Το βίντεο από την παρουσίαση του βιβλίου μου ένα Μπλουζ για τη Φώτιση στον Κήπο του Νομισματικού Μουσείου. Μου έκαναν την τιμή να μιλήσουν γι αυτό ο εκδότης Στέφανος Ελμάζης , ο καθηγητής Μάνος Δανέζης και η Στέισυ Λεονδη που διάβασε ένα απόσπασμα. Την μαγνητοσκόπηση της βραδιάς και την διαδικτυακή προβολή φρόντισαν ο Γιάννης Δεβελέκος και ο Μάνος Δεδεβέσης.

https://drive.google.com/file/d/1lp85i_Ba1T07fRirY6jVi4f2vXUDlmRY/view?fbclid=IwAR0TK6luwczkfIhcNEHStev5J3QdKbQZ8Ae10c-MfqwjQKDXiK3QNuVgkqQ

https://www.facebook.com/events/1305192646528815?active_tab=about

Οι εκδόσεις Αρχέτυπο σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου τους βιβλίου «Ένα Μπλουζ για τη Φώτιση» του Ιορδάνη Πουλκούρα
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2020, 7 μ.μ. στο Cafe στον Κήπο του Νομισματικού Μουσείου Πανεπιστημίου 12, Αθήνα
Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
Μάνος Δανέζης, αστροφυσικός
Στέφανος Ελμάζης, εκδότης
Ιορδάνης Πουλκούρας, συγγραφέας του βιβλίου.

Ενημερώνουμε ότι η παρουσίαση θα προβληθεί ταυτόχρονα και ψηφιακά με live streaming από την εφαρμογή Google Meet και θα είναι ενεργή από τις 18.45.
Μπορείτε να συνδεθείτε από computer και laptop απλά πληκτρολογώντας τον σύνδεσμο meet.google.com/vuw-qfdb-bvu
Αν χρησιμοποιείτε κινητό τηλέφωνο πρέπει να κατεβάσετε το ανάλογο app :
https://play.google.com/store/apps/details…
ή https://apps.apple.com/us/app/meet/id1013231476Αν λόγω έκτακτων μέτρων για τον Covid-19 ή άλλων συνθηκών ακυρωθεί η εκδήλωση στον Κήπο του Νομισματικού Μουσείου, η ψηφιακή παρουσίαση θα γίνει κανονικά μέσω της εφαρμογής Google Meet. Ο ίδιος σύνδεσμος θα είναι ενεργός από τις 18.30 και θα μπορέσετε να συνδεθείτε χρησιμοποιώντας τον meet.google.com/vuw-qfdb-bvu

Μετά από αρκετές αναβολές λόγω κορωνοιου τελικά το βιβλίο μου το «Ένα Μπλουζ για την Φώτιση» κυκλοφόρησε. Οφείλω να ευχαριστήσω τον Γιώργο Μπενιουδάκη που φωτογράφισε τον Μάνο Δεδεβέση για το εξώφυλλο. Και ιδιαίτερα τον Μάνο Δανέζη που προλογίζει .

Ένα μικρό απόσπασμα από τον Πρόλογο του Μάνου Δάνέζη:

Πρόλογος

Πολλοί έχουν διαπιστώσει ότι ο Δυτικός πολιτισμός διέρχεται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κοινωνικής κρίσης θεσμών και αξιών.

Την κατάρρευση αυτή είναι επιτακτική ανάγκη να τη σταματήσει η ανάπτυξη ενός νέου Δυτικού Πολιτισμικού Ρεύματος, που θα πρέπει να στηρίζεται τόσο στις ανθρωπιστικές αρχές, όσο και στο νέο Επιστημονικό Πνεύμα της Μεγάλης Επιστημονικής Επανάστασης του 20ού αιώνα.

Αποτελεί λοιπόν ευτυχή συγκυρία ότι σε μια περίοδο αφύπνισης και προβληματισμού της κοινωνίας των πολιτών πάνω στο θέμα αυτό, έφτασαν στα χέρια μου τα κείμενα του νέου βιβλίου του Ιορδάνη Πουλκούρα με τίτλο Ένα Μπλουζ για τη Φώτιση. Η ανάγνωση των κειμένων με συνεπήρε, θέτοντάς μου νέους προβληματισμούς. Οι σκέψεις του συγγραφέα, άκρως τολμηρές αλλά διατυπωμένες με ένα τρόπο απλό, σαφή, ψύχραιμο και έντιμο, αλλά συγχρόνως κοινωνικά και φιλοσοφικά καυστικό, μου φάνηκαν σαν να αποτελούν ένα σύγχρονο «οδηγό επιβίωσης» αποκαλύπτοντας γεγονότα και φωτίζοντας τα μονοπάτια του δρόμου της μετάβασης σε ένα Νέο Δυτικό Πολιτισμικό Ρεύμα.

Το βιβλίο που είχα την τύχη να κρατάω στα χέρια μου, δεν φοβόταν να ατενίσει τη σημερινή πραγματικότητα.

Διάβαζα με τεράστια ικανοποίηση μια ελπιδοφόρα διαπίστωση, η οποία πρέπει να μας συνοδεύει στην επώδυνη περίοδο που διανύουμε: «Η κρίση είναι ευκαιρία, τραγική ευκαιρία να ξαναδούμε πάλι τα θεμελιώδη της ύπαρξής μας. Να δούμε πάλι μετά από χρόνια πως δίπλα μας υπάρχουν άνθρωποι με σάρκα, οστά, και ανάγκες, όπως ακριβώς κι εμείς. Με ελαττώματα που μας κάνουν πραγματικούς, και ελάχιστα ίσως προτερήματα που αυτά ακριβώς μας κάνουν πολύτιμους για την κοινή μας ζωή. Χρειάζεται να απλώσουμε το χέρι μας, όχι για φιλανθρωπία. Γραπώνουμε γερά το χέρι του »πλησίον» σε αλληλεγγύη. Το χέρι που τραβάς έξω από τη λάσπη είναι το ίδιο που στη συνέχεια θα σε στηρίξει για να σηκωθείς στα πόδια σου. Στις δύσκολες αυτές στιγμές ας θυμάστε μια παλιά αφρικάνικη ρήση: Δεν υπάρχει τρόπος για να βγεις από την έρημο παρά μόνο αν τη διασχίσεις».

֎

Η αίσθησή μου ήταν υπέροχη καθώς η ανάγνωση προχωρούσε. Είχα στα χέρια μου ένα κείμενο διαλόγου και σκέψης με βάση τη θύμηση παρελθοντικών γεγονότων, παραδόσεων, δογμάτων, φιλοσοφικών ενοράσεων και πρωταρχικών επιστημονικών πεποιθήσεων, που είχαν ντυθεί με μύθους και μυστικιστικές αλληγορίες.

Η επιλογή ενός τέτοιου είδους πλοκής δεν ήταν τυχαία, αλλά παιδαγωγικά ευφυής. Όπως μας εξηγεί ο συγγραφέας, χρησιμοποιεί τους μύθους για εξαγωγή γενικών η ατομικών και κοινωνικών συμπερασμάτων διευκρινίζοντας ότι «οι μυθικές προσωπικότητες και τα μυθικά γεγονότα χρησιμοποιούνται ως αλληγορίες προκειμένου να περιγραφούν, εν είδει παραβολών, ηθικές, επιστημονικές, και κοινωνικές πραγματικότητες ή συμβουλές για το μέλλον με βάση τα γεγονότα του παρελθόντος».

Το πολύ ενδιαφέρον όμως ήταν ότι όλες αυτές οι θύμησες αγκαλιάζονταν αρμονικά με μια σειρά σημερινών, πειραματικά αποδεδειγμένων, επιστημονικών γνώσεων τις οποίες γνωρίζω ότι κατέχει ο συγγραφέας.

Το γεγονός όμως το οποίο με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ότι, και στο νου του συγγραφέα τριγύριζε η ιδέα της μετάβασης σε έναν νέο πολιτισμό.

Πάντα αποτελούσε βαθειά πίστη μου ότι μια τέτοια μεγάλη και αναγκαία πολιτισμική μετάβαση, δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο μέσω μιας «εσωτερικής αναμόρφωσης» του ίδιου του ανθρώπου. Είναι δηλαδή θέμα «Παιδείας» και όχι απλά «Εκπαίδευσης» των πολιτών.

Όπως αναφέρει και ο Carl Jung για το θέμα αυτό, «η ορθολογική μας στάση θέλει να μας κάνει να πιστεύουμε ότι μπορούμε να κάνουμε θαύματα με τις οργανώσεις, με την επιβολή νέων νόμων, ή με παρόμοιες καλοπροαίρετες επινοήσεις. Αλλά, στην ουσία, το πνεύμα του Πολιτισμού μπορεί να αναθεωρηθεί μόνο με μια αλλαγή στη στάση του ατόμου».

Την άποψη αυτή φαίνεται να ενστερνίζεται και ο συγγραφέας αναφέροντας ότι «η κατανόηση της μορφής, του είδους των προσωπικών σου δεινών, θα σε οδηγήσει στο ταξίδι προς την ανάκαμψη από αυτά και προς την αυτογνωσία. Μπορείς να αλλάξεις το πεπρωμένο σου αποδεχόμενος την ευθύνη να μεγαλώσεις και να εξελιχθείς με την ελευθερία των δικών σου επιλογών. Χωρίς την ασφάλεια που παρέχουν τα δεκανίκια».

Αυτό τον κακοτράχαλο και δύσβατο δρόμο αναζήτησης της προσωπικής μας αναμόρφωσης, ο συγγραφέας το χαρακτηρίζει ως ένα μοναχικό μονοπάτι το οποίο θα πρέπει να διαβούμε προσεκτικά, σχεδόν μόνοι, εφόσον, όπως γράφει «ο δρόμος της αναζήτησης δεν έχει εγκεκριμένα manual ούτε έχουν εκδοθεί –απ’ ό,τι γνωρίζω– οδηγοί επιτυχίας σε αυτό. H εργασία πάνω στον δρόμο και το αποτέλεσμα των πράξεών μας, θετικό ή αρνητικό που θα το υποστούμε, είναι αποτέλεσμα των δικών μας επιλογών. Αν δεν είναι συνειδητές κακό δικό μας, γιατί κανείς δεν μπορεί να μας δικαιολογήσει απέναντι στον κριτή-εαυτό μας».

Αυτή όμως η αλλαγή της εσωτερικής στάσης του ατόμου, προϋποθέτει μια γενναία και χωρίς φόβο πρόσβαση στα πεδία της «Γνώσης», η οποία έχει ως στόχο της την όλο και πιο σαφή προσέγγιση της «Αλήθειας».

Η λέξη όμως «Αλήθεια» συντίθεται από το στερητικό άλφα και την λέξη «λήθη» και σημαίνει, «θυμάμαι κάτι που ήδη υπάρχει, κάτι που είχα ξεχάσει, και πάνω του χτίζω κάτι καινούργιο».Άρα η «Γνώση» είναι αρχικά ένας δρόμος θύμησης ενός συνόλου παρελθοντικών συμπαντικών γεγονότων που έχουμε λησμονήσει και πρέπει να θυμηθούμε.

Αυτό ακριβώς δίδασκε και ο Δημόκριτος, αναφέροντας ότι «η σοφία δεν είναι απλά η απόκτηση πολλών εφαρμοσμένων γνώσεων, αλλά κυρίως η επίγνωση των πρώτων αρχών και αιτίων, δηλαδή η αναγωγή του νου πέρα από τα φαινόμενα και η αναζήτηση της αφετηρίας και του νομοτελειακού καθορισμού όσων συνέβησαν και υπάρχουν μέσα στο Σύμπαν».

Εδώ όμως ο συγγραφέας με οξυδέρκεια και σύνεση καλεί τους αναγνώστες του να ξεχωρίσουμε τις πραγματικές κρυμμένες συμπαντικές θύμησες, οι οποίες οδηγούν στην «Αλήθεια» της συμπαντικής φύσης, από την, κάποιες φορές διαστρεβλωμένη, λόγω σκοπιμότητας, ή αναγκαιότητας, «ανθρώπινη ιστορική αλήθεια» την οποία γράφουν οι νικητές, αναφέροντας: «Αυτός που θέλει να διακρίνει την αλήθεια από το ψέμα, πρέπει να έχει επαρκή ιδέα περί του τι είναι αλήθεια και ψέμα. Πώς δημιουργείται η ψευδαίσθηση του »αληθούς» ιστορικού γεγονότος; Η Ιστορία γράφεται από τους νικητές και πάντα τους δικαιώνει… Στην Ιστορία τους οι νικητές χάραξαν κανόνες, νόμους, επιστήμες, μάχες και νίκες. Επικές νίκες! Όλοι οι άρχοντες είχαν θριαμβεύσει, και οι ηττημένοι άνθρωποι του κάθε σήμερα ήταν αυτοί και μόνο που έφταιγαν γιατί δεν είχαν γευτεί τη χαρά μιας νίκης. Πλάσματα του χώματος και της λάσπης, εγκλωβισμένα στον χρόνο της Ιστορίας».

֎

Ένα δεύτερο και βασικό χαρακτηριστικό των κειμένων του βιβλίου είναι η διαφαινόμενη προσπάθεια διατύπωσης των βασικών αρχών μιας μελλοντικής νέας «Φυσικής Φιλοσοφίας», η οποία, μέσω ενός επίπονου κοινωνικού διαλόγου, θα πρέπει να συνδέσει τα νέα επιστημονικά επιτεύγματα, τόσο με τις «Υλικές», όσο τις «Πνευματικές» και «Αξιακές» ανάγκες του Ανθρώπου.

Η σύνδεση αυτή διαγράφεται μέσα από τη «σοφή» διαπίστωση του συγγραφέα ότι: «Δεν μαθαίνουμε με πίστη, μαθαίνουμε με ερωτήσεις, αμφισβητώντας και επανεξετάζοντας όλα όσα γνωρίζουμε. Όμως ένα άλλο παράδοξο είναι το ότι για να αμφισβητήσουμε πραγματικά κάτι πρέπει πραγματικά να έχουμε πίστη».

Όπως ιστορικά γνωρίζουμε σήμερα, οι αρχικές έννοιες της Επιστήμης, της Θρησκείας και των Κοινωνικών Συστημάτων κάθε νέου πολιτισμικού ρεύματος δημιουργήθηκαν μέσω μιας κοινής «Φυσικής Φιλοσοφίας».

Ως παραδείγματα μπορούμε να αναφέρουμε τη φυσική φιλοσοφία των Προσωκρατικών, η οποία γέννησε σε κοινωνικό επίπεδο τη Δημοκρατία και κατήργησε την τότε Θεοκρατική δομή. Ως δεύτερο παράδειγμα αναφέρουμε τη φυσική φιλοσοφία του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, ο οποίος αποδόμησε τη φεουδαρχία και τον θεολογικό Μεσαίωνα.

Η αρχή της δόμησης μιας τέτοιας Φυσικής Φιλοσοφίας διαφαίνεται στο κείμενο του Ιορδάνη Πουλκούρα ο οποίος αναφέρει ότι θέλει το βιβλίο του να είναι «ένα κείμενο που θα αφηγείτο, σαν παραμύθι, όλους τους βασικούς θεμελιώδεις μύθους που είναι πηγή και έμπνευση κάθε ιδέας, φιλοσοφίας, θρησκείας ακόμα και επιστήμης», και συνεχίζει λέγοντας ότι «στον κόσμο της αναζήτησης οι μύθοι, οι αλληγορίες και οι παραβολές είναι τα οχήματα που μεταφέρουν μηνύματα της αιώνιας Σοφίας μέσα στους αιώνες. Τα αναφερόμενα κείμενα δεν είναι παρά αρχειοθετήσεις και καταγραφές απόψεων, σεβαστών αλλά προσωπικών, που απεικονίζουν την αντίληψη και την έμπνευση που είχε από αυτά κάποιος άνθρωπος σε μια ορισμένη χρονική στιγμή».

Μέσα στο μεταφορικό περιεχόμενο μιας τέτοιας Φυσικής Φιλοσοφίας δεν μπορούσε να μην υπεισέρχεται και μια εσωτερική εξιστόρηση της προέλευσης της, επιστημονικά αληθούς πλέον, ψευδαίσθησης των ανθρώπινων αισθητών πραγματικοτήτων, όπως του υλικού ανθρώπινου matrix, της έννοιας της ατομικότητας και του ρόλου του ανθρώπου μέσα στο σκηνικό του ανθρώπινου βίου.

Ο συγγραφέας, κατά την προσφιλή του επαγωγική μέθοδο, αναφέρεται αρχικά στην άποψη των «Γνωστικών» εξιστορώντας ότι «οι Γνωστικοί αιρετικοί και ορθά καταραμένοι, πίστευαν μέσα στις πολλές πλάνες τους πως το σύμπαν είναι μια ψευδαίσθηση. Ως εκ τούτου θεωρούσαν τα κάτοπτρα (καθρέφτες) όπως και την πατρότητα εξίσου απεχθή γιατί πολλαπλασιάζουν την ψευδαίσθηση και την διασπείρουν. Οι αντικατοπτρισμοί πολλαπλασιάζουν στο άπειρο τις πλαστές εικόνες, ενώ τα παιδιά της πλάνης διέσπειραν και ψευδώς αποδείκνυαν με την παρουσία τους ως υπαρκτή την ψευδαίσθηση».

Η μυθική όμως εξιστόρηση της φύσης και της θέσης του ανθρώπου μέσα στην ψευδαίσθηση της υλικής πραγματικότητας, με την πένα ενός προικισμένου συγγραφέα, όπως είναι ο Ιορδάνης Πουλκούρας, μετατρέπεται σε ένα θαυμαστό επικό ανάγνωσμα το οποίο αναγκάζει το νου μας να οδηγηθεί σε συγκρίσεις, μεταφορές και εικόνες οι οποίες στοιχειώνουν τις ζωές μας. Δεν μπορώ παρά να αναφερθώ σε κάποια κομμάτια του κειμένου που γραφτήκαν μέσα μου. Όπως αφηγείται ο συγγραφέας:

«Η αντίληψη της χωριστής ατομικότητας αναλογείται με τη στιγμή που ο Ζαγρέας αντίκρισε το είδωλό του στον καθρέφτη. Τότε το πνεύμα εγκλωβίζεται στην ύλη και η διάλυσή του σε άπειρα κομμάτια αλληγορείται με την πρώτη θεοφαγία που τελούν οι Τιτάνες πριν γίνουν μαζί και αυτοί η σπορά των θνητών… Τότε που όλοι εμείς βρεθήκαμε εδώ, στην υλική πραγματικότητα που δημιουργήσαμε και στη σχετικότητα της κατακερματισμένης ύπαρξης βιώνοντας τη δική μας εξορία, που συμβολικά περιγράφεται ως η εγκατάλειψη του Παραδείσιου Κήπου. Άνθρωποι γεννήθηκαν και χάθηκαν μαζί με φυλές, πολιτισμούς και χρόνους μέσα στον λαβύρινθο της ύπαρξης. Μια σκηνή τοποθετήθηκε πάνω στη νέα γη που δημιουργήθηκε για χάρη της και οι άνθρωποι τη μέτρησαν πάνω κάτω με το βλέμμα τους και αμέσως άρχισαν να μοιράζουν θέσεις. Ηθοποιοί, σκηνοθέτες, συγγραφείς, σκηνογράφοι, μπράβοι, καθαριστές, τεχνικοί και τεχνίτες, αλλά και επιχειρηματίες, επενδυτές, μάνατζερ και παραγωγοί που προσπαθούσαν ο καθένας από την πλευρά του να εδραιώσει τη θέση του σε αυτό το θέατρο. Σύντομα περίσσεψαν οι διχόνοιες. Ποιος είναι ο καλύτερος, ποιος ο πιο απαραίτητος, ποιος πρέπει να αποφασίζει…».

֎

Αυτό όμως το οποίο εντυπωσιάζει είναι η σύνοψη όλων των προηγουμένων σε μια διαπίστωση σύμφωνη με τα συμπεράσματα της σύγχρονης επιστημονικής γνώσης. Αναφέρει ο συγγραφέας: «Σήμερα οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως σε ένα απέραντο σύμπαν, που δεν είναι τίποτα άλλο από έναν ωκεανό ενέργειας που ερμηνεύεται με δέκα διαστάσεις, εμείς στο περιορισμένο της ύπαρξής μας »βλέπουμε» ό,τι τα αδύναμα αισθητήρια όργανά μας μπορούν να αντιληφθούν… Η πραγματικότητα είναι δίπλα μας, μπροστά στα μάτια μας. Εμείς όμως έχουμε μάθει να βλέπουμε την επιφάνεια και όχι το περιεχόμενο. Έχουμε μάθει να βλέπουμε τις λέξεις και όχι το νόημα. Έχουμε μάθει να ασπαζόμαστε τη γνώμη μας για τον πλησίον και να μη βλέπουμε τις πράξεις και τον λόγο μιας ύπαρξης που έχει τη δική της πορεία».

Η αναφορά όμως στην έννοια μιας ανώτερης εσωτερικής πίστης, φέρνει στο προσκήνιο τη γενικότερη εσωτερική και φιλοσοφική έννοια του γεγονότος το οποίο ονομάζουμε «Θεό», την οποία ο συγγραφέας χειρίζεται με απόλυτο σεβασμό. Για τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη ο Θεός ήταν ένα πρωταρχικό αίτιο άνευ αιτίου, το οποίο αν και δεν μπορούσαμε ούτε να γνωρίζουμε ούτε να αποδείξουμε, η λογική μας επέβαλε να υπάρχει, διότι τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει άνευ κάποιου αιτίου, γνωστού ή άγνωστου. Ήταν η «Πρώτη Αρχή» του Πλάτωνα ή το «Πρώτο Κινούν Ακίνητο» του Αριστοτέλη.

Ο Θεός θα πρέπει απλά να είναι το όριο των δυνατοτήτων της ανθρώπινης σκέψης, άρα και εκτός κάθε δυνατότητας επεξεργασίας Του, αυτό ακριβώς το οποίο ενστερνίζονται και οι θεολογίες, αναφέροντας ότι «ο Θεός βιώνεται χωρίς να μπορεί να αποδειχθεί».

Ο συγγραφέας στο κείμενό του διατυπώνει την προσωπική του ενόραση περί Θεού μέσα από την αποφατική άποψη του Ερμή του Τρισμέγιστου , η οποία συμπίπτει με την άποψη του (ψευδο-) Διονυσίου του Αρεοπαγίτη: «Ο Θεός δεν είναι νους, αλλά, είναι όμως ο αίτιος της ύπαρξης του Νου. Δεν είναι και πνεύμα αλλά ο αίτιος της ύπαρξης του πνεύματος. Ούτε φως είναι, αλλά είναι ο αίτιος της ύπαρξης του φωτός».

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας όμως δεν παραλείπει να σημειώσει και τους μεγάλους πνευματικούς και ψυχικούς κινδύνους αυτής της μεταβατικής πολιτισμικής περιόδου, κατά την οποία έχουν επανεμφανιστεί με δραματικό τρόπο οι ανθρώπινοι φόβοι και οι υπαρξιακές αγωνίες, που είχαν καταχωνιαστεί στα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης

Ως αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος, οι πολίτες, μη βρίσκοντας τρόπο να καλύψουν τους γιγαντωμένους φόβους τους, ακουμπούν τις ελπίδες τους σε παραφυσικού περιεχομένου θεωρίες και πρακτικές με αποτέλεσμα, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης πολλών ομάδων αλλά και προσώπων της καταρρέουσας πολιτισμικής δομής.

Αποτέλεσμα όλων των προηγουμένων είναι αυτό που εύστοχα διατυπώνει ο δημοσιογράφος Μάκης Ανδρονόπουλος: «Νέοι μύθοι και θρησκείες κατασκευάζονται στα κοινωνικά δίκτυα και ένας νέος τεχνολογικός μυστικισμός αναδύεται, ενώ αυτοί που ελέγχουν τη νέα γνώση τρίβουν τα χέρια τους. Νέα ψέματα, νέοι φόβοι, νέοι τρόποι χειραγώγησης φτιάχνουν τον θαυμαστό καινούριο κόσμο μας».

Σε αυτό ακριβώς το πρόβλημα αναφέρεται ο Ιορδάνης Πουλκούρας αναφέροντας: «Πάντα σε περιόδους κρίσης ο άνθρωπος έχει την τάση να αναζητήσει λύσεις και στο υπερφυσικό». Και συνεχίζει: «Ζούμε σε παράξενες εποχές… τα μηνύματα είναι απλά και υπερφίαλα σαν την εποχή: μην πιέζεστε, μην προβληματίζεστε, μη σκοτίζεστε μέσα σε δαιδάλους ιδεών και σελίδες βιβλίων. Σε 48 ώρες σας διδάσκουμε τη μέθοδο για να βρείτε την ευτυχία, να αποκτήσετε λεφτά, και τον σύντροφο της ζωής σας. …Τα σλόγκαν απλά και απλοϊκά, για να είναι κατανοητά απ’ όσους θέλουν να προσθέσουν στο βιογραφικό τους και πινελιές από κάτι »ψαγμένο»: η Θετική σκέψη τα καθαρίζει όλα σαν απορρυπαντικό».

֎

Ένα άλλο σημείο, το οποίο έχει μια ιδιαίτερη σημασία προκειμένου να αντιληφθούμε το τι περιγράφει ο Ιορδάνης Πουλκούρας ως εσωτερική ανθρώπινη αναμόρφωση, είναι η θέση την οποία διατυπώνει για τις έννοιες της Αδικίας και της Δικαιοσύνης, η οποία συμπίπτει με εκείνη του Δημόκριτου.

Σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γνωμικά του ο Δημόκριτος αναφέρει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να πράττει τα «σωστά» στη ζωή του επειδή φοβάται την τιμωρία, ή επειδή περιμένει κάποια ανταμοιβή, αλλά επειδή αυτό που πράττει είναι το αποτέλεσμα μιας αυτόβουλης και συνειδητής επιλογής χωρίς εξωτερικούς εξαναγκασμούς. Με λίγα λόγια, «σημασία δεν έχει να μην αδικείς, αλλά για λόγους συνειδησιακούς να μη θέλεις να αδικείς».

Κατά τον Δημόκριτο η αδικία υπαγορεύεται από το υλικό συμφέρον, το οποίο ο νους αντιλαμβάνεται ως πραγματικό συμφέρον.

Για το τι κάνουν οι άνθρωποι στη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα ο Ιορδάνης Πουλκούρας αναφέρει: «Πληρώνουμε μια ζωή συνδρομές (κάνοντας όσα μπορούμε απ’ όσα μας ζητάει κάποιος αβατάρ) σαν ένσημα ή συνδρομές προκειμένου να τις εξαργυρώσουμε για μια μετά θάνατο ζωή ή μια ανάσταση, δεν το κάνουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι επειδή το πιστεύουμε… Είναι δύσκολη πρόκληση να τολμήσει κανείς να είναι ελεύθερος με τη δική του βούληση, με τη δική του συνείδηση, χωρίς υπεκφυγές και χωρίς προστάτες».

Και συνεχίζει ο συγγραφέας, σκιαγραφώντας την προσωπικότητα ενός αναμορφωμένου σε εσωτερικό επίπεδο καθημερινού ανθρώπου: «Ο καθημερινός άνθρωπος που θέλει και αγωνίζεται για το καλύτερο αύριο των συντρόφων του, των οικείων του και όσων γνωστών και αγνώστων γεννήθηκαν και περπάτησαν σε αυτή τη γη, δεν πληρώνει συνδρομές στο δικαίωμα μιας μελλοντικής εξώκοσμης ευτυχίας, υπομένοντας τη δυστυχία της σημερινής του πραγματικότητας. Ορθώνει το ανάστημά του ρισκάροντας την ύπαρξή του προς όφελος αυτών που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί»…..

ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ, ΑΒΑΤΟΝ Μάρτιος 2020

ΑΛΗΘΕΙΑ πόσοι γνωρίζουν ή πόσοι θυμούνται ότι η Αναγέννηση και τα ποικίλα ρεύματα του Δυτικού Εσωτερισμού οφείλουν πολλά σε ορισμένους Έλληνες; Στους λίγους εκείνους που συντηρούσαν την αρχαία παράδοση και, λίγο πριν καταρρεύσει η Βασιλεύουσα, τη μεταβίβασαν στην Ευρώπη, συνεισφέροντας στην απαραίτητη ενέργεια και το πνεύμα που πυροδότησε την αναγέννηση του Δυτικού κόσμου;

Μια τέτοια σπουδαία μορφή υπήρξε ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός (1355-1452), ο τελευταίος νεοπλατωνιστής και πυθαγόρειος φιλόσοφος. Αναγνωρίζοντας τις γνώσεις του, ο αυτοκράτορας Ιωάννης Η’ ο Παλαιολόγος τον είχε συμπεριλάβει στη συνοδεία του στην Ιταλία, το 1438. Στόχος του ταξιδιού αυτού ήταν να τεθούν οι βάσεις για την επανένωση των δυο Εκκλησιών, με απώτερο στόχο την επίτευξη μιας συμμαχίας ώστε να διασωθεί η παραπαίουσα Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Ένα χρόνο μετά, ο Πλήθων συμμετέχει στην εξαμελή αντιπροσωπεία της Ανατολικής Εκκλησίας στη Φλωρεντία για την προπαρασκευή της Συνόδου, που θα επεξεργαστεί το ζήτημα. Στο μεγάλο διάστημα που μένει εκεί, συναντά ξανά τον παλιό μαθητή του Βησσαρίωνα και μαζί γνωρίζουν τον Μαρσίλιο Φιτσίνο.

Λειτουργώντας υπό την προστασία των Μεδίκων ο Φιτσίνο μεταφράζει στα λατινικά τους Ορφικούς Ύμνους, Ερμητικά Κείμενα, Πλάτωνα και Αριστοτέλη. Η αρχαία ελληνική σοφία γίνεται με αυτό τον τρόπο προσιτή στον καθένα που γνωρίζει γραφή και ανάγνωση και έτσι ξεκινά στην Ευρώπη η Αναγέννηση.

Παράλληλα, μέσα από τις μεταφράσεις του, ο Φιτσίνο εισάγει πολλές ιδέες του Πλήθωνα και του Βησσαρίωνα, που θα γίνουν η βάση για το νέο κύμα του Δυτικού Εσωτερισμού, που μέσα από διάφορες μορφές φτάνει μέχρι την εποχή μας.

Ασφαλώς θα χρειάζονταν εκατοντάδες σελίδες για να παρουσιάζουμε όλες τις πολύπλοκες σχέσεις που επηρέασαν και διαμόρφωσαν τον σύγχρονο κόσμο μας. Γι’ αυτό στο κείμενό μου αυτό επικεντρώνομαι σε μια στιγμή της Ιστορίας, όπου ο Βησσαρίων αποτυπώνει ορισμένα στοιχεία της παράδοσής του σε μια ιδιότυπη τράπουλα Ταρώ.

Ο Βησσαρίων (1403-1472) ήταν Επίσκοπος Νικαίας και συμμετείχε ως μέλος της ελληνορθόδοξης αποστολής στη Σύνοδο της Φλωρεντίας. Επέμενε στην ανάγκη της άρσης του σχίσματος, πεποίθηση που συνέχισε να υποστηρίζει και αφού επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Η σφοδρή πολεμική όμως εκ μέρους των ανθενωτικών τον ανάγκασε να εγκαταλείψει το Βυζάντιο και να καταφύγει στην Ιταλία. Εκεί η Καθολική Εκκλησία του απένειμε τον τίτλο του καρδινάλιου και ανέλαβε την επισκοπική έδρα των Τουσκούλων. Μάλιστα, τέτοια ήταν η εκτίμηση για το έργο του, ώστε προτάθηκε ως υποψήφιος πάπας, θέση που τελικά κατέλαβε ο Πίος Β’.

Το 1459 ο Βησσαρίων βρίσκεται στη Μάντοβα (Λατινικά, Mantua) συμμετέχοντας στην εκεί σύνοδο που θα διαρκέσει έξι μήνες. Περνά τις στιγμές της ανάπαυσής του με τον νεοπλατωνιστή φιλόσοφο, επίσκοπο και αστρονόμο Νικόλαο Κουζάνο και τον πάπα Πίο Β’, και μαζί σχεδιάζουν μια από τις αρχαιότερες κάρτες Ταρώ, που έμειναν γνωστές ως Tarocchi του Mantegna.

Το όνομα Mantegna δόθηκε από τον διάσημο χαράκτη της εποχής Andrea Mantegna, που θεωρείτο ότι είχε επιμεληθεί την πρώτη εκτύπωση, πράγμα που όμως τα τελευταία χρόνια αμφισβητείται. Το πιθανότερο είναι ότι τόσο ο Mantegna όσο και άλλοι στη συνέχεια διάσημοι ζωγράφοι, όπως ο Albrecht Dürer, αντέγραψαν το έργο ενός πρωταρχικού, άγνωστου δημιουργού.

Όσο για το περιεχόμενο των καρτών και αυτό είναι πολύ πιο πολύπλοκο από τα παραδοσιακά Ταρώ, αφού και οι κάρτες είναι περισσότερες και απεικονίζουν επιπλέον ιδιαίτερα στοιχεία της εσωτερικής παράδοσης, που θα αναπτυχθούν από διάφορες σχολές τα επόμενα χρόνια. Μορφικά χωρίζονται σε πέντε δεκάδες αναπαράγοντας την τάξη που η Θεολογία αποδίδει στο σύμπαν. Από την κορυφή της κλίμακας η Πρώτη Αιτία κυβερνά τον κόσμο, όχι άμεσα αλλά μέσω διαδοχικών «μεσολαβητών». Η διάταξη έχει περιληπτικά ως εξής:

1. Τα αρχέτυπα κοινωνικά στάδια της ανθρωπότητας: η εξέλιξη της κοσμικής ιεραρχίας, από τον Ζητιάνο στον Έμπορο, τον Αυτοκράτορα και τον Πάπα.

2. Οι εννέα Μούσες και ο Απόλλωνας: κάθε Μούσα σχετίζεται με μια τέχνη και κρατά ένα εργαλείο ή όργανο που έχει να κάνει με αυτήν. Είναι οι αρχέτυπες πηγές δημιουργικής έμπνευσης από τις οποίες ο μαθητευόμενος μπορεί να διδαχθεί και να δεχθεί το ερέθισμα που θα τον οδηγήσει στην αλλαγή και τη μετάλλαξη.

3. Το σύνολο των Τεχνών της Εποχής: οι γνωστές από την αρχαιότητα Ελευθέριες Τέχνες, οι Trivium, που σημαίνει «οι τρεις δρόμοι» (Γραμματική, Διαλεκτική ή Λογική και Ρητορική), που είναι απαραίτητοι στον μαθητή για να οδηγηθεί στα Quadrivium (Αριθμητική, Γεωμετρία, Μουσική, Αστρονομία), καθώς μόνο μέσω αυτών θα μπορέσει να φτάσει στην Ποίηση, τη Φιλοσοφία και τη Θεολογία.

4. Οι Αρετές, που αντιπροσωπεύουν ό,τι υψηλότερο λειτουργεί και προάγει τη Συνείδηση: Εγκράτεια, Φρόνηση, Δύναμη, Δικαιοσύνη, Φιλανθρωπία, Ελπίδα, Πίστη. Στην Πολιτεία του Πλάτωνα ορίστηκαν οι τέσσερεις Κύριες Αρετές (cardinal virtues), Φρόνηση, Ανδρεία, Εγκράτεια, Δικαιοσύνη, ενώ στην Α’ Προς Κορινθίους Επιστολή του Απ. Παύλου έχουμε την πρόσθεση των τριών Θεολογικών Αρετών: Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη/ Φιλανθρωπία. Τις ακολουθούν τρία πνεύματα με μορφή αγγέλων που ο καθένας φέρει το δικό του έμβλημα: ο Κόσμος (Cosmico) την ουράνια σφαίρα, ο Χρόνος (Chronico ) τον ουροβόρο και η Ζωή (Iliaco) τον ηλιακό δίσκο.

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι chronico.jpg
Ο Χρόνος με τον ουροβόρο

5. Οι Ουράνιες Σφαίρες, η τελευταία πεντάδα, που περιέχει τις επτά ουράνιες σφαίρες και επιπλέον τον Αστρικό Δίσκο, το Πρώτον Κινούν και την Πρώτη Αιτία. Είναι οι υψηλότερες πνευματικές αρχές που λειτουργούν πίσω από όλες τις πλευρές του κόσμου, τα αρχετυπικά μοτίβα της κοσμικής τάξης που εκφράζονται σε όλες τις όψεις του σύμπαντος, με την κάθε σφαίρα να έχει το δικό της σύμβολο. Η Σελήνη έχει τον δίσκο του φεγγαριού. Ο Ερμής αναπαριστάνεται παίζοντας φλάουτο και κρατώντας κηρύκειο με δυο δράκους, ενώ τον συνοδεύει ένας κόκορας.

Η Αφροδίτη θαλάσσια όστρακα και πάπιες, ο Ήλιος τον ηλιακό δίσκο και καβούρια, ο Δίας το σκήπτρο του κεραυνού και τον αετό, ο Κρόνος το δρεπάνι και τον ουροβόρο όφι. Οι ουράνιες σφαίρες και η Ταρώ ολοκληρώνονται με την κορυφαία τριάδα, τη Σφαίρα των Άστρων, το Πρώτο Κινούν που συμβολίζεται με μια κενή σφαίρα και τέλος την Πρώτη Αιτία. Είναι οι υψηλότερες πνευματικές αρχές, οι δυνάμεις που λειτουργούν πίσω απ’ όλες τις πτυχές του κόσμου.

Εντέλει, αν αξίζει να θυμόμαστε κάτι, είναι αυτό: εκείνη η ομάδα δασκάλων, συντρόφων και μαθητών –ο Πλήθων, ο Βησσαρίων, οι Μέδικοι, ο Φιτσίνο και ο κύκλος τους– με το έργο τους δεν σήμαναν μόνο την αρχή της Αναγέννησης. Αποτέλεσαν επίσης τη γέφυρα για το πέρασμα της Εσωτερικής Παράδοσης στη Δύση με το έργο των Νεοπλατωνικών, την Καμπαλά, τη Χριστιανική Καμπαλά και όλο το υπόβαθρο από το οποίο εμπνεύστηκε ή υιοθέτησε σύμβολα και μύθους κάθε ομάδα και κάθε τάγμα – άσχετα από το αν οι ίδιοι γνωρίζουν την πηγή της παράδοσης που ασκούν.

Πηγές

https://www.alchemywebsite.com/mantegna.html

Ιορδάνης Πουλκούρας, Bleeding Angels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης, Αρχέτυπο

 

Ας γκρεμίσουμε τους τοίχους

ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ, ΑΒΑΤΟΝ Ιανουάριος 2020

 

bridges not walls

«Οι άνθρωποι αισθάνονται βυθισμένοι στη μοναξιά τους επειδή χτίζουν τοίχους αντί για γέφυρες».

Αυτή τη δημοφιλή φράση μου τη θύμισε μαζί με τις ευχές του για τη νέα χρονιά ένας φίλος από μακριά, ο Jean-Pascal. Γράφτηκε για πρώτη φορά, μάλλον, από έναν Αμερικανό ιερέα, τον Joseph Fort Newton, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Ήταν ένας πολυμαθής άνθρωπος που έζησε και δίδαξε τόσο στην Αμερική όσο και στην Αγγλία.

Αλήθεια, τι μπορεί να εννοούσε ως μοναξιά στην εποχή του; Δεν υπήρχε διαδίκτυο, δεν υπήρχε τηλέφωνο, τηλεόραση και γρήγορα μέσα μετακίνησης. Σε κείνο τον «πρωτόγονο» κόσμο, αν ήθελες να μιλήσεις με κάποιον γνωστό σου έπρεπε να βγεις στον δρόμο και να ψάξεις να τον συναντήσεις, αν ήθελες να γνωρίσεις κάποιον έπρεπε να το επιδιώξεις.

Για να είχε κάποιος το ελάχιστο των κοινωνικών επαφών έπρεπε να εργαστεί για να τις οικοδομήσει και να προσπαθήσει για να τις συντηρήσει. Τεράστια σπατάλη ενέργειας για τα σημερινά μέτρα, που προϋπόθετε επιπλέον και την τόλμη για αμφισβήτηση του όμορφου Νάρκισσου που συντροφεύει το εγώ του καθενός. Τόλμη που γεννούσε η ανάγκη συνύπαρξης και συνεργασίας με τον κάθε άλλο. Τόλμη που ήταν μονόδρομος για να εξασφαλίσει κάποιος μέσω του άλλου την επιβίωση, την ασφάλεια και την ευημερία.

Οι γνώσεις του πολυμαθούς ανθρώπου του περασμένου αιώνα δεν ξεπερνούσαν την πληροφορία που μπορεί να καταχωρηθεί σήμερα στη μνήμη του φτηνότερου smartphone. Και για να την αποκτήσει, αυτός ο «αρχαίος» είχε υποχρεωθεί να ξοδέψει μήνες σε αργοκίνητα υπερωκεάνια ταξιδεύοντας μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης, σπαταλώντας τον χρόνο του και ανταλλάσσοντας εμπειρίες σε άνευ «προστιθέμενης αξίας» συνομιλίες με άγνωστους συνταξιδιώτες, ναυτικούς, τυχοδιώκτες, εμπόρους, ερευνητές και φτωχοδιάβολους.

Η ίδια η απόκτηση της γνώσης προαπαιτούσε γνωριμία και αποδοχή από παλαιότερους, αλληλογραφία με πανεπιστήμια και καθηγητές που τον έκαναν δεκτό και ως bonus της πολύπλοκης αυτής επικοινωνίας ερχόταν το δικαίωμα της εισόδου και της μελέτης σε ιστορικές βιβλιοθήκες.

Τόνοι χαρτιού με άπειρο πλήθος λέξεων που θα προκαλούσαν ναυτία σε σημερινά μειράκια αν έπρεπε να ενώσουν τις λέξεις σε προτάσεις και νοήματα. Άσε που το σκονισμένο και χρησιμοποιημένο χαρτί μπορεί να έκρυβε αιμοβόρους μύκητες, σπάνια μικρόβια ύποπτα για σκουλαμέντο στην ευαίσθητη σημερινή ύπαρξη, που το οικολογικό της ένστικτο θα φρικιούσε μπροστά στη σπατάλη τόσων δέντρων για παραγωγή άχρηστου χαρτιού – χωρίς προστιθέμενη αξία αφού απλά γεμίζει με πολλές χωρίς χρησιμότητα λέξεις, χωρίς δυνατότητος delete και reloading.

«Προστιθέμενη αξία», το επιπλέον απαραίτητο για το κυνικό μας παρόν, το «λογιστικό» κέρδος που μας παροτρύνει να αποδεχτούμε ως συμφέρουσα σύμβαση μια φιλία, μια εκδήλωση συναισθήματος, τον δημόσιο πόνο για τις φωτιές της Αυστραλίας, τη θλίψη για το δυσθεώρητο οικολογικό αποτύπωμα.

Χωρίς αυτό το επιπλέον κέρδος δεν υπάρχει κανένας λόγος για να ξεκουνηθεί κάποιος από την ασφαλή θέση του καναπέ του και να υποχρεωθεί να συναντήσει τον «άλλο».

Ο παλιός άνθρωπος που παραπονιόταν για τη μοναξιά του έπρεπε να συναγελάζεται με αληθινούς ανθρώπους για να ανταπεξέλθει στην καθημερινότητά του.

Δεν είχε την ευκολία να εκφράζει τις επιθυμίες του και τις εντολές του απρόσωπα πίσω από την προστασία μιας μικρής ή μεγαλύτερης οθόνης, με μόνο ρίσκο απόρριψης ένα μπλοκ ή κάποιο μοχθηρό dislike, αιτία ικανή σήμερα να προκαλέσει νευρική κατάρρευση. Ούτε επέλεγε αν και πώς θα βγει από τη θωρακισμένη κάψουλα της ύπαρξής του και το ποιον και πώς θα συναντήσει με βάση το business plan των short term επιδιώξεών του.

Αν ο φίλος μας του περασμένου αιώνα αναρωτιόταν για τοίχους που περιχαρακώνουν τη μοναξιά του φτιαγμένους όμως από πραγματικούς ανθρώπους, σήμερα έχουμε την τεχνολογία που διακοσμεί την ασφάλεια του εαυτού μας με ψηφιακό περιβάλλον, ψηφιακή ομορφιά , ψηφιακό έρωτα και μίσος προς ψηφιακούς φίλους και εχθρούς.

Με τόση βέβαιη ευτυχία στηριγμένη στις πολλαπλές επιλογές που προσφέρουν στον «χρήστη» την ατέλειωτη δυνατότητα να επιλέγει ανάλογα με τις επιθυμίες του και χωρίς όρια, ο έγκλειστος δεν έχει αντιληφθεί ότι έχει χαθεί από την ύπαρξή του, γλιστρώντας ανεπαισθήτως εκτός του κόσμου του, κάτι κορυφαίο και θεμελιώδες: η ίδια η βούληση!

Όχι η ασθμαίνουσα κίνηση ικανοποίησης επιθυμιών, όχι ο αγώνας ικανοποίησης πλασματικών αναγκών αυτού που δοξάζεται ως «εγώ», αλλά η καθαρή και ελεύθερη βούληση. Αυτή για της οποίας τη θεμελίωση και το δικαίωμα μίλησαν επαναστάσεις, αυτή που αμφισβητήθηκε υποχθόνια από όλες τις αρχές για να διασφαλιστεί η εκχώρησή της σε διαμεσολαβητές της καθημερινότητας και της ζωής. Σε εκείνους που «γνωρίζουν» και σε εκείνους που «φροντίζουν»

Λησμονούμε ότι σε κάθε θρησκεία, σε κάθε φιλοσοφία, σε ό,τι ειπώθηκε χιλιάδες χρόνια πριν σε αυτή τη γη και σε γλώσσα ελληνική, βούληση είναι η αρχή του παντός. Ο Αριστοτέλης την ονόμασε εντελέχεια, ο Πλωτίνος το Όντως Ον, αλλά όλοι μίλησαν, με τον δικό του τρόπο ο καθένας, για τη βούληση που είναι η ουσία του παντός.

Ο Βιβλικός Κύριος βουλήθηκε και είπε να δημιουργηθεί το παν. Κάθε δημιουργία γίνεται και αποκαλύπτεται μόνο χάριν αυτής.

Η προσωπική και ελεύθερη βούληση μπορεί να διαλύσει κάθε τοίχο και κάθε πλασματικό κόσμο αποκαλύπτοντας τους φωτεινούς ορίζοντες προς τους άλλους και οδηγεί στην οικοδόμηση γεφυρών που θα ενώσουν τους φαινομενικά μακρινούς μας κόσμους υπερβαίνοντας κάθε εμπόδιο.

Γεφυροποιός, ποντίφικας, ήταν στην αρχαιότητα ένας εσωτερικός και ιερατικός τίτλος που τον κληρονόμησε ο Πάπας στο Βατικανό.

Η ελεύθερη και ισχυρά εστιασμένη βούληση μπορεί να κάνει το θαύμα της. Ο καθένας μας έχει τα όπλα που μπορούν να την υποστηρίξουν και αυτά δεν είναι άλλα από τη διάνοια, φωτισμένη από τον αιώνιο έρωτα, και την επιθυμία, όταν δεν μεταπίπτει σε απληστία και λαγνεία. Η διάνοια επιθυμεί και η δημιουργία αποκαλύπτεται.

Και εκεί, στις άκρες της γέφυρας που ενώνει τους διαφορετικούς κόσμους, η μοναξιά δεν υπάρχει, γιατί τα βλέμματα των αληθινών ανθρώπων φωτίζουν το μεγάλο Ναι, την κατάφαση στη ζωή..


Θέλει τόλμη η αποκάλυψη της προσωπικής βούλησης, θέλει τόλμη η συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο, ύπαρξη με ύπαρξη με το έτερο άλλο, θέλει τόλμη να βουληθείς να γνωρίσεις το άγνωστο. Να γνωρίσεις τη θέαση του «άλλου» χωρίς να σημαίνει ότι θα την υιοθετήσεις αλλά να την αποδεχτείς ως μέρος του παζλ της ύπαρξης. Και συνεχίζεις να χτίζεις γέφυρες. Γέφυρες που ενώνουν τόπους που δεν θα γνώριζες ποτέ, γέφυρες για να περάσουν άνθρωποι που δεν θα γνωρίσεις ποτέ.

Άλλωστε, ούτε ο ποντίφικας ούτε η γέφυρα νιώθουν ποτέ τη μοναξιά…

Who is Who

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορούν τα βιβλία του Ιεροδόμ: Από τον Μεσαιωνικό Τεκτονικό Μύθο στον Αρχαίο και Αποδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο και Bleeding Angels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης και Ένα Μπλουζ για τη Φώτιση.

«Διάνοια όταν φωτίζεται από έρωτα», «επιθυμία όταν δεν μεταπίπτει σε απληστία και λαγνεία». Φράσεις του Φώτη Παπαθανασίου.

Το Γαλλικό περιοδικό Le Point, κυκλοφόρησε με ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Ερντογάν και την απειλή πολέμου που φέρει η Τουρκία και τίτλο Ο Πόλεμος προ των πυλών μας/ La guerre a nos portes”.  Το κύριο άρθρο του Franz-Olivier Giesbert έχει τίτλο, Βοήθεια! Οι Οθωμανοί Ξανάρχονται/ Au secours ! Les Ottomans reviennent ! Ο αγαπητός Φώτης Παπαθανασίου μπήκε στον κόπο να το μεταφράσει αφού όπως σχολίασε, “κανείς Έλληνας δημοσιογράφος, από αυτούς που υπηρετούν τα μεγάλα ΜΜΕ δεν τόλμησε καν να διανοηθεί να γράψει κάτι παρόμοιο. Δυστυχώς πάλι θα φαγωθούμε μεταξύ μας, όχι φυσικά πως και οι δυό πλευρές θα έχουν δίκιο και πάλι θα χρειαστεί ένα Ναυαρίνο για να μας σώσει…”! Το αντιγράφω και νομίζω αξίζει να το διαβάσετε.

le Point

ΒΟΗΘΕΙΑ! ΟΙ ΟΘΩΜΑΝΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ, του Franz-Olivier Giesbert.

« Aς διαγράψουμε εντελώς το παρελθόν! » Αυτό είναι το σύνθημα όλων των ολοκληρωτισμών, κάθε αθλιότητας, και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μόλις μας έδωσε νέα απόδειξη ότι είναι η ενσάρκωση μιας κατάστασης σκέψης που συνίσταται στην εξάλειψη όλων των ιχνών της ιστορίας όταν ενοχλεί.

Αποφασίζοντας να μετατρέψει την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη σε τζαμί, ο Τούρκος πρόεδρος, συνεργός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, έδωσε ένα σαφές μήνυμα σε ολόκληρο τον κόσμο: το Ισλάμ προχωρεί, τίποτα δεν το σταματά.

Ακόμα κι αν οι περισσότεροι σχολιαστές σχετικοποιούν το θέμα με την ήρεμη γαλήνη των αγελάδων που παρακολουθούν τα τρένα να περνούν, η απόφαση της τουρκικής «δικαιοσύνης» προαναγγέλλει μια καμπή.

Για να δικαιολογήσει τον εξισλαμισμό της Αγίας Σοφίας, ο Ερντογάν επιτίθεται σε όσους δεν κινούνται κατά της ισλαμοφοβίας στις χώρες τους! Πάντα θα υπάρχουν «χρήσιμοι ηλίθιοι» στον αγαπημένο μας καθωσπρέπει τύπο για να επαναλάβουν το ρεφραίν αυτό της θυματοποίησης. Αλλά, αν αυτό είναι αλήθεια, γιατί στο διάολο υπάρχουν όλο και περισσότεροι Μουσουλμάνοι στη Δύση και λιγότεροι και λιγότεροι Χριστιανοί στην Ανατολή; Πού είναι στην πραγματικότητα οι νεκροί, οι μάρτυρες; Ας συγκρίνουμε, για να μάθουμε, τη μοίρα του ενός και του άλλου, χωρίς να ξεχνάμε εκείνη των τζαμιών εδώ και των εκκλησιών εκεί. Τζιζ?

Βεβαίως, έχει συμβεί συχνά, στο παρελθόν, οι εκκλησίες να έχουν γίνει τζαμιά και αντίστροφα, στη Μέση Ανατολή, αλλά και πολύ κοντά μας: ο Τζαμί-Καθεδρικός Ναός της Κόρδοβα, ένα από τα θαύματα του κόσμου, είναι τζαμί που χτίστηκε από μουσουλμάνους όταν κυριάρχησαν στην Ισπανία («Al-Andalus»). Κτίστηκε στη θέση μιας χριστιανικής βασιλικής, η οποία κτίστηκε πάνω σε έναν ρωμαϊκό ναό, πριν μετατραπεί σε καθεδρικό ναό μετά τη Reconquista, αφού οι καθολικοί βασιλιάδες είχαν ανακτήσει τον έλεγχο της χώρας.

Αλλά η περίπτωση της Αγίας Σοφίας, που χτίστηκε τον 4ο αιώνα, στη συνέχεια διευρύνθηκε τον 6ο υπό τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό, δεν έχει καμία σχέση: μετατράπηκε σε μουσείο το 1934 και είναι ένα κτίριο που συμβολίζει το χριστιανικό παρελθόν της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορία μέχρι την εισβολή της από τους Τούρκους, Μουσουλμάνους Οθωμανούς, στην προέλευση τους νομάδων πολεμιστών συγγενών με τους Μογγόλους και οι οποίοι προέρχονταν από τις ασιατικές στέπες και είχαν, όπως ο Αττίλας, τη φήμη ότι ισοπεδώνουν τα πάντα στο δρόμο τους .

Αφού κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη το 1453, οι Τούρκοι έκαναν δύο προσπάθειες να υποτάξουν τη Βιέννη, την πρωτεύουσα της Ιεράς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, την οποία πολιόρκησαν το 1459, στη συνέχεια το 1683, κατά τη διάρκεια του λεγόμενου » μεγάλου τουρκικού πολέμου », ο οποίος δεν τελείωσε παρά το 1699.

Η Τουρκία εξακολουθεί να έχει τις ίδιες βλέψεις στην παλιά Ευρώπη; Χωρίς καμμιά αμφιβολία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ερντογάν ονομάζεται «ο σουλτάνος». Αλλά η στρατηγική του είναι απείρως πιο διεστραμμένη και εξελιγμένη από εκείνη του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, του Τούρκου Ναπολέοντα, ηγέτη των πιστών και σερίφη της Μέκκας, που προσάρτησε με όπλα ένα μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής τον 16ο αιώνα.

Αναλαμβάνοντας την επεκτατική παράδοση των Οθωμανών προκατόχων του, ο Ερντογάν κατέλαβε στρατηγικές θέσεις στη Συρία με την ελπίδα να τελειώσει, όταν έρθει η μέρα, με τους Κούρδους, των οποίων το μεγάλο λάθος είναι, όπως και των Αρμένιων, που έχουν ήδη σφαγεί, ότι κατοικούσαν τη χώρα πολύ πριν την εισβολή των Τούρκων. Ως αποτέλεσμα, έβαλε πόδι στη Λιβύη, της οποίας υποβλέπει τα πετρέλαια, για να αποκτήσει τον έλεγχο με την υποστήριξη των ισλαμιστών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του ISIS, οι οποίοι από καιρό ήταν αντικειμενικοί και ιστορικοί σύμμαχοί του. Σημάδι των καιρών: ο νέος αρχηγός του Ισλαμικού Κράτους δεν είναι πλέον Άραβας, αλλά Τουρκομάνος.

Στην Παλαιά Ήπειρο μας, η Τουρκία επέλεξε τη στρατηγική του εισοδισμού αναλαμβάνοντας τον σχεδόν πλήρη έλεγχο του CFCM (Γαλλικό Συμβούλιο Μουσουλμανικής Λατρείας), που στοχεύει στην εκπροσώπηση των Μουσουλμάνων στη Γαλλία. Στη Γερμανία όπως και στη Γαλλία, η Τουρκία προσπαθεί επίσης, μέσω των ενώσεών της και των ιμάμηδων της (151 στη χώρα μας), να σταματήσει την «δυτικοποίηση» της τουρκικής διασποράς. Ο Ερντογάν, εξάλλου, χαρακτήρισε την αφομοίωση «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας»!

Μακριά από εμάς η ανόητη ιδέα να κατηγορήσουμε όλους τους Τούρκους γενικά, αλλά είναι όλο και πιο ξεκάθαρο ότι, υπό τον Ερντογάν, η χώρα τους, μέλος του ΝΑΤΟ (το αποκορύφωμα!), απειλεί σήμερα Ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Στα απομνημονεύματά του (1), ο μεγάλος Chateaubriand ανησυχούσε ότι η Τουρκία θα εισήγαγε τη «βαρβαρότητα στη Δύση» και σε μια έξαρση που κανείς δεν τολμά να αναφέρει, σε αυτές τις εποχές των αναθεμάτων, γράφει: «Εγώ πρέπει να σημειώσω ότι ήμουν ο μόνος, με τον Benjamin Constant, που επεσήμανε την έλλειψη διορατικότητας των χριστιανικών κυβερνήσεων: ένας λαός του οποίου η κοινωνική τάξη βασίζεται στη δουλεία και την πολυγαμία, είναι ένας λαός που πρέπει να σταλεί πίσω στις στέπες των Μογγόλων.»

Φυσικά, δεν μπορούμε να εγκρίνουμε τον Chateaubriand. Αλλά η Τουρκία αξίζει καλύτερα από τον Ερντογάν!

1. Mémoires d’outre tombe, Βιβλίο 29, κεφάλαιο 12.

Οι 10 κανόνες Λογικής του Bertrand Russel

russel

1. Μην αισθάνεσαι απολύτως σίγουρος για τίποτα.

2. Μην νομίζεις ότι αξίζει να προχωρήσεις στην απόκρυψη αποδεικτικών στοιχείων, γιατί τα στοιχεία σίγουρα θα έρθουν στο φως. 

3. Ποτέ μην προσπαθείς να  αποθαρρύνεις τη σκέψη, γιατί είναι σίγουρο ότι θα επιτύχεις.

4. Όταν σου εναντιωθούν, ακόμα και αν είναι η ίδια η οικογένεια σου, προσπάθησε να το ξεπεράσεις με επιχειρήματα και όχι με αυθεντία, γιατί μια νίκη που βασίστηκε στην αυθεντία δεν είναι πραγματική, είναι απατηλή.

5. Μην έχεις κανένα σεβασμό για την αυθεντία (δικαιοδοσία / εξουσία / αρχή) των άλλων, γιατί πάντα υπάρχουν αντίθετες αυθεντίες που μπορούν να βρεθούν.

6. Μην χρησιμοποιείς εξουσία για να καταπιέζεις απόψεις που νομίζεις επιβλαβείς, γιατί αν το κάνεις, οι απόψεις θα καταπιέσουν εσένα.

7. Μην φοβάσαι να είσαι εκκεντρικός στην άποψη σου, γιατί κάθε “άποψη” που είναι τώρα αποδεκτή ήταν κάποτε εκκεντρική.

8. Βρες περισσότερη ευχαρίστηση στην ευφυή διαφωνία από την παθητική συμφωνία, γιατί, αν εκτιμάς την ευφυΐα όπως θα έπρεπε, η πρώτη συνεπάγεται βαθύτερη συμφωνία από την δεύτερη.

9.  Να είσαι σχολαστικά φιλαλήθης ακόμα και αν η αλήθεια είναι άβολη, γιατί είναι πιο άβολο όταν προσπαθείς να την κρύψεις.

10.  Μην αισθάνεσαι ζήλια για την ευτυχία αυτών που ζουν σε παραδείσους ανόητων, γιατί μόνο ένας ανόητος θα νόμιζε ότι αυτό είναι ευτυχία.