραπουλόχαρτα. Θαυμάζουμε όμως  τη σβελτάδα τους και την ευκολία των φωτοτυπημένων ρήσεων.

Μετά από την αποτυχία μας να συμμορφωθούμε σε μια αναχρονιστική πια “Νέα Αντικειμενικότητα” στην τέχνη κυρίως που έχει εξοκείλει και στην καθημερινότητα όλων και μιας πορσελάνινης, κάλπικης ευαισθησίας, εμείς ηθελημένα περιθωριακοί των κοινωνικοοικονομικών και πολιτισμικών δομών, θα πρέπει να κηρύξουμε ένα καινούργιο μανιφέστο, ένα νέο τρόπο αντιμετώπισης της ζωής. Να ανακαλύψουμε ξανά τι δεν πάει καλά, τι δε δουλεύει στις σχέσεις μας, ανάμεσά μας, μεταξύ εμένα κι εσένα, μεταξύ εσένα και του αλλουνού, του εκείνου με τον παραδίπλα, ποιο γρανάζι παραμένει ακόμα αλάδωτο και τσιρίζει προβάλλοντας αντίσταση. Ν’ ανακαλύψουμε, αν μπορέσουμε, μια νέα ευαισθησία, που θα φέρει τη δικαίωσή μας.

Creative Commons Αναφορά Δημιουργού -Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές . Παροχή δικαιωμάτων πέρα από τα πλαίσια αυτής της άδειας μπορεί να είναι διαθέσιμη στην ηλεκτρονική διεύθυνση dim.soukoulis@gmail.com, επικοινωνώντας με τον ίδιο τον δημιουργό.

LIVES

And lives go on until they wither

I talk of lives that gave themselves

to light, serene love, which

go down like dabbling brooks

they hide inside them this light

as the sky reflects into the rivers

as the sun flows in it.

I speak of live that gave their selves to light.

 

About the little lives that hang

like rubies from the lips of women

like the offerings hang from

the icons, silver hearts

exquisitely humble yet in love

with the lips of a woman

I speak of little lives that hang

 

The unsuspicious lives

as they silently follow

darkened, foreign, saddened

steps, image of a delicate woman,

who hasn’t sensed them following,

and who will lean onto the earth

and vanish silently: the unsuspicious lives

 

that vaguely and in doubt passed

like stars of the morning twilight

in the thought of a morning

soul that hasn’t seen its lives

wither slowly just as it ran

joyously yet passed unfettered

lives that vaguely and in doubt passed

 

Translated by Manolis Aligizakis

From https://vequinox.wordpress.com/    Greek Canadian Literature

 

ΡΟΖΑΝ
[Γιώργος Χ. Θεοχάρης  Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου κι ο χαρτοκόπτης συνοδεύει την Καλημέρα με ένα ποίημα του Στέφανου Ροζάνη, δημοσιευμένο στο περ. Επιθεώρηση Τέχνης, τ. 135, Μάρτης 1966]

ΑΠΟΓΡΑΦΗ
(Τρία σχέδια για ένα γράμμα)

Ι
Σε μας ο κόσμος δεν κυκλοφορεί πολύ στους δρόμους.
Οι περισσότεροι μένουν στα σπίτια τους. Ανάβουν μόνοι τους φωτιά
παίζουν με τα παιδιά ή τους γέρους και γράφουν γράμματα.
Έτσι πιστεύουν. Πως έχουν ακόμη φίλους, πως έχουν κάποιον που θα τα λάβει.
Είναι περίεργο, όμως θυμούνται.
Καμιά φορά βλέπεις αφρόντιστους τους κήπους.
Τότε γίνονται περισσότερα τα ερειπωμένα σπίτια κι ούτε που ξεχωρίζεις τα παράθυρα.
Μόνο τις πόρτες που χτυπάνε και τα ρολόγια που σταμάτησαν ή πάνε πίσω.
Είναι δυσάρεστες αυτές οι εποχές, θαρρώ πως με καταλαβαίνεις.
Δεν έχεις τι να κάνεις. Οι άνθρωποι γίνονται ασυνήθιστοι, ούτε γυρίζουν να σε κοιτάξουν. Εύχεσαι να περάσει ο καιρός δίχως να σκέφτεσαι τι θα ‘ρθει έπειτα.
Στο κάτω-κάτω κανείς δεν πεθαίνει περιμένοντας…

ΙΙ

 

Όταν η μέρα είναι καλή βγαίνουν σεριάνι.
Αλήθεια στο λέω, τρομάζεις που τους βλέπεις. Τόσο γερνάνε εύκολα.
Δεν κάνουνε παρέες κι ακόμη δεν μπορείς με βεβαιότητα να πεις αν περπατάνε.
Κάποτε παίζουν σαν τα μικρά παιδιά. Χτυπούν τα χέρια τους, φωνάζουν.
Κάποιοι κλαίνε κι ούτε που ξέρεις αν είναι θυμωμένοι ή έτσι το κάνουν, από συνήθεια.
Ανάμεσά τους υπάρχουνε πολλοί τυφλοί. Άνθρωποι που πέτυχαν κι άλλοι που δεν προσπάθησαν ποτέ.
Κι είναι μικρός, μικρός ο τόπος τους. Μπορείς να τον μετρήσεις με τις παλάμες σου.
Το βράδυ ρημαγμένοι δρόμοι.
Κι αύριο ίσως να βρέξει και τότε πια να μη φοβάσαι.
Οι περισσότεροι μένουν στα σπίτια τους κι ανάβουν μόνοι τους φωτιά και γράφουν γράμματα…

ΙΙΙ
Λοιπόν έτσι στα λέω, να παρηγορηθώ να βρω μια δικαιολογία τέλος πάντων, αν θες να κάνω κάτι.
Αυτή η σιγουριά πως θα με καταλάβεις είναι το μόνο όφελος.
Το μόνο κέρδος μου, κι είναι καιρός που τίποτε δεν κέρδισα.
Μα ήταν ο πόλεμος που θέλησα κ’ η νίκη να καραδοκεί πάνω στους τοίχους όταν κανείς δεν την περίμενε, η νίκη που δεν μπόρεσε ν’ αντέξει στο καθημερινό μαρτύριο…
Ώσπου στο τέλος έγινα προληπτικός: «Αφού δεν ξέρεις να πατάς τι προχωράς, τι σέρνεσαι».
Μα ήταν ο πόλεμος που διάλεξα χωμένος μες στα ξύλα δίχως ναυάγιο κανένα, χωρίς μιαν αφορμή.
Τώρα πια δεν θα μπορείς να πεις πως έφταιξα, πως θα ‘πρεπε ν’ ακολουθήσω άλλον δρόμο.
Γιατί δεν ξέρω. δεν ξέρω τι ‘ν’ αυτό που με πληγώνει περισσότερο.
Γιατί στο τέλος κανείς δεν θα πεθάνει περιμένοντας…

 

 

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποίημα στους φίλους».

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ’ αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

 

Χ. Λ. Μπόρχες, Ποιήματα. Μεταφραση Δ. Καλομοίρης , Εκδότης Ελληνικά Γράμματα.

 

mafaknta

mafalnta3

 

mafalnta-4