Μαΐου 2009


Τέκτονες Αναρχικοί
Του Ανδρέα Χρ. Ριζόπουλου

Μερικές εισαγωγικές διευκρινίσεις είναι ίσως απαραίτητες πριν ξεκινήσει το κυρίως κείμενο. Καταρχάς ο τίτλος δεν είναι ούτε περιοριστικός, ούτε καθοριστικός συγκεκριμένης ιστορικής πορείας. Είναι απλώς περιγραφικός.  Το κείμενο δεν αποσκοπεί ούτε στην πλήρη κάλυψη αλλά ούτε και σε αξιολογική εκτίμηση. Απλώς παρουσιάζει ιστορικά στοιχεία.
Σε ορισμένους από τους τέκτονες που θα αναφερθούν η τεκτονική ιδιότητα συνυπήρχε με την πολιτική τους δράση. Σε άλλους προϋπήρχε και σε κάποια φάση της πολιτικής τους δραστηριότητας εγκατέλειψαν τον τεκτονισμό. Τέλος άλλοι έγιναν τέκτονες μετά τη διακοπή της πολιτικής τους δραστηριότητας.

Μία ακόμα διευκρίνιση – και ίσως η πιο καίρια – είναι απαραίτητη. Είμαι βέβαιος ότι ορισμένοι μπορεί να προβάλουν ένσταση για το περιεχόμενο υποστηρίζοντας ότι απαγορεύονται οι πολιτικές συζητήσεις στο πλαίσιο του τεκτονισμού. Ας σταθώ λοιπόν για λίγο στην πιθανή και ευλογοφανή αυτή ένσταση.
Τέκτονες και Πολιτική
Κατά τον Αριστοτέλη ο άνθρωπος είναι ζώον πολιτικόν. Εξ ού ο μη λαμβάνων ενεργητικό μέρος στις υποθέσεις του συνόλου καλείται ‘ιδιώτης’, έχων χαλαρή τη συνείδηση του ‘πολίτη’ και κατ’ επέκταση έχει ελαττωμένη διανοητική ικανότητα. Το δικαίωμα του ανθρώπου να ενδιαφέρεται για τα κοινά το έχει αναγνωρίσει ο Τεκτονισμός. Ο τέκτονας έχει δικαίωμα να έχει ως πολίτης τις προσωπικές του πολιτικές και κοινωνικές ιδέες και να αγωνίζεται για την επικράτησή τους. Δεν δικαιούται, όμως, να ενεργεί ως τέκτονας, ή να τις προπαγανδίζει εντός της Στοάς.
Μάλιστα σύμφωνα με τους Αρχαίους Κανόνες, όπως συγκεντρώθηκαν και δημοσιεύθηκαν από τον αδελφό Άντερσον το 1723 και το 1738, (περισσότερα…)

(Κείμενο από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ)

sail

Ήρθε η συντέλεια και δεν το πήραμε είδηση?
Και δεν μιλάω (μόνο) για τον καθημερινό βομβαρδισμό άθλιων ειδήσεων από ομιλούσες κεφαλές που διαγωνίζονται ποια θα μας τσαταλιάσει καλύτερα την ήδη ετοιμόρροπη ψυχονευρωτική παράγκα της ύπαρξης μας.
Αντιγράφω από εφημερίδες των προηγούμενων εβδομάδων:

(περισσότερα…)

(Παρασκευή 15 Μαΐου 2009)

Καλησπέρα,

Θεωρώ μεγάλη μου τιμή που βρίσκομαι σε αυτό το βήμα απόψε προσκεκλημένος από την αρχαία εταιρία σας, την Θεοσοφική Εταιρία που υπό την καθοδήγηση της κας Μπλαβατσκι από τον 19ο αιώνα άλλαξε την γνώση και τη γνώμη ολόκληρου του πλανήτη για το εσώτερο, το απόκρυφο και τον πνευματικό δρόμο.

Θα ήταν λοιπόν ανόητο εκ μέρους μου να προσπαθήσω να μιλήσω για εσωτερισμό η πνευματικότητα, μονοπάτια που τα γνωρίζεται άριστα και ασκήστε συνεχώς ενώ εγώ κατέχω μια επιφανειακή εγκυκλοπαιδική πληροφόρηση.

Μπορώ όμως να δοκιμάσω να βάλω σε μια σειρά κάποιες σκέψεις μου και ίσως έτσι να προτείνω μερικές αφορμές για εποικοδομητική κουβέντα.

Τάφος και Θέατρο!

Όσοι έχουν παρακολουθήσει θρησκευτικές ιεροπραξίες η και μυητικές τελετές οποιασδήποτε καταγωγής ή παράδοσης δεν μπορεί παρά να έχουν παρατηρήσεις τα δυο αυτά σημεία. Πάντα υπάρχει ένα θεατρικό δρώμενο, πάντα δηλαδή κάποιοι υποδύονται με κάποιο τρόπο ρόλους και πάντα, θα υπάρξει το πέρασμα μέσα από το απόλυτο σκοτάδι του τάφου, της άλλης πλευράς και η εν δοξη επιστροφή.

(περισσότερα…)