Ιανουαρίου 2010


Κείμενο απο το ΑΒΑΤΟΝ
«Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος».
Αυτές είναι οι πρώτες λέξεις του Ευαγγελίου του Ιωάννη, του συγγραφέα της Αποκάλυψης. Το Ευαγγέλιο αυτό κατά ένα μυστήριο τρόπο είναι ιδιαίτερα αγαπητό και το αποδέχονταν και χρησιμοποιούσαν πολλές αμφιβόλου κανονικής πίστεως ή αιρετικές ομάδες όπως οι Γνωστικοί, οι Καθαροί και οι Ιππότες του Ναού.
Μου το θύμισαν οι πρώτες λέξεις της εισαγωγής του βιβλίου The Golden Section του Scott Olsen που είχα την τύχη να συναντήσω πάλι καθώς συμμετείχε ως ομιλητής στο Phinix Rising . O Olsen είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, διδάσκοντας επίσης σε μεταπτυχιακά προγράμματα που αφορούν την δυτική εσωτερική παράδοση.

Η Χρυσή Τομή ή Χρυσή Αναλογία για να το θυμηθούμε λιγάκι είναι η πιο αρμονική διαίρεση ενός ευθύγραμμου τμήματος σε δύο άνισα μέρη που έχουν μια συγκεκριμένη μαθηματική αναλογία. Αυτή η αναλογία είναι πολύ συχνή στη φύση και θεωρείται ιδανικό ομορφιάς και αρμονίας. Στα έργα τέχνης χρησιμοποιείται συχνά το χρυσό ορθογώνιο, η βάση του οποίου είναι η χρυσή τομή του ύψους του – αν το ύψος ισούται με 1, η βάση θα είναι 0,618. (Η αναλογία της χρυσής τομής είναι 1:1,618.). Ο Παρθενώνας, η Τζοκόντα του Λεονάρντο ντα Βίντσι μέχρι και καθημερινά χρηστικά αντικείμενα όπως τα μαθητικά τετράδια, οι σελίδες Α4 και οι πιστωτικές κάρτες στηρίχτηκαν στο σχήμα του χρυσού ορθογωνίου.
Η χρυσή τομή που αποδίδεται στον Πυθαγόρα μας αποκαλύπτει ότι, ο λόγος του μικρότερου (τμήματος) προς το μεγαλύτερο είναι ίσος με το λόγο του μεγαλύτερου (τμήματος) προς το Όλον (μήκος του ευθύγραμμου τμήματος). Δεν μιλά όπως γίνεται αντιληπτό μόνο για ευθύγραμμα τμήματα αλλά μπορεί να εφαρμοστεί στα πάντα.
Λοιπόν, το μικρό αυτό βιβλίο του Olsen (μόλις 58 σελίδες) συνοπτικά και γλαφυρά βάζει σε τάξη και εξηγεί στο άσχετο (δηλαδή σε εμένα) τις γεωμετρικές προτάσεις που αποκαλύπτουν τα μυστικά της Φύσης. Η Χρυσή αναλογία, οι αριθμοί Π και Φ (από το πρώτο γράμμα του ονόματος του Φειδία)… Προτάσεις που διατύπωσαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και όταν τα διαβάζουμε σε κάποιο ξενόγλωσσο βιβλίο – καλή ώρα- ή από κάποια μετάφραση ξεχνάμε ότι γράφτηκαν για πρώτη φορά στην γλώσσα που μιλάμε και σήμερα. Την ελληνική.
Εν αρχή ην ο Λόγος, και τι σημαίνει λόγος;
– Λόγος είναι η Αιτία, το πρώτο Αίτιο. Εκείνο που έδωσε την αφορμή για την Δημιουργία, τις επτά βιβλικές ημέρες που κατά πολλούς ακόμα δεν έχουν συμπληρώσει τον κύκλο τους.
– Ο Λόγος είναι η λέξη που αρθρώνεται, η Λέξη που μαγικά δημιουργεί και βάζει τάξει στο χάος. Οι αρχαίοι πίστευαν πολύ στη δύναμη μιας λέξης όταν γνωρίζουμε τον τρόπο προφοράς της. Μάλιστα θεωρούσαν πως το όνομα με το οποίο έχει χρησθεί κάποιος, το αληθινό του όνομα δεν πρέπει να γίνεται γνωστό γιατί αν κάποιος κακόβουλος το γνωρίζει τότε μπορεί να τον επηρεάσει. Ακόμα και η θεά Ίσιδα για να μπορέσει να επαναφέρει στη ζωή τον αγαπημένο της Όσιρη έπρεπε να ξέρει το αληθινό του όνομα, την μαγική λέξη που αν προφέρονταν κανονικά αναγεννούσε μέχρι και θεούς. Η λέξη αυτή ήταν χαραγμένη στο πιο απόκρυφο σημείο του διαμελισμένου θεού και όταν βρέθηκε τότε αναγεννήθηκε και αυτός και η ερημωμένη χώρα του. Από αυτή την αρχαία παράδοση κρατούν και όλες οι διαφορετικές ιστορίες αναζήτησης ενός «απολεσθέντος Λόγου».
– Λόγος τέλος είναι η αναλογία, το μυστικό της δημιουργίας που αναζήτησαν οι αλχημιστές του μεσαίωνα και περιγράφεται στον Σμαράγδινο Πίνακα του Ερμή του Τρισμέγιστου:
Είναι αληθέστατον, αψευδέστατον, βεβαιότατον.
Το προς τα κάτω, αναλογεί τω προς τα άνω, και το προς τα άνω είναι ανάλογον τω προς τα κάτω, προς επιτέλεσιν των θαυμασίων του Ενός μόνου Πράγματος.
Και όπως τα πάντα προήλθον εξ Ενός πράγματος, δια της Σκέψεως Ενός, ούτω τα πάντα εγεννήθησαν εκ του Όντος τούτου δια προσαρμογής.

Ας ξαναδούμε λοιπόν ολοκληρωμένη την πρώτη παράγραφο του Ευαγγελίου Ιωάννη που λέει:
«Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. πάντα δι’ αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν».
Στην αρχή ο Λόγος ήταν προς τον Θεό και τα πάντα μέσω αυτού έγιναν.
Και να επαναλάβουμε τη χρυσή αναλογία όπου το μικρότερου προς το μεγαλύτερο είναι ίσο με το λόγο του μεγαλύτερου προς το Όλον.
Αρκεί να γνωρίζουμε να κατανοούμε και να ορίσουμε ποιο είναι το μικρό ( ο κόσμος, εμείς οι ίδιοι ίσως) και ποιου μεγαλύτερου μέρους αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι .
Ορίστε λοιπόν τις παραμέτρους και τα συμπεράσματα… δικά σας.

Advertisements

Κείμενο απο το ΑΒΑΤΟΝ
Αρχές Ιουλίου βρέθηκα στα Πυρηναία στο Grotte de Niaux. Το τελευταίο σπήλαιο με βραχογραφίες της Ανώτερης Παλαιολιθικής (Μαγδαλένια) εποχής που μπορεί ακόμα να επισκεφτεί ο οποιοσδήποτε. Τα άλλα γνωστά σπήλαια όπως το Λασκό είναι πλέον προσβάσιμα μόνο σε ειδικούς επιστήμονές για να διαφυλαχθεί κατά το δυνατόν ακέραιο το περιβάλλον που τα συντήρησε για χιλιάδες χρόνια.

Η κάθοδος είναι μια μυητική επιστροφή στη μήτρα της ύπαρξης μας. Κάθε ομάδα δεν μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερα από 15 άτομα, γερά ντυμένα , με αθλητικά παπούτσια και με ατομικό φακό αφού μετά από 1200 μέτρα πορεία στο βάθος του σπηλαίου βρίσκεσαι σε μια σταθερή θερμοκρασία 12 βαθμών. Εκεί τα φώτα όλα σβήνουν. Απόλυτο σκοτάδι με ορθάνοιχτα μάτια, απόλυτη ησυχία εκατοντάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης.  Μαγεία! Τότε η οδηγός ανάβει τον δικό της φακό και φωτίζει ένα ένα τα βραχογραφήματα. 15-18000 χρόνια πριν από την εποχή μας κάποιοι άνθρωποι έκαναν την ίδια πορεία, και με γενναίες μονοκοντυλιές απεικόνισαν ζώα της εποχής τους. Το χέρι που σχεδιάζει με μια γραμμή ενός μέτρου μια μορφή είναι χέρι αρτίστα που το έχει κάνει εκατοντάδες ή χιλιάδες φορές . Σχεδίαζαν μάλιστα γύρω από φυσικές καμπύλες των βράχων εκμεταλλευόμενοι τη μορφή τους έτσι ώστε να φαίνεται τρισδιάστατη η μυϊκή δομή του ζώου που απεικόνιζαν. Η τέχνη και η εξειδίκευση σε αυτή είναι διαχρονικό στοιχείο πολιτισμού. Για να εντρυφήσει κάποιος σε αυτή πρέπει να έχει λυμένα τα βιοπορίστικά του προβλήματα και αρκετό ελεύθερο χρόνο. Πότε; πριν από 15000 χρόνια. Θυμήθηκα μια ακόμα μορφή που έχω περιλάβει και στην «Απόκρυφη Παράδοση της Δύσης».

«Η Κυρία του Brassempouy»,φτιαγμένη πριν από 28.000 !!! χρόνια. Μια γλυκύτατη γυναικεία μορφή σκαλισμένη σε κόκαλο μαμούθ περίπου 4 με 5 πόντους ύψος.

Αυτό που στην τέχνη ονομάζουμε μικρογλυπτογραφία. Που για να ασχοληθείς με αυτή πρέπει πρώτα να γνωρίζεις γλυπτική. Είκοσι οκτώ χιλιάδες χρόνια πριν από την εποχή μας. Ένας πολιτισμός, μια κουλτούρα χαμένη σε μια πορεία που μάλλον δεν μας ενδιαφέρει ούτε καν να μας διδάξει την αιτία της εξαφάνισης της αφού και η κοινή άποψη είναι ότι εκείνη την εποχή κατοικούσαν τη γη μόνο κάποια πιθηκοειδή.

Εκείνο το βράδυ είδα στην τηλεόραση τη συνάντηση των αρχηγών των οικονομικά ισχυρότερων κρατών. Πανηγύριζαν γιατί συζήτησαν επιτέλους την προοπτική λήψης κοινών μέτρων για την σωτηρία του πλανήτη στα ερείπια της L’ Aquila.

Τι θα κάνουμε για τη σωτηρία του άτριχου πίθηκου. Αυτού που πίστευε μέχρι πρόσφατα ότι όλα δημιουργήθηκαν από το μηδέν ένα μεσημέρι Παρασκευής πριν από 6000  χρόνια. (Αυτό επιτάσσανε οι θρησκείες και υπό αυτό το πρίσμα γινόντουσταν όλες οι επιστημονικές εργασίες μέχρι τα μέσα του περασμένου ακόμα). Πριν από την δημιουργία του Παραδείσου δεν υπήρξε τίποτα και ότι βρήκε μπροστά του εκείνη την μέρα ο πρώτος «άνθρωπος» ήταν σίγουρος πως του χαρίστηκε για να παίζει μαζί του. Έτσι έφτιαξε τον κόσμο του. Περιπλανήθηκε με την έπαρση του μονογενή περιούσιου και την αθωότητα του άσχετου.

Κοίταξε μέσα στα ύδατα της δημιουργίας και αντίκρισε το είδωλό του.

Τρομάζοντας στην όψη του δίδυμου αντίπαλου που αντίκρισε τράβηξε ένα στιλέτο και άρχισε να τον μαχαιρώνει με μανία.

Αίμα πλημμύρησε τα μαγικά νερά, η επιφάνειά τους σκιάχτηκε από τα βογκητά των πλασμάτων. Πονά διπλά η πληγή που σου ανοίγει το διπλό σου φάσμα, όσο φριχτά πονά κι αυτό.

Αυτή η πάλη, αυτή η τρέλα δεν μπορεί να τελειώσει με υπόγραφές σε φυλλάδες και ευχολόγια. Ο άσπρος πίθηκος πρέπει να τιθασεύσει το αγρίμι, να ορθώσει το ανάστημά του και να κοιτάξει ψηλά, ως άνθρωπος *.

Αυτογνωσία νομίζω πως το έλεγαν από παλιά.

Άνθρωπος : κατά μια εκδοχή η λέξη προέρχεται από το άνω θρώσκων , αυτός που κοιτά ψηλά