Μαρτίου 2019


Αυτογνωσία

Πάντοτε ήξερα πως ανήκα
στ’ αδέσποτα μονοπάτια που καταλήγουν
σε μια αδιευκρίνιστη άνοιξη
σώμα φτιαγμένο από ρεμβασμούς
καρδιά που αγωνίζεται να γίνει
μέρος ενός ποιήματος
χαρταετός το φεγγάρι
υψώνει η γη τραβώντας
το δρόμο της μοίρας της.

Βρέχει εκεί κάτω
νύχτα σπαρμένη με γκρεμισμένες μέρες
κι ούτε θυμάται γιατί αργεί τόσο
το αύριο να εμφανιστεί
τώρα που το πλήρωμα έφτασε και προσπερνάει
τις ηττημένες πατρίδες
τη σκουριά των λουλουδιών
παλεύει ν’ ανακαλέσει στη μνήμη
το χρονικό μιας γνωριμίας που ήρθε ή θα ’ρθει
καθώς η φιγούρα του εκπεσόντος άγγελου
διαλύεται στην απόσταση ενός νεύματος
στη λάμψη του πρωινού.

 

 

Λήθη

Χωρίς τα όνειρα τι θα ήταν ο καιρός
το φως τι θα ήταν στην ένδεια τ’ ουρανού
ανάμεσα σ’ αυτόν τον κόσμο και τον άλλον είμαι
μια μαγεμένη ηχώ πάνω στη χλόη απομακρύνεται
εκεί που γεννιούνται οι μύθοι των όντων
μια λευκότητα που ξεθωριάζει
πάλλεται ψαύοντας μια εύθραυστη βεβαιότητα
το άγγιγμα μνήμης μακρινής
το βάθος της πλάνης των εκδοχών
στην άλω της νιότης αιωρούμαι
ρίγος περιπλανώμενου έρωτα
που λησμόνησε γιατί έφτασε ως εδώ
τόσο όμοιος και τόσο διαφορετικός
με το ελάχιστο τίποτα.

 

 

Οι μεταμορφώσεις των αιώνων

Όσοι έφτασαν από τον ωκεανό είδαν
τη γη τού πουθενά
αντικατοπτρισμό του ιλίγγου
αδειανή φυσαλίδα η ζωή
εξόκειλε στα προάστια του καιρού
σ’ ένα νησί που ναυαγούν αινιγματικές προελεύσεις
ο ναύτης στο φάρο γενιές τώρα
κάτι θέλει να πει
το δέντρο στην ακτή που δραπετεύει
στο μύθο και σαλπάρει
πίσω απ’ την πόρτα κανείς
μια ακαθόριστη απειλή μονάχα και αιώνες
που μεταμορφώνονται σ’ άλλους αιώνες
το χάσμα αθροίζει τις απουσίες
πόση μοναξιά σπαταλήθηκε
για ν’ ανακαλυφθεί η αγάπη
εκείνη η γυναίκα χείμαρρος παγωμένος
με τη φωτιά να πεθαίνει μέσα της
μαθαίνει να περιμένει χωρίς να θυμάται
έναν ήλιο που καθημερινά επιμένει
να συναρμολογεί την αυγή.

Όσοι έφτασαν από τον ωκεανό είδαν
αυτό που οι άλλοι δεν είδαν
μπροστά στο εκμαγείο του λαβύρινθου
ένας τυφλός άγγελος
περνάει τις μέρες του γνέφοντας
και μιλά για το χαμένο το νήμα.

 

Από τη συλλογή Ρους και ροή (2014) του Βασίλη Φαϊτά.

Δανεισμένα από το https://thepoetsiloved.wordpress.com της Βίκυς Παπαπροδρόμου

Advertisements

 

Η Πέτρα του Πεπρωμένου

Κείμενο μου από τη στήλη Εν Ιορδάνη στο περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ

Οι ουρανοί μπορεί να είναι πάντα ανοιχτοί, εσύ όμως πώς μπορείς να τους προσεγγίσεις;

Μια απορία του ανθρώπου που κοιτά ψηλά πάνω από το εφήμερο, ένας προβληματισμός που είχε από τότε που στάθηκε όρθιος και ονομάτισε τον ιερό κόσμο χωρίζοντας, σύμφωνα με την εμπειρία του, τα ουράνια από τα γήινα, τον κόσμο μας από τον κόσμο των Ολύμπιων θεών. Και αν σαν παιδί της γης δεν μπορούσε να έχει φτερά για να πετάξει, μπορούσε να βρει κάτι άλλο για να αρχίσει την πορεία του. Αυτό το «κάτι άλλο» συμβολικά από την αρχαιότητα εικονίστηκε σε μια σκάλα.

Πολύ γνωστή σε εμάς από τη Βιβλική παράδοση είναι η σκάλα του Ιακώβ. O Ιακώβ χρησιμοποίησε μια πέτρα σαν μαξιλάρι για να κοιμηθεί. Και στο όνειρό του μια σκάλα ένωσε τη γη, την πέτρα, με τον ουρανό. Στο ενδιάμεσο διάστημα υπήρχαν αγγελικές φιγούρες και στην κορυφή απόμακρος αυτός που ονόμασε θεό του.

Όταν συνήλθε, έστησε όρθια την πέτρα που στήριξε την ουράνια σκάλα, την άλειψε με λάδι μετατρέποντάς την στην πρώτη ιερή στήλη των παιδιών της Βίβλου, αναφωνώντας: «Φοβερός είναι ο τόπος ούτος». «Terribilis est locus iste», στα λατινικά, είναι μια φράση που την συναντάμε σε αλχημικά κείμενα αλλά και σε ιδιαίτερους τόπους, όπως για παράδειγμα στην είσοδο της μικρής εκκλησίας του Rennes-le-Chateau, στη νότια Γαλλία.

Gustave Doré - songe de jacob

Το όνειρο του Ιακώβ, Gustave Dore.

Όμως ποια είναι τα σκαλοπάτια που μπορούν να συνθέσουν μια σκάλα ικανή να αντέξει το θνητό βάρος;

Η ερμηνεία αποκαλύπτεται στη Δυτική παράδοση μέσα από το έργο των Νεοπλατωνικών και ιδιαίτερα του Πλωτίνου, μέσα από το μυητικό ταξίδι που ονομάζει «ψυχανωδία». Την πορεία την Ψυχής από την Ύλη προς τον Νου και προς το Αγαθό ή το Εν.

Τα σκαλοπάτια είναι οι επτά σφαίρες, οι επτά πλανήτες, που είχαν σημαντική θέση στο κοσμοείδωλο των προγόνων μας: η Σελήνη, ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Ήλιος, ο Άρης, ο Δίας και ο Κρόνος. Η κάθοδος δια των σφαιρών «βάραινε» την ψυχή με τα δώρα – ιδιότητες που τις κληροδοτούν οι άρχοντες των πλανητών μέχρι την ενσάρκωσή της στον κόσμο της ύλης. Στην επάνοδο, η ψυχή εμπλουτισμένη με τις νέες εμπειρίες της αποθέτει τα δώρα στα πόδια των αρχόντων των πλανητών για να αξιωθεί να φτάσει απογυμνωμένη και καθαρμένη μπροστά στο Αγαθόν.

Σε μια πορεία που θα επαναληφθεί, γιατί όπως λέει ο Εμπεδοκλής, «ούτε είσοδος στην ύπαρξη υπάρχει ούτε και αληθινός θάνατος. Μόνο μείξη, ανακατανομή και μεταβολή όσων ενώθηκαν εντός αυτού που υπέστη τη μείξη. Γέννηση είναι το όνομα που δίνουν οι άνθρωποι σε αυτό το φαινόμενο» (Περί Φύσεως 8).

Η επιστροφή στην καταγωγική περιοχή γίνεται είτε με τον φυσικό θάνατο είτε με εκστατική εμπειρία που είναι αποτέλεσμα έκλαμψης ή μυητικής διαδικασίας. Τότε αποκαλύπτεται μπροστά στα υλικά μάτια η οδός, που συνήθως συμβολίζεται με μια σκάλα.

Προσοχή όμως. Ο μυητικός δρόμος των προγόνων μας δεν είχε ως σκοπό να κατακτήσει κάποιος τον Όλυμπο και να παραμείνει εκεί σε μακαριότητα. Ο σκοπός ήταν να έχει την εμπειρία και να την επιστρέψει ως δώρο στους ομοίους του. Η πρώτη εκδοχή οδηγεί στην τόσο προσφιλή σε όλους μας εγωιστική ύβρη, η δεύτερη στον επώδυνο δρόμο του μυητικού ήρωα που θα θυσιάζεται αενάως για τους συντρόφους του.

Η αποκάλυψη λοιπόν της συμβολικής αυτής Κλίμακας δεν είναι μονόδρομος αλλά μια οδός συνεχούς επικοινωνίας. Γι’ αυτό πάλι οι αρχαίοι μας πρόγονοι θεωρούσαν ότι υπήρχαν δυο Πύλες προς το Επέκεινα, η Πύλη του Καρκίνου και η Πύλη του Αιγόκερω, που γίνονταν ορατές στους μυημένους τη μέρα της κορύφωσης και του θανάτου του ήλιο, δηλαδή κατά το χειμερινό και θερινό ηλιοστάσιο.

stone of destiny scone

H «πέτρα του πεπρωμένου» στον βρετανικό θρόνο.

Ως επίλογο οφείλω να αναφέρω μια ενδιαφέρουσα ιστορία που αφορά την τύχη της Πέτρας του Ιακώβ. Σύμφωνα με την Κέλτικη μυθολογία, η φυλή των προπατόρων τους που έφτασε από τη Μεσόγειο, οι Τουάθα ντε Ντανάν (τα παιδιά της θεάς Ντάνου), οι Δαναοί-Έλληνες πρόγονοί τους, έφεραν μαζί αυτή την πέτρα που είναι γνωστή ως «Πέτρα του Σκον» ή «Πέτρα του Πεπρωμένου». Πάνω σε αυτήν ενθρονιζόταν ο βασιλιάς τους, δηλώνοντας ότι με αυτή την πράξη ενώνει τη Γη με τους Ουρανούς.

Πάνω σε αυτή χρίστηκε ο Ρόμπερτ ντε Μπρους όταν απελευθέρωσε τη Σκωτία το 1306. Ο αφορισμένος βασιλιάς επανέλαβε την αρχαία παγανιστική κελτική τελετουργία: κάθισε πάνω στην Πέτρα γυμνός και ενδεδυμένος μόνο με τον βασιλικό μανδύα, κρατώντας το λάβαρο με το οικόσημο του αρχαίου κελτικού βασιλικού οίκου, κειμήλια που είχαν διασωθεί κρυμμένα. Και έτσι αναγνωρίστηκε στο Σκον ως νόμιμος ηγεμόνας των Κελτών.

Την επόμενη ημέρα στέφθηκε βασιλιάς στο αβαείο του Σκον ως χριστιανός ηγέτης. Αφού όμως ήταν αφορισμένος, οι ιερείς ήταν επίσης αφορισμένοι και ονομάζονταν Κάλδες. Ήταν χριστιανοί ιερείς που με έναν περίεργο τρόπο ακολουθούσαν τον πρώτο χριστιανισμό όπως είχε διαμορφωθεί στις Αρχαίες Εκκλησίες της Ανατολής και αρνήθηκαν να ενταχτούν στο δόγμα του Βατικανού.

Αξίζει να αναφέρουμε πληροφοριακά ότι η ιερή αυτή Πέτρα μεταφέρθηκε στην Αγγλία και τοποθετήθηκε κάτω από το κάθισμα στον θρόνο όπου ενθρονίζεται ο Βρετανός Μονάρχης, ο οποίος είναι ταυτόχρονα αρχηγός του κράτους και της εκκλησίας. Τελευταία φορά χρησιμοποιήθηκε στην ενθρόνιση της Ελισάβετ, στις 6 Φεβρουαρίου 1952.

Πολλά χρόνια μετά, στις 30 Νοεμβρίου του 1996, ημέρα της γιορτής του Αγίου Ανδρέα, προστάτη των Σκώτων, η Πέτρα επιστράφηκε επίσημα με τιμές αρχηγού κράτους στη Σκωτία και τοποθετήθηκε στο κάστρο του Εδιμβούργου.

«Τι αντιπροσωπεύει τον υιό του ανθρώπου;» ρωτά κάποιος. «Η πέτρα που οι απειθείς οικοδόμοι απέρριψαν, και η οποία γίνεται τώρα ο ακρογωνιαίος λίθος του οικοδομήματος». Η Πέτρα που είναι η πύλη και η βάση της Σκάλας που ενώνει τους κόσμους. Το σύμβολο που απεικονίζει σε πληρότητα τον αφυπνισμένο άνθρωπο.

Who is Who

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορούν τα βιβλία του Ιεροδόμ: Από τον Μεσαιωνικό Τεκτονικό Μύθο στον Αρχαίο και Αποδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο και Bleeding Angels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης.

Στα παράλια της Μεσογείου από τη Γαλλία ως την Ισπανία βρίσκουμε σπήλαια με προϊστορικές βραχογραφίες που έχουν δημιουργηθεί πριν 30 με 40.000 χρόνια. Οι  άνθρωποι που υποχρεώθηκαν να καταφύγουν στα σπήλαια είχαν πολιτισμό και αυτό μπορεί να το αντιληφθεί όποιος έχει ασχοληθεί με το σχέδιο και την ζωγραφική. Δεν μπορεί κάποιος, αν δεν υπάρχει μαι σχετική άνεση και ασφάλεια που δίνει ελεύθερο χρόνο και παράδοση και δάσκαλοι να διδάξουν, να αναπτύξει τέτοιες δεξιότητες. Και η προϊστορική τέχνη είναι  παρούσα σε όλα τα υπόγεια σπήλαια που ανακαλύπτονται στην Ευρώπη. Μάλιστα επειδή η απεικόνιση δεν έγινε σε μια εποχή αλλά στο ίδιο σπήλαιο πολλά έχουν και 8000 χρόνια απόσταση (παλαιότερο έως πιο πρόσφατο) συμβαίνει τα αρχαιότερα να είναι καλλιτεχνικά αρτιότερα. Κάποτε ίσως μάθουμε τι κατέστρεψε έναν προϋπάρχοντα πολιτισμό και υποχρέωσε τους ανθρώπους να καταφύγουν σε σπήλαια.

Η αφορμή για το κείμενο είναι η γνωριμία μου με ένα ακόμα σπήλαιο το σπήλαιο Σοβέ , Chauvet-Pont-d’Arc Cave. 

λιονταρια

Το Chauvet-Pont-d’Arc Cave είναι σπήλαιο της Νότιας Γαλλίας στην περιοχή του Ρήνου-Άλπεων και στην κοινότητα Vallon-Pont-d’Arc.

Περιέχει μερικά από τα παλαιότερα και καλύτερα διατηρημένα δείγματα τοιχογραφιών στον κόσμο. Ανακαλύφθηκε τον Δεκέμβριο του 1994, και θεωρείται ως ένα από τα πιο σημαντικά προϊστορικά μνημεία παγκοσμίως, έχοντας χαρακτηριστεί ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την Ουνέσκο τον Ιούνιο του 2014 .

Έχουν καταγραφεί εκατοντάδες τοιχογραφίες ζώων, που απεικονίζουν τουλάχιστον 13 διαφορετικά είδη, κάποια από τα οποία δεν έχουν συναντηθεί σε άλλες τοιχογραφίες της εποχής των παγετώνων. Έχουν απεικονιστεί μεταξύ του 29.000 και του 38.000 προ Χριστού. Αντί να περιορίζονται στην απεικόνιση των γνωστών φυτοφάγων της εποχής όπως άλογα, βοοειδή και μαμούθ, οι τοίχοι του σπηλαίου επίσης έχουν αναπαραστάσεις λιονταριών, πανθήρων, αρκούδων και υαινών.

Σε αυτόν τον σύνδεσμο μπορείτε να κάνετε μια ψηφιακή περιήγηση. http://archeologie.culture.fr/chauvet/en/virtual-visit

Αξιοσημείωτα πέραν των άλλων είναι:

  • Ένα γυναικείο γυμνό σώμα που αποκαλύπτεται μέσα απο μια απεικόνιση λιονταριού έχοντας από πάνω της ή φορώντας ως μάσκα ένα κεφάλι ταύρου. Έχει ονομαστεί η Αφροδίτη Μάγος ή η Αφροδίτη ο Μινώταυρος.

sorcerer-venus

  • Παλάμες ζωγραφισμένες με τον τρόπο που κάνουν σήμερα τα παιδιά.

  • Οργανωμένο σχήμα με τελείες. Σε όλα τα προϊστορικά σπήλαια έχουν παρατηρήσει την ύπαρξη σειράς με τελείες. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ήταν ένας κώδικας επικοινωνίας (είδος γραφής) της εποχής.

  • chauvet-cave

Άλλες πληροφορίες στο https://en.wikipedia.org/wiki/Chauvet_Cave#cite_note-11

 

 

κουτρουμπούσης

Πάνος Κουτρουμπούσης, 1937-2019.

Ο Πάνος Κουτρουμπούσης πέθανε την ημέρα της Ισημερίας, τότε που έβαλαν (ποιοι?) να γιορτάζουν σ όλο τον κόσμο (ποιοι?) την ποίηση.

Πεζογράφος, σκιτσογράφος και εικαστικός Πάνος (Πητ) Κουτρουμπούσης γεννήθηκε στη Λιβαδειά το 1937  μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε σκηνοθεσία στην Ιταλία. Έζησε πολλά χρόνια στο εξωτερικό, στην Αγγλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1958 ως εκπρόσωπος της λογοτεχνίας beat, με δημοσιεύσεις στο περιοδικό «Αθηναϊκά Γράμματα»  συνομιλητή του Μπάροουζ και του Γκίνσμπεργκ και μέλος της συντακτικής επιτροπής του ιστορικού περιοδικού «Πάλι» μαζί με  με τον Νάνο Βαλαωρίτη, τον Τ. Δενέγρη, τον φίλο του ιδανικό αυτόχειρα Γιώργο Μακρή και τον Δημήτρη Πουλικάκο.

κουτρουμπούσης γκινσμπεργκ 1961

Στο Κολωνάκι με τον Άλεν Γκίνσμπεργκ, 1961 από το https://dimartblog.com/

Υπήρξε μεταξύ πολλών άλλων και ο εμπνευστής της μυστικής virtual οργάνωσης ΚΔΩΑ, που σημαίνει Κτηνώδης Δύναμη Ωγκώδης Άγνοια: προσοχή, το Ογκώδης με Ωμέγα για να δηλωθεί, ακριβώς, η Άγνοια, καθώς αυτός στον οποίο προσάπτουμε ΚΔΩΑ δεν ξέρει καν να γράφει, είναι αστοιχείωτος,  ο Υπερβλάξ που μπορεί να στραπατσάει οτιδήποτε εν τη ηλιθιότητί του.  Μυστικά μέλη μεταξύ άλλων είναι η Ζήνα, η Πέγκυ Ζήνα, ο Μπάμπης ο Σουγιας , οΓλόμπος (αριστερό χέρι του Κύρου Γρανάζη) κλπ. Για περισσότερα περί ΚΔΩΑ στο http://frikipaideia.wikia.com/wiki/%CE%9A%CE%94%CE%A9%CE%91               Παρακαλώ σεβαστείτε το Ωμέγα γιατί  οι ιστοσελίδες καθοδηγούμενες από πουριτανούς των λέξεων το ευνουχίζουν σε ΚΔΟΑ.

ΚΔΩΑ Montage

ΚΔΩΑ Δαγκωτό, Ωρέ Αλάνια!  frikipaideia.wikia.com

 

Ένα κείμενο του Κουτρουμπούση με τίτλο Αντόνιο Μεντιτερρανέ από το https://www.thegreekcloud.com/grcloud-v1/blogs/blog.php?pg=3&uid=48&id=3718

π κουτρουμπούσης

Στην άλλη άκρη της πόλης, μετά τη δουλειά και καθώς νυχτώνει, μια γλυκυτάτη νέα κοπέλα προχωρεί κατά μήκος του δρόμου με τα μαγαζιά. Οι κράχτες τα ρομπότ, στέκονται μπροστά στις πόρτες των καταστημάτων και παντού αναβοσβήνουν πολύχρωμα φώτα και λέηζερ που χορεύουν. Η νέα κοπέλα είναι ξανθιά, με τα μαλλιά της μαζεμένα γύρω στο λαιμό και μετά να χύνουνται στους ώμους. Ξανθιά, ροδοκόκκινη, γεμάτη φρεσκάδα, σταματάει σε εξώπορτα και βγάζει τα κλειδιά της.
Τώρα θα μπει στο διαμέρισμά της, θα δειπνήσει κάτι ελαφρό και ευχάριστο, θα δει κάποιο θέαμα στην οθόνη, με τσάι και μαλακά σοκολατάκια. Και μετά στο κρεββάτι, με το βιβλιόφωνο, ευτυχής και ικανοποιημένη. Και σε κάπου δέκα λεπτά θα κοιμηθεί.
Και στον ύπνο της; Βεβαίως ονειρεύεται τον Λατίνο Εραστή, τον μεσογειακό Αντόνιο, ένα σώμα μελαψό και στιλπνό σαν λαδωμένο, καλοδεμένο και νευρώδες, σφιχτές καμπύλες, μαλλιά όχι πολύ μακριά όμως κατάμαυρα και κατσαρά, γεμάτα χείλη. Είναι σκέτο αρσενικό. Και… ωχ αμάν! Δεν έχει πάντα αυτήν την ατέλειωτη στύση στην ξερή του;
Οι τρίχες εκεί είναι κάπως σαν κυανό ατσάλι, και σαν σκληρές στριφτές γουρουνότριχες. Και στην κορφή του βελουδένιου εργαλείου γυαλίζει πάντα μια μικρή σταγόνα λαγνεία. Όταν φοράει παντελόνια, αναγκάζεται να έχει συνέχεια το αριστερό χέρι στην τσέπη, έτσι που να συγκρατεί το πράμα του. Αλλιώς όλος ο κόσμος θα το διέκρινε να κουτουλάει θυμωμένο από μέσα απ’ το μπατζάκι.
Μπορεί να είναι λίγο κουτός, απλοϊκός. Αλλά πώς μπορεί αυτό να έχει σημασία; Είναι ο Αντόνιο, ο Λατίνος Εραστής μεντιτερρανέ, ο ονειρεμένος. Και παίζει κι ένα είδος παλιομοδίτικο όργανο με χορδές και ευχαριστιέται να ξαπλώνεται σε καναπέδες μαλακούς και να τον τρέφουν σταφύλια. Τα σταφύλια του αρέσουν. «Περιστέρα μου! … Mi amor!», «Ω, Αντόνιο! … Ω, Αντόνιο!».
Ο ουρανός είναι παντοτινά ροζ στα όνειρά της και ονειρεύεται πολύ τον Αντόνιο και ότι της το κάνει συνέχεια, μέρα νύχτα.
Κι αυτός είμαι εγώ, ο Αντόνιο. Αλλά σκέφτομαι πως δεν θα πάω στον ονειρόκοσμό της απόψε. Εγώ όπως είναι και γραμμένο, όταν πλησιάζω τις γυναίκες τους, οι Αβησσυνοί κοιτάνε φοβισμένοι. Και το ίδιο και οι Έλληνες και οι Τούρκοι και οι Σλάβοι, απ’ τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Και δεν μου άρεσε καθόλου έτσι που έβγαλε τα κλειδιά της κι άνοιξε την πόρτα της. Είδα πολλήν σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Δεν γίνεται να επιτρέψω η κοπέλα που μ΄ονειρεύεται να νομίζει ότι της ανήκω.

Και εδώ σύνδεσμος σε μια συνέντευξη του :

https://www.lifo.gr/now/culture/230657/pethane-o-panos-koytroympoysis

Μνήμη Διαμαντή Διαμαντόπουλου, ενός ζωγράφου κυνηγημένου και στη ζωή και στο θάνατο (1914-1995

του Μάνου Σ. Στεφανίδη.

 

(Παλιότερο κείμενο που μού ενέπνευσε ο φίλος μου Σκουμπιντού. Το ανταποδίδω)
Τι είναι τέχνη; Το μέσα μας ρούχο. Το άλλοθι στη γυμνότητά μας. Ισως και η ύστατη δυνατότητά μας για μιαν επανάσταση χωρίς μεσσιανικά πρόσημα· σαν θρησκεία χωρίς μεταφυσική -αλλά με τον τρόμο παρόντα- και σαν φιλοσοφία ενσαρκωμένη σε εικόνες και λέξεις. Η τέχνη είναι ένα ψέμα πιο πολύτιμο από την οποιαδήποτε χρησιμοθηρική αλήθεια και μια εμπειρία τόσο αποκλειστική όσο και ο θάνατος, που βιώνεται μεν κατά μόνας αλλά και που εξορκίζει τη μοναξιά. Τέχνη είναι επίσης εκείνη η διαδικασία που μεταμορφώνει θαυμαστά την πρόσθεση σε πολλαπλασιασμό για να χορτάσει με λίγα ψάρια τούς πεντακισχιλίους. Μόνο που εδώ το χόρτασμα δεν έχει να κάνει με την πλησμονή, τη συσσώρευση ή την τρέχουσα υπερεπάρκεια «αγαθών». Η δυστυχία καραδοκεί όταν το ατομικό αδυνατεί να καταστεί συλλογικό όσο κι αν στριγγλίζουν διαφημιστικά οι επικοινωνιακές σειρήνες. Η τέχνη μιας άμεσης κατανάλωσης, που επηρεάζεται από τις στρατηγικές τής αγοράς και τη λογική του lifestyle, είναι ό,τι σήμερα δεσπόζει σε παγκόσμιο επίπεδο και αυτό που αποκαλώ cocacola art. Τέχνη που πάει με όλα και επιδιώκει τη «φαντασμαγορία» αντί της μέθεξης. Ας μην ξεχνάμε ότι η Phantasmagorie είναι κεντρική έννοια της κριτικής του πολιτισμού που επιχειρεί ο Βάλτερ Μπένγιαμιν ακολουθώντας τον Μαρξ όταν αυτός μιλά για τον φετιχισμό του εμπορεύματος, δηλαδή μιαν ψευδαίσθηση κι ένα υποκατάστατο σχέσης. Εν προκειμένω, ο Μποντλέρ υποστηρίζει ως τέχνη το ονειροπόλημα που γίνεται έργο, ταυτίζοντας τον καλλιτέχνη με τον ήρωα της νέας εποχής κι εκείνον που θ’ απαλλάξει την αστική τάξη από την υστερία της. Σήμερα πάλι περισσεύει η μελαγχολία τής ματαίωσης, καθώς η καλλιτεχνική ιδιαιτερότητα καταπνίγεται ή εξαντλείται άδοξα στο κυρίαρχο περιβάλλον της αισθητικής ταχυφαγίας και της «διασκέδασης» με κάθε τίμημα. Εως την απόλυτη έκλειψη της ύπαρξης εμπρός στη δεσποτεία του θεάματος. Αρα, αντιλαμβάνεστε πως αυτή η τέχνη για την οποία σας μιλώ, μπορεί να λειτουργεί ως μορφή αντίστασης στην επερχόμενη αλλοτρίωση και την επιβεβλημένη άνωθεν ομοιομορφία. Στην ευτυχία της πλήξης, δηλαδή.
Εμείς πάλι ομνύουμε σε μιαν έκφραση που δεν αναγνωρίζει αυθεντίες, κατεστημένα ή δυνάστες και θεωρεί όλες τις επιλογές ανοιχτές και νόμιμες· που είναι πολιτική αλλά όχι στρατευμένη, σύγχρονη αλλά όχι εκβιαστικά «μοντέρνα», με συνείδηση εντοπιότητας αλλά όχι τοπική. Μιαν έκφραση τέλος που βούλεται να υπάρχει εντός Ιστορίας όταν η Ιστορία, παραμερίζοντας τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και τους πυροτεχνουργούς, αρχίσει να επιτελεί το έργο της. Κι έχει πολύ καιρό να γίνει ένα θαύμα σ’ αυτόν τον τόπο.
Τέχνη θα πει να ψιθυρίσουμε την προσωπική μας ιστορία στο αφτί της Αιωνιότητας.
Αναδημοσίευση από το https://manosstefanidis.blogspot.com/