Από τη στήλη μου Εν Ιορδάνη , περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ

ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ, ωραιότατη ελληνική λέξη. Το ονόμασαν lockdown για να το καταπιούμε καλύτερα, σαν το μπλε χάπι του Matrix..

Στο διάστημα, λοιπόν, αυτού του εγκλεισμού, οι οθόνες της τηλεόρασης, του laptop, του κινητού προβάλλουν συνεχώς όλα τα σπουδαία. Γιατί αυξάνουν τα κρούσματα στη Θεσσαλονίκη; Τι θα γίνει με τις ΜΕΘ; Πόσο κινδυνεύουμε με έκρηξη του ηφαίστειου της Σαντορίνης από τον σεισμό της Σμύρνης; Έγινε νοθεία στα εκλογικά τμήματα της Αριζόνας και ψήφισαν και οι βίσονες; Το εμβόλιο της Pfizer ή της Moderna θα έρθει πρώτο; Θα επιβάλουν οι Ευρωπαίοι κυρώσεις στον Ερντογάν;

Αυτά είναι από τα ελάχιστα που απασχόλησαν τα δίκτυα τις τελευταίες σαράντα μέρες. Οι ίδιοι δημοσιογράφοι, οι ίδιοι πολιτικοί σταρ, με τα ίδια εκκολαπτόμενα στελέχη συζητούν επί παντός επιστητού.

Το έλεγε πριν από 40-50 χρόνια και ο Επιθεωρητής Κάλαχαν: «Ο καθένας έχει δικαιώματα και επίσης μια άποψη». Επιστήμονες, επιδημιολόγοι, σεισμολόγοι, εντατικολόγοι, θα περάσουν για να διανθίσουν λίγο την κατάσταση πριν δοθεί ο λόγος σε αυτούς που με την άποψή τους εκφράζουν τους οπαδούς τους. Αν αρχίσει να μιλά ένας για τα κρούσματα της Θεσσαλονίκης, θα πατάει πάνω στις λέξεις του η φωνή του απέναντι «δεν μας λέτε για τις συγκοινωνίες», και ένας τρίτος θα ωρύεται για το δικαίωμα των φοιτητών στα πάρτι. Μόλις κλείσει το πεντάλεπτο της σύνδεσης αποχωρούν ευτυχισμένοι που συνέβαλαν στην ενημέρωση των «φιλάθλων».

Μερικές φορές κατά λάθος ξεφεύγει σε κάποιον δημοσιογράφο-συντονιστή να πει, «μα έτσι δεν γίνεται διάλογος…». Ξεφεύγει, γιατί κανέναν δεν ενδιαφέρει να γίνει διάλογος. Ενδιαφέρει να αποσυντονίσουν, να παραπλανήσουν και αν είναι δυνατόν να συντρίψουν τον αντίπαλο που τόλμησε να καθίσει στο απέναντι τηλεπαράθυρο. Αυτό φέρνει νούμερα και αυτό αρέσει από την εποχή που οι άνθρωποι απολάμβαναν πραγματικό αίμα στις ρωμαϊκές αρένες.

Η λέξη διάλογος αναφέρεται μόνο παραπλανητικά. Τα παιδιά αυτά έχουν εκπαιδευτεί σε σύγχρονες ρητορικές τεχνικές debate. Πώς εκπαιδεύεσαι; Τη μια υποστηρίζεις μέχρι θανάτου το Α θέμα και αμέσως μετά με άλλον συνομιλητή καλείσαι να το αποδομήσεις. Δεν έχει σημασία το θέμα, η λογική ή η όποια ηθική (η ποια;) του πράγματος. Το θέμα είναι να συντριφτεί ο αντίπαλος.

Και αν ο αντίπαλος είναι εξίσου καλά εκπαιδευμένος, τότε πρέπει να εμποδιστεί να περάσει το δικό του μήνυμα. Ο τρόπος είναι απλός: φωνές πάνω στη φωνή του και επανάληψη της λέξης-κλειδί που είναι το δικό σου μήνυμα, κοιτώντας σταθερά ανέκφραστα στην κάμερα, για να καμαρώνει ο οπαδός τον στιβαρό λεβεντονιό που δεν ιδρώνει το αυτί του καθώς «τα χώνει».

Καταλαβαίνει κανείς τίποτε; Βγαίνει κάποιο συμπέρασμα; Όχι και κανέναν δεν τον ενδιαφέρει. Ο στόχος είναι να βγει νικητής από την αρένα του debate. Που είναι έντιμο κατά μια έννοια, γιατί ποτέ κανείς δεν είπε ότι debate είναι διάλογος με σκοπό να εξαχθεί κάποιο συμπέρασμα.

Debate σημαίνει μια δημόσια συζήτηση διαφωνιών και αντιπαραθέσεων, μια δημόσια συνεδρίαση στην οποία προβάλλονται αντίθετα επιχειρήματα. Και επειδή οι ρίζες των λέξεων αποκαλύπτουν την αλήθεια, η συγκεκριμένη προέρχεται από τα μεσαιωνικά αγγλικά όπου μέσω των παλαιών γαλλικών φτάνει το λατινικό dis- που εκφράζει την αναστροφή, τη σύγχυση, αλλά χρησιμοποιείται και ως ενισχυτής λέξεων με αρνητικό σθένος, και το battere που σημαίνει «χτυπώ και μάχομαι». Μάχη είναι δηλαδή, με αποκλειστικό στόχο να υπάρξει ένας νικητής και τίποτα άλλο.

Αν εσύ τώρα ως θεατής θέλεις να βρεις διέξοδο στην αγωνία σου, να πληροφορηθείς και να μάθεις αν το τάδε εμβόλιο είναι ασφαλές ή αν το lockdown λειτουργεί, βλέποντας αυτούς τους τύπους έχεις χάσει. Ο στόχος τους είναι να αποδημήσουν τον όποιο συνομιλητή τους και να σου περάσουν τη λέξη-μήνυμα που προωθεί η παρέα τους εκείνη τη μέρα (γιατί την επόμενη μπορεί να έχει αλλάξει η στόχευση) και τίποτα άλλο.

Μόνο που τη λέξη διάλογο δεν πρέπει να την αναφέρουν ούτε ως πρόφαση. Ο διάλογος δεν είναι μόνο «η ουσιαστική επικοινωνία ανάμεσα σε δύο ή περισσότερους ανθρώπους για την ανταλλαγή ιδεών και απόψεων με σκοπό την επίτευξη συμφωνίας, την εύρεση της αλήθειας και την επίλυση διαφορών».

Ο διάλογος, για να πάμε λίγο βαθύτερα, αφορά την ίδια την εσωτερική διαδικασία του στοχάζεσθαι. Δια και λόγος. Βέβαια το ουσιαστικό λόγος έχει πάρα πολλές έννοιες, από την ίδια την πράξη της ομιλίας, την εκφορά, τη λογική, την Ηρακλείτεια λογική νομοτέλεια των πάντων, ακόμα και την ενδόμυχη αριθμητική συνάφεια και αναλογία στη γεωμετρία.

Η πρόθεση δια εννοεί το διάστημα ανάμεσα σε δυο μέρη, τη διάνυση αυτού του διαστήματος, όπως και τη σχέση ανάμεσα σε δυο, κάποτε και αυτό το μαζί.

Και εδώ ο όρος διάλογος μπορεί να μοιράζεται μια νοηματική συνάφεια με τον όρο συνείδηση, αφού και δια αυτού του τελευταίου υπονοείται συλλειτουργία και συναντίληψη και οπωσδήποτε κάποιο είδος σύνδεσης και σχέσης.

Ο διάλογος είναι επαφή, σύνδεση και σχέση και τελικά δια του διαλόγου πάντα προκύπτει μεταβολή. Και όπως γράφει ο Κωστής Ζάρρας στο βιβλίο του Μεταφέροντας Βράχους Πάνω σε Σύννεφα (Αρχέτυπο), «ο διάλογος και οι λειτουργίες που υπονοούνται δια αυτού συνιστούν πυρηνικό συστατικό του πολιτισμού».

Αυτό σημαίνει διάλογος, επαφή και συζήτηση με σκοπό την κατανόηση (όχι απαραίτητα την αποδοχή) της γνώμης του άλλου, κατανόηση που οδηγεί στη μεταβολή, και αυτό σημαίνει επίσης πολιτισμός.

Δύσκολο να τολμήσει να εκτεθεί κάποιος σήμερα σε αληθινό διάλογο ρισκάροντας να απομακρυνθεί από την απολιθωμένη καρέκλα του. Οπότε debate! Αλλά και αυτό έχει τους κανόνες του.

Κανονικά, στο τέλος μιας τέτοιας συνάντησης, ακόμα και αν είναι βάρβαρη, πρέπει να υπάρχει ένας νικητής. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει μια αξιοπρέπεια και μια ειλικρίνεια τουλάχιστον ως προς τους όρους και ως προς το κοινό που παρακολουθεί. Αλλά επειδή κι αυτό οι μονομάχοι δεν μπορούν να το αντέξουν, βλέπουμε και ακούμε κραυγές βατράχων που σκούζοντας προσπαθούν να επιβληθούν στον αντίπαλο και να ροκανίσουν νικηφόρα τον τηλεοπτικό τους χρόνο.

Και δεν υπάρχει πια ένας Αλέφαντος να τους προγκάρει, «Ντιμπέι ρε, ντιμπέι τι φοβάστε»! Αυτός έσκαβε μέσα στα γήπεδα, σχεδίαζε πώς θα σταματήσει και θα αποδομήσει τους απέναντι, μελετούσε και μάθαινε από τα λάθη τα δικά του και των άλλων, έβριζε θεούς και δαίμονες, και στο τέλος έδινε το χέρι στον αντίπαλο.

Αλλά ο Νίκος Αλέφαντος ήταν παλικάρι!

WhoisWho

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορεί το τελευταίο του βιβλίο, Ένα Μπλουζ για τη Φώτιση.

Πηγαίναμε να κατακτήσουμε τον κόσμο- εγώ, ένας στρατιώτης

  απ’ τον μεγάλο πόλεμο κι ο κόμης ντε Λωτρεαμόν.

Το τρένο έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα .

Ήταν ένα σχέδιο παράτολμο- κάποτε θα σας εξηγήσω.

Νύχτα. Οι φωταγωγημένες πόλεις περνούσαν έξω απ’ τα παράθυρα

σαν αναμμένα κουρέλια κυνηγημένα απ’ τον άνεμο.

Ο κόμης φορούσε έναν μανδύα φαρδύ για να σκεπάζει

τον αιώνα του κι έναν λαιμοδέτη ανάστατο σα μια εξέγερση.

Ο στρατιώτης τραυματισμένος παραμιλούσε κ’ ίσως τ’ ασυνάρτητα

λόγια του να εξηγούσαν τ’ όνειρο μιας εποχής.

Ύστερα άρχισε να χιονίζει, κρυώναμε όπως στην προϊστορία «Ραχήλ!» ψιθύρισε

ο στρατιώτης.

Τι ήθελε να πει; Ο κόμης έσκυψε πάνω του. «Η συμπόνια είναι το μόνο ελαφρυντικό 

στο έγκλημα να υπάρχουμε» είπε.

Γι αυτό σας λέω: όταν ακούτε ένα τρένο να σφυρίζει τη νύχτα,

σηκωθείτε κι αγρυπνήσετε.

                                                    Ίσως να μην ξαναϊδωθούμε.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου.

Αναδημοσίευση από το tokoskino.me

Μια νεαρή γυμνή Ελληνίδα σε σκλαβοπάζαρο. Η πινακίδα γράφει στα ελληνικά, Ρόδον ετών 18 πωλείται μνας Ω (800 μνας). A Slave for Sale πίνακας του Jose Jimenez (1897) Museo Nacional del Prado

Για να μην ξεχνάμε ότι το εμπόριο σκλάβων δεν υπήρχε μόνο στην αμερικάνικη ήπειρο αλλά ήταν (και είναι σε λίγα ακόμα ευτυχώς μέρη) συνήθεια ευγενών γειτόνων.

Πολλοί από τους Έλληνες που συνελήφθησαν στη διάρκεια της επανάστασης οδηγήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα.

A greek nude girl in a slave market as merchandise. The sign hanging from her neck bears a Greek inscription Rose, 18 years old, on sale for 800 coins.

The painting A Slave for Sale by Jose Jimenez (1897) Museo Nacional del Prado

And let us not forget that the slave trade did not exist only on the American continent but was (and unfortunately still exists in very few places) a habit of noble neighbors. Many of the Greeks arrested during the revolution were taken to slave markets.

Για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Κατερίνα Γώγου

“ Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.

Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ’ του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν’ αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.”

Και ακόμα:

“Ξέρω ότι ποτέ δεν σημαδεύουν στα πόδια, στο μυαλό είναι ο στόχος. Το νου σου ε;”

Ο Ρήγας Φεραίος και ο Αδαμάντιος Κοραής ανασύρουν την Ελλάδα μέσα από τα αρχαία ερείπια. Έργο του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου (Θεόφιλος Κεφαλάς – Χατζημιχαήλ, 1870-1934).

Οι δύο μεγάλοι ποιητές μας που τιμήθηκαν με Νόμπελ μας συστήνουν ο καθένας με τον τρόπο του τον μεγάλο και αυτοδίδακτο ζωγράφο Θεόφιλο:

Ο Γιώργος Σεφέρης μιλάει για τον Θεόφιλο στις Δοκιμές. «…Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας φτωχός φουστανελάς που είχε τη μανία να ζωγραφίζει. Τον έλεγαν Θεόφιλο. Τα πινέλα του τα κουβαλούσε στο σελάχι του, εκεί που οι πρόγονοί του βάζαν τις πιστόλες και τα μαχαίρια τους. Τριγύριζε στα χωριά της Μυτιλήνης, τριγύριζε στα χωριά του Πηλίου και ζωγράφιζε. Ζωγράφιζε ό,τι του παράγγελναν, για να βγάλει το ψωμί του. Υπάρχουν στον Άνω Βόλο κάμαρες ολόκληρες ζωγραφισμένες από το χέρι του Θεόφιλου, καφενέδες στη Λέσβο, μπακάλικα και μαγαζιά σε διάφορα μέρη που δείχνουν το πέρασμά του -αν σώζουνται ακόμη. Ο κόσμος τον περιγελούσε. Του έκαναν μάλιστα και αστεία τόσο χοντρά, που κάποτε τον έριξαν κάτω από μιαν ανεμόσκαλα και του ‘σπασαν ένα δυο κόκαλα. Ο Θεόφιλος, ωστόσο, δεν έπαυε να ζωγραφίζει σε ό,τι έβρισκε. Είδα πίνακές του φτιαγμένους πάνω σε κάμποτο, πάνω σε πρόστυχο χαρτόνι. Τους θαύμαζαν κάτι νέοι που τους έλεγαν ανισόρροπους οι ακαδημαϊκοί. Έτσι κυλούσε η ζωή του και πέθανε ο Θεόφιλος, δεν είναι πολλά χρόνια, και μια μέρα ήρθε ένας ταξιδιώτης από τα Παρίσια. Είδε αυτή τη ζωγραφική, μάζεψε καμιά πενηνταριά κομμάτια, τα τύλιξε και πήγε να τα δείξει στους φωτισμένους κριτικούς που κάθονται κοντά στο Σηκουάνα. Και οι φωτισμένοι κριτικοί βγήκαν κι έγραψαν πως ο Θεόφιλος ήταν σπουδαίος ζωγράφος. Και μείναμε μ’ ανοιχτό το στόμα στην Αθήνα. Το επιμύθιο αυτής της ιστορίας είναι ότι λαϊκή παιδεία δε σημαίνει μόνο να διδάξουμε το λαό αλλά και να διδαχτούμε από το λαό…»

«Θυμούμαι πάντα το Θεόφιλο όταν συλλογίζομαι τον Μακρυγιάννη. Σας έλεγα πως ο Μακρυγιάννης είναι από τις πιο μορφωμένες ψυχές του νέου ελληνισμού, το ίδιο πιστεύω και για το Θεόφιλο, αν η λέξη μόρφωση σημαίνει πνευματική μορφή».

Ο Οδυσσέας Ελύτης στο βιβλίο του «Ο ζωγράφος Θεόφιλος» γράφει επίσης:

«Έτσι κυλούσε η ζωή του και πέθανε ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, δεν είναι πολλά χρόνια, και μια μέρα ήρθε ένας ταξιδιώτης από τα Παρίσια. Είδε αυτή τη ζωγραφική, μάζεψε καμιά πενηνταριά κομμάτια, τα τύλιξε και πήγε να τα δείξει στους φωτισμένους κριτικούς που κάθονται κοντά στο Σηκουάνα. Και οι φωτισμένοι κριτικοί βγήκαν κι έγραψαν πως ο Θεόφιλος ήταν σπουδαίος ζωγράφος. Και μείναμε με ανοιχτό το στόμα στην Αθήνα. Το επιμύθιο αυτής της ιστορίας είναι ότι λαϊκή παιδεία δε σημαίνει μόνο να διδάξουμε το λαό αλλά και να διδαχτούμε από το λαό».

Ο “ταξιδιώτης από τα Παρίσια” ήταν ο Στρατης Ελευθεριάδης ή Tériade . Συνεκδότης με τον Albert Skira, του περιοδικού Minotaure που ασχολήθηκε με την ψυχανάλυση και την τέχνη ιδιαιτέρως των Σουρεαλιστών και στη συνέχεια το θρυλικό τριμηνιαίο περιοδικό του, Verve (1937 -1960) και το Grands Livres. Συνεργάστηκε σταθερά με τους γνωστότερους καλλιτέχνες της εποχής του όπως André Breton, Marcel Duchamp, Paul Eluard, Picasso, Matisse, René Daumal, Marc Chagal κλπ.

Στις 3 Ιουνίου 1961 οργάνωσε στο Μουσείο του Λούβρου έκθεση με έργα του Θεόφιλου συστήνοντας τον φουστανελά που υποτιμητικά οι συντοπίτες του τον έλεγαν “σουβατζή” στους Ευρωπαίους διανοούμενους της εποχής.

Το Matrix και η Εμπειρία του Έρωτα

Κείμενο μου απο τη στήλη «Εν Ιορδάνη» του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ Φθινόπωρο 2020.

Καθώς πλησιάζει το φθινόπωρο, προσπαθώ μπροστά στη λεύκη οθόνη να μαζέψω τις σκέψεις μου για τις χίλιες περίπου λέξεις του «Εν Ιορδάνη». Ένα παραθυράκι ανοίγει κάτω δεξιά για να μου προτείνει την καινούργια ανάρτηση του Μάνου Δανέζη. «Το Σύμπαν ως μια εικονική πραγματικότητα – Επιστήμονες ίσως απέδειξαν ότι ζούμε στο… Matrix»!

Περίεργος συγχρονισμός γιατί τον είχα στο μυαλό μου. Ο Μάνος μου έκανε την τιμή να προλογίσει το νέο μου βιβλίο, Ένα Μπλουζ για τη Φώτιση, που μετά από αναβολές λόγω κορωνοϊού θα κυκλοφορήσει στα τέλη Σεπτεμβρίου. Κι ενώ σκεφτόμουν ότι έπρεπε να μιλήσω μαζί του, το… Matrix με πρόλαβε. Συγχρονικότητα; Είναι ένα από τα αγαπημένα μας θέματα συζήτησης και αυτή η ανάρτησή του αναφέρεται στην επιστημονική έρευνα του Έλληνα καθηγητή του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον Κώστα Σκενδέρη, ο οποίος μαζί με την ομάδα του μελετούν το Κοσμικό Υπόβαθρο Μικροκυμάτων (CMB), δηλαδή την ακτινοβολία που απέμεινε από τη Μεγάλη Έκρηξη.

Πιστεύουν δε ότι μπορούν να αποδείξουν θεωρητικά πως το Σύμπαν μας δεν είναι τίποτα άλλα παρά μια ψευδαίσθηση! Πως ό,τι αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα, κάθε πληροφορία που μπορούμε να αντιληφθούμε με οποιοδήποτε μέσο συμπεριλαμβανομένου και του χρόνου, προέρχεται από μια επιφάνεια δύο διαστάσεων όπου είναι «αποθηκεμένο» το παν. Ό,τι υπήρξε, ό,τι υπάρχει και ό,τι θα υπάρξει. Αενάως δαθέσιμο προβάλει την πληροφορία στο τρισδιάστατο παρόν μας ως μια ψευδαίσθηση, που όμως την εισπράττει η ύπαρξή μας, την «αποκωδικοποιεί» και την ενσωματώνει στον κόσμο της εμπειρίας της.

Όπως είχε πει σε μια συνέντευξή του ο καθηγητής Σκενδέρης, «Η ιδέα είναι παρόμοια με εκείνη των απλών ολογραμμάτων όπου μια εικόνα 3D κωδικοποιείται σε μια επιφάνεια 2D, όπως για παράδειγμα ένα ολόγραμμα σε μια πιστωτική κάρτα. Ωστόσο, αυτή τη φορά, ολόκληρο το Σύμπαν είναι κωδικοποιημένο. Ένας άλλος τρόπος για να το καταλάβουμε αυτό είναι μέσω των 3D ταινιών. Αν και δεν είναι ακριβώς ένα παράδειγμα ενός ολογράμματος, οι 3D ταινίες δημιουργούν την ψευδαίσθηση των 3D αντικειμένων από μια επίπεδη οθόνη 2D. Η διαφορά με το 3D Σύμπαν που ζούμε, είναι ότι μπορούμε να αγγίξουμε τα αντικείμενα και η προβολή τους είναι πραγματική».

Αρκετοί πιστεύουν ότι η έννοια του ολογραφικού Σύμπαντος που υπάρχει εδώ και τριάντα χρόνια, με την απόδειξή της μπορεί τελικά να συνδυάσει τη θεωρία της βαρύτητας του Αϊνστάιν και την κβαντική θεωρία.

Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι είναι μια έξυπνη επινόηση ενός μαθηματικού μοντέλου που αρχικά θεωρεί τον κόσμο της εμπειρίας μας προβολή κάποιας άλλης δυσδιάστατης αρχής και προτείνει μια κατ’ αναλογία ερμηνεία της σχέσης τους. Πόσο μας αφορά; Σε κάθε περίπτωση όλοι συμφωνούν ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση και επίδραση στον καθημερινό κόσμο μας.

Αν έχει βάση, τότε η ενδιαφέρουσα ερώτηση θα ήταν ποια είναι η συνείδηση, ο εαυτός που αποκωδικοποιεί και βιώνει την πραγματικότητα. Αλλά αυτό είναι έτσι κι αλλιώς η μοναδική ερώτηση που θέτει κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος, κάθε ύπαρξη που είναι σε Αναζήτηση, κάθε φίλος της σοφίας από τότε που διατυπώθηκε το απλό και τόσο βαθύ, Γνώθι σαυτόν, όπως το έλεγαν οι πρόγονοί μας. Γνώρισε ποιος είσαι εσύ, ποιο είναι το Εσύ που αντιλαμβάνεται το Σύμπαν.

Γιατί αυτό το Σύμπαν που αντιλαμβανόμαστε, βεβαίως λειψά με τον δικό μας περιορισμένο νου, είναι το μοναδικό πεδίο της δικής μας προσωπικής δοκιμασίας. Όπως είχε πει και ο Νιλς Μπορ, «η αντικειμενική ύπαρξη του κόσμου δεν έχει κανένα νόημα ανεξάρτητο από τον ανθρώπινο νου».

Ο Κύριος με τη γενειάδα, που οι πολιτισμοί έχουν δώσει χιλιάδες ονόματα, είναι εκτός του κόσμου τούτου και πιστεύω φίλε αναγνώστη πως δεν μπορώ και δεν μπορείς να κατανοήσεις το παιχνίδι του. Όχι μόνο παίζει ζάρια στο παιχνίδι που έχει στηθεί πριν αρχίσει να μετράει ο χρόνος, αλλά ο Μπαγάσας μας κλέβει κιόλας!

Η αντικειμενική ύπαρξη, όμως, είναι στο δικό μας πεδίο γιατί αποκτά νόημα μόνο μέσα από τον δικό μας νου. Και είναι ύπαρξη που ο χώρος και ο χρόνος της δεν μπορούν να μετρηθούν με καμία κοινή μεζούρα. Γιατί ό,τι μπορεί να μετρηθεί είπαν, δεν είναι πραγματικό. Οι μεζούρες μετρούν μόνο τα λείψανα ενός καθρεφτίσματος δημιουργίας. Σε αυτά ζούμε εγκλωβισμένοι και τίποτα πέραν αυτών δεν μπορεί να μπει στην εμπειρία του βίου που διάγουμε. Το πραγματικό είναι πέραν του ολογράμματος, εκτός του matrix, προσιτό ίσως μόνο σε μια στιγμή έκλαμψης ή έκστασης.

Ποιος όμως μπορεί να βιώσει την έκσταση; Ίσως γι’ αυτό έχουν πει πως το αληθινά πραγματικό μπορούν να το συλλάβουν μόνο οι ποιητές και οι ερωτευμένοι. Οι πρώτοι είναι σπάνιοι, αρκετά γενναίοι και αθώοι ώστε μοιράζονται τους χρησμούς τους μαζί μας. Οι δεύτεροι ήμασταν όλοι μας σε μια στιγμή τουλάχιστον της ζωής μας, μια κορυφαία στιγμή που πιθανόν λησμονήθηκε μέσα στην καθημερινότητά μας.

Ο έρωτας είναι μια προσωπική εμπειρία άρρητη, όπως και το θείο. Όταν βιώνεις την εμπειρία, οι γήινες διαστάσεις δεν έχουν κανένα νόημα. Πιστεύεις αληθινά ότι τη στιγμή της έκστασης μπορείς να περιγράψεις κατά γράμμα την εμπειρία, στην περίπτωσή μας το αντικείμενο του έρωτα; Ύψος, περιφέρεια, διαστάσεις, κιλά, χρώμα… Δεν υπάρχει περίπτωση. Αν το εγκλωβίσεις κάτω από τον μεγεθυντικό φακό της πραγματικότητάς σου θα βεβηλώσεις το θαύμα και θα το σύρεις στην απομαγεμένη καθημερινότητα.

Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που έχει χαριστεί στους θνητούς για να νιώσουν έστω στιγμιαία τη θεία μετοχή και έκσταση. Δεν κρατάει πολύ αλλά ο καθένας έχει την ευκαιρία του. Αν δεν σου έχει συμβεί μέχρι σήμερα φίλε, φίλη αναγνώστρια, κάτι δεν έχεις κάνει καλά. Δοκίμασε πάλι τώρα, πετώντας τα manuals και τα «πρέπει». Ο χρόνος είναι πάντα μαζί σου κι εσύ είσαι το μόνο άτομο στον κόσμο που μπορεί να μετατρέψει την ύπαρξή του σε ένα έργο τέχνης.

Εν τω μεταξύ αν ο κορωνοϊός δεν μας τα έχει χαλάσει όλα, θα έχουμε καταφέρει μαζί με τον Μάνο Δανέζη και τον Στέφανο Ελμάζη να βρεθούμε στο Νομισματικό Μουσείο για την παρουσίαση του βιβλίου μου. Το εναλλακτικό σχέδιο αν τα πράγματα δεν είναι καλά, προβλέπει παρουσίαση μέσω του Google meet ή μιας αντίστοιχης πλατφόρμας.

Σε κάθε περίπτωση ελπίζω να σε έχω συναντήσει φίλε μου αναγνώστη. Ένα Μπλουζ για τη Φώτιση. Εγώ βάζω τη μουσική, τα υπόλοιπα είναι στο δικό σου χέρι. Πρόσεχε τον εαυτό σου φίλε μου, προσέχετε όλοι, γιατί δεν έχει σημασία αν είμαστε ψευδαίσθηση ή ολόγραμμα. Αυτός ο κόσμος υπάρχει όσο ο καθένας από εμάς τον βιώνει και τον ζει με τα καλά του και τα κακά του. Και μαζί θα τον πάμε παραπέρα.

Τα αποσπάσματα από τη συνέντευξη του καθηγητή Κώστα Σκενδέρη προέρχονται από την εφημερίδα Καθημερινή.

WhoisWho

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορούν τα βιβλία του Ιεροδόμ: Από τον Μεσαιωνικό Τεκτονικό Μύθο στον Αρχαίο και Αποδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο, BleedingAngels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης και Ένα Μπλουζ για τη Φώτιση.

Η Διαδικτυακή συζήτηση του Κύκλου των Φίλων με τον αστροφυσικό Μάνο Δανέζη με θέμα «Θαύματα και αβεβαιότητες στην εποχή του Covid-19“. 5 Φεβρουαρίου 2021 στο Youtube. Μαζί του ο Διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Στάθης Γκόνος και ο Σύμβουλος Έκδοσης του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ Ιορδάνης Πουλκούρας. Στο τελευταίο μέρος υπήρξε τεχνικό πρόβλημα και χάσαμε την εικόνα του κου Δανέζη. Παρ όλα αυτά ο χειμαρρώδης λόγος του κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον των φίλων. Ευχαριστούμε τον Γιάννη Δεβελέκο και την inouslabs.com για την υποστήριξη.

https://kyklostonfilon.wordpress.com/