Οκτώβριος 2015


Δεν θυμάμαι ποιος φυσιοδίφης έκανε τούτο ’δω το πείραμα: μέσα σ’ έναν γυάλινο κώδωνα, χωρισμένον στα δύο μ’ ένα επίσης γυάλινο διάφραγμα, έβαλε από τη μια μεριά ένα μεγάλο ποταμόψαρο και από την άλλη διάφορα μικρά ψάρια που χρησιμεύουν συνήθως ως τροφή των ποταμόψαρων. Το ποταμόψαρο δεν αντιλήφθηκε το διάφραγμα και ρίχτηκε πάνω στη λεία του, και φυσικά χτύπησε δυνατά πάνω στο γυαλί. Ξαναδοκίμασε πολλές φορές, πάντα με το ίδιο απογοητευτικό αποτέλεσμα. Τελικά, έχοντας διαπιστώσει ότι όλες του οι προσπάθειες πήγαιναν χαμένες, το ποταμόψαρο παραιτήθηκε, έτσι που όταν, κάμποσες μέρες πιο ύστερα, αφαίρεσαν το γυάλινο διάφραγμα, το ποταμόψαρο άρχισε να κολυμπά ειρηνικά ανάμεσα στα μικρά ψάρια χωρίς να σκεφτεί να τους επιτεθεί…

Είναι δυνατόν οι ιδέες που σχηματίζουμε για τα όρια ανάμεσα σε «αυτό τον κόσμο» και τον «άλλο κόσμο» να είναι επίσης εμπειρικές και να μην εξαρτώνται καθόλου ούτε από τη φύση των πραγμάτων, όπως το υπέθεταν ίσαμε την εποχή τού Καντ, ούτε άπό τη φύση της λογικής μας, όπως ισχυρίζονται από τον Καντ και ύστερα. Το διάφραγμα υπάρχει βέβαια, είναι δυνατό να υπάρχει, και ματαιώνει όλες μας τις απόπειρες να βγούμε έξω από τα όρια της γνώσης• μα είναι επίσης δυνατό να έρχεται κάποτε στη ζωή μας μια στιγμή όπου έξαφνα αφαιρείται το διάφραγμα. Τότε όμως η πεποίθηση πως δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε ένα ορισμένο όριο, πως αν πάμε πιο πέρα θα υποφέρουμε, αυτή η πεποίθηση, θεμελιωμένη πάνω στην πείρα μας, είναι βαθιά αγκιστρωμένη μέσα μας.

ΛΕΩΝ ΣΕΣΤΩΦ, Στα σύνορα της ζωής

ευχαριστώ για την υπόδειξη τον Καλλία Ψηφίδη

Advertisements

Η «υπερβατική» φιλοσοφία είναι σήμερα πιο εύκολα προσβάσιμη από ποτέ:  Έχουμε γνώση που κάποτε ήταν το καλά φυλαγμένο  προνόμιο των μυημένων, μαζί με την ελευθερία για να συζητήσουμε και να ακολουθήσουμε  ιδέες χωρίς φόβο εκτέλεσης με την κατηγορία της αίρεσης. [Αλλά] το τίμημα που πληρώνουμε για αυτή την ιστορικά μοναδική κατάσταση είναι ότι ζούμε στο σύγχρονο κόσμο, όπου είναι φανερό ότι  οι τρελοί διευθύνουν το άσυλο …

Joscelyn Godwin, The Golden Thread: The Ageless Wisdom of the Western Mystery Tradition

Το έγραψε το 2007. Και μιλώντας για τρελούς από τότε το διαδίκτυο έχει εξαπλωθεί πολύ περισσότερο και η κρίση έχει βάλει και αυτή το χεράκι της.

Καλή Κυριακή

the-beginning-is-near

Σαν σήμερα ήρθε στη ζωή ο Φρειδερίκος Νίτσε (Friedrich Wilhelm Nietzsche, 15 Οκτωβρίου 1844 – 25 Αυγούστου 1900)

Αφορισμένος από πολλούς, παρεξηγημένος απο περισσότερους τόσο γιατί τον φοβόντουσαν ή δεν τον καταλάβαιναν όσο γιατί τον «υιοθέτησαν» μετά θάνατο αυτοί που όσο ζούσε αντιμάχονταν. Οι εθνικοσοσιαλιστές και οι Ναζί.

Παραθέτω μερικές φράσεις του κυρίως από τις μεταφράσεις του Ζήση Σαρίκα και έναν σύνδεσμο με πληροφορίες για τη ζωή του.

——————————————————-

Ti; Ψάχνεις, Θέλεις να πολλαπλασιαστείς επί δεκα, επι εκατό; Ψάχνεις για οπαδούς; -Ψάξε για μηδενικά!

Τρέχεις μπροστά; Το κάνεις σα βοσκός; Η σαν εξαίρεση, Μια τρίτη περιπτωση θα ταν ο φυγας… Πρώτο ζήτημα συνείδησης.

Είσαι γνήσιος; Η μόνο ένας ηθοποιός; · Ενας αντιπρόσωπος; Η μήπως είσαι αυτό που αντιπροσωπεύεται: – Τελικα ισως να σαι απλώς ένα αντίγραφο ενος ηθοποιού… Δεύτερο ζήτημα συνείδησης.

Είσαι κάποιος που κοιταει δίχως να συμμετέχει; Η κάποιος που δίνει χείρα βοηθείας; Η μήπως κάποιος που αποστρέφει το βλεμα του και προσπερνάει; Τριτο ζήτημα συνείδησης!

Θέλεις να προχωράς μαζί μ αλλους; · Η να προχωράς μπροστά; Η να προχωράς μόνος σου; … Πρέπει να ξέρει κανείς τι θέλει και ότι το Θέλει. Τέταρτο ζήτημα συνείδησης.

Ο πιο σίγουρος τρόπος για να καταστρέψεις έναν νεο ειναι να του διδάξεις να εκτιμάει περισσότερο εκείνους που σκέφτονται σαν αυτόν από εκείνους που σκέφτονται διαφορετικά απ αυτόν.

Επικίνδυνες αρετές «Δεν ξεχνάει τίποτα κι όμως συγχωρεί τα πάντα»

Σ αυrήν την περίπτωση γινεται διπλά μισητός, γιατί προκαλεί διπλή ντροπή: πρώτα με τη μνημη του και μετά με τη μεγαλοψυχια του.

Την περισσότερη ανεντιμότητα τη δείχνουμε απέναντι στο Θεο: δεν του επιτρέπουμε να αμαρτήσει!

Να μη ξεχνάμε! Οσο πιο ψηλα πετάμε, τόσο πιο μικροί φαντάζουμε σ εκείνους που δεν μπορούν να πετάξουν.

Θέλω, μια για πάντα, να μη γνωρίζω πολλά πράγματα. Η σύνεση βάζει όρια ακόμα και στη γνώση.

Οποιος δεν ξέρει να βρει το δρόμο που οδηγεί στο ιδανικό του ζει με πιο επιπόλαιο και ασύνετο τρόπο απ ό,τι εκείνος που δεν έχει ιδανικό.

Κάθε κατάκτηση, κάθε βήμα μπροστά στη γνώση, προκύπτει από το θάρρος, απο τη σκληρότητα απέναντι στον εαυτό μας, από την καθαρότητα σε σχέση με τον εαυτό μας.

Από αγάπη για τους ανθρώπους αγκαλιάζουμε κάποτε κάποιον (επειδή δεν μπορούμε να τους αγκαλιάσουμε όλους): αυτό όμως δεν πρέπει να το πουμε ποτέ σ’ αυτον τον κάποιον…

Οι συνέπειες των πράξεών μας μας αρπάζουν απ’ το λαιμό. Τους ειναι αδιάφορο αν στο μεταξύ εχουμε γίνει «καλύτεροι».

Γύρω από έναν ήρωα όλα γίνοναι τραγωδία, γύρω από εναν ημιθεο όλα γίνονται σατιρικό δράμα· και γύρω από τον Θεο όλα γίνονται τι λοιπόν; Μήπως «κόσμος»;

Κανείς δεν μπορεί, για χάρη σου, να χτίσει τη γέφυρα που, πάνω της ακριβώς, πρέπει να βαδίσεις, πάνω απ’ το ποτάμι της ζωής· κανείς, εκτός από σένα και μόνο.

Θέλεις να επιδιώξεις ψυχική ηρεμία και ευτυχία, τότε πίστευε, θέλεις να είσαι ένας απόστολος της αλήθειας, τότε αναζήτησέ την.

Οποιος είναι από τα βάθη της καρδιάς του δάσκαλος παίρνει όλα τα πράγματα στα σοβαρά μόνο σε σχέση με τους μαθητές του – ακόμη και τον εαυτό του.

Πρέπει να έχει κανείς χάος μέσα του για να μπορέσει να γεννήσει ένα αστέρι που χορεύει.

Στον κόσμο, τα καλύτερα πράγματα δεν αξίζουν τίποτε, αν δεν υπάρχει ένας που να τα βγάλει στη σκηνή: μεγάλους άνδρες ονομάζει ο λαός αυτούς τους σκηνοθέτες.

Δε γνωρίζω τίποτε που να με έκανε να στοχαστώ περισσότερο το κρύψιμο και τη φύση Σφίγγας του Πλάτωνα όσο αυτό το ευτυχώς διασωθέν περιστατικό: το ότι κάτω από το μαξιλάρι του νεκροκρέβατού του δε βρήκαν καμιά «Βίβλο», τίποτε αιγυπτιακό, πυθαγόρειο, πλατωνικό – αλλά τον Αριστοφάνη.

Ωριμότητα του ανθρώπου: το να ξαναβρίσκει κανείς τη σοβαρότητα που είχε παιδί, όταν έπαιζε.

Στην αληθινή αγάπη, η ψυχή είναι εκείνη που περιβάλλει το σώμα.

Η ιστορία της ανθρωπότητας θα ήταν μια πολύ ηλίθια υπόθεση, αν δεν υπήρχε το πνεύμα που φύσηξαν μέσα της οι αδύναμοι.

Σήμερα δε βλέπουμε τίποτα που να μας αφήνει να γίνουμε μεγαλύτεροι∙ διαισθανόμαστε πως όλα όσο πάνε μικραίνουν, πως όσο πάνε περιορίζονται σε κάτι πιο μικρό, πιο ακίνδυνο, πιο φρόνιμο, πιο μέτριο και πιο αδιάφορο, ως τον υπερθετικό βαθμό των κινεζισμών και των χριστιανικών αρετών∙ ας μην αμφιβάλλουμε, ο άνθρωπος γίνεται όλο και «καλύτερος».

Η ίδια η λέξη «χριστιανισμός» είναι παρανόηση: στην πραγματικότητα υπήρχε μόνο ένας χριστιανός, κι αυτός πέθανε πάνω στο σταυρό.

Ό,τι δε με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό.

Οι Γερμανοί αποβλακώθηκαν ηθελημένα εδώ και μια χιλιετία περίπου: πουθενά αλλού δεν έγινε πιο διεφθαρμένη κατάχρηση των δύο μεγάλων ευρωπαϊκών ναρκωτικών, του αλκοόλ και του χριστιανισμού.

Να μάθει κανείς να σκέφτεται: Στα σχολεία μας κανείς δεν έχει πια την παραμικρή ιδέα αυτού του πράγματος.

Η αξία ενός πράγματος δεν έγκειται μερικές φορές σε εκείνο που πετυχαίνουμε με αυτό, αλλά σε εκείνο που πληρώνουμε για αυτό.

Φιλελευθερισμός: με άλλα λόγια, αγελαία αποκτήνωση.

Να μην ξεχνάμε! Όσο πιο ψηλά πετάμε τόσο πιο μικροί φαντάζουμε σ´εκείνους που δεν μπορούν να πετάξουν.

Μόνο αυτός που χτίζει το μέλλον έχει δικαίωμα να κρίνει το παρελθόν.

«Όποιος παλεύει με τέρατα πρέπει να προσέξει να μην γίνει ο ίδιος τέρας. Κι όταν κοιτάζεις πολλή ώρα μέσα σε μια άβυσσο, η άβυσσος κοιτάζει κι αυτή μέσα σου».

«Το κράτος είναι το ψυχρότερο από όλα τα ψυχρά τέρατα: ψεύδεται ψυχρά και να ποιο είναι το ψέμα που βγαίνει απ’ το στόμα του: Εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός».

http://tvxs.gr/news/unlisted/%CF%86-%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B5-%C2%AB%CE%B8%CE%B1-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%87%CE%AC-%CF%83%CE%B5-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B8%CE%B5%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BE%CE%AD%CF%81%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%B5%CE%B9%C2%BB

Χτυπήστε τις καμπάνες που μπορούν ακόμα να ηχήσουν

Ξεχάστε τις ιδανικές σας προσφορές (ή θυσίες)

Υπάρχει μια ρωγμή, μια ρωγμή σε όλα

Με αυτό τον τρόπο εμφανίζεται το φως

» Δεν αποτελεί δικαιολογία … η θλιβερή κατάσταση … και το μέλλον δεν αποτελεί δικαιολογία για την παραίτηση από τις προσωπικές σας ευθύνες απέναντι στον εαυτό σας και τη δουλειά σας και την αγάπη σας. «Χτυπήστε τις καμπάνες που μπορούν ακόμα να ηχήσουν»: είναι λίγες και απομακρυσμένες, αλλά μπορείτε να τις βρείτε.

Ξεχάστε τις ιδανικές  προσφορές ή θυσίες που δώσατε. Είναι  τα εμπόδια και οι αναστολές που εμποδίζουν τη ζωή σας  Επειδή εμείς συγχέουμε αυτή την ιδέα και έχουμε ξεχάσει τον κεντρικό μύθο του πολιτισμού μας, που είναι η εκδίωξη από τον κήπο της Εδέμ.

Αυτή η κατάσταση δεν επιδέχεται λύση ή τελειότητα. Αυτός δεν είναι ο τόπος  όπου μπορείτε να κάνετε τα πράγματα τέλεια, ούτε στο γάμο σας, ούτε στη δουλειά σας, ούτε τίποτα, ούτε την αγάπη σας για τον Θεό, ούτε την αγάπη για την οικογένειάς σας ή τη χώρα σας.

Το πράγμα είναι ατελές. Και το χειρότερο, δεν υπάρχει μια ρωγμή σε ό, τι μπορείτε να βάλετε μαζί, φυσικά αντικείμενα, ψυχική αντικείμενα, κατασκευές κάθε είδους.

Αλλά από εκεί (από μια ρωγμή) είναι όπου το φως μπαίνει, και εκεί είναι  η ανάσταση και  εκεί είναι  η επάνοδος, και εκεί είναι η μετάνοια . Είναι με την αντιπαράθεση, με τη συντριβή των πραγμάτων…

…Με αυτό τον τρόπο εμφανίζεται το φως»

Leonard Cohen

«Από τη μυθική σκέψη στη σύγχρονη αντίληψη της ζωής»
Στιγμιότυπα από διάλεξη του καθηγητή φιλοσοφίας ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΡΟΖΑΝΗ στο βιβλιοπωλείο της Λιβαδειάς ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ.
Πέντε ομιλίες του Στ. Ροζάνη κυκλοφορούν σε βιβλίο με τίτλο «ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ – ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟ»

Παλιά θεατρικά προγράμματα με ξεχασμένο έργο.
Οι συγγραφεις γνωστοί και άγνωστοι 
χαμογελάνε σίγουροι για την αθανασία τους.
Ηθοποιοί που έχουν πεθάνει χαμογελούν κι αυτοί
σαν να μας στέλνουν χαιρετήσματα.
Έτσι θυμήθηκα κι εγώ την Ασπασία Σάνδη.
Μεσόφωνος έμαθα πως ήταν…
Πρωταγωνίστρια στον μεσοπόλεμο…
Στην πρόβα τζενεράλε της οπερέτας Χορχόρ Αγας
εκείνη έγειρε και πέθανε απάνω στη σκηνή.
Κι έτσι άγιασε κι αυτή και κάνει θαύματα.
Κι άλλοι πολλοί ηθοποιοί…Διάσημοι και θαυμαστοί.
Κι όσοι προνόησαν στα τέλη τους
να έχουν κάποιον δίπλα τους να τους κλείσει τα μάτια.
Κι όσοι πέθαναν μοιραίοι και ολομόναχοι σε οίκους ευγηρίας.
Και όμως ένδοξοι- δαφνοστεφείς- καταραμένοι.
Και μερικοί που άνοιξαν μαγαζάκια και ψευτοζήσανε
και άλλοι που άνοιξε η γη και τους κατάπιε.
Όλοι αυτοί άγιασαν χωρίς ασημικά και μουσικές.
Λάμπουν σ` αυτές τις μαγικές φωτογραφίες…
Λάμπουν ακόμη τα παλιά θεατρικά προγράμματα.
Χείλη και δόντια κα μαλλιά… καπέλα και κοσμήματα…
γένια, μουστάκια και γραβάτες…
Μέχρι τον κάτω κόσμο λάμπουν.

Στίχοι: Ελευθερίου Μάνος
Μουσική: Μαχαιρίτσας Λαυρέντης

Επόμενη σελίδα: »