Οκτώβριος 2017


Ο Κύκλος των Φίλων σας προσκαλεί στη διάλεξη του Καθηγητή Ιωάννη Αντωνίου με θέμα

Κβαντομηχανική και Συνείδηση

Ο κος Αντωνίου είναι Καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και Διευθυντής του Διατμηματικού Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών στα Πολύπλοκα Συστήματα και Δίκτυα (Complex Systems and Networks, http://cosynet.auth.gr/). Το επιστημονικό του έργο επικεντρώνεται στη μοντελοποίηση πολύπλοκων συστημάτων, τα δίκτυα, μεταξύ άλλων το διαδίκτυο, τα δίκτυα γνώσης και τα ανθρώπινα δίκτυα, την κβαντική πληροφορία, το Χάος και τα Μακράν της Ισορροπίας Συστήματα.

Μαζί του συζητούν ο σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ Ιορδάνης Πουλκούρας και ο Διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Στάθης Γκόνος.

Πέμπτη 23 Νοεμβρίου στο Αίτιον Πολυχώρος, Τζιραίων 8-10, Μακρυγιάννη, Αθήνα (Σταθμός Μετρό: Ακρόπολη) Τηλ.: 2130 256666, http://www.aition-kinima.org/

Είσοδος Ελεύθερη. Ώρα έναρξης 19.00

Την εκδήλωση υποστηρίζει το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ.

Περισσότερες πληροφορίες στο  https://kyklostonfilon.wordpress.com

Advertisements

Για ένα αφήγημα

Η στήλη μου Εν Ιορδάνη από το Περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ

Με την αφήγηση οι άνθρωποι έχτισαν τον κόσμο τους. Αφηγούμενοι οι παραμυθάδες εδώ δίπλα στα νερά του Αιγαίου, μύθευσαν το χάος και χάραξαν την ιστορία, τυφλοί όπως ο Όμηρος για να μην τους ξεγελά το πρόσκαιρο και το πλάνο καθρέφτισμα στα μάτια της άγνοιας.

Και καθώς βάδισε ο λόγος τους σε χρόνους και καιρούς σκόνταψε κάπου εδώ στις αρχές το 21ου αιώνα.

story

Αφήγημα! Μια λέξη που στο στόμα ενός πολιτικού θα έπρεπε να είναι σαν το βατράχι που παλεύει να ξεφύγει από το στόμα της κακιάς μάγισσας, αυτή λέξη απέκτησε πολιτική έννοια και μπήκε στη ζωή μας νομίζω στην αρχή της κρίσης. Ήταν τότε  αν δεν κάνω λάθος που  ο Βενιζέλος  μπροστά στα κύματα των αγανακτισμένων και την αγονία των καθημερινών αληθινών  ανθρώπων δήλωνε ότι πρέπει να βρούμε ένα καινούργιο «αφήγημα».

Μετά ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και εδώ πλέον τακτικά ακούμε την διατύπωση και την επαναδιατύπωση ενός νέου και μετά ενός ακόμα πιο νέου αφηγήματος.

Που διαρκεί μέρες μέχρι να παραστεί ανάγκη για το επόμενο. Η αριστερά δεν είχε εμπειρία από κυβερνήσεις. Έχει όμως και με το παραπάνω από φιλοσοφίες γιατί η παλαιότερη τουλάχιστον γενιά είχε την ξεχασμένη σήμερα από τους εξεκιουτιβς  συνήθεια να διαβάζουν , να συνομιλούν και να διαφωνούν πολύ και συνεχώς και μάλιστα –άκουσε πρωτογονισμό- όχι μέσω Skype αλλά πρόσωπο με πρόσωπο.

 

Ο μεταμοντερνισμός που ήταν «ο ακραίος σχετικισμός στις αξίες και στην επιστημονική μέθοδο και η απόρριψη της αντικειμενικότητας» όπως γράφει ο Μπαμπινιώτης, διετύπωσε την θεωρία ότι η πραγματικότητα δεν υπάρχει παρά μόνον ως αφήγημα. Ένα αφήγημα που εσύ που ελέγχεις τα μέσα, αν το αρθρώσεις έξυπνα παραμορφώνοντας επιδέξια τις έννοιες σύμφωνα με τις επιθυμίες σου υποκαθιστάς την πραγματικότητα των άλλων.

Και αυτό προσπαθούν να κάνουν και το πετυχαίνουν.

 

Οι πρωτεργάτες, είχαν μελετήσει από τα μέσα του 20ου αιώνα την δύναμη του κοινωνικού φαντασιακού, δύναμη που όπως διατύπωσαν, αν κατευθυνθεί  από νέες σημασίες μπορεί να υπερβεί την υπάρχουσα θέσμιση της κοινωνίας και να δημιουργήσει και να κάνει αποδεκτούς νέους νόμους και θεσμούς.

Και για να το κάνουμε πιο λιανά αλλάζοντας σημασίες σε λέξεις  της καθημερινότητας του πολίτη, δίνοντας δηλαδή στο φαντασιακό του με το νέο «αφήγημα»  ένα όραμα μέλλοντος , μια ελκυστική εικόνα  για να βυθιστεί μέσα της και να ξεχάσει την καθημερινότητα , τον οδηγούν να βαδίζει με ελπίδα προς τη λαμπερή ουτοπία νομιμοποιώντας κάθε υποτίμηση που δέχεται στην πραγματική του παρούσα  καθημερινότητα.

 

Για να μην θεωρηθεί όμως εκ λάθους ότι τα ρίχνω όλα στη συμπαθή επαγγελματική τάξη των πολιτικών που αλίμονο και μακάρι αν μπορούσαν να γεννήσουν τόσο προχωρημένες ιδέες, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι τέτοιου είδους τεχνικές αναπτύχθηκαν μέσα από φιλόσοφους και στοχαστές της Εσπερίας και βρήκαν ευρύ πεδίο εφαρμογής σε κάθε πλευρά της καθημερινότητας των ορθολογικώς διαβιούντων που είναι πάντα σίγουροι ότι η πρόσθεση 1+1 μετά από ενδελεχή πίεση των κουμπιών κάποιου iotinanai  θα δώσει ως αποτέλεσμα 2 και τέρμα.

 

Όμως εμείς εδώ σφιχτοδεμένοι στο κρεβάτι του Προκρούστη με το πριόνι να τεμαχίζει τα όνειρα και το τρυπάνι να προσπαθεί να αφανίσει το βλέμμα,  το βλέμμα που περνά πάνω από την απόγνωση του θύτη και βλέπει το χθες , το σήμερα και το αύριο στο τώρα, σε αυτό που ήταν και είναι Ελλάδα.

Μια Ελλάδα που για τους Βρυξελιώτες είναι η Άπω Ανατολή της Ευρώπης. Δεν έχον ανοίξει χάρτη της ψυχής τους, δεν έχουν ακούσει για τις Κυκλάδες, περήφανα κήτη στο όριο των κόσμων, ανάμεσα στην Ευρώπη την Αφρική και  την Ασία, που ορίζουν  το  πέρασμα,την μετάβαση ανάμεσα στην ψυχρή καρτεσιανή λογική και στις μαγευτικές ομορφιές των αντικατοπτρισμών που προσφέρει η ακρογιάλια της Ανατολής.

 

Ο Ζαν Μαρί Ντρο, ένας αληθινός αφηγητής της γενιάς του Ομήρου, που αγάπησε και έζησε με πάθος το Αιγαίο μας διηγήθηκε τις αναμνήσεις του κουλού Οδυσσέα στο Πρώτο Πρωινό του Κόσμου.

 

«..Εγκαταλελειμμένη από τον Θησέα στη Νάξο , απαρηγόρητη, η Αριάδνη βρήκε καταφύγιο σένα καράβι. Ένα αμπέλι κατάφορτο από τα πιο όμορφα σταφύλια σκαρφάλωνε πάνω στα ξάρτια το καραβιού. Κρυμμένες κάτω από τα πορφυρά του πανιά , πολυάριθμες ορχήστρες πλημμύριζαν τον αέρα με τις μελωδίες τους, προσκαλώντας τον Διόνυσο και τους συντρόφους του σε κάποια ξέφρενη σαραμπάντα. Όχι μονάχα στεγνώσαν τα δάκρυα της θρηνούσας, αλλά υπάκουη στις λάγνες ιδιοτροπίες του επιβήτορα θεού που την πέταξε ημιλιπόθυμη πάνω σ ένα στρώμα από φύκια, η δραπέτισσα Κρητικιά άνοιξε την πόρτα της κρύπτης της και κανείς δεν ξανάκουσε να μιλούν πια  γι αυτήν (κάτι που, μεταξύ μας, είναι μια ακόμα απόδειξη της τέλειας ευτυχίας. Ή μήπως όχι;)…».

 

Προδοσία, απελπισία, φιλίες, μουσική και έρωτας απίστευτος γεννιούνται από τον ήλιο και τη θάλασσα χωρίς αιτία, χωρίς ορθολογικές διαδικασίες χωρίς ανησυχία για το παρόν και σχεδιασμό για το αύριο.

 

«… Η Ελλάδα μας μαθαίνει καλύτερα από κάθε άλλη χώρα να σκοτώνουμε τον χρόνο! Τι θα κάνουμε πράγματι με αυτές τις χιλιάδες μέρες που μα χωρίζουν από τον θάνατο μας; Τι δουλιές έχουμε, τι θα προετοιμάσουμε τι θα προγραμματίσουμε;

Από ένστικτο , επειδή το φως είναι ανελέητο και η διάθλαση του γίνεται ακόμα πιο έντονη πάνω στους άσπρους τοίχους, ο Έλληνας μαντεύει ότι δεν αξίζει και πολύ να χολοσκας!

Σίγουρα το ίδιο καλά με έναν έμπορο της Νέας Υόρκης ή του Λονδίνου ξέρει, για να έχει τη χαρά το παιχνιδιού, πώς να ξεγελάσει κάποιον. Όμως στην κρίσιμη στιγμή της διαπραγμάτευσης, ο Έλληνας αφήνει πάντα έναν φεγγίτη μισάνοιχτο στον γαλανό ουρανό. Μια σταγόνα ονειροπόλησης, μια ακρογιαλιά ελευθερίας.

 

Κοίτα τους τρεις γέροντες που κάθονται στη σκιά της λυγερόκορμης ελιάς στην πλατεία του χωριού μας. Κοίταξε τους καλά. Ανάμεσα στα δάχτυλα τους , με τις ώρες, παίζουν το κομπολόι τους, αυτό το παγανιστικό κομποσκοίνι. Δεν προσεύχονται βέβαια. Ακούν τον χρόνο που κυλά και, καθώς τον έχουν μετρήσει με την προσωπική τος κλεψύδρα που ρεγουλάρουν τον ρυθμό της, είναι περήφανοι γιατί την κατατρόπωσαν, έσβησαν με τα χέρια τους όλες τις σκοτεινές ζώνες, τις σκοτεινές εσοχές. Αν δεν τις αποφύγουμε θα εμφανιστούν ξανά οι χίμαιρες και η πομπή των άσκοπων ερωτήσεων.

 

Ακούγοντας προσεκτικά σου φαίνεται πως χρησιμοποιούν μια μικροσκοπική λεπίδα. Έπεσες διάνα.

Εκατό φορές, χίλιες φορές το χτύπημα επαναλαμβάνεται με την ίδια κρυστάλλινη καθαρότητα.

Τελείως ανέκφραστοι, μ’ αυτήν την επαναλαμβανόμενη κίνηση, οι τρεις γέροντες σκοτώνουν τον χρόνο. Ή μάλλον τον γελοιοποιούν , τον αφανίζουν, όπως σκοτώνουν μια οχιά με την αξίνα κόβοντας την σε τέσσερα- πέντε κομμάτια.».

Για να αφηγηθείς ιστορία ανθρώπων, ο χρόνος σου πρέπει να είναι παρούσα αιωνιότητα και ο τόπος σου πουθενά. Όπως έκανε και ο Όμηρος, όπως προσπάθησε φιλότιμα και πέτυχε ο συγχωρεμένος ο παππούς σου. Όλες οι άλλες «αφηγήσεις» αξίζουν όσο η οχιά. Πρόσεξε μόνο μην σε παρασύρουν οι Σειρήνες της ομορφιάς και της ανάγκης και μπλέξεις στα δίχτυα του χρόνου τους και γίνεις μέρος της αφήγησης τους και ξεχαστείς αφημένος στους χοιροβοσκούς της Κίρκης.

Who is Who

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορούν τα βιβλία του Ιεροδόμ: Από τον Μεσαιωνικό Τεκτονικό Μύθο στον Αρχαίο και Αποδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο και Bleeding Angels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης.

                                             Νίτσε – Οι τρεις μεταμορφώσεις

«Θα σας μιλήσω για τις τρεις μεταμορφώσεις του πνεύματος: με ποιο τρόπο το πνεύμα γίνεται Καμήλα, με ποιο τρόπο η Καμήλα γίνεται Λεοντάρι και πώς το Λεοντάρι γίνεται Παιδί.

Πολλά βαριά πράγματα υπάρχουν για το πνεύμα. Το ρωμαλέο, το υπομονετικό πνεύμα, το κυριαρχημένο από σεβασμό: το βαρύ, και το βαρύτατο η ρώμη του αξιώνει.

Ποιο είναι βαρύ; Αυτό ρωτάει το υπομονετικό πνεύμα και γονατίζει σαν την Καμήλα και θέλει να φορτωθεί γερά.

Ποιο είναι το βαρύτατο, ω ήρωες; για να το φορτωθώ και να ευφρανθώ από τη δύναμή μου;

Μήπως δεν είναι η αυτοταπείνωση για να κάνεις την περηφάνια σου να πονέσει; Μήπως δεν είναι ν’ αφήσεις λεύτερη τη μωρία σου ν’ αστράψει, για να περιγελάσει τη σοφία σου;

Ή μήπως είν’ αυτό: να παρατάμε τον αγώνα μας τη στιγμή που γιορτάζει τη νίκη του; Ή το να σκαρφαλώνουμε σε κορυφές τετράψηλες για να πειράζουμε τον Πειρασμό; Ή μήπως είν’ αυτό: να θρεφόμαστε με τα βελανίδια και τα χόρτα της γνώσης κι από την πείνα η ψυχή να τυραγνιέται για χάρη της αλήθειας;

Ή μήπως είν’ αυτό: να ’μαστέ άρρωστοι και να στέλνουμε όσους μας παρηγοράν στο σπίτι τους, και μετά αρχινάμε τις φιλίες με κουφούς που δεν ακούν ποτέ τι θέλουμε;

Ή μήπως είν’ αυτό: να βυθιζόμαστε μέσα στο βρόμικο νερό, όταν αυτό είναι το νερό της αλήθειας και να μη σπρώχνουμε από κοντά μας τα παγερά βατράχια και τους χλιαρούς φρύνους;

Ή μήπως είν’ αυτό: ν’ αγαπάμε όσους μας περιφρονάν και να δίνουμε το χέρι στο φάντασμα όταν θέλει να μας σκιάξει;

Όλα τούτα τα βαριά, τα φορτώνεται το υπομονετικό πνεύμα: καθώς η Καμήλα που δράμει φορτωμένη κατά την έρημο, έτσι κι αυτό τρέχει κατά την έρημό του.

Όμως μέσα στην πιο ερημικιά την έρημο, πλαστουργείται η δεύτερη μεταμόρφωση: εκεί το πνεύμα γίνεται Λεοντάρι, θέλει να κατακτήσει λευτεριά να γίνει ο κυρίαρχος της δικιάς του ερήμου.

Γυρεύει εκεί τον ύστερό του αφέντη: θέλει να γίνει εχτρός του, όπως και του ύστερου θεού του, και πολεμώντας, θέλει να νικήσει το μεγάλο Δράκο. Ποιος είναι ο μεγάλος Δράκος, που δε θέλει πια το πνεύμα να τον λέει μήτε θεό, μήτε αφέντη;

«Οφείλεις» ονομάζεται ο μεγάλος δράκος. Όμως του Λεονταριού το πνεύμα λέει, «θέλω».

Το «Οφείλεις» ορθώνεται στη στράτα σου όλο από μάλαμα και λάμπος και από λέπια ένα θηρίο, κι απάνω σε καθένα λέπι, λάμπει με μάλαμα γραμμένο, κι ένα «Οφείλεις.»

Χιλιαδόχρονες αξίες αστράφτουν πάνω σε τούτα δω τα λέπια, κι αυτά είπ’ ο πιο φοβερός απ’ όλους τους δράκους: όλη η αξία των πραγμάτων λάμπει απάνω μου».

«Κάθε αξία ήταν κιόλας δημιουργημένη, και κάθε δημιουργημένη αξία, είμ’ εγώ. Αληθινά, δεν πρέπει πια να μείνει μήτ’ ένα «Θέλω». Αυτά λέει ο Δράκος.

Αδερφοί μου, τι το χρειαζόμαστε το Λεοντάρι μέσα στο πνεύμα; γιατί δεν μας φτάνει το υπομονετικό ζώο, το όλο εθελοθυσία και σεβασμό;

Να δημιουργήσει καινούριες αξίες, αυτό μήτε το Λεοντάρι μπορεί να το καταφέρει: μα θ’ αποκτήσει λευτεριά για μια καινούρια δημιουργία, αυτό του Λεονταριού η ρώμη το μπορεί.

Για ν’ αποκτήσει λευτεριά και να κράξει ένα όχι ιερό, ακόμα και μπροστά στο χρέος: Να, γιατί μας χρειάζεται αδερφοί το Λεοντάρι.

Να αποκτήσει δικαίωμα να δημιουργήσει καινούριες αξίες, αυτό είναι το πιο τρομερό απόκτημα για ένα υπομονετικό και από σεβασμό γιομάτο πνεύμα.

Αληθινά, σαν αρπαγή του μοιάζει αυτό κι ωσάν αρπαχτικού ζώου έργο.

Ωσάν το πιο ιερό του και όσιο, το «οφείλεις» αγαπούσε έναν καιρό: τώρα λοιπόν πρέπει να ανακαλύψει πλάνη κι αυθαιρεσία ακόμα και σ’ αυτό το πιο ιερό, για να τό κατορθώσει απ’ την αγάπη του να κλέψει ελευθερία. Το Λεοντάρι έχει ανάγκη από τέτοια αρπαγή.

Αλλά πέστε μου, αδερφοί μου, τι μπορεί να κατορθώσει το Παιδί που μήτε το Λεοντάρι δεν μπορεί να κατορθώσει;

Γιατί χρειάζεται τ’ αρπαχτικό Λεοντάρι να γίνει Παιδί;

Αθωότητα είναι το Παιδί, και λησμονιά ένα ξενάρχισμα, ένα παιχνίδι. Ένας αυθόρμητα στροβιλιζόμενος τροχός, μια πρώτη κίνηση, ένα άγιο Ναι.

Ναι, στο παιχνίδι της δημιουργίας, αδερφοί μου, έχει ανάγκη έν’ άγιο Ναι: τη δίκιά του θέληση θέλει τώρα το πνεύμα, το δικό του κόσμο θέλει να ξαναποχτήσει εκείνος που έχασε τον κόσμο.

Σας μίλησα για τις τρεις μεταμορφώσεις του πνεύματος: με ποιο τρόπο το πνεύμα έγινε Καμήλα, πώς η Καμήλα έγινε Λεοντάρι και πώς το Λεοντάρι έγινε Παιδί.»

Αυτά είπε ο Ζαρατούστρας. Και τον καιρό εκείνο, κατοικούσε στην πόλη που λεγόταν: η παρδαλή Αγελάδα.

***

Νίτσε – Τάδε έφη Ζαρατούστρας

Το Τάδε έφη Ζαρατούστρας  είναι έργο του Γερμανού φιλόσοφου Νίτσε που θεωρείται ως το σημαντικότερο έργο του. Εκδόθηκε σε τέσσερα μέρη, από το 1883 ως στο 1885.

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Σχήμα

Συ που ’χεις φτερά
και η αδυναμία τα κατάλυσε
τα έκανε και σπάσανε
τώρα υπόμενε την πίκρα
δεχόμενος τα σβησμένα όνειρα
κατάλαβε πως από την αδυναμία σου
δημιούργησες την παρεξήγηση.
Συ που ονειρεύτηκες να ’σαι
καθρέφτης καθαρός
της φωτεινής χάρης του ήλιου
να ’ναι μια στάλα που τον ήλιο αντανακλά
και απ’ αυτόν μετά λιώνει και σβήνει
Μάη και Γιούνη το φεγγάρι τ’ ολόγιομο
δυο μήνες περάσαν δίχως να το χαρείς.
Μπόρεσε τουλάχιστο καλύτερος να γίνεις
νικώντας τον πόνο που σε τρώει
σαράκι καθημερινό
που σε μακραίνει απ’ ό,τι είσαι.

(Ιούλιος 1930)

 

Από τη συλλογή Ποιήματα (Παλαιοντολογικά) (1988) του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη

 

Από  to https://thepoetsiloved.wordpress.com

Στέφανος Ροζάνης. Η φιλοσοφία στη μετανεοτερική εποχή: Maurice Merleau-Ponty – Maurice Blanchot – Jacques Derrida.

Στο ΙΔΡΥΜΑ Β. & Μ. ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ, Βασ.Σοφίας 9 & Μέρλιν

ΡΟΖΑΝ

Στη σειρά αυτή των διαλέξεων, με αφορμή το έργο των Γάλλων φιλοσόφων Maurice Merleau-Ponty, Maurice Blanchot και Jacques Derrida αναζητούνται οι ιδέες της μετανεοτερικής εποχής μας ως αντικείμενο μιας φιλοσοφικής ενατένισης στο επίπεδο εκείνο, όπου συγκροτούνται ως έννοιες της πολιτισμικής ιστορίας.

  • ΙΔΡΥΜΑ Β. & Μ. ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ, Βασ.Σοφίας 9 & Μέρλιν

Κάθε Δευτέρα, 18.00-20.00

(2, 9, 16, 23, 30 Οκτωβρίου 2017
6, 13, 20, 27 Νοεμβρίου 2017
4 Δεκεμβρίου 2017)

 

ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

~  Στυλιανός Γ. Αναγνωστάκης

Στην Άπω Ανατολή οτιδήποτε έχει μία βαθιά σχέση με το συμβολισμό. Αρχαίες παραδόσεις και έθιμα εξακολουθούν να συνυπάρχουν με την πιο προηγμένη τεχνολογική πρόοδο και τον εκσυγχρονισμό. Ακόμη και σε αυτές τις σύγχρονες ημέρες, όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να κατευθυνθεί προς τον εσωτερισμό, επιβιώνει ένα ανεπηρέαστος κόσμος, όπου οι πιο ευγενείς και ιπποτικές αρετές εξακολουθούν να εμπνέουν : είναι το BUDO.

sa

 

BUDO σημαίνει «ο δρόμος της ειρήνης μέσω της πρακτικής των πολεμικών τεχνών». Η λέξη προέρχεται από το “BUSHI” (αναφέρεται στον ευγενή, τον ιππότη, τον προστάτη και φύλακα της Καθεστηκυίας Τάξης, τον εγγυητή της δικαιοσύνης και κάτοχο των υψηλότερων ιδανικών και της ηθικής. Αυτός είναι ο κάτοχος του Ναού) και “DO” (που υποδηλώνει το δρόμο, την αναζήτηση της πνευματικότητας).

To BUDO, λοιπόν, είναι ο δρόμος που ακολουθείται από τον ιππότη, ως τον άνθρωπο που ενσαρκώνει τις ευγενέστερες αρετές και τις εφαρμόζει στην υπηρεσία της κοινωνίας. Το συγκεκριμένο θέμα είναι εκτεταμένο και θα απαιτούσε ένα μεγάλο δοκίμιο για να αναλυθεί προσεκτικά, έτσι, θα προσπαθήσω να περιγράψω στη συμβολική γλώσσα τους τρεις πτυχές της μύησης στο BUDO:

  1. To DOJO (Ο τόπος όπου ο Δρόμος ασκείται )
  2. Το DOGI (Η ενδυμασία – στολή του Δρόμου)
  3. Το REIGI (Η Τελετή ή το Τυπικό)

Το dojo είναι συμβολικά προσανατολισμένο κατά τρόπο που η Γη, ο Άνθρωπος και το Σύμπαν μπορούν αρμονικά να ολοκληρωθούν. Στον εσωτερικό του χώρο υπάρχουν συγκεκριμένες περιοχές που συμβολικά συνδέονται με ειδικές ενέργειες, οντότητες και αριθμούς. Στο μέσο της βορεινής πλευράς υπάρχει η SHINZA, που κυριολεκτικά σημαίνει «τόπος που κατοικεί ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ» ή με διαφορετικά λόγια είναι « Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ». Στην περιοχή αυτή υπάρχει ένας βωμός (Tokonoma), πάνω από τον οποίο έχει αναρτηθεί μία ιερή καλλιγραφία και όπου σπαθιά (Katana) και άλλα ιερά αντικείμενα που χρησιμοποιούνται στις τελετές έχουν τοποθετηθεί. Η Shinza πρέπει να γίνεται βαθιά σεβαστή από τους μυημένους, διότι πνευματικά αντιπροσωπεύει την ύπαρξη του Αρχικού Πνεύματος : είναι το “Sanctum Sanctorum – Τα Άγια των Αγίων” του dojo. Η Shinza είναι ο τόπος όπου οι λεπτές ενέργειες που απορρέουν από την Αρχική Πηγή – Καρδιά/Πνεύμα, επικοινωνούν με την Ανεξάρτητη Καρδιά/Πνεύμα του κάθε εκπαιδευόμενου. Αυτή η ροή ενεργειών σχηματίζει τον “Εγγρηγορώς” του Budo. Η Shinza είναι το Αντι – Χάος, επειδή αντιπροσωπεύει την Κοσμική Τάξη που προήλθε από το Δημιουργό.

Στα δεξιά της Shinza είναι η Κamiza, που κυριολεκτικά σημαίνει «ο Τόπος που διαμένουν τα πνεύματα της Φωτιάς και του Νερού». Η Kamiza συμβολίζει τα στοιχεία της Φύσης: Στην Ανατολική παράδοση το στοιχείο της Φωτιάς – Δημιουργίας τοποθετείται προς το Νότο και σχετίζεται με το καλοκαίρι ; το στοιχείο του Μετάλλου – Διαίσθησης τοποθετείται προς τα Δυτικά και σχετίζεται με την άνοιξη; το στοιχείο του Νερού – Σοφίας τοποθετείται προς τα Βόρεια και σχετίζεται με το χειμώνα; το στοιχείο του Ξύλου – Φαντασίας τοποθετείται προς τα Ανατολικά και σχετίζεται με το φθινόπωρο ; η Γη – Θέληση είναι τοποθετημένη στο κέντρο. Η Kamiza επιπλέον της μυθικής ένωσης της φωτιάς, του ύδατος και των άλλων στοιχείων, αντιπροσωπεύει και την ανάμειξη του αρσενικού – θηλυκού, της αγάπης και του πνεύματος. Στα αριστερά της Shinza είναι η Shimoza, ο τόπος όπου σώζονται τα πνεύματα των προγόνων. Συμβολίζει τη δύναμη του παρελθόντος, τη βασική εμπειρία της εξέλιξης όλων των ανθρώπων, των ζώων και των φυτών. Η ένωση των τριών Shinza-Kamiza-Shimoza είναι μία Τριάδα, που θα πρέπει να συγκρίνεται με εκείνη της καθολικής απόκρυφης επιστήμης.

Στα νότια, υπάρχει η Hikae Seki, που κυριολεκτικά σημαίνει «τόπος όπου κρατούνται οι σημειώσεις» : αυτό είναι το μέρος που προορίζεται για τους μαθητευόμενους, τους νέους προς μαθητεία και τους αρχάριους, όσοι επιθυμούν να μυηθούν στις πολεμικές τέχνες. Στη συμβολική του έννοια, το μέρος αυτό συνδέεται με τη Θηλυκή Υπόσταση, τον Δέκτη των διδασκαλιών του Διδασκάλου προς τους μαθητές, σε αντίθεση με τη Βορεινή πλευρά, μπροστά από τη Shinza, όπου κάθεται ο Διδάσκαλος και αντιπροσωπεύει την Αρσενική Υπόσταση, ή την Εκπομπή των διδασκαλιών του προς τους μαθητευόμενους. Μια κεντρική γραμμή κόβει συμβολικά το dojo σε δύο μέρη, δεξιά και αριστερά, ανατολικά και δυτικά. Ονομάζεται Seitchu Sen. Η οριζόντια γραμμή αντιπροσωπεύει τον άξονα του ορατού κόσμου, το επίπεδο της εκδήλωσης της ανθρωπότητας στη γη. Είναι το σύμβολο της αλληλεπίδρασης μεταξύ ουρανού και γης. Στα δεξιά της γραμμής αυτής κάθονται οι πιο έμπειροι μαθητές, ενώ στα αριστερά κάθονται οι λιγότερο έμπειροι μαθητές, ή οι αρχάριοι. Παραδοσιακά το dojo είναι χώρος που δεν θερμαίνεται, με σκοπό οι μαθητές να αντιλαμβάνονται τις κλιματικές μεταβολές και τα αρώματα των εναλλαγών των εποχών. Το dojo είναι ευλογημένο από τον καθαρμό (misogi) και από τον εξορκισμό (harai) ιεροτελεστιών, προκειμένου να καλεστούν τα ευεργετικά πνεύματα (kami) και να διώξουν τις εχθρικές οντότητες. Ένα τελετουργικά αφιερωμένο dojo είναι ένα προστατευόμενο μέρος , με το δικό του Πνεύμα, ένα μέρος όπου η πρακτική εξάσκηση μπορεί να είναι ασφαλής, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα, δυσμενείς επιδράσεις από τον αμύητο κόσμο, όπου Θείες εκπορεύσεις, κατά μία έννοια, το προστατεύουν από τον αόρατο και κακό κόσμο. Το dojo είναι μία άγια περίφραξη, ένας μαγικός προστατευτικός κύκλος, όπου επιτρέπει τους πνευματικούς ανθρώπους – μαθητές να συνεχίσουν την προσωπική τους έρευνα και ανάπτυξη μέσω της εξάσκησης των πολεμικών τεχνών.

Ο αλτρουισμός, ή ο σεβασμός προς τους άλλους και η ευγνωμοσύνη προς το δάσκαλο, θα πρέπει να βασιλεύον εντός του χώρου του dojo. Αυτά τα συναισθήματα, της ευγνωμοσύνης και του σεβασμού, τα οποία ονομάζονται kansa, πρέπει να εκφράζονται και σε όλους όσους ασκούν μαχητικές τέχνες. Οι νεοεισερχόμενοι (deshi) ακούν το Δάσκαλο μέσα στη σιωπή και είναι δεκτικοί στις διδασκαλίες του. Ο ίδιος πρέπει να είναι όσο πιο μεταδοτικός γίνεται, να ανοίξει την καρδιά του με χαρά και συμπόνοια και να δώσει διδασκαλία δίχως να έχει την προσμονή να πάρει πίσω. Ο μοναδικός εχθρός του Δασκάλου που πρέπει να σκοτώσει είναι ο εγωισμός του, ένα συναίσθημα που χωρίζει έναν αληθινό από ένα τρομακτικό δαίμονα. Μόνο αυτός που μπορεί να δώσει μπορεί και να λάβει : αυτό είναι που διακρίνει ένα αληθινό Δάσκαλο της Τέχνης (Master).

Η λέξη dogi αποτελείται από τη λέξη DO, που σημαίνει «δρόμος – τρόπος» και από τη λέξη GI, το οποίο σημαίνει «φόρεμα» ή «ομοιόμορφο». Είναι, λοιπόν, η στολή απαραίτητη για την πρακτική εφαρμογή του Δρόμου (BUDO). Αποτελείται από το keikogi (παντελόνι και σακάκι με λευκή απόχρωση), obi – τη λευκή ή μαύρη ζώνη και τη hakama (παραδοσιακή ιαπωνική παντελόνα με επτά πτυχώσεις που μπαίνει πάνω από το λευκό παντελόνι σε μπλε, μαύρη και λευκή απόχρωση). Πριν να φορέσουν το dogi οι ασκούμενοι, είναι υποχρεωμένοι να αφαιρέσουν τα ρούχα τους μέσα στην σιωπή. Συμβολικά, σημαίνει, ότι εισερχόμενοι για εξάσκηση πρέπει να έχουμε απαλλαγεί από οποιαδήποτε αρνητικές πτυχές και επιρροές του βέβηλου κόσμου. Έτσι, αλλάζοντας και φορώντας τη στολή εξάσκησης για την πρακτική του Δρόμου (Budo), με τη σωστή συμπεριφορά – εκείνη τη σιωπής, ψάχνουμε για τυχόν ιδιότητες που μπορεί να λείπουν.

Η Keikogi είναι λευκή, συμβολίζει την ακεραιότητα, την ειλικρίνεια και την ηθική. Το λευκό αντιπροσωπεύει επίσης το Φως, τη Γνώση, την Ευκρίνεια και την Παρθενία. Στην φύση, σχετίζεται με την ηλιακή ακτινοβολία, η οποία μπορεί να διαχωριστεί στα χρώματα μέσα από το Πρίσμα. Το λευκό είναι το χρώμα της προέλευσης. Εξισορροπώντας τις τρεις όψεις του ανθρώπινου πρίσματος (το πνευματικό, το οποίο οδηγεί στην Αλήθεια, το συναισθηματικό το οποίο οδηγεί στην Αγάπη και το φυσικό το οποίο οδηγεί στην Σοφία), είναι πιθανόν να εμφανιστούν τα χρώματα ή αρετές που περιλαμβάνονται στο λευκό φως.

Το σακάκι της στολής πρέπει να φοριέται φορώντας πρώτα το δεξιό μανίκι. Η σωστή διαδικασία είναι επίσης η ίδια και για το παντελόνι και τη hakama, βάζοντας το δεξιό πόδι πρώτα. Η δεξιά πλευρά υποδεικνύει τη δικαιοσύνη, την ειλικρίνεια και το λόγο. (Η ηθική ευθύτητα αναφέρεται στην πραγματικότητα, σε καλούς ανθρώπους). Αντιθέτως η αριστερή πλευρά είναι συνδεδεμένη με τη διαίσθηση, την αγάπη και την ευαισθησία, αλλά ακόμη και με το σκοτάδι την ανειλικρίνεια και την υποκρισία (ένας κακός άνθρωπος συχνά λέγεται και «σκοτεινός» άνθρωπος).

Η ζώνη (obi) δένεται γύρω από την περιοχή της κοιλιάς δεξιόστροφα ή από αριστερά προς τα δεξιά. Θα πρέπει να τονιστεί ότι οι δεξιόστροφες κινήσεις χρησιμοποιούνται στα τυπικά της φυσικής μαγείας, τη στιγμή που οι ανάποδες κινήσεις (αριστερόστροφες) χρησιμοποιούνται από τη μαύρη μαγεία. Η κίνηση της περιτύλιξης της ζώνης αναμειγνύει τις ηλιακές και σεληνιακές όψεις του ατόμου. Η ζώνη επίσης υποδηλώνει το κέντρο (hara), το οποίο είναι δύο εκατοστά κάτω από τον αφαλό, εκεί όπου τοποθετείται το τσάκρα της πηγής του Αγίου Φωτός (seika tanden). Ο κόμπος της ζώνης είναι ένας αληθινός κόμπος αγάπης και συμβολίζει ένα οριζόντιο “8”,(∞), το σύμβολο του απείρου. Το σύμβολο αυτό αντιπροσωπεύει την εξέλιξη των ανθρώπων και της ανανέωσης των ενεργειών, οι οποίες κινούνται σε όλες τις κατευθύνσεις, την αέναη περιπλάνηση του ανθρώπινου Πνεύματος το οποίο ψάχνει για την αλχημική ένωση με την παγκόσμια Ψυχή. Ο κόμπος επίσης ίσταται ως παθητικός δέκτης μπροστά στη δημιουργική δραστηριότητα του Θείου.

Η Hakama είναι η παραδοσιακή ενδυμασία. Είναι το πρώτο διακριτικό σήμα να είσαι μέλος της Bushi (ιπποτικής) κατηγορίας. Μπορεί να φορεθεί από το βαθμό του shodan και μετά (μαύρη ζώνη). Την ίδια στιγμή, εκείνος που επιτρέπεται να φορά τη hakama είναι επιφορτισμένος με μεγάλες ευθύνες και καθήκοντα. Πρώτα από όλα αυτά είναι : Αγάπη, Πίστη, Θάρρος, Σεβασμός, Δικαιοσύνη, Συμπόνοια και Ειλικρίνεια. Αυτές είναι οι επτά αρετές που διακρίνουν τον αληθινό ιππότη. Στις υψηλότερες βαθμίδες από το 6ο dan και μετά, εφόσον έχει απονεμηθεί ο τίτλος του Shihan (που σημαίνει “πρόσωπο προς μίμηση”), δύναται να φοράει λευκή hakama – που συμβολίζει ότι ο συγκεκριμένος έχει αποκτήσει πλήρη ακεραιότητα. Ο κόμπος του δεσίματος της hakama έχει το σχήμα του σταυρού – σύμβολο της δραστηριότητας και της σκληρής μελέτης. Είναι η ένωση της οριζοντιότητας με την καθετότητα, του παθητικού με το ενεργητικό, του αρσενικού με το θηλυκό στοιχείο. Είναι το σύμβολο της ενοποιήσεως των αντιθέτων. Αυτός ο σταυρός κόμπος είναι μπροστά από την περιοχή της seika tanden – το τσάκρα που όπως προείπαμε είναι η πηγή του Αγίου Φωτός.

Η τελετή ή ιεροτελεστία (reigi) περιλαμβάνει όλες τις στάσεις, συμπεριφορές και χαιρετισμούς που ασκούνται στο dojo. Η τελετουργία είναι η πιο σημαντική πτυχή των μυητικών σχολείων, όπως και εκείνο της άσκησης μίας μαχητικής τέχνης. Όπως προαναφέρθηκε, το dojo είναι ο χώρος που συγκεντρώνει – συμπυκνώνει όλα εκείνα τα στοιχεία για κάποιον που ενδιαφέρεται για τον Δρόμο, αλλά αυτή η συγκέντρωση – συμπύκνωση θα ήταν άχρηστη αν δεν προστατεύονταν και χορηγούνταν από μία παραδοσιακή τελετουργία, που έχει ως στόχο να κάνει τις ηθικές αξίες να επιβιώσουν και να εφαρμοστούν. Οι τελετουργίες είναι διαφορετικές σε σχέση με το κάθε επίπεδο των εργασιών και της εκπαίδευσης του καθενός ασκούμενου και θα πρέπει να γίνονται σεβαστές και να πραγματοποιούνται με μεγάλη σχολαστικότητα.

Κάθε παραδοσιακή πολεμική τέχνη έχει τη δική της συγκεκριμένη εθιμοτυπία, αλλά υπάρχουν κάποια κοινά σημεία που είναι άξια αναφοράς : Υπόκλιση από όρθια στάση (ritsurei), ή καθιστός στα γόνατα (zarei) μέσα στο dojo, μαζί με τους συνασκούμενους και με τα όπλα του. Όταν ο ασκούμενος εισέρχεται στο dojo και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή που είναι αφιερωμένη για την εξάσκησή του, πρέπει πάντα να εισέρχεται με το δεξί του πόδι. Επιπρόσθετα, στην προηγηθείσα εξήγηση για τη σημασία της δεξιάς πλευράς, πρέπει να προστεθεί ότι η προώθηση με το δεξιό πόδι σηματοδοτεί μία εθελοντική πράξη που είναι εμπνευσμένη από τα ευγενή συναισθήματα που δίνουν έμφαση σε αρετές όπως η πίστη, το κουράγιο, η δικαιοσύνη και η ακεραιότητα.

Το να καθίσει κάποιος παραδοσιακά σε στάση seiza, πρώτα πρέπει να γονατίσει με το αριστερό γόνατο και συμβολίζει την πρόθεσή του να θυσιάσει τις ιδιότητες που σχετίζονται με τον υλικό κόσμο και να παραιτηθεί από όλες τις αρνητικές επιρροές.

Ένα άλλο κοινό σημείο σε όλα τα BUDO είναι η απόσταση, ή maai. Αυτή η λέξη αποτελείται από το MAA, το οποίο σημαίνει “χωροχρόνος” και το “AI” που σημαίνει αρμονία. Αντιπροσωπεύει το απαραίτητο ιδανικό διάστημα για να επιτύχει ο ασκούμενος την αρμονία μαζί με έναν άλλο συνασκούμενό του. Είναι το υπέρτατο μέρος, εκεί όπου οι συγκρούσεις μεταξύ τους μπορεί με ευκολία να επιλυθούν, σεβόμενοι την Θεία Τάξη.

Όσο πιο έμπειρος είναι ο ασκούμενος, τόσο μεγαλύτερη είναι και η απόσταση, επειδή ο έμπειρος μπορεί να γεφυρώσει την απόσταση με την πνευματική του αστραπή (κεραυνοβόλα αντίδραση) και είναι για αυτό το λόγο σε άμεση επαφή χωρίς συγκρούσεις που του είναι άχρηστες. Ο δυναμικός «εχθρός» – αντίπαλος, θα ακτινοβολείται από μία δίνη αγάπης και συμπόνοιας που θα τον μεταμορφώσει σε ένα καλύτερο ον, ούτως ώστε να τον βοηθήσει να αναπτυχθεί σε μία κοινωνία όπου βασίζεται στην ανοχή και τη συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων.

Μία αληθινή τελετουργία δεν μπορεί να διατηρηθεί αν δεν βασίζεται σε ένα κλίμα αμοιβαίας διάθεσης και εμπιστοσύνης. Ένα ιδανικό περιβάλλον επιτρέπει την ανάπτυξη μίας αμοιβαίας ειλικρίνειας αλλά και στην ανάπτυξη επιπλέον ενστικτωδών και αντιλήψεων (haragei), οι οποίες σχετίζονται και με άλλες μεταφυσικές σχολές. Χάρη σε αυτές τις δυνάμεις, τις προθέσεις, τα συναισθήματα, τις σκέψεις και κυρίως την ίδια την ύπαρξη του συνασκούμενου, μπορεί να γίνει κατανοητή και, τελικώς, να ολοκληρωθεί σε μία συμφωνία – η οποία είναι η αντανάκλαση της παγκόσμιας αρμονίας του σύμπαντος στη γη.

Από το http://www.tokaido.gr/2017/10/blog-post.html?m=1

Η Καταλονία ήταν πάντα διαφορετική μάτωσε στον Ισπανικό εμφύλιο, μάτωσε κατά του Φράνκο. Η πρώτη δημοκρατική βασιλεία σεβάστηκε την αυτονομία της. Η δημοκρατία της Ευρωπαϊκής Ένωσης επικαλούμενη «εθνική επιταγή» το 2010 πετσόκοψε τα προνόμια της. Ζήτησαν δημοψήφισμα. Τους το απαγόρεψαν.  Κυριακή 12 το μεσημέρι διαβάζω για χρήση πλαστικών σφαιρών 40 τραυματίες. Μπορούσαν να κάνουν αγωγή σε ευρωπαϊκά δικαστήρια και να διεκδικήσουν το δίκιο τους ισχυρίζονται αμήχανα και κυνικά ευρωπαίοι εταίροι.  Ποιος εναντίον ποιου; Πολίτες και κοινότητες εναντίον ενός κράτους και του πανίσχυρου  μηχανισμού του που δηλωμένα θέλει να τους συντρίψει; Στο όνομα μιας ειρήνης και ενός (νομικού) πολιτισμού,  με optimum την ηθική δικαίωση μετα από μερικές δεκαετίες; Όταν θα βγάλει ο ήλιος κέρατα όπως λέει και ο λαός.

Ο Φράνκο, ο Χίτλερ και τα άλλα παιδιά μοιάζει σαν να μην ηττήθηκαν ποτέ. Οι βλέψεις τους άλλαξαν μορφή – αναδομήθηκαν- και εμπλουτισμένες με την υποστήριξη δαιδαλωδών δικτύων αποφάσεων δικολάβων, αχανούς γραφειοκρατίας και των απαραίτητων οικονομολόγων, δικτύων μέσα στα οποία έχουν χαθεί κόμματα και ιδεολογίες,   είναι παρούσες ακμαίες και δυνατές.

Και ατενίζουν το μέλλον!

 

catalana

Catalunya