Κείμενο μου από την στήλη Εν Ιορδάνη Περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ τ. 161

Και όταν έκλεισε τα μάτια ονειρεύτηκε.

Κύκλοι ομόκεντροι η ύπαρξη , περιφέρειες εκτεινόμενες στο άπειρο. Κύκλοι ομόκεντροι που ένα παιχνίδισμα τυχαιότητας, μια διάθλαση φωτός , ανάμνηση από την ανυπαρξία, τους αποκαλύπτει σαν έναν λαβύρινθο. Έναν άπειρο λαβύρινθο που αν βρει το σωστό μονοπάτι να το ακολουθήσει ως το κέντρο θα ανακαλύψει το μυστικό Ρόδο, σαν την εικόνα που αποτύπωσαν οι μαστόροι του μεσαίωνα στον Καθεδρικό Ναό της Σάρτρ. Ή έναν ζωντανό παλλόμενο σχήμα που αν το πιάσει στα χέρια του και τον γυρίσει ενενήντα μοίρες θα του αποκαλυφθεί σαν μια ατέλειωτη σπείρα.

Και ονειρεύτηκε το βλέμμα του να παρατηρεί τον πανταχού παρόντα ενεστώτα χρόνο καθώς αγκαλιάζει το σύνολο του χώρου όπου αποκαλύπτεται το αρχιτεκτόνημα της δημιουργίας.

blind

Ο Νοβάλις έγραψε ότι ο μεγαλύτερος μάγος είναι εκείνος που μαγεύει τον εαυτό του μέχρι του σημείου να αποδεχτεί τις δικές του φαντασμαγορίες σαν αυτόνομα φαντάσματα.

Οι Βέδες αυτό το μακρύ ποίημα που το “είδαν” σε έκλαμψη σαν εικόνα οι Ινδοί παραμυθάδες και το αφηγήθηκαν υπάρχει μια υπέροχη σχετική ιστορία. Οι Ινδοί όπως και Έλληνες φιλόσοφοι της εποχής, οι στωικοί και οι πυθαγόρειοι, πίστευαν ότι το σύμπαν αποτελείται από άπειρους κύκλους. Ο κάθε τέτοιος κύκλος ύπαρξης που ονομάζουν Κάλπα είναι τόσο μεγάλος που δύσκολα μπορεί να το συλλάβει ο άνθρωπος. Το εξηγούν όμως με μια πανέμορφη αλληγορία. Το Κάλπα είναι ένα πανύψηλο σιδερένιο τείχος, δεκάξι μίλια ψηλό που περιβάλει την ύπαρξη. Κάθε εξακόσια χρόνια ένας άγγελος το χαϊδεύει με ένα αραχνοΰφαντο πανί. Όταν το πανί θα ‘χει διαβρώσει εντελώς αυτό το πανύψηλο σιδερένιο τείχος, τότε θα ‘χει περάσει η πρώτη μέρα ενός από τα Κάλπα. Οι θεοί και οι άνθρωποι ζουν όσο διαρκεί ένα Κάλπα. Μετά εξαφανίζονται, πεθαίνουν. Το μόνο που μένει είναι το αρχέτυπο που δημιουργεί πάλι το πάν, και αυτό είναι οι Βέδες, η αφήγηση της ύπαρξης.
Ο Βράχμα θα βρεθεί και πάλι στο παλάτι του αναγεννημένος. Περνάει ένα- ένα όλα τα άδεια δωμάτια και νοσταλγεί τους άλλους θεούς. Η σκέψη του δίνει υπόσταση σε όλους τους θεούς που εμφανίζονται περιμένοντας τις προσταγές του, πιστεύοντας πως ο Βράχμα τους έχει δημιουργήσει. Δεν μπορούν να πιστέψουν ακόμα και αυτοί ότι είναι προϊόντα μιας νοσταλγίας και ενός ονειρέματος.

Η αφήγηση, η συγκρότηση σε λέξεις της ανάμνησης που φτάνει από τα βάθη της ύπαρξης υπήρξε και είναι η πρώτη μορφή δημιουργίας και τέχνης για εμάς που φτιαχτήκαμε από τα υλικά των ονείρων. Με την αφήγηση δώσαμε υπόσταση στο μυθικό στοιχείο και με την τέχνη ξορκίσαμε την τραγωδία της εγκλωβισμένης ύπαρξης εντός της πραγματικότητας που επιβάλει η γραμμική ιστορία. Η ιστορία είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο πασχίζω να ξυπνήσω, λέει στον Οδυσσέα του ο Τζέιμς Τζόις. Και η περιπλάνηση του είναι ένα “άλγος νόστου” που τον οδηγεί να υπερβεί τα δεσμά και τα όρια της.

Ο Όμηρος που αφηγήθηκε πρώτη φορά την περιπλάνηση του Οδυσσέα ήταν τυφλός. Όπως και ο Μπόρχες που εκτός από την διήγηση του Βράχμα είχε πει μια ακόμα όμορφη ιστορία.

Για έναν πληγωμένο πολεμιστή κάπου στην μακρινή ανατολή, που περιπλανιέται μέρες μακριά από τον τόπο της μάχης προς τον βορρά και τελικά βρίσκει καταφύγια σε κάποια αρχαία κυκλικά ερείπια. Όταν ξυπνά βρίσκει τις πληγές του να έχουν θεραπευτεί με μαγικό τρόπο και ακόμα προσφορές δίπλα του από τους ντόπιους. Κάτι που σημαίνει ότι οι ντόπιοι είτε ζητούν την εύνοιά του είτε φοβούνται τη μαγεία του. Στη συνέχεια αποφασίζει να εστιάσει την δύναμη του στο να ονειρευτεί έναν άνθρωπο. Εισέρχεται σε ένα διαλογιστικό ύπνο και συγκεντρώνει όλες τις προσπάθειές του στο όνειρο, επιδιώκοντας να δημιουργήσει μέσα από την ίδια τη διαδικασία του ονείρου. Κάποιο πρωί θα διαπιστώσει ότι το πλάσμα που ονειρεύτηκε υπάρχει δίπλα του με σάρκα και οστά. Τον διδάσκει και τον χρησιμοποιεί ως μαθητή στη σχέση του με τους ντόπιους.

Όμως μετά από λίγα χρόνια θα αισθανθεί κουρασμένος, αδύναμος μέσα στην ματαιότητα των πράξεων του και φοβούμενος ότι τελικά ο νεαρός θα ανακαλύψει ότι δεν είναι σαν τους άλλους αλλά το προϊόν του ονείρου του. Η ιστορία τελειώνει με ένα ολοκαύτωμα που κατατρώει τα ερείπια όπου έζησε αυτός ο άνθρωπος. Τότε διαπιστώνει ότι η φωτιά δεν τον βλάπτει, και έτσι ανακαλύπτει ότι και αυτός είναι επίσης το προϊόν του ονείρου κάποιου άλλου.

Και ο Όμηρος και ο Μπόρχες όπως και πολλοί μάντεις και αφηγητές μέσα στη ροή της ιστορίας ήταν τυφλοί.

Ίσως η έλλειψη της πλασματικής εικόνας της καθημερινότητας τους επέτρεψε να περιδιαβούν τον λαβύρινθο της ύπαρξης και να μας διηγηθούν αποσπάσματα από μια άλλη πραγματικότητα.

Αυτή που αντίκρισε Εκείνος που είπε “Τετέλεσται”.

Και κλείνοντας τα μάτια, βγήκε από το όνειρο του άλλου.

Who is Who

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορούν τα βιβλία του Ιεροδόμ: Από τον Μεσαιωνικό Τεκτονικό Μύθο στον Αρχαίο και Αποδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο και Bleeding Angels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης.

Advertisements

Κύκλος των Φίλων, Αίτιον, Τετάρτη 22 Μαΐου. Στη σειρά συζητήσεων Μύθος και Επιστήμη ο αποψινός διάλογος είχε θέμα, Αστρολογία vs. Αστρονομία, Αντιμάχονται ή τελικά συμφωνούν;

Μαζί μας συνομίλησαν για την Αστρολογία ο κύριος Μιχάλης Ντζιβανάκης και για την Αστρονομία ο κύριος Θανάσης Ευαγγελόπουλος.

αστρονομια 2

αστρονομια 3

αστρονομια 4

αστρονομια

 

Από το https://kyklostonfilon.wordpress.com

the-thinker-in-the-gates-of-hell

Ο Κύκλος των Φίλων στα πλαίσια της σειράς συζητήσεων Μύθος και Επιστήμη σας προσκαλεί την Τετάρτη 22 Μαΐου στο Αίτιον Πολυχώρος, σε έναν διάλογο με θέμα,

Αστρολογία V/s Αστρονομία, Αντιμάχονται ή τελικά συμφωνούν;

Συνομιλούν οι:

Θανάσης Ευαγγελόπουλος :

evangelopoulos

Μάχιμος Ενδοκρινολόγος, απόφοιτος του Εθν. Καποδ. Πανεπιστημίου Αθηνών, με ειδίκευση στη Γενική Χειρουργική, στην Γενική Παθολογία και στην Ενδοκρινολογία. Παράλληλα ασχολείται με την Αστρονομία. Εχει κάνει περίπου 40 πρωτότυπες διαλέξεις Αστροφυσικής σε αστρονόμους, αλλά και πολλές εκλαικευμένες παρουσιάσεις. Είναι ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Ερασιτεχνικής Αστρονομίας «Διόσκουροι», και εθελοντής συνεργάτης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Συμμετέχει σταθερά στα Πανελληνία Συνέδρια ερασιτεχνικής αστρονομίας, και στο Αthens Science Festival με διαλέξεις Αστρονομίας για επιστημονικό κοινό. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Συμπυκνωμένο Εγχειρίδιο Αστροφυσικής» και «Στοιχειώδη Σωματίδια και Κβαντική Φυσική». To βιογραφικό του έχει δημοσιευθεί στον τιμητικό τόμο “Who-is-who”-GR0601241.

 

Μιχάλης Ντζιβανάκης :

Ntzivanakis

Αστρολόγος και ερευνητής της Αστρολογίας εδώ και 28 χρόνια έχοντας μαθητεύσει κοντά στον Γιάννη Συμεώνογλου. Συνέβαλε στην δημιουργία του πρώτου ελληνικού αστρολογικού συλλόγου » Πάμε Αστρολογία» όπου διετέλεσε και πρώτος πρόεδρος και αργότερα ήταν συνιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του συλλόγου «Φίλοι Αστρολογίας Ελλάδος «. Υπήρξε επίσης διευθυντής και εκδότης του περιοδικού Αστρολογική Πυξίδα. Έχει διοργανώσει διαλέξεις και συνέδρια και έχει συμμετάσχει σε σειρά ραδιοφωνικών εκπομπών περί αστρολογίας. Παραμένει πάντα ερευνητής και εραστής της Αστρολογίας.

   Μαζί τους συζητούν ο σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ Ιορδάνης Πουλκούρας και ο Διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Στάθης Γκόνος.

Τετάρτη 22 Μαίου 2019 στο Αίτιον Πολυχώρος, Τζιραίων 8-10, Μακρυγιάννη, Αθήνα (Σταθμός Μετρό: Ακρόπολη) Τηλ.: 2130 256666, http://www.aition-kinima.org/

Είσοδος Ελεύθερη. Ώρα έναρξης 20.00

Την εκδήλωση υποστηρίζει το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ.

Αντιγραφή από το https://kyklostonfilon.wordpress.com

Ένας άνθρωπος ενδιαφερόταν πολύ να γνωρίσει τον εαυτό του και ν’ ανακαλύψει τις υπέρτατες αλήθειες της ζωής.
Σ’ όλη του τη ζωή αναζητούσε έναν φωτισμένο άνθρωπο που θα του έδινε κι εκείνου τα φώτα του.
Πήγαινε απ’ τον ένα δάσκαλο στον άλλον, όμως, έμενε στην ίδια κατάσταση.
Πέρασαν πολλά χρόνια αναζήτησης, κι ο άνθρωπος ήταν πια κουρασμένος· εξαντλημένος.
Τότε, μια μέρα, ένας γέροντας από ένα μικρό ορεινό χωριό, του είπε:
«Αν στ’ αλήθεια θέλεις να βρεις το δάσκαλό σου, πρέπει να πας στο Νεπάλ. Εκεί ζει ένας άνθρωπος που έχει φήμη μεγάλου σοφού. Κανένας δεν ξέρει πού ακριβώς βρίσκεται – είναι μυστήριο. Θα πρέπει να τον βρεις μόνος σου, αλλά ένα είναι το σίγουρο: δεν θα είναι εύκολο. Όσοι τον αναζήτησαν είπαν ότι όταν κάποιος πλησίαζε τον τόπο του, εκείνος έφευγε και χωνόταν ακόμα πιο βαθιά μέσα στα βουνά.
Ο άνθρωπος ένιωθε να γερνά, όμως οπλίστηκε με θάρρος και ξεκίνησε.
Δύο χρόνια ταξίδευε με καμήλες, με άλογα, και τελικά με τα πόδια, ώσπου να φτάσει στο σημείο εκείνο, στη βάση του βραχώδους όγκου του Νεπάλ.
Κι από πού να ξεκινήσει το ψάξιμο;
Ο κόσμος του έλεγε:
«Ναι, τον γνωρίζουμε τον γέροντα. Είναι τόσο γέρος…»
«Αδύνατο να καταλάβεις την ηλικία του. Μπορεί να είναι τριακοσίων ετών, πεντακοσίων… Κανείς δεν ξέρει.»
«Ζει κάπου εδώ, πράγματι, όμως δεν ξέρουμε ακριβώς το μέρος… Κανένας δεν ξέρει με ακρίβεια.»
«Κάπου εδώ θα τριγυρίζει. Αν ψάξεις συστηματικά θα τον βρεις».
Ο άνθρωπος έψαχνε, έψαχνε, έψαχνε…
Δύο ολόκληρα χρόνια τριγυρνούσε στο Νεπάλ κατάκοπος, αδυνατισμένος, τρώγοντας άγρια φρούτα, φύλλα και αγριόχορτα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Θα ήταν πολύ ήπιο αν λέγαμε ότι έχασε «πολλά», γιατί μάλλον τα είχε χάσει «όλα». Ωστόσο, ήταν αποφασισμένος να βρει εκείνον τον άνθρωπο.
Για να πάρει θάρρος έλεγε με το νου του ότι για να είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί κάποιος, σίγουρα θ’ αξίζει τον κόπο.
«Ακόμα κι αν σου κοστίσει τη ζωή σου;» τον ρώτησε ένα απόγευμα κάποιος χωρικός.
«Ακόμα κι έτσι» απάντησε.
«Είσαι τρελός» είπε ο χωρικός, «αλλά αν αυτό θέλεις… Λένε ότι υπάρχει ένας πολύ σοφός δάσκαλος που ζει σε μια καλύβα πάνω σ’ εκείνο το βουνό… Λένε ακόμα ότι η ανάβαση είναι θανατηφόρα.»
Μάζεψε τις τελευταίες του δυνάμεις και σκαρφάλωσε στην κορυφή. Παλεύοντας με τα βράχια, με κουρελιασμένα και τα τελευταία απομεινάρια των ρούχων του, σκελετωμένος, διψασμένος, βρόμικος και πληγιασμένος έφτασε σ’ ένα μικρό αχυρένιο καλύβι.
Έρποντας σχεδόν, έσπρωξε τη σαραβαλιασμένη πόρτα…
Τότε είδε πεσμένο στο έδαφος το ακίνητο σώμα ενός γέροντα.
Πλησίασε και κατάλαβε ότι αυτός ήταν ο δάσκαλος…
Όμως, είχε φτάσει αργά. Ο γέρος ήταν νεκρός.
Ο άνθρωπος κατέρρευσε κυριολεκτικά δίπλα στο παγωμένο σώμα του φωτισμένου δασκάλου, τσακισμένος από την κούραση, τον πόνο, την απογοήτευση.
Δυο μέρες και δυο νύχτες έκλαιγε χωρίς να κουνηθεί από εκεί, και την τρίτη μέρα σηκώθηκε και βγήκε να πιει λίγο νερό.
Στάθηκε κάτω από τον ήλιο κι ανάσανε τον δροσερό αέρα των βουνών.
Οι σκέψεις είχαν εξαφανιστεί χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Δεν είχε κάνει τίποτα, δεν είχε πετύχει τίποτα και δεν του έμενε τίποτα να κάνει.
Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό ένιωσε ανακουφισμένος, γαλήνιος, χωρίς επείγουσες ανάγκες…
Κι ένιωσε ξάφνου να γεμίζει με φως η ψυχή του.
Ποτέ δεν είχε νιώσει τέτοια ευτυχία!
Ένας μικρός, ανεπαίσθητος θόρυβος του έδωσε να καταλάβει ότι δεν ήταν μόνος.
Καθώς στράφηκε, τον είδε.
Πίσω του στεκόταν ο γέρος δάσκαλος. Ο φωτισμένος. Τον κοίταζε χαμογελώντας.
Ύστερα από λίγο του είπε:
«Ώστε έφτασες τελικά. Θέλεις να με ρωτήσεις κάτι;»
Και ο άνθρωπος που τόσο τον είχε αναζητήσει, απάντησε:
«Όχι».
Και γέλασαν και οι δυο τους με γέλια τρανταχτά που αντηχούσαν στα φαράγγια.

Από την άγνοια στη σοφία
ΧΟΡΚΕ ΜΠΟΥΚΑΪ

Από το https://www.lecturesbureau.gr

becket

Τι γνωρίζω σχετικά με την ανθρώπινη μοίρα; Θα μπορούσα να σας πω περισσότερα σχετικά με τα ραδίκια!

Κάθε λέξη είναι ένας άχρηστος λεκές στη σιωπή και στο τίποτα.

Πάντα προσπάθεια. Πάντα αποτυχία. Δεν πειράζει. Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα

Το βέβαιο είναι πως οι ώρες μας, έτσι όπως είμαστε, είναι ατελείωτες κι έτσι αναγκαζόμαστε να τις γεμίσουμε με πράξεις που εκ πρώτης όψεως φαίνονται λογικές αλλά… που τις κάνουμε πια μηχανικά. Θα μου πεις ότι πρέπει να εμποδίσουμε το μυαλό μας να θολώσει. Έχεις δίκιο! Αλλά αναρωτιέμαι: Σάμπως δεν έχει κιόλας βυθιστεί σε απέραντα σκοτάδια; Παρακολουθείς το συλλογισμό μου;

Ναι, στη ζωή μου, αφού πρέπει να τη λέω έτσι, υπήρχαν τρία πράγματα, η ανικανότητα να μιλήσω, η ανικανότητα να σωπάσω, και η μοναξιά, μ’ αυτά έπρεπε να τα βγάλω πέρα.

…σαφές τελικά σε εμένα πως το σκοτάδι που πάντα πάλευα να κατανικήσω είναι στην πραγματικότητα ο καλύτερός μου σύμμαχος…

Θα πάψετε επιτέλους να με βασανίζετε με τον καταραμένο τον χρόνο σας! Είναι απάνθρωπο! Πότε! Πότε! Μια μέρα! Δεν σας φτάνει αυτό; Μια μέρα σαν τις άλλες, μια μέρα μουγγάθηκε, μια μέρα τυφλώθηκα, μια μέρα θα κουφαθούμε, μια μέρα γεννηθήκαμε, μια μέρα θα πεθάνουμε, την ίδια μέρα, την ίδια ώρα, την ίδια στιγμή, δε σας φτάνει αυτό; Ξεγεννάνε καβάλα σ’ ένα τάφο, αστράφτει το φως μια στιγμή, κι ύστερα πάλι σκοτάδι.

Είσαι στη Γη. Δεν υπάρχει θεραπεία γι’ αυτό.

 

O Σάμιουελ Μπέκετ  ήταν Ιρλανδός λογοτέχνης, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Το έργο του είναι βασικά μινιμαλιστικό, και σύμφωνα με ορισμένους ερμηνευτές, βαθιά απαισιόδοξο για την ανθρώπινη φύση. Η απαισιοδοξία αυτή αντανακλάται από την εκτενή και περίεργη αίσθηση του χιούμορ στο έργο του, καθώς και από το γεγονός ότι η περιγραφή των εμποδίων στην ανθρώπινη ζωή εξυπηρετεί την επιθυμία του Μπέκετ να δείξει ότι το ταξίδι είναι που αξίζει, παρά τις δυσκολίες του.

Το 1969, τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.. (πληροφορίες από την wikipedia)

 

Αυτογνωσία

Πάντοτε ήξερα πως ανήκα
στ’ αδέσποτα μονοπάτια που καταλήγουν
σε μια αδιευκρίνιστη άνοιξη
σώμα φτιαγμένο από ρεμβασμούς
καρδιά που αγωνίζεται να γίνει
μέρος ενός ποιήματος
χαρταετός το φεγγάρι
υψώνει η γη τραβώντας
το δρόμο της μοίρας της.

Βρέχει εκεί κάτω
νύχτα σπαρμένη με γκρεμισμένες μέρες
κι ούτε θυμάται γιατί αργεί τόσο
το αύριο να εμφανιστεί
τώρα που το πλήρωμα έφτασε και προσπερνάει
τις ηττημένες πατρίδες
τη σκουριά των λουλουδιών
παλεύει ν’ ανακαλέσει στη μνήμη
το χρονικό μιας γνωριμίας που ήρθε ή θα ’ρθει
καθώς η φιγούρα του εκπεσόντος άγγελου
διαλύεται στην απόσταση ενός νεύματος
στη λάμψη του πρωινού.

 

 

Λήθη

Χωρίς τα όνειρα τι θα ήταν ο καιρός
το φως τι θα ήταν στην ένδεια τ’ ουρανού
ανάμεσα σ’ αυτόν τον κόσμο και τον άλλον είμαι
μια μαγεμένη ηχώ πάνω στη χλόη απομακρύνεται
εκεί που γεννιούνται οι μύθοι των όντων
μια λευκότητα που ξεθωριάζει
πάλλεται ψαύοντας μια εύθραυστη βεβαιότητα
το άγγιγμα μνήμης μακρινής
το βάθος της πλάνης των εκδοχών
στην άλω της νιότης αιωρούμαι
ρίγος περιπλανώμενου έρωτα
που λησμόνησε γιατί έφτασε ως εδώ
τόσο όμοιος και τόσο διαφορετικός
με το ελάχιστο τίποτα.

 

 

Οι μεταμορφώσεις των αιώνων

Όσοι έφτασαν από τον ωκεανό είδαν
τη γη τού πουθενά
αντικατοπτρισμό του ιλίγγου
αδειανή φυσαλίδα η ζωή
εξόκειλε στα προάστια του καιρού
σ’ ένα νησί που ναυαγούν αινιγματικές προελεύσεις
ο ναύτης στο φάρο γενιές τώρα
κάτι θέλει να πει
το δέντρο στην ακτή που δραπετεύει
στο μύθο και σαλπάρει
πίσω απ’ την πόρτα κανείς
μια ακαθόριστη απειλή μονάχα και αιώνες
που μεταμορφώνονται σ’ άλλους αιώνες
το χάσμα αθροίζει τις απουσίες
πόση μοναξιά σπαταλήθηκε
για ν’ ανακαλυφθεί η αγάπη
εκείνη η γυναίκα χείμαρρος παγωμένος
με τη φωτιά να πεθαίνει μέσα της
μαθαίνει να περιμένει χωρίς να θυμάται
έναν ήλιο που καθημερινά επιμένει
να συναρμολογεί την αυγή.

Όσοι έφτασαν από τον ωκεανό είδαν
αυτό που οι άλλοι δεν είδαν
μπροστά στο εκμαγείο του λαβύρινθου
ένας τυφλός άγγελος
περνάει τις μέρες του γνέφοντας
και μιλά για το χαμένο το νήμα.

 

Από τη συλλογή Ρους και ροή (2014) του Βασίλη Φαϊτά.

Δανεισμένα από το https://thepoetsiloved.wordpress.com της Βίκυς Παπαπροδρόμου

 

Η Πέτρα του Πεπρωμένου

Κείμενο μου από τη στήλη Εν Ιορδάνη στο περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ

Οι ουρανοί μπορεί να είναι πάντα ανοιχτοί, εσύ όμως πώς μπορείς να τους προσεγγίσεις;

Μια απορία του ανθρώπου που κοιτά ψηλά πάνω από το εφήμερο, ένας προβληματισμός που είχε από τότε που στάθηκε όρθιος και ονομάτισε τον ιερό κόσμο χωρίζοντας, σύμφωνα με την εμπειρία του, τα ουράνια από τα γήινα, τον κόσμο μας από τον κόσμο των Ολύμπιων θεών. Και αν σαν παιδί της γης δεν μπορούσε να έχει φτερά για να πετάξει, μπορούσε να βρει κάτι άλλο για να αρχίσει την πορεία του. Αυτό το «κάτι άλλο» συμβολικά από την αρχαιότητα εικονίστηκε σε μια σκάλα.

Πολύ γνωστή σε εμάς από τη Βιβλική παράδοση είναι η σκάλα του Ιακώβ. O Ιακώβ χρησιμοποίησε μια πέτρα σαν μαξιλάρι για να κοιμηθεί. Και στο όνειρό του μια σκάλα ένωσε τη γη, την πέτρα, με τον ουρανό. Στο ενδιάμεσο διάστημα υπήρχαν αγγελικές φιγούρες και στην κορυφή απόμακρος αυτός που ονόμασε θεό του.

Όταν συνήλθε, έστησε όρθια την πέτρα που στήριξε την ουράνια σκάλα, την άλειψε με λάδι μετατρέποντάς την στην πρώτη ιερή στήλη των παιδιών της Βίβλου, αναφωνώντας: «Φοβερός είναι ο τόπος ούτος». «Terribilis est locus iste», στα λατινικά, είναι μια φράση που την συναντάμε σε αλχημικά κείμενα αλλά και σε ιδιαίτερους τόπους, όπως για παράδειγμα στην είσοδο της μικρής εκκλησίας του Rennes-le-Chateau, στη νότια Γαλλία.

Gustave Doré - songe de jacob

Το όνειρο του Ιακώβ, Gustave Dore.

Όμως ποια είναι τα σκαλοπάτια που μπορούν να συνθέσουν μια σκάλα ικανή να αντέξει το θνητό βάρος;

Η ερμηνεία αποκαλύπτεται στη Δυτική παράδοση μέσα από το έργο των Νεοπλατωνικών και ιδιαίτερα του Πλωτίνου, μέσα από το μυητικό ταξίδι που ονομάζει «ψυχανωδία». Την πορεία την Ψυχής από την Ύλη προς τον Νου και προς το Αγαθό ή το Εν.

Τα σκαλοπάτια είναι οι επτά σφαίρες, οι επτά πλανήτες, που είχαν σημαντική θέση στο κοσμοείδωλο των προγόνων μας: η Σελήνη, ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Ήλιος, ο Άρης, ο Δίας και ο Κρόνος. Η κάθοδος δια των σφαιρών «βάραινε» την ψυχή με τα δώρα – ιδιότητες που τις κληροδοτούν οι άρχοντες των πλανητών μέχρι την ενσάρκωσή της στον κόσμο της ύλης. Στην επάνοδο, η ψυχή εμπλουτισμένη με τις νέες εμπειρίες της αποθέτει τα δώρα στα πόδια των αρχόντων των πλανητών για να αξιωθεί να φτάσει απογυμνωμένη και καθαρμένη μπροστά στο Αγαθόν.

Σε μια πορεία που θα επαναληφθεί, γιατί όπως λέει ο Εμπεδοκλής, «ούτε είσοδος στην ύπαρξη υπάρχει ούτε και αληθινός θάνατος. Μόνο μείξη, ανακατανομή και μεταβολή όσων ενώθηκαν εντός αυτού που υπέστη τη μείξη. Γέννηση είναι το όνομα που δίνουν οι άνθρωποι σε αυτό το φαινόμενο» (Περί Φύσεως 8).

Η επιστροφή στην καταγωγική περιοχή γίνεται είτε με τον φυσικό θάνατο είτε με εκστατική εμπειρία που είναι αποτέλεσμα έκλαμψης ή μυητικής διαδικασίας. Τότε αποκαλύπτεται μπροστά στα υλικά μάτια η οδός, που συνήθως συμβολίζεται με μια σκάλα.

Προσοχή όμως. Ο μυητικός δρόμος των προγόνων μας δεν είχε ως σκοπό να κατακτήσει κάποιος τον Όλυμπο και να παραμείνει εκεί σε μακαριότητα. Ο σκοπός ήταν να έχει την εμπειρία και να την επιστρέψει ως δώρο στους ομοίους του. Η πρώτη εκδοχή οδηγεί στην τόσο προσφιλή σε όλους μας εγωιστική ύβρη, η δεύτερη στον επώδυνο δρόμο του μυητικού ήρωα που θα θυσιάζεται αενάως για τους συντρόφους του.

Η αποκάλυψη λοιπόν της συμβολικής αυτής Κλίμακας δεν είναι μονόδρομος αλλά μια οδός συνεχούς επικοινωνίας. Γι’ αυτό πάλι οι αρχαίοι μας πρόγονοι θεωρούσαν ότι υπήρχαν δυο Πύλες προς το Επέκεινα, η Πύλη του Καρκίνου και η Πύλη του Αιγόκερω, που γίνονταν ορατές στους μυημένους τη μέρα της κορύφωσης και του θανάτου του ήλιο, δηλαδή κατά το χειμερινό και θερινό ηλιοστάσιο.

stone of destiny scone

H «πέτρα του πεπρωμένου» στον βρετανικό θρόνο.

Ως επίλογο οφείλω να αναφέρω μια ενδιαφέρουσα ιστορία που αφορά την τύχη της Πέτρας του Ιακώβ. Σύμφωνα με την Κέλτικη μυθολογία, η φυλή των προπατόρων τους που έφτασε από τη Μεσόγειο, οι Τουάθα ντε Ντανάν (τα παιδιά της θεάς Ντάνου), οι Δαναοί-Έλληνες πρόγονοί τους, έφεραν μαζί αυτή την πέτρα που είναι γνωστή ως «Πέτρα του Σκον» ή «Πέτρα του Πεπρωμένου». Πάνω σε αυτήν ενθρονιζόταν ο βασιλιάς τους, δηλώνοντας ότι με αυτή την πράξη ενώνει τη Γη με τους Ουρανούς.

Πάνω σε αυτή χρίστηκε ο Ρόμπερτ ντε Μπρους όταν απελευθέρωσε τη Σκωτία το 1306. Ο αφορισμένος βασιλιάς επανέλαβε την αρχαία παγανιστική κελτική τελετουργία: κάθισε πάνω στην Πέτρα γυμνός και ενδεδυμένος μόνο με τον βασιλικό μανδύα, κρατώντας το λάβαρο με το οικόσημο του αρχαίου κελτικού βασιλικού οίκου, κειμήλια που είχαν διασωθεί κρυμμένα. Και έτσι αναγνωρίστηκε στο Σκον ως νόμιμος ηγεμόνας των Κελτών.

Την επόμενη ημέρα στέφθηκε βασιλιάς στο αβαείο του Σκον ως χριστιανός ηγέτης. Αφού όμως ήταν αφορισμένος, οι ιερείς ήταν επίσης αφορισμένοι και ονομάζονταν Κάλδες. Ήταν χριστιανοί ιερείς που με έναν περίεργο τρόπο ακολουθούσαν τον πρώτο χριστιανισμό όπως είχε διαμορφωθεί στις Αρχαίες Εκκλησίες της Ανατολής και αρνήθηκαν να ενταχτούν στο δόγμα του Βατικανού.

Αξίζει να αναφέρουμε πληροφοριακά ότι η ιερή αυτή Πέτρα μεταφέρθηκε στην Αγγλία και τοποθετήθηκε κάτω από το κάθισμα στον θρόνο όπου ενθρονίζεται ο Βρετανός Μονάρχης, ο οποίος είναι ταυτόχρονα αρχηγός του κράτους και της εκκλησίας. Τελευταία φορά χρησιμοποιήθηκε στην ενθρόνιση της Ελισάβετ, στις 6 Φεβρουαρίου 1952.

Πολλά χρόνια μετά, στις 30 Νοεμβρίου του 1996, ημέρα της γιορτής του Αγίου Ανδρέα, προστάτη των Σκώτων, η Πέτρα επιστράφηκε επίσημα με τιμές αρχηγού κράτους στη Σκωτία και τοποθετήθηκε στο κάστρο του Εδιμβούργου.

«Τι αντιπροσωπεύει τον υιό του ανθρώπου;» ρωτά κάποιος. «Η πέτρα που οι απειθείς οικοδόμοι απέρριψαν, και η οποία γίνεται τώρα ο ακρογωνιαίος λίθος του οικοδομήματος». Η Πέτρα που είναι η πύλη και η βάση της Σκάλας που ενώνει τους κόσμους. Το σύμβολο που απεικονίζει σε πληρότητα τον αφυπνισμένο άνθρωπο.

Who is Who

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορούν τα βιβλία του Ιεροδόμ: Από τον Μεσαιωνικό Τεκτονικό Μύθο στον Αρχαίο και Αποδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο και Bleeding Angels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης.