Οκτώβριος 2012


Τι είχαμε, τι χάσαμε και τι μας μένει ακόμα!!!

του Νάνου Βαλαωρίτη

Χάσαμε τ’ αυτοκίνητα, τα κινητά μας, τα ακίνητά μας, τα επιδόματα του Πάσχα και των Χριστουγέννων. Χάσαμε τον ύπνο μας τη δουλειά μας, το μαγαζάκι, το καφενείο, την επιχείρηση, ρούχων, παπουτσιών, την ιστορία μας, το 1821, τη Σμύρνη, τη Μικρά Ασία. Χάσαμε τα καπέλα μας, την αξιοπρέπειά μας, την μπέσα μας (Μπέσαμε μούτσος…), τις πνευματικές μας αξίες, τις αξίες στο Χρηματιστήριο, τις καρέκλες μας εποχής, στο Δημοπρατήριο, τις ντουλάπες, τους καθρέφτες.

Χάσαμε τη βυζαντινή μας ταυτότητα, ως γνήσιοι Έλληνες απόγονοι εκείνων των άλλων Ελλήνων που θαυματούργησαν χωρίς δάνεια, χωρίς θέσεις στο δημόσιο, αργομισθίες στα Δέκο, στη Λυρική σκηνή, στη Δημόσια Τηλεόραση. Χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια μας, τα βρακιά μας τα εισοδήματα απ’ τους τεράστιους φόρους, τα ξενοδοχεία μας, τα πλοία τα εμπορικά, τα πλοία της γραμμής, τη φήμη μας στο εξωτερικό, τους φίλους μας, που μας άφησαν χωρίς να το αντιληφθούμε… μια νύχτα βροχερή, συννεφιασμένη.

Τι μας έμεινε;

 

Ο Ήλιος ο Πρώτος, ο Δεύτερος, ο Τρίτος, ο Δήμιος μιας Πράσινης σκέψης, ο Ηλιάτορας, ο νοητός, ο αυτονόητος, μας έμειναν τα νησιά με τα καφετιά τους βράχια, που ήταν ωραία κάποτε, τα νησιά, εδώ που τα γυρεύαμε, που ψάχναμε να τα βρούμε, η θάλασσα με τα γαλάζια κύματα, με τα καράβια, τα φέρι μποτ, τα ιστιοφόρα. Μας έμεινε το φεγγάρι, αφερέγγυο και αυτό, μας έμειναν τα βουνά, τα φαράγγια, οι λίμνες, τα δάση αν δεν είχαν καεί ακόμα, οι ακρογιαλιές, οι αμμουδιές για μπάνιο, το χαρτί και το στυλό να γράφουμε τα ποίηματά μας και να τα πετάμε στο κάλαθο των αχρήστων, ποιος θα πληρώνει το χαρτί και το μελάνι, να τα δημοσιέψει.

Μας έμειναν τα ωραία κορίτσια με τα μακριά μαλλιά, και τα νέα παλικάρια, με τ’ αξούριστα γένια, άνεργοι οι περισσότεροι, μας έμειναν οι επιγραφές στις πόρτες, Ανοιχτό, Κλειστό, Σύρατε, Σπρώξτε, οι παράξενες φήμες, οι φακές, τα μακαρόνια, τα καλαμαράκια, τα σουβλάκια, τα κρασιά, για να ξεχάσουμε αυτά που χάσαμε, τις φιλενάδες μας στις ξένες χώρες, τις σπουδές μας στο εξωτερικό, και τα ηχηρά παρόμοια. Μας έμεινε ο Όμηρος, αν έχουμε καιρό να τον διαβάσουμε, ο Καβάφης, ο Εμπειρίκος, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Καρυωτάκης, ο Καββαδίας, σας έμεινα κι εγώ, αν κάνετε έναν κόπο να με διαβάσετε.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Από το http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2012/10/29/%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CF%87%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B9-%CF%87%CE%AC%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CE%B1%CE%BA/#more-57447

Ο ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ ΣΤΟΝ 21o ΑΙΩΝΑ

Mε αφορμή τη συμπλήρωση φέτος 100 χρόνων από την εμφάνιση της Διδασκαλίας του Γκουρτζίεφ στη Δύση, το Κέντρο Γκουρτζίεφ διοργανώνει στην Αθήνα το Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012 (και στις 10 Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη) μία εκδήλωση ανοιχτή στο κοινό, που θα περιλαμβάνει:

• Προβολή της ταινίας Οι Αναζητητές της Αλήθειας (2008), μια καταγραφή της ζωής του Γκουρτζίεφ και της ανάπτυξης της διδασκαλίας του, από τα πρώτα χρόνια της αναζήτησής του σε απρόσιτες περιοχές της Ασίας, μέχρι το θάνατό του στο Παρίσι, στις 29 Οκτωβρίου 1949.

• Ομιλία του Στέφανου Ελμάζη, διευθυντή του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ και των εκδόσεων Αρχέτυπο, με θέμα: «Μια Εισαγωγή στη Διδασκαλία του Γκουρτζίεφ: Πώς να ζήσω αληθινά τη ζωή μου

Πολυχώρος Πολιτισμού Διέλευσις, Λέσβου 15 & Πόρου, Κυψέλη, τηλ. 210 8613739

Ακολουθεί το Σάββατο 10 Νοεμβρίου, στις 8 μ.μ., η Θεσσαλονίκη (Ξενοδοχείο Mediterranean Palace, Αίθουσα Απόλλων, Σαλαμίνος 3 & Καρατάσου στο Λιμάνι, τηλ. 2310 552554)

Για πληροφορίες: Κέντρο Γκουρτζίεφ
www.gurdjieff-center.gr
τηλ. 6980971350

Από την περασμένη Παρασκευή προβάλλεται στη Γαλλία το ντοκιμαντέρ της Ana Dumitrescu με τίτλο Khaos, les Visages Humains de la Crise Grecque-Χάος, Το Πρόσωπο των Ανθρώπων της Ελληνικής Κρίσης. Γυρίστηκε με την συνεργασία του ανθρωπολόγου και ιστορικού Παναγιώτη Γρηγορίου που αυτοχαρακτηρίζεται ιστορικός και μπλόγκερ του οικονομικού πολέμου. Μια ταινία που δεν είδατε στις ειδήσεις των 8.

Για την ταινία:  http://khaoslefilm.wordpress.com/

το διαφημιστικό της: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=omD3OVnS84A&gl=GR

Παρουσίαση από το κρατικό κανάλι: http://www.tv5.org/cms/chaine-francophone/info/Les-dossiers-de-la-redaction/grece-elections-legislatives-mai-2012/p-23141-Khaos-les-visages-humains-de-la-crise-grecque.htm

του Τάκη Καραγιάνη Από το Protagon.gr

Επί 1605 πρωινά, από την πρώτη Δημοτικού μέχρι την στιγμή που θα τελειώσει το Γυμνάσιο, ένας Έλληνας μαθητής μετέχει στην πρωινή προσευχή με εκατοντάδες βλέμματα και πολλά ντεσιμπέλ από γέλια και ψιθύρους να τον έχουν ως αποδέκτη. Κι αν αυτό για κάποιους είναι θεμιτό και απαραίτητο και για άλλους ανελεύθερο και προσβλητικό, μέσα στις αίθουσες τα πράγματα είναι χειρότερα. Μπείτε στον κόπο και δείτε το ΦΕΚ 2129 της 14ης Οκτωβρίου του 2008. Θα παρατηρήσετε πως στα Γυμνάσια οι μαθητές διδάσκονται δύο ώρες την εβδομάδα Θρησκευτικά. Όσες δηλαδή Αρχαία (μετάφραση) και Νεοελληνική Λογοτεχνία. Λιγότερες από Μαθηματικά, αλλά περισσότερες από Φυσική και Χημεία. Αυτές, μάλιστα, απουσιάζουν από την πρώτη τάξη.

Τα παιδιά φεύγουν από το Γυμνάσιο έχοντας κάνει τριπλάσιες ώρες Θρησκευτικά από όσο Χημεία και μιάμιση φορά παραπάνω από Φυσική. Το περιβάλλον και τα φαινόμενά του, οι ουσίες και οι δυνάμεις που ασκούνται στο σύμπαν -από όλα και προς όλα τα αντικείμενα- αξιολογούνται λιγότερο σημαντικά από ό,τι η ζωή των Αποστόλων και οι παραβολές του Κυρίου. Προφανώς, η Πληροφορική παραμένει κάτι ξένο στη ζωή μας και συνεχίζει να θεωρείται, στο 2012, απαραίτητη  «κατά το ήμισυ» σε σχέση με το συγκεκριμένο μάθημα (σελ. 5). Πάμε να μιλήσουμε ακόμη πιο απλά.

Μέσα στο χρόνο, ένας μαθητής της Β’ Γυμνασίου θα κάνει 20 ώρες Χημεία, το ελάχιστο όριο για να θεωρηθεί έγκυρη η χρονιά. Από την στιγμή που υπάρχουν τρία τρίμηνα και σε καθένα από αυτά θα πρέπει να χωρέσει τουλάχιστον ένα ωριαίο διαγώνισμα, οι διαθέσιμες ώρες γίνονται 17 και από αυτές πρέπει να αναλωθούν, τουλάχιστον, έξι για εργαστηριακή εξάσκηση. Το σύνολο 11. Ας μην είμαστε καχύποπτοι και ας υποθέσουμε πως το βήμα για την παρέλαση δεν κόβει καμία ώρα κανενός μαθήματος, πως απεργίες δεν γίνονται και πως οι καθηγητές είναι τόσο ευσυνείδητοι που το όποιο κενό δημιουργηθεί λόγω κάποιας πιθανής απουσίας τους θα το αναπληρώσουν. Μία ώρα αφιερώνεται για να εξηγηθεί η ύλη των εξετάσεων και το ύφος των θεμάτων. Συνολικά 10 ώρες, σχεδόν όσες περνά ο πατέρας και η μητέρα του στη δουλειά κάθε ημέρα. Κι όλα αυτά, χωρίς εκδρομές και χωρίς κακοκαιρίες, αφού δεν κλείνουν ποτέ τα σχολεία με τις χιονοπτώσεις στην Ελλάδα και χωρίς άλλα απρόοπτα.

Τα παιδιά απορρίπτουν την επιστήμη και τρομάζουν στις πρώτες τους επαφές με την έρευνα. Κι όμως, αυτή δεν είναι δική τους επιλογή. Δεν είναι κοπάνα για καφέ, δεν είναι απουσία για μπάλα στο προαύλιο, αλλά πρόκειται για διατάξεις και αποφάσεις με σφραγίδες και υπογραφές υπουργών και διευθυντών. Το 2005, η Ελλάδα ήταν 3η στον κόσμο ως προς το σφιχτό εναγκαλισμό του κράτους και της θρησκείας, πίσω από Τουρκμενιστάν και Ιράν. Αν ψάξετε πού είναι η Ζιμπάμπουε, θα την βρείτε στην 50η θέση, την Τουρκία στην 44η, την Αυστραλία στην 77η κ.ο.κ. Αυτό εξηγεί –σε κάποιο βαθμό- και τον σκοταδισμό των νέων, τις επιλογές τους στη ζωή και τον τρόπο συμπεριφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Όσο ένα παιδί 13-16 ετών δεν μαθαίνει να αμφισβητεί και να ερευνά, αλλά αντίθετα διαβάζει σε σελίδες βιβλίων πως πρέπει να ακούει και να δέχεται άκριτα ότι προστάζει το δόγμα, τότε μην περιμένετε πολλά για το μέλλον.

Απαραίτητα είναι όλα∙ και τα Θρησκευτικά και τα Καλλιτεχνικά και τα Μαθηματικά. Η αναλογία είναι, όμως, αυτή που φέρνει τη σωστή χημεία. Όπως το μάθημα. Όπως στην καθολική Ιταλία (μισές ώρες από όσο μουσική και μηχανοκίνητος αθλητισμός), όπως στην Πορτογαλία (στο 1/3, σελ. 71-72) και όπως σε πολλές άλλες χώρες. Είναι περιττό να σας δώσω κι άλλα στοιχεία, δεν είναι στατιστικό το θέμα. Αφορά την κατεύθυνση προς την οποία έχουμε αποφασίσει να δείξουμε με το δάχτυλο στα νέα παιδιά. Και όσο το χέρι τεντώνεται προς τα εξώφυλλα με τα φωτοστέφανα, τόσο θα εναποθέτουμε τις ελπίδες για την παιδεία μας σε κάποια ανώτερη δύναμη.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=18919

 

Υ.Γ. Μετά την Δαρβινική θεωρία καταργούν και την Γαλλική Επανάσταση θέτοντας την εκτός ύλης.  Ραντεβού στον Μεσαίωνα!

Με το Βραβείο Γαλλικής Γλώσσας τιμήθηκε σήμερα ο Βασίλης Αλεξάκης, ο »πιο Γάλλος από τους Έλληνες συγγραφείς», όπως τον αποκαλεί το Γαλλικό Πρακτορείο.


Το βραβείο αυτό που δημιουργήθηκε το 1986 αφορά το έργο λογοτεχνών, καλλιτεχνών και επιστημόνων που συνέβαλαν, με το ιδιαίτερο ύφος των έργων τους ή με τις ενέργειες τους, στο να αναδείξουν την ποιότητα και την ομορφιά της γαλλικής γλώσσας.

Το βραβείο που συνοδεύεται από χρηματικό ποσό 10.000 ευρώ, θα απονεμηθεί επισήμως στις 9 Νοεμβρίου, με την ευκαιρία της ΄Έκθεσης Βιβλίου της Μπριβ. Να σημειωθεί ότι η επιτροπή που αποφασίζει για την απονομή του Βραβείου της Γαλλικής Γλώσσας αποτελείται από μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας, της Ακαδημίας Γκονκούρ, συγγραφείς και δημοσιογράφους.

Ο Βασίλης Αλεξάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το Δεκέμβριο του 1943 και πήγε στη Γαλλία σε ηλικία 17 ετών, χωρίς να γνωρίζει γαλλικά. Εργάστηκε ως σκιτσογράφος και κατόπιν ως δημοσιογράφος. Έχει γράψει πολλά βιβλία, τόσο στα γαλλικά, όσο και στα ελληνικά. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2007, ο Βασίλης Αλεξάκης τιμήθηκε το 2007 από τη Γαλλική Ακαδημίας με το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος.

        Έργα που έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα

  • Μη με λες Φωφώ, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Τα κορίτσια του Σίτυ Μπουμ-Μπουμ, εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
  • Μήπως πρέπει να κλείσουμε τα σιντριβάνια όταν βρέχει;, εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
  • Τάλγκο, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Παρίσι – Αθήνα, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Πριν, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Η μητρική γλώσσα, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Ο μπαμπάς, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Η σκιά του Λεωνίδα, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Γδύσου, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Η καρδιά της Μαργαρίτας, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Η τελευταία νύχτα του αιώνα, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Το μυστικό του κίτρινου τάπητα, εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
  • Έλεγχος ταυτότητας, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Οι ξένες λέξεις, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Εγώ δεν, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Greek around the world, εκδόσεις ΑΠΟΨΗ
  • Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • Το κεφάλι της γάτας, εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
  • μ.Χ., εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ

29. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι υποτιμούμε τον αριθμό των βλακών ανάμεσα μας , αφού το κρίσιμο ποσοστό που όλοι γνωρίζουμε ότι υφίσταται σε κάθε τυχαία πληθυσμιακή ομάδα παραμένει ως σήμερα απροσδιόριστο. Σύμφωνα με την καμπύλη του Gauss η οποία χρησιμοποιείται για την ανίχνευση διάφορων χαρακτηριστικών ενός πληθυσμού , έχουμε το λιγότερο ένα ποσοστό 25% βλακών , 25% έξυπνων και 50% μέσης νοημοσύνης. Ο ένας στους τέσσερις είναι βλάκας…

34. Ένας ικανοποιητικός (και συνάμα πολύ γενικός) ορισμός για την ευφυία διατυπώθηκε από τον Μπερξόν και είναι ότι ευφυία θεωρείται η «ισορροπία ενστίκτων , συναισθημάτων και νόησης». Αντίθετα , η ανισσοροπία των ανωτέρω ιδιοτήτων ορίζει την βλακεία.

36. Οι έξυπνοι άνθρωποι είναι αισθαντικοί , έχουν μία αδιόρατη θλίψη πάνω τους. Το αντίθετο ισχύει με τον ηλίθιο , που είναι λίγο αδιάβροχος σε αυτά , αφού όσα λιγότερα εννοεί τόσα λιγότερα νοιώθει. Είναι όπως λέμε «χοντρόπετσος» δεν «συν- αισθάνεται». Συνήθως αντιλαμβάνεται και θαυμάζει ποσότητες , απτά μεγέθη , χειροπιαστά : ώρες δουλειάς και όχι αποτέλεσμα , μεγάλη ορχήστρα και όχι άκουσμα , πολλά λεφτά , μεγάλο σπίτι , πολύ φαϊ , μεγάλα βυζιά.

40. Οι εκτιμήσεις για την προσφορά των ηλίθιων είναι αντικρουόμενες. Μία λέει ότι «η ταχύτητα μιας νηοπομπής είναι η ταχύτητα του πιο αργού πλοίου» και μία άλλη ότι «κάποιοι έπρεπε να κάνουν τις σκατοδουλειές είτε είναι στην φάμπρικα είτε στην πολυεθνική».

41. Ο έξυπνος την πατάει κατ’ εξαίρεση και όχι κατ’ εξακολούθηση. Διαπράττει την ανοησία σχεδόν εις γνώση του , υποκύπτοντας στο ξύπνημα κάποιου βαθύτερου ενστίκτου , μιας έντονης παρόρμησης που καπελώνει το μυαλό και το εκτροχιάζει. Αν ο ευφυής είναι όντως ευφυής έχει την σύνεση να μην την ξαναπατήσει , τουλάχιστον στο ίδιο θέμα και με τον ίδιο τρόπο.

47. Ένας ηλίθιος άνδρας , όσο εμφανίσιμος και να είναι , απογοητεύει το θηλυκό, δεν του εμπνέει την αναγκαία αίσθηση σιγουριάς. Εκτός και αν τη χαζομάρα του αντισταθμίζει η οικονομική ή κοινωνική του θέση , οπότε το παλικάρι είναι λαχείο. Αντιθέτως μία νεαρή και όμορφη χαζοβιόλα είναι σταθερή αντρική φαντασίωση. Γενικώς , στα ερωτικά οι άντρες ψάχνουν τα μικρά , οι γυναίκες τα μεγάλα και η αποκολοκύνθωση καλά κρατεί. Η διαφορά είναι ότι ο ηλίθιος όταν καυλ…σει νομίζει ότι ερωτεύτηκε και η χαζή πιστεύει ότι όσοι θέλουν να την πη…ξουν θέλουν να την παντρευτούν.

50. Το πτυχίο δεν είναι πιστοποιητικό ευφυίας. Αν το μυαλό κάποιου φτάνει για να πάρει δίπλωμα οδήγησης , κατά πάσα πιθανότητα φτάνει και για πάρει ένα δίπλωμα σπουδών. Τα νοητικά απαιτούμενα είναι περίπου ισοδύναμα. Άπαξ και μπορεί να απομνημονεύσει το ΚΟΚ και τα σήματα , το μόνο που χρειάζεται για το «χαρτί» είναι να στρώσει τον κώλο του κάτω , να μουλαρώσει δεόντως και αμέτι μουχαμέτι , έστω και «νύχτα» , θα το πάρει το στραβόχαρτο.

51. Όπως υποστηρίζει μία ομάδα ερευνητών που μελέτησε το θέμα σε μεγάλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ , εντόπισε το ίδιο ακριβώς ποσοστό «χοντροκέφαλων» ανάμεσα στις καθαρίστριες , τους διοικητικούς υπαλλήλους , τους φοιτητές και τους καθηγητές (C.M. Cipolla). Προφανώς , αν η έρευνα στρεφόταν και προς τους ίδιους τους ερευνητές θα ανακάλυπταν και το δικό τους ποσοστό μπούφων.

52. Για ορισμένα «ελεύθερα πνεύματα» είναι προτιμότερο να ανοίξουν μπαράκι σε κάποιο νησί παρά να κλειστούν με κουστουμιά , τσάντα και γυαλί απ’ το πρωί ως το βράδι στην πολυεθνική.

57. Όταν ο Μαρξ έγραφε ότι οι μεγάλες περιουσίες κάθε 100 χρόνια αλλάζουν χέρια , ίσως , εκτός των άλλων , να είχε κατά νου και την βλακεία.

59. Το έχουν γράψει ο Κανέτι και παλιότερα ο Λεμπόν : «Οι άνθρωποι που ανήκουν σε μάζες τείνουν προς τη διανοητική τους εξίσωση»

60. Ο νεοδιορισμένος δημόσιος υπάλληλος πιθανόν να είναι έξυπνος και με διάθεση προσφοράς , όμως αφομοιώνεται τάχιστα από το ηλίθιο γραφειοκρατικό περιβάλλον και μετά το πρώτο διάστημα συμπεριφέρεται ακριβώς όπως οι παλιές καραβάνες.

63. Οι πρώτοι που θα τρέξουν να ενταχθούν σε σωματεία , συλλόγους , οργανώσεις , κυκλώματα είναι οι βλάκες και οι ατάλαντοι. Οι έξυπνοι και ταλαντούχοι τα βγάζουν πέρα μόνοι τους, δεν θέλουν κεχαγιά στο κεφάλι τους. Και επειδή , όπως λένε οι Γάλλοι , «οι βλάκες κινούνται μαζί» , πολύ γρήγορα ορδές βλακών πνίγουν ελπιδοφόρες συσπειρώσεις και κινήματα και η ανθρώπινη ανάγκη για συλλογικότητα νεκρώνεται.

67. Οι απλοί άνθρωποι πρέπει να αμφιβάλουν για την γελοία κάστα των διανοούμενων που , ενώ θεωρούν ότι ζουν σε ένα πνευματικά ανώτερο σύμπαν , μας εκπλήσσουν κάθε τόσο με τις αρλούμπες που εκτοξεύουν. Ο λόγος είναι ότι , εκτός του ποσοστού ηλιθίων που αναλογεί στη συντεχνία τους , οι πριμαντόνες της διανόησης στην πλειονότητα τους έχουν αποκοπεί από την κοινωνία , περιφρονούν τον απλό λαό και αγνοούν ότι υπάρχουν και άλλες μορφές ζωής και ρεύματα πολιτισμού που διαμορφώνονται ερήμην τους.

69. Ο μικρονοϊκός που αισθάνεται ανήμπορος να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες και τα «θέλω» του , στρέφεται κατά των άλλων. Αν από ιδιοσυγκρασία είναι άτολμος και εσωστρεφής θα γίνει μνησίκακος , σαν σκορπιός κάτω από την πέτρα που περιμένει να βάλλεις το χέρι σου. Αν είναι δυναμικός και εξωστρεφής θα γίνει αριβίστας , κάθαρμα έτοιμο για όλα προκειμένου να αναπληρώσει την ανημποριά του.

70. Η παρατήρηση του Λεμπέση έχει προηγηθεί : «Η ανηθικότητα είναι αποκλειστικό προνόμιο των βλακών»

71. Ο Θουκυδίδης έγραψε : «Η ανθρώπινη φύση μισεί καθετί που υπερέχει». Ο Κίρκεγκορ έγραψε : «ο φθόνος είναι συντετριμμένος θαυμασμός».

76. Όσοι ανησυχούν για τους νέους ανθρώπους , είναι απλώς χοντροκέφαλοι. Ο νέος που προσαρμόζεται πρόθυμα στην κρατούσα λογική δεν είναι καλό σημάδι. Το ανησυχητικό δεν είναι οι «συγκρούσεις» αλλά η απουσία τους.

77. Ο βλάκας δεν χωράει στην πραγματικότητα. Δεν μπορεί να δώσει ούτε να δεχτεί εξηγήσεις για το πεπερασμένο της ύπαρξης και συνήθως αγκιστρώνεται σε κάτι που υπερβαίνει την εγκόσμια τάξη. Σε κάποιο θεό , σε μια ανώτερη δύναμη ή στο σύμπαν που συνωμοτεί για χάρη του. Η ευπιστία του ηλίθιου είναι παροιμιώδης : γοητεύεται , αναπαράγει ή εφευρίσκει ο ίδιος θρησκευτικά θαύματα , οράματα , εξωγήινα όντα , μετεμψυχώσεις , μεταλλαγμένους , λείψανα αγίων , τσαγιέρες που περιστρέφονται στο Διάστημα , προϊστορικούς γίγαντες , νεράιδες , λυκάνθρωπους , ψυχές που βουρλίζονται γύρω μας.

82. Η καλλιέργεια (κουλτούρα) δεν είναι συσσώρευση γνώσης , αλλά το απόσταγμα της ή όπως το έθεσε ο Μαρλό , «είναι αυτό που μένει όταν ξεχάσεις όσα έμαθες»

83,84. Ο κοινός νους υπάρχει. Η κοινή γνώμη από την άλλη , όχι.

86. Περισσότερες δυνατότητες ανθρωπογνωσίας έχει ο θυρωρός της πολυκατοικίας παρά ο νομπελίστας.

…Η βλακεία είναι απρόβλεπτη. ‘Εχει τόση ποικιλία εκδηλώσεων, όσοι και οι βλάκες που ο καθένας ξεχωριστά είναι μια αστείρευτη πηγή εμπνεύσεων.

…Δεν είναι σπάνιο το ενσταντανέ του Μπούλη να ποζάρει με την τήβεννο του Χάρβαρντ και το πτυχίο ρολό στα χέρια του να μην ξέρει που να το βάλει.

…Η ομαδική τύφλωση είναι δεδομένη. ‘Ενας χαρισματικός ομιλητής, προβάλλοντας τα δικά του συναισθήματα, μπορεί να μεταδώσει στο πλήθος ενθουσιασμό, οργή, λύπη, με τον ίδιο τρόπο που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο το γέλιο, η δυσθυμία ή το χασμουρητό… Γι’ αυτό θα πρέπει να είναι κανείς εξαιρετικά επιφυλλακτικός με τις ομαδικές μαρτυρίες για κάποιο γεγονός. ‘Οσο πιο μεγάλος ο αριθμός των ομοφωνούντων τόσο μικρότερο καλάθι να κρατάς…

…Λένε πως “εκεί που σταματάει η λογική αρχίζει ο στρατός”, κάτι που κάλλιστα ισχύει και για άλλα μεγάλα συστήματα, εκκλησιαστικά, κομματικά, γραφειοκρατικά, ακαδημαϊκά….

…Το θέαμα των κομματικών ομάδων στο κοινοβούλιο είναι οικτρό: οι εντυπωσιοθηρικές αγορεύσεις, τα μεγάλα λόγια, οι εξυπνακισμοί, οι λoιδωρίες και οι θεαματικές αντιπαραθέσεις είναι παράσταση άνευ νοήματος…

…”όσοι δεν σκέπτονται συσκέπτονται” λένε οι λαϊκοί. Το σίγουρο είναι ότι καμία νέα ιδέα δεν γεννήθηκε σε επιτροπή, ενώ πολλές καλές θάφτηκαν εκεί…

…Αν το καταφύγιο του ανθρώπου είναι η κοινωνία, του βλάκα είναι η ομάδα, η συσπείρωση με άλλους βλάκες…

…Ο γελοίος είναι άλλου είδους ταραχή. Είναι βλάκας με έπαρση. Η μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτόν του τον χαντακώνει και γίνεται φαιδρός, γραφικός, καβαλημένος, δήθεν, ψώνιο….

…Η εξουσία είναι το αφροδισιακό της γελοιότητας. Μια καλή αμερικάνικη κουβέντα λέει πως όποιον θέλει να κυβερνήσει πρέπει πρώτα να τον δει ψυχίατρος…

…Η αλήθεια είναι ότι όποιος ανέβει στη σκηνή πρέπει να υποδυθεί, αλλιώς το κοινό θα του γυρίσει την πλάτη: Άλλος παίζει φυσαρμόνικα, άλλος χορεύει καταδεκτικά “τοπικούς χορούς”, άλλος κουβαλάει τη θαυματουργή εικόνα στην περιφορά, άλλος φωτογραφίζεται καμαρωτός με τη σκούπα στο χέρι και “κάθε βλάκας έχει ένα σχέδιο για να σώσει τη χώρα”…

…Μια μασκαράτα γελοίων είναι οι κοσμικοί… Οι κοσμικοί διάλεξαν από μόνοι τους το φουαγιέ, εκεί όπου δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά θα τους δουν όλλοι…

…Αν γυρίσουμε το μέσα έξω του παλιανθρώπου, κατά πάσα πιθανότητα, θα βρούμε κρυμμένο έναν άξεστο ηλίθιο…

…Ο πιο πονηρός βλάκας είνα ο σοβαρός. Το υστερικά τυπικό και λιγόλογο ανθρωπάκι που οχυρώνεται καχύποπτο προς όλους πίσω από ένα προσωπείο σοβαρότητας…. ‘Ενας τέτοιος έφτασε να γίνει και πρωθυπουργός… …Αλησμόνητη είναι η σκηνή του εν λόγω όταν μετά τους σεισμούς του 1999 πήγε με τις κάμερες να επισκεφθεί τους καταυλισμούς των σεισμοπλήκτων. Κοίταξε ξινά τα παιδάκια που πλατσούριζαν ξυπόλητα στις λάσπες ανάμεσα στα κοντέϊνερ και, κάνοντας προσπάθεια να φερθεί ανθρώπινα, τα ρώτησε: Πού είναι πιο καλά, εδώ ή στο σπίτι;”…

…Μια μικρή δόση παραλογισμού είναι απαραίτητη για την κοινωνική ισορροπία. Είναι η λίπανση που διευκολύνει τα γρανάζια, όπως οι νόμοι της οικονομίας λειτουργούν καλλίτερα με ένα μικρό ποσοστό παραοικονομίας. Το είπε και ο υπεράνω υποψίας πρόεδρος Λίνκολν: “Οι σοβαρές αρχές μπορούν και πρέπει να είναι εύκαμπτες”.

…το λειψό μυαλό “πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει;” Δεν μπορεί να δώσει ούτε να δεχτεί εξηγήσεις για το πεπερασμένο της ύπαρξης και συνήθως αγκιστρώνεται σε κάτι που υπερβαίνει την εγκόσμια τάξη, σε κάποιο Θεό, σε μια ανώτερη δύναμη ή στο σύμπαν που συνωμοτεί για χάρη του. Η ευπιστία του κουφιοκεφαλάκη είναι παροιμιώδης: Γοητεύεται, αναπαράγει και εφευρίσκει ο ίδιος θρησκευτικά θαύματα, οράματα, εξωγήινα όντα, μετεμψυχώσεις, μεταλλαγμένους, λείψανα αγίων, τσαγιέρες που περιστρέφονται στο Διάστημα, προϊστορικούς γίγαντες, νεράϊδες, λυκανθρώπους, ψυχές που βουρλίζονται γύρω μας. Και βέβαια είναι πρώτος πελάτης για κάθε είδους τσαρλατάνους και απατεώνες που ρίχνουν τα χαρτιά, βλέπουν το φλιτζάνι, διαβάζουν τα άστρα, κάνουν μαγιολίκια, λένε τη μοίρα (μέλλον), ρυθμίζουν τα φενγκ σούι, δίνουν θετική ενέργεια, διαβάζουν ευχές και μυστικά βιβλία, αλλά στην πργαματικότητα διαβάζουν τη φάτσα του ηλίθιου που έχουν απέναντί τους.

…ο καλλιεργημμένος δεν περιορίστηκε στην ύλη των όποιων σπουδών του και στα χρηστικά για να κερδίσει χρήματα ή κοινωνικό κύρος, αλλά έκανε το μεγάλο ποιοτικό άλμα: ξέφυγε από το αναγκαίο. Με πάθος. μελέτη και αγάπη “ψάχτηκε” εντός του και γύρω του και απόκτησε ευρύτερη παιδεία και “δική του” πρωτογενή σκέψη, ώστε να βλέπει κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, να εντοπίζει τα βαθύτερα αίτια

 

Απο το http://bikiropoulos.blogspot.gr/2012/10/blog-post_1489.html

Η οργή των απλήρωτων απέναντι στο διαλυμένο κράτος, που με το ένα χέρι ζητιανεύει τη δόση για να συγκολλήσει τα κομμάτια του και με το άλλο χτυπά όποιον αντιστέκεται στην πρώην και νυν διαφθορά του. Η αναπάντητη οργή σαν προάγγελος κατάρρευσης του ραγισμένου κοινωνικού ιστού.
Το θλιβερό φινάλε των μικρών και μεγάλων ηγετών, που πρωταγωνίστησαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην πολυετή πολιτική και οικονομική ασυδοσία σε βάρος της χώρας. Οι μέλαινες κι αραχνιασμένες λίστες που καταλαμβάνουν τη θέση της κοινωνικής συνοχής.

 

Η αποτυχία διαχείρισης του δυσαναπλήρωτου χαμένου χρόνου της χώρας και μέσα από την καθυστέρηση της πολιτικής, οικονομικής και διοικητικής κάθαρσης, η προοδευτική μετατροπή του παρόντος σε μια μαύρη τρύπα που παγιδεύει την ζωή και το μέλλον των πολιτών.
Η εμμονική αυταπάτη ως ένα είδος πνευματικού αυνανισμού κατά το οποίο ο πολίτης πασχίζει να ισορροπήσει πάνω στη διαταραγμένη καθημερινότητά του, ηδονιζόμενος με εικονικές σκέψεις και εκτιμήσεις για αυτούς που τον εξουσιάζουν, αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό. Αποφεύγοντας συστηματικά την επαφή με την πραγματικότητα και την άντληση της ηδονής από την συνειδητοποίηση της αλήθειας, για όλους και για όλα.
Η σημειολογία της εβδομάδας που πέρασε φάνηκε σαν να συμπυκνώνει τη σημειολογία της φυσικής κοινωνικής εξέλιξης των τελευταίων δεκαετιών και ίσως η σημειολογία της εβδομάδας που μπαίνει να μας πάει ακόμα βαθύτερα στην εικόνα του χαρακτήρα μας.

Όπως εκείνην που σκιαγραφούσε ο ακαδημαϊκός Δημήτρης Καμπούρογλου για τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, γράφοντας στην «Ιστορία των Αθηναίων»: «φιλύποπτοι, φιλοχρήματοι, μικρορραδιούργοι, κουτοπόνηροι, δεισιδαίμονες, προληπτικοί, φανατικοί, εκδικητικοί, δύσπιστοι, βωμολόχοι », «φύσει φιλοκερδείς και κρυψίνοι», «φθονεροί δια την ευτυχίαν και ανύψωσιν των άλλων και συγχρόνως ψυχροί δια τα παθήματα του πλησίον», για την «ανάγκη αυθέντη» και την τάση του «ανέχεσθαι άρχοντα βλακωδέστερον του εκλέγοντος αυτόν – αρκεί να ομιλή ολίγα, να έχη περιουσίαν, ήθος αρχοντικόν και ιδίως ανάστημα, να μειδιά ελαφρώς και προστατευτικώς, να βαδίζει σοβαρώς και να μην αναπτύσση ιδέας, πράγμα εύκολον αφού δεν έχη», αλλά και για «το θεωρείν τους ανθρώπους των γραμμάτων ως όντα κατωτέρας φύσεως». Μήπως σήμανε και ή ώρα να αλλάξουμε κάποιες νοοτροπίες;

Δ. Τρικεριώτης
Απο το http://gnathion.blogspot.gr/2012/10/blog-post_6.html#more

Επόμενη σελίδα: »