Νοέμβριος 2011


Ένας φίλος από την Αγγλία μου έστειλε το παρακάτω μήνυμα:
«Ο μεγάλος  Λιβανέζος ποιητής  Xαλίλ  Γκιμπράν  (1883-1931) μεταξύ των αριστουργημάτων που έγραψε, είναι και το έργο του «ο Κήπος του Προφήτη» . 
To ποιημα εκδόθηκε το 1923 !!! ( λες και …»προφητευε» για την Ελλαδα…του σημερα)
Ιδου ενα απόσπασμα :
Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα  που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.»

Θὰ σᾶς περιμένω

Θὰ σᾶς περιμένω μέχρι τὰ φοβερὰ μεσάνυχτα ἀδιάφορος-
Δὲν ἔχω πιὰ τί ἄλλο νὰ πιστοποιήσω.
Οἱ φύλακες κακεντρεχεῖς παραμονεύουν τὸ τέλος μου
ἀνάμεσα σὲ θρυμματισμένα πουκάμισα καὶ λεγεῶνες.
Θὰ περιμένω τὴ νύχτα σας ἀδιάφορος
χαμογελώντας μὲ ψυχρότητα γιὰ τὶς ἔνδοξες μέρες.

Πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο κῆπο σας
πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο πρόσωπό σας
ἐγὼ θὰ ξαφνιάζω τὰ πλήθη
ὁ ἄνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι καὶ τυμπανοκρουσίες ἐπίσημες
μάταιοι λόγοι.

Μὴν ἀμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Τὸ μέλλον μας θὰ ἔχει πολὺ ξηρασία.

ΑΒΑΤΟΝ LIVE  2011

Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011, 8.30 το βράδυ

BOOZE COOPERATIVA, Αθήνα, Κολοκοτρώνη 57-59 (τηλ. 210 3240944)

Πηγές Έμπνευσης σε Δύσκολους Καιρούς

Τι μπορεί να (ξανα)φέρει νόημα στη ζωή μας;

 

Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε χρειαζόμαστε δράσεις να μας εμπνεύσουν, να μας κάνουν να νιώσουμε το πραγματικό σε σχέση με το εφήμερο. Δράσεις που θα μας βοηθήσουν να βρούμε το πιο σημαντικό πράγμα σήμερα: το (χαμένο) νόημα στη ζωή μας.

Αυτό ακριβώς θα επιχειρήσουμε σε μια ξεχωριστή βραδιά που διοργανώνουμε στην Αθήνα!

Ελάτε να δούμε και να ακούσουμε όλοι μαζί, σε μια συντροφική και ζεστή ατμόσφαιρα, τις «πηγές έμπνευσης» που επέλεξαν και θα παρουσιάσουν, ο εκδότης-διευθυντής του ΑΒΑΤΟΝ, Στέφανος Ελμάζης, ο σύμβουλος έκδοσης Ιορδάνης Πουλκούρας, ο συγγραφέας και αρθρογράφος Σπύρος Ζωίδης.

Επίσης, μαζί μας, για να μας διηγηθούν σπάνιες εμπειρίες ζωής, η συγγραφέας των βιβλίων Ευ Ζην: Οδηγός Ζωής από τους Αρχαίους Έλληνες Σοφούς και Μια Μέρα με τον Πλάτωνα (Αρχέτυπο), Ερατώ Τριανταφυλλίδη, η συγγραφέας-ψυχολόγος Βέρα Μεσσήνη και πολλοί άλλοι συνεργάτες και φίλοι του ΑΒΑΤΟΝ.

Ελάτε να ακούσουμε (ζωντανά!) μουσική των Σούφι, να παρακολουθήσουμε δρώμενα επί σκηνής, να μοιραστούμε ξεχωριστές ιστορίες, ιδιαίτερα κείμενα, προσωπικές εμπειρίες και ιδέες που έχουν τη δύναμη να μας εμπνεύσουν και να μας κινητοποιήσουν στην αναζήτηση νοήματος στην καθημερινότητά μας.


+ bazaar βιβλίων των εκδόσεων ΑΡΧΕΤΥΠΟ

Παρασκευή 9 και Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011,

από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 11 το βράδυ, στο χώρο του BOOZE

θα λειτουργεί bazaar βιβλίων των εκδόσεων Αρχέτυπο

με μοναδικές προσφορές για τους αναγνώστες μας!

 

Για επιπλέον πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα του ΑΒΑΤΟΝ LIVE και τις παράλληλες εκδηλώσεις, μπορείτε να επισκέπτεστε την ιστοσελίδα μας www.metaekdotiki.gr, τη σελίδα του ΑΒΑΤΟΝ στο facebook και να επικοινωνείτε με τα γραφεία μας, στο τηλ. 2310 226166.

Από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ Ιούνιος 2011

Στην χώρα του Ζεν, την Ιαπωνία, 50 άνθρωποι δουλεύουν σκληρά γνωρίζοντας ότι είναι καταδικασμένοι σε αργό και επώδυνο θάνατο. Είναι οι εργάτες που εθελοντικά παλεύουν από την πρώτη μέρα στη Φουκουσίμα για να σταματήσουν τη διαρροή της ραδιενέργειας. Δεν είχαν τον χρόνο να διαπραγματευτούν συμβάσεις. Απλά προσφέρθηκαν γιατί κάποιος –που γνωρίζει και μπορεί- πρέπει να θυσιαστεί για το σύνολο. Έτσι απλά! Στο μεταξύ τα ανεξήγητα φαινόμενα αυξάνουν: η γη κινείται χωρίς να ΄κάνει σεισμό, θαλασσινό νερό βγαίνει από ρωγμές που ανοιγοκλείνουν τόσο ξαφνικά όσο εμφανίζονται και επιτέλους ανακάλυψαν επίσημα ότι ο βαθμός επικινδυνότητας της ραδιενέργειας έχει φτάσει στο ανώτατο σημείο.

… Κοιτάω τον ουρανό. Ο κόκκινος πλανήτης, ο Άρης μας δεν είχε πάντα αυτή την ιδιαίτερη ερυθρή απόχρωση που του χάρισε το όνομα. Σύμφωνα με μια νέα θεωρία μια τρομερή πυρηνική έκρηξη που προκλήθηκε πριν από 180 εκατομμύρια χρόνια μετέτρεψε τον Άρη σε μια απέραντη ραδιενεργή έρημο, εξοντώνοντας κάθε μορφή ζωής που μπορεί να είχε αναπτυχθεί εκεί.

                       

  Ίσως κάποιοι έπαιζαν και εκεί με στατιστικές ασφαλείας όταν έκαναν μια «επένδυση» για να μειώσουν δραματικά το κόστος. Και όταν η στατιστική κλήρωσε στο νούμερό τους γίνανε οι ίδιοι το δράμα. Μια κόκκινη άχλη για να μας χαρίζουν το ωραίο θέαμα και ιστορίες της συλλογικής μνήμης για όντα πρόσφυγες από τον Άρη.

Ιστορίες για παραδείσιους κόσμους που χάθηκαν για πάντα.

 

Όμως ο παράδεισος δεν είναι νοσταλγία, ούτε πολύ περισσότερο μια ανταμοιβή.
Είναι δικαίωμα. Είναι η δικαίωση της προσπάθειας να χτίσουμε τον δικό μας κόσμο , και πάνω του να καρφώσουμε τη σημαία της ανεξαρτησίας μας. ΄Όπως ακριβώς βάζει ο Ευριπίδης να κάνει ο Δικαιόπλις στους Αχαρνείς.

Αυτός ο μαγικός τόπος που οφείλουμε να ελευθερώσουμε και να χτίσουμε δεν είναι κατ αρχάς παρά ο ίδιος μας ο εαυτός. Έχει ειπωθεί πως κανένα αντίτιμο δεν είναι αρκετά υψηλό για το προνόμιο να είναι κανείς ο εαυτός του. Αλλά θα διαμαρτυρηθεί κάποιος, αυτές οι ιδέες κρύβουν ρίσκα. Είμαι αυτό που έχω. Η δουλειά μου, η οικογένειά μου, οι τραπεζικές μου καταθέσεις, η εικόνα μου που αναγνωρίζουν και αποδέχονται όλοι οι άλλοι.  Πολύ σωστό και τετράγωνο ως άποψη. Η ρεαλιστική λογική που μας έχει φτάσει ως εδώ. Κάντε λοιπόν στον εαυτό σας μια ανατρεπτική ερώτηση:

«Αν είμαι ότι έχω, κι αν ότι έχω χαθεί, τότε ποιος είμαι;» (Δυο λεπτά διάλειμμα για όσους έχουν πρόβλημα ακοής).

 ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΑ;

  Αν ότι έχεις, κάθε τι που πάνω του έχεις στηρίξει τις επιθυμίες και τις προσδοκίες σου καταστραφεί με μιας, τότε τι έχεις; Που στέκεσαι; Ποιος είσαι;

Πρόσεξε γιατί στους περίεργους καιρούς που ζούμε μπορεί να κληθείς να απαντήσεις ποιο σύντομα απ ότι φαντάζεσαι.

Αν η απώλεια των υλικών που χτίζουν την εικόνα που έχουν οι άλλοι για εσένα σημαίνει θάνατο, τότε διάλεξε τρόπο να τελειώσεις γρήγορα το τίποτα που οικοδόμησες με φαντασιώσεις. Αν θες να γίνεις εσύ, πρέπει να τολμήσεις. Και άκου και τούτο:  Οφείλει κανείς να πληρώσει για την αθανασία και οφείλει να πεθάνει πολλές φορές ενώ συνεχίζει να ζει. Μόνο έτσι χτίζεται ο εαυτός σου καλέ μου φίλε και δεν υπάρχει εύκολος δρόμος με προπληρωμένα διόδια για κανέναν.

Οι φωνές εκείνων που αναζητούν, κυλούν στους αιώνες σαν ψίθυρος με τον άνεμο ανάμεσα στα δέντρα και σου λένε καθαρά, ότι ακόμα και αν τα πάντα αλλάξουν σε χρυσό αν όλα γίνουν το ένα και το ένα είναι όλα … Κανείς δεν μπορεί να σου αποκαλύψει την αλήθεια της αμφίσημης λέξης. Και με όλο το χρυσό του σύμπαντος, όλες τις γνώσεις του σύμπαντος, δεν μπορείς να «αγοράσεις» το μονοπάτι για τους ουρανούς.

Για να μην παρεξηγηθούμε. Ναι, χρειάζεται η σε βάθος έρευνα και πληροφορία (Γνώση είναι πολύ βαριά λέξη), ναι χρειάζονται όλα τα υλικά καθημερινά μας ψέματα που ομορφαίνουν και την καθημερινότητά μας. Όμως δεν φτάνει μόνο για να σταθείς, να ισορροπήσεις και να ορθώσεις το δικό σου ανάστημα.

«Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω απ’ τη Γη,
…,ποτέ σου .δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της».


Καλό σας Μήνα

 Στο κείμενο αυτό δανείστηκα με αναίδεια φράσεις και στίχους του Οδυσσέα Ελύτη, του Φρειδερίκου Νίτσε, του Έριχ Φρομ και των Led Zeppelin

Ειρήνη, Πίστη και Αγάπη αν σβήσουν ας κρατηθεί τουλάχιστον η ελπίδα.

tatesserakeria

Δεν ήμουν μάγκας και νταής…

 

Προσπάθησα να σταθώ μακριά από τον κάθε Σταύρο

Πως φτάσαμε εδώ φίλε μου?

Πως έγινε σε τούτο τον αιώνα και γύρισε καπάκι η ζωή, πως τόφερε η μοίρα και τα χρόνια να μην ακούσης έναν ποιητή;

Πως καταντήσαμε;

17 Νοέμβρη 2011.

Επόμενη σελίδα: »