Σεπτεμβρίου 2017


Οδός Δελφών του Γιώργου Σαράτση

Μα δεν ήταν ύπνος αυτός. Ήταν μια κακή νάρκη, ένα λάφιασμα.
Μ. Καραγάτσης, Η μεγάλη χίμαιρα

Νέφη βαριά ―
Βρέχει μια μπόρα σύντομη
Τη μέρα κλείνεται η ζωή σε τέσσερις τοίχους
κι η μοναξιά θυμίζει φθινόπωρο
γενέθλιος εποχή των Ελλήνων

Βγαίνω
μήπως χωρέσω κάπου αλλού ―
Μέσα μου το απροσδιόριστο
μιας άλογης πίστης

Θυμάμαι τον ήλιο να δύει
πίσω απ’ τις φυλλωσιές
ή λίγο αργότερα βόλτα με δανεικό ποδήλατο
στους δρόμους

[ίσως καρδιά σημαίνει απώλεια
σημαίνει και απουσία]

 

Rue Delphon

Mais il ne dormait pas. C’était une mauvaise mine, un coup de fouet.
M. Karagatsis, La grande chimère

Nuageux lourd ―
Il pleut un peu
Le jour est la vie sur quatre murs
et la solitude ressemble à l’automne
anniversaire des Grecs

Je sors
Je pourrais peut-être appartenir à une autre partie ―
À l’intérieur de moi, l’indéfini
d’une croyance lâche

Je me souviens du coucher du soleil
derrière le feuillage
ou peu de temps après une balade à vélo
dans les rues

[peut-être le coeur signifie perte
et absence aussi]*

Advertisements

 

Το ατλάζι των φύλλων που γυρίζει κανείς στα βιβλία σχηματίζει
μια γυναίκα τόσο ωραία
που όταν δεν διαβάζει κανείς την ατενίζει με λύπη
χωρίς να τολμά να της μιλήσει χωρίς να τολμά να της πει πως
είναι τόσο ωραία
που αυτό που πρόκειται να μάθουμε δεν έχει τιμή
Αυτή η γυναίκα περνά ανεπαισθήτως μέσα σε θρόισμα λουλουδιών
καμιά φορά στρέφεται μέσα στις τυπωμένες εποχές
και ζητά την ώρα ή καμώνεται πως κοιτάζει τα κοσμήματα
κατάματα
όπως δεν κάνουν τ’ αληθινά πλάσματα
Και ο κόσμος πεθαίνει ένα ρήγμα δημιουργείται στα δακτυλίδια
του αέρος
ένα σχίσμα στην θέση της καρδιάς
Οι πρωινές εφημερίδες φέρνουν αοιδούς των οποίων η φωνή έχει
το χρώμα της άμμου πάνω σε ακτές απαλές και κινδυνώδεις
και καμιά φορά οι βραδινές αφήνουν να περάσουν κάτι πολύ νέα
κοριτσάκια που οδηγούν θηρία αλυσοδεμένα
Μα το πιο ωραίο είναι στα ενδιάμεσα διαστήματα ορισμένων
γραμμάτων
όπου χέρια πιο λευκά από το κέρας των αστεριών το μεσημέρι
αφανίζουν μια φωλιά λευκών χελιδονιών
για να βρέχει πάντοτε

Τόσο χαμηλά τόσο χαμηλά που τα φτερά δεν μπορούνε πια να
σμίξουν
Χέρια απ’ όπου ανεβαίνει κανείς σε μπράτσα τόσο ελαφρά που η άχνα
των λιβαδιών στα χαριτωμένα της κυματιστά περιπλέγματα πάνω
από τις λίμνες είναι ο ατελής τους καθρέφτης
μπράτσα που δεν εναρθρώνονται με τίποτε άλλο παρά με τον
εξαιρετικό κίνδυνο ενός σώματος καμωμένου νια τον έρωτα
του οποίου η κοιλιά καλεί τους στεναγμούς που ξέφυγαν από
θάμνους γιομάτους πέπλους
και που δεν έχει τίποτε το εγκόσμιο εκτός από την αχανή παγωμένη
αλήθεια των ελκήθρων των βλεμμάτων επί της κατάλευκης
εκτάσεως
αυτού που δεν θα ξαναδώ πια
εξαιτίας ενός θαυμαστού ματόδεσμου
που φορώ στο παιχνίδι της τυφλόμυγας των τραυμάτων

*Μετάφραση: Ανδρέας Εμπειρίκος (1901-1975)

ατλάζι: μεταξωτό ύφασμα.

 

αναδημοσίευση από το https://tokoskino.me/

Όταν τελείωσε ο Β παγκόσμιος πόλεμος η Ευρώπη ήταν διαλυμένη. Συντρίμμια βρέθηκαν και όλες οι ανθρωπιστικές αξίες με τις ηθικές φιλοσοφίες να έχουν γίνει στάχτη στα κρεματόρια του βορρά. Ο κόσμος όμως έπρεπε να συνεχίσει να υπάρχει. Και η Γερμανία επίσης.

Οπότε οι ηγέτες του Δυτικού κόσμου επινόησαν τη διαφοροποίηση μεταξύ των κακών Ναζί που υπήρξαν και των αξιολύπητων Γερμανών που πάλευαν να συνέλθουν στην ισοπεδωμένη Δυτική Γερμανία και την μακρινή για τους “αποδώ του τοίχου” Ανατολικογερμανούς.

Και τι ήταν οι Ναζί; Κάποια άλλη φυλή, πιθανόν Αρειανοί που επέστρεψαν με τον Χίτλερ στον πλανήτη τους και δεν θα τους ξαναβλέπαμε ποτέ.

hitler

Έτσι έγινε η ΕΟΚ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι έβαλαν όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί “πλάτη” για να βρεθούν οι πόροι και να επανενωθεί η Γερμανία. Όλα μια χαρά και καλώς καμωμένα. Μόνο που κρυμμένοι πίσω από το δάχτυλο μας και αθώοι, παρακολουθούσαμε την ενωμένη Γερμανία να χρησιμοπεί όλη την ανοχή και την υποστήριξη των υπολοίπων και να κυριαρχεί απόλυτα στην Δημοκρατική μας Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρακάμπτω τα γνωστά αποτελέσματα που όλοι βιώνουμε.

Σήμερα το νεοναζιστικό κόμμα της Γερμανίας είναι επίσημα τρίτο κόμμα προσφέροντας ένα ακραίο δίλημμα στα υπόλοιπα κόμματα. Ή θα συνεργαστούν σε μια περίεργη και δυσκίνητη σύνθεση που την ονομάζουν οι δημοσιογράφοι ήδη “Τζαμάικα”, ή θα συνεργαστούν τα δυο κορυφαία κόμματα δίνοντας στους ακροδεξιούς τη διακεκριμένη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κανείς δεν το θέλει για τη Γερμανία οπότε μάλλον θα επιλεγεί η προβληματική “Τζαμάικα”. Και το AFD έχει πλέον λόγο στη Βουλή της ισχυρότερης, της κυρίαρχης ευρωπαϊκής χώρας.

Και για όσους το ξεχνάνε και ο Χίτλερ ήταν επίσης εκλεγμένος. Και κάποια στιγμή κλήθηκε να συμμετάσχει σε  κυβέρνηση συνεργασίας.

Από το Βερολίνο στη Βαϊμάρη είναι άραγε μεγάλη η απόσταση;

Η ιστορία που δεν διδάσκει ποτέ και κανένα, επαναλαμβάνεται σαν φάρσα ή σαν τραγωδία;

Ο χρόνος θα το δείξει.