Δεκέμβριος 2011


Advertisements

ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ [Ι-VΙΙ]

(Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ)

 

… Αν η ψευτιά δεν υπάρχει τρόπος να καταβληθεί ούτε από το χρόνο,
τότε το παιχνίδι το έχασα.



                                               II 

Κατοίκησα μια χώρα που ‘βγαινε από την άλλη, την πραγματική,
όπως τ’ όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου. Την είπα κι αυτήν
Ελλάδα και τη χάραξα πάνω στο χαρτί να τηνε βλέπω. Τόσο λίγη
έμοιαζε· τόσο άπιαστη.

Περνώντας ο καιρός όλο και τη δοκίμαζα: με κάτι ξαφνικούς σει-
σμούς, κάτι παλιές καθαρόαιμες θύελλες. Άλλαζα θέση στα πράγμα-
τα να τ’ απαλλάξω από κάθε αξία.

Μελετούσα τ’ Ακοίμιστα και την Ερημική ν’ αξιωθώ να φκιάνω λόφους καστανούς, μοναστηράκια,κρήνες. Ως κι ένα περιβόλι ολόκληρο έβγαλα γιομάτο εσπεριδοειδή που μύριζαν Ηράκλειτο κι Αρχίλοχο.

Μα ‘ταν η ευωδία τόση που φοβήθηκα. Κι έπιασα σιγά σιγά να δένω λόγια σαν διαμαντικά να την καλύψω τη χώρα που αγαπούσα. Μην και κανείς ιδεί το κάλλος.
‘Ή κι υποψιαστεί πως ίσως δεν υπάρχει.

 XIV
Τ’ ανώτερα μαθηματικά μου τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας.
Ιδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα:

1. Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομέ-
νουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα
την ξαναφτιάχνεις.

2. Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα δίνει πάν-
τοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Χρίστου.

3. Η ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις (σχήματα)
και στα αισθήματα (χρώματα). Η ζωή μας κόβεται, και οφείλει να
κόβεται, στα μέτρα που έκοψε τα χρωματιστά χαρτιά του ο Matisse.

4. Όπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα. Όπου προεξέχει το βου-
νό απ’ τη λέξη του υπάρχει ποιητής. Η ηδονή δεν είναι αφαιρετέα.

5. Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε το-
σο ίσες δόσεις που δε μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.

6. Κάθε πρόοδος στο ηθικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να είναι αντι-
στρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη κι ο αριθ-
μός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.

7. Ένας «Αναχωρητής» για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους
άλλους μισούς, ένας «Ερχόμενος».

 

XVIII

Από μικρό παιδί μου γεμίσανε το κεφάλι με την εικόνα ενός θανάτου
κουκουλωμένου στα μαύρα, που κρατά τη ζωή σαν φάκα και μας την
προτείνει ανοιχτή, με το δόλωμα της ηδονής στη μέση. Αφήστε με
να γελάσω. Κάτι άλλο έλεγε κείνος που μασούσε τη δάφνη. Και δεν
είναι τυχαίο που γυρίζουμε όλοι μας γύρω απ’ τον ήλιο.

Το σώμα ξέρει.

 

XXIV
Για όποιον η θάλασσα στον ήλιο είναι «τοπίο» – η ζωή μοιάζει εύ-
κολη και ο θάνατος επίσης. Αλλά για τον άλλον είναι κάτοπτρο αθα-
νασίας, είναι «διάρκεια». Μια διάρκεια που μόνον το ίδιο της το εκ-
θαμβωτικό φως δε σ’ αφήνει να τη συλλάβεις.

Εάν υπήρχε τρόπος να βρίσκεται κανείς, την ίδια στιγμή, μπρος και
πίσω απ’ τα πράγματα, θα καταλάβαινε πόσο το άνοιγμα του χρόνου,
που καταβροχθίζει απλώς γεγονότα, χάνει τη σημασία του· όπως,
ακριβώς, μέσα σ’ ένα ποίημα. Και τότε -αφού είναι μια ανάπτυξη
του ακαριαίου ή, αντίστροφα, μια σύμπτυξη του ατέρμονος το ποίη-
μα- να κερδίσει την ελευθερία του χωρίς να καταφύγει σε κανενός
είδους πυρίτιδα.

Μόνον ένα πράγμα να μπορούσε να συνειδητοποιήσει: ότι δεν τα
κρατάνε όλα οι ζωντανοί.

 

XXVII

Άργησα πολύ να καταλάβω τι σημαίνει ταπεινοσύνη και φταίνε αυ-
τοί που μου μάθανε να την τοποθετώ στον άλλο πόλο της υπερηφά-
νειας. Πρέπει να εξημερώσεις την ιδέα της ύπαρξης μέσα σου για να
την καταλάβεις.

Μια μέρα που ένιωθα να μ’ έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη
θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κει που περπατού-
σα μες στα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου.
Το ‘κοψα και το ‘φερα στο απάνω χείλι μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα
ότι ο άνθρωπος είναι αθώος. Το διάβασα σ’ αυτή τη στυφή από αλή-
θεια ευωδιά τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ’ ελα-
φρύ βήμα και καρδιά ιεραποστόλου. Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου
έγινε συνείδηση πια ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.

Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότε-
ρο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα.

 

 Καλή Χρονιά σε όλους και για  ανάμνηση μια τελευταία φράση του ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ:

 Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.

 

 

Κυκλοφόρησε  για πρώτη φορά ένα μικρό διήγημα του εθνικού συγγραφέα της Πορτογαλίας Φερνάντο Πεσσόα (1888- 1945),  Η Ώρα του Διαβόλου από τις  Εκδόσεις Νεφέλη σε μετάφραση και επιμέλεια της Μαρίας Παπαδήμα.

Επέλεξα μερικά αποσπάσματα για να σας συντροφέψουν:

– «Αλλά, αν ο κόσμος είναι δράση, πως γίνεται και το όνειρο αποτελεί μέρος του κόσμου;»

«Είναι γιατί το Όνειρο καλή μου κυρία , είναι δράση που έγινε ιδέα και γι΄ αυτόν τον λόγο διατηρεί τη δύναμη του κόσμου απορρίπτοντας την ύλη, δηλαδή το να υπάρχει κανείς μέσα στο χώρο. Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι μέσα στο όνειρο είμαστε ελεύθεροι;»

«Ναι και τι θλίψη να ξυπνάει κανείς;»

«Ο καλός ονειροπόλος δεν ξυπνά. Δεν ξύπνησα ποτέ. Ο ίδιος ο Θεός πιστεύω πως κοιμάται διαρκώς. Μου το είπε κάποτε…».

 

– «Υπάρχω από την αρχή του κόσμου και ήμουν ανέκαθεν είρων. Αλλά, όπως θα γνωρίζετε, όλοι οι είρωνες είναι ακίνδυνοι εκτός αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία για να υπαινιχθούν μια αλήθεια. Εγώ ποτέ μου δεν ισχυρίστηκα ότι θα πω την αλήθεια σε κανέναν- αφενός γιατί δεν χρησίμευε σε τίποτα και αφετέρου γιατί δεν τη γνωρίζω. Και ούτε ο μεγαλύτερος αδελφός μου, ο παντοδύναμος θεός, πιστεύω πως τη γνωρίζει. Αλλά αυτά είναι οικογενειακές υποθέσεις»

–  «Μείνετε λοιπόν ήσυχη. Διαφθείρω, είναι βέβαιο, γιατί κάνω τους άλλους να φαντάζονται…. Τα όνειρα τουλάχιστον δεν σαπίζουν. Παρέρχονται. Δεν είναι καλύτερα έτσι;»

 

– «Οι καλύτερες δημιουργίες μου. Το σεληνόφως και η ειρωνεία».

 

– «… οι άνθρωποι εκλαμβάνουν τα σύμβολα όχι ως ζωές (όπως πραγματικά είναι), αλλά ως πράγματα (τα οποία δεν είναι δυνατόν να είναι). Προσπαθούν να εξευμενίσουν τον Δία σαν να υπήρχε αλλά ποτέ σαν να ζούσε».

 

– Ελάχιστοι είναι εκείνοι που φύτεψαν μια ακακία (το αθάνατο φυτό) πάνω στον τάφο του, για να τον αναστήσουν όταν θα έρθει η ώρα. Αλλά αυτοί είναι οι εκλεκτοί που αξιώθηκαν να τον βρουν γιατί τον ζήτησαν».

 

– «Είναι το πρώτο φως που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ορατό σκότος. Είναι η αρχή, γιατί το να βλέπεις τα σκότη σημαίνει ότι δέχεσαι το φως τους. Είναι το τέλος, γιατί σημαίνει ότι μαθαίνεις, μέσω της όρασης, ότι γεννήθηκες τυφλός. Έτσι το ζώο γίνεται άνθρωπος μέσω της άγνοιας που γεννιέται μέσα του.

 

– «Εποχές συσσωρεύονται επί εποχών και χρόνοι επί χρόνων και το μόνο που κάνεις είναι να βαδίζεις στην περιφέρεια ενός κύκλου που στο κέντρο του βρίσκεται η αλήθεια.»

 

– «Ο κόσμος που είναι όπου βρισκόμαστε, η σάρκα που είναι αυτό που είματε, ο Διάβολος που είναι αυτό που επιθυμούμε, τα τρία αυτά, τη Μεγάλη Ώρα, σκότωσαν μέσα μας τον Δάσκαλο που είχαμε προορισμό να γίνουμε».

 

– «Η ανώτερη μύηση τελειώνει με την ενσάρκωση της ερώτησης κατά πόσον υπάρχει κάτι που υπάρχει….Ενίοτε εγώ ο ίδιος, που θα έπρεπε να έχω φτάσει στο ανώτερο σκαλοπάτι μύησης, ρωτάω αυτό που είναι επέκεινα του Θεού, αν όλοι αυτοί οι Θεοί και όλα αυτά τα άστρα δεν είναι τίποτα περισσότερο από οπτασίες του εαυτού τους, οι απέραντες λησμονιές της αβύσσου».

 

– «Κάθε σύμβολο είναι μια αλήθεια που μπορεί να υποκαταστήσει την Αλήθεια έως ότου ο χρόνος και οι συνθήκες αποκαταστήσουν την πραγματική αλήθεια».

 

-«Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τίποτε». «Ας μην καταλαβαίνετε. Ακούστε απλώς. Κάποιοι άλλοι θα καταλάβουν».

 

 

– «Περισσότερο αξίζει η γαλήνη και η ειρήνη μιας οικογενειακής βραδιάς δίπλα στο τζάκι απ όλη αυτή τη μεταφυσική των μυστηρίων στην οποία  εμείς, θεοί και άγγελοι, είμαστε καταδικασμένοι από τη φύση μας».

 

 

Καλές Γιορτές με τους αγαπημένους σας στη ζεστή οικογενειακή εστία σας.

Ιορδάνης Π

ABATON(1)

ΑΒΑΤΟΝ LIVE

Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011, 8.30 το βράδυ

BOOZE COOPERATIVA, Αθήνα, Κολοκοτρώνη 57-59 (τηλ. 210 3240944)

 

Πηγές Έμπνευσης σε Δύσκολους Καιρούς

Τι μπορεί να (ξανα)φέρει νόημα στη ζωή μας;

 

Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε χρειαζόμαστε δράσεις να μας εμπνεύσουν, να μας κάνουν να νιώσουμε το πραγματικό σε σχέση με το εφήμερο. Δράσεις που θα μας βοηθήσουν να βρούμε το πιο σημαντικό πράγμα σήμερα: το (χαμένο) νόημα στη ζωή μας.

Αυτό ακριβώς θα επιχειρήσουμε σε μια ξεχωριστή βραδιά που διοργανώνουμε στην Αθήνα!

Ελάτε να δούμε και να ακούσουμε όλοι μαζί, σε μια συντροφική και ζεστή ατμόσφαιρα, τις «πηγές έμπνευσης» που επέλεξαν και θα παρουσιάσουν, ο εκδότης-διευθυντής του ΑΒΑΤΟΝ, Στέφανος Ελμάζης, ο σύμβουλος έκδοσης Ιορδάνης Πουλκούρας, ο συγγραφέας και αρθρογράφος Σπύρος Ζωίδης.

Επίσης, μαζί μας, για να μας διηγηθούν σπάνιες εμπειρίες ζωής, η συγγραφέας των βιβλίων Ευ Ζην: Οδηγός Ζωής από τους Αρχαίους Έλληνες Σοφούς και Μια Μέρα με τον Πλάτωνα (Αρχέτυπο), Ερατώ Τριανταφυλλίδη, η συγγραφέας-ψυχολόγος Βέρα Μεσσήνη και πολλοί άλλοι συνεργάτες και φίλοι του ΑΒΑΤΟΝ.

Ελάτε να ακούσουμε (ζωντανά!) μουσική των Σούφι, να παρακολουθήσουμε δρώμενα επί σκηνής, να μοιραστούμε ξεχωριστές ιστορίες, ιδιαίτερα κείμενα, προσωπικές εμπειρίες και ιδέες που έχουν τη δύναμη να μας εμπνεύσουν και να μας κινητοποιήσουν στην αναζήτηση νοήματος στην καθημερινότητά μας.

 

 

+ bazaar βιβλίων των εκδόσεων ΑΡΧΕΤΥΠΟ

Παρασκευή 9 και Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011,

από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 11 το βράδυ, στο χώρο του BOOZE

θα λειτουργεί bazaar βιβλίων των εκδόσεων Αρχέτυπο

με μοναδικές προσφορές για τους αναγνώστες μας!

 

Για επιπλέον πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα του ΑΒΑΤΟΝ LIVE και τις παράλληλες εκδηλώσεις, μπορείτε να επισκέπτεστε την ιστοσελίδα μας www.metaekdotiki.gr, τη σελίδα του ΑΒΑΤΟΝ στο facebook και να επικοινωνείτε με τα γραφεία μας, στο τηλ. 2310 226166.