Σεπτεμβρίου 2011


 Τρία ποιήματα του Νάνου Βαλαωρίτη

 

                           Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΛΕΝΕ ΠΟΛΛΟΙ ότι ο Κόσμος γεννήθηκε ανάποδα.

Μ΄αυτό δεν είναι αλήθεια. Όσοι ήταν εκεί είπανε ότι γεννήθηκε κανονικά, με το κεφάλι κάτω κι όχι με τα πόδια απάνω.

Η μάνα του Κόσμου ήταν μια φοβερή, μια μέγαιρα με τριχωτό κεφάλι, με νύχια και με δόντια σουβλερά σαν βελόνες.

Αλλά ο Κόσμος ήταν όμορφος -ωραίος από την πρώτη στιγμή και τον καμάρωσε πρώτα ο ήλιος, ο θείος του και η σελήνη η θεία του κι ύστερα όλα τ΄ άστρα τ΄ουρανού τα ξαδέρφια του.

Κατόπιν τον καμάρωσαν η θάλασσα και τα βουνά ύστερα τον καμάρωσαν τα ποτάμια, οι βράχοι, τα δέντρα, οι βροχές, τα σύννεφα.

Όλοι τον καμάρωναν ίσαμε και τ΄΄άγρια και τα ήμερα θεριά και τα πουλιά και τα ερπετά και στο βυθό της θάλασσας τα ψάρια.

Μόνο ένας δεν τον καμάρωνε, ο Πατέρας του.

Αυτός ήταν ζηλιάρης και φθονερός και λεγόταν Άβυσσος. Ήρθε μια μέρα στη μάνα του και προσπάθησε να ρίξει τον Κόσμο κάτω από ΄να μεγάλο γκρεμνό που του άνοιξε μπροστά του.

Μα οι άγγελοι δώσανε στον Κόσμο φτερά και πέταξε. Και οι δαίμονες ακόμα τον μακάριζαν καθώς πετούσε.

Τότες για να εκδικηθεί ο ΄Αβυσσος πήγε κι έκανε τρία άλλα παιδιά με τη Μέγαιρα τη μάνα του- έκανε το Χρόνο, τη Φθορά και το Κενό.

Από τότες οι τρεις αυτοί συναγωνίζονται ποιος θα καταλύσει πρώτος τον ωραίο Κόσμο- που για μια στιγμή τον έχουμε κι ύστερα τον χάνουμε όλα εμείς τα πλάσματα της Στιγμής που μας τρώει η Φθορά μετά από λίγα Χρόνια και ξαναγυρίζουμε στο Κενό.

 

Κατάσταση πολιορκίας

Πολιορκούμεθα λοιπόν

Πολιορκούμεθα από ποιον

Από σένα κι από μένα απ’ τον τάδε και τον δείνα

Πολιορκούμεθα στενά

Από σύνορα, τελωνεία, ελέγχους διαβατηρίων, την Ιντερπόλ, τη στρατιωτική

Αστυνομία, τα τανκς, τη ρητορεία, τη βλακεία,

Απ’ τα παράσημα, τις στολές, τους εκφωνηθέντας λόγους

Τις υποσχέσεις, τις ψευτιές, την κουτοπονηριά

Τη δήθεν αγανάκτηση των ιθυνόντων, την υποκρισία

Την τηλεόραση, τη ραδιοφωνία, τα σαπούνια, τ’ απορρυπαντικά

Τις διαφημίσεις, τον τουρισμό, τα οργανωμένα ταξίδια, τις κρουαζιέρες

Τις γκαζιέρες, τα ψυγεία, τις κατασκηνώσεις, τους προσκόπους,

Τ’ άρθρα για την εκπαίδευση, την πολυκοσμία, τη σκόνη, τις ποιητικές συλλογές

Την έλλειψη ύδατος, τα λιπάσματα, τα νεύρα, την κακή χώνεψη, τη φαλάκρα,

Τους εφοπλιστές, το ποδόσφαιρο, τα λεωφορεία, την ακρίβεια, τις παθήσεις

Της σπονδυλικής στήλης, τη γραφειοκρατία, την καθυστέρηση, τις διαβεβαιώσεις,

Τις κριτικές, την εκκλησία, τα βασανιστήρια, τους καιροσκόπους,

Την υποψία, τους κατατρεγμούς, το φόβο, τη θρασύτητα, τους διαγωνισμούς

Καλλονής, την έλλειψη χρημάτων, την έλλειψη δικαιωμάτων, πολιορκούμεθα από τους βάναυσους

Τους άναρθρους, από τις μαύρες σκέψεις μας. Από τον εαυτό μας

Κι απ’ ό,τι άλλο βάλει ο νους σας πολιορκούμεθα στενά.

 

 

Τροία

Πόσοι στο πέλαγος, πόσοι πνιγμένοι
κι όσοι γυρίζοντας θα ναυαγήσουν
όλοι περίμεναν να σ’ αντικρύσουν.
Μονάχα ο θάνατος δεν περιμένει.

Στις αμμουδιές, θυμήσου, οι πεθαμένοι,
καθώς περνάς, γυρεύουν να μιλήσουν.
Κείνα που χτίσαμε θα μας γκρεμίσουν.
Μοιάζει να νίκησαν οι νικημένοι.

Τούτη την άνοιξη, κανείς δεν ξέρει!
Ο ποταμός μού γέμιζε το στόμα
κι ο ήλιος με κρατούσε από το χέρι.

Τ’ άλογα γύριζαν χωρίς το σώμα.
‘Οταν ξανάρθαμε το καλοκαίρι,
Θε μου, πώς άλλαζαν οι πύργοι χρώμα!

 

Advertisements

Δεν τους νοιάζει τίποτα περισσότερο από το να έχουν στα χέρια τους την εξουσία και την διαχείριση των δημόσιων ταμείων. Ανεπάγγελτοι, ανίκανοι, το μόνο που έχουν μάθει στη ζωή τους είναι η τέχνη της «διαμεσολάβησης». Κι επειδή όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι ανέφικτο, να πληρώνουν οι Ευρωπαίοι από το υστέρημά τους για να κάνουν οι δικοί μας διακοπές στη Μύκονο εν ώρα κρίσης, θα προτιμούσαν να οδηγηθούμε στη δραχμή. Για να συνεχίσουν να «κυβερνούν» ανενόχλητοι… Κάποιοι μπορεί να σκέπτονται ότι ο όρος «δοσίλογος» είναι βαρύς. Και πως μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την πράξη της ναρκοθέτησης οποιασδήποτε προσπάθειας για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των ξένων αγορών στην ελληνική Οικονομία; Πιστεύουν ότι κάνουν το σωστό, αλλά αυτό δεν τους απαλλάσσει από τις βαρύτατες ευθύνες που έχουν. Για να μην διώξουν 100.000 δημοσίους υπαλλήλους, προτιμούν να οδηγήσουν μία ολόκληρη χώρα στη σφαγή και ένα έθνος στον αφανισμό; Είναι ο ορισμός της προδοσίας. Για να διατηρήσουν οι ίδιοι το δικαίωμα της διαχείρισης ενός παμφάγου και σπάταλου κράτους, προτιμούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση το μέλλον δέκα εκατομμυρίων Ελλήνων. Δεν έχουν ψυχή 100.000 άνθρωποι; Ασφαλώς και έχουν! Θα μπορούσαν να ξεκινήσουν απ’ όσους ρουσφετολογικά εισήλθαν στο δημόσιο τομέα τα τελευταία 5 χρόνια και μάλιστα παρακάμπτοντας τις διαδικασίες του ΑΣΕΠ. Επίσης, να στείλουν στα σπίτια τους φίλους και συγγενείς που «φόρτωσαν» στον κρατικό προϋπολογισμό, διορίζοντάς τους στη Βουλή. Είναι σαφές αυτό που λέμε και ας μην ξεκινήσουν πράσινοι και γαλάζιοι τα κροκοδείλια δάκρυα. Είναι τα δικά τους παιδιά που τα βόλεψαν όπως – όπως σε βάρος όλων των άλλων παιδιών. Ας τελειώνουμε, λοιπόν, με το παρακράτος των κομματικών και ας κάνουμε αυτό που έπρεπε να κάνουμε από την αρχή. Αν τους διώχναμε από την αρχή δεν θα είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε. Δεν θα είχαν οδηγηθεί στη σφαγή εκατοντάδες χιλιάδες ιδιωτικοί υπάλληλοι και στα όρια της εξαθλίωσης οι συνταξιούχοι. Για να προστατεύσουν τα δικά τους παιδιά οδήγησαν μία ολόκληρη κοινωνία στο γκρεμό. Για να εξασφαλίσουν το δικό τους μέλλον είναι έτοιμοι να πετάξουν το δικό μας στα σκουπίδια. Είναι ψεύτες. Σε τέτοιο βαθμό που δεν υπάρχει σήμερα Eυρωπαίος αξιωματούχος που να τους εμπιστεύεται. Από την πρώτη στιγμή είχαμε επισημάνει ότι δεν ήταν η τρόικα αυτή που ζητούσε συνεχώς νέα μέτρα. Η τρόικα ζήτησε αποτελεσματικότητα, ζήτησε περιορισμό της σπατάλης του δημοσίου και καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Οι δικοί μας επέλεξαν έναν τρίτο δρόμο, την άγρια φορολόγηση των πολιτών. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά χρέωσαν τη δική τους ανικανότητα στην τρόικα. Δεν είναι ότι δεν μπορούν. Δεν θέλουν να περιορίσουν τις σπατάλες τους δημοσίου. Δεν θέλουν να περιορίσουν τον «κύκλο εργασιών» της επιχείρησης που διευθύνουν. Ακόμη κι αν η δραστηριότητα αυτή παράγει καθαρή ζημία… Δυστυχώς, δεν έχουμε πολλές ελπίδες. Είναι ανίκανοι, είναι και επικίνδυνοι. Θα προτιμήσουν να βυθίσουν το πλοίο με την βοήθεια των υποτακτικών του από το χάσουν τα προνόμια της εξουσίας τους… Θανάσης Μαυρίδης thanasis.mavridis@capital.gr Πηγή:www.capital.gr

Την 1ηΟκτωβρίου στις 10.45 το πρωί θα γίνει μια ιδιαίτερη εκδήλωση στο μέγαρο του Διεθνούς Τεκτονικού Τάγματος Δελφοί, οδός Επιδάμνου 49 & Σκιάθου. Ένας μικρός κύκλος ομιλιών με θέμα «Ελευσίνια Μυστήρια και μυητικές πρακτικές της Δυτικής Παράδοσης, ο ρόλος τους στη σύγχρονη τέχνη και το θέατρο».

Είναι μέρος ενός διημέρου αφιερωμένου στην Ελλάδα και την Προφορική Παράδοση, της εικαστικής ομάδας Οuunpo (Ouvroir d’Univers Potentiel – Εργαστήρι ενός Δυνητικού Σύμπαντος).

Ομιλητές θα είναι η Sasha Chaitov, διευθύντρια του Phoenix Rising Academy και ο Ιορδάνης Πουλκούρας σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ.

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη και για φίλους, όμως όποιος ενδιαφέρεται καλό είναι να διαβάσει πρώτα τις επισυναπτόμενες πληροφορίες.

 

Προσοχή: Η  Πρόσκληση αυτή αφορά μόνο την εκδήλωση που θα γίνει στο Τεκτονικό Μέγαρο των Δελφών και όχι στις εκδηλώσεις που αναφέρονται στο πρόγραμμα του Ouunpo και έχουν μόνο πληροφοριακό χαρακτήρα.

 

 

Το Ouunpo είναι ένα πλανόδιο project που διερευνά τις έννοιες του χρόνου, του χώρου και το ρόλο της υποκειμενικότητας. Το έργο σκοπεύει να ασχοληθεί με την τέχνη ως μέρος όπου οι έννοιες αυτές μπορούν να μεταφραστούν σε μορφή και να γίνει ο τόπος για την αλληλεπίδραση μεταξύ καλλιτεχνών, επιμελητών, ακαδημαϊκών και  κοινού.

Ouunpo είναι ένα παιχνίδι με την παλαιότερη και ιστορική Oulipo, Ouvroir de littérature potentielle («εργαστήρι της δυνητικής λογοτεχνίας»). Αυτή ήταν μια άτυπη  ομάδα (κυρίως) γαλλόφωνων συγγραφέων και μαθηματικών που επιδίωκαν να δημιουργήσουν έργα χρησιμοποιώντας ηθελημένα λιτές τεχνικές γραφής (constrained writing techniques) . Η Oulipo ιδρύθηκε το 1960 από τον Raymond Queneau και τον François Le Lionnais, ενώ μεταξύ των μελών ήταν οι συγγραφείς Georges Perec,  Italo Calvino και Hervé Le Tellier, ο ποιητής Oskar Pastior και ο ποιητής / μαθηματικός Jacques Roubaud. Η ομάδα όριζε τον όρο «δυνητική λογοτεχνία » ως: «η αναζήτηση νέων δομών και μοτίβων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους συγγραφείς με οποιονδήποτε τρόπο τους προξενούσε μεγαλύτερη ευχαρίστηση. «

Η ηθελημένη λιτότητά τους χρησιμοποιούνταν ως μέσο για να πυροδοτήσουν ιδέες και έμπνευση. Όπως και στις ήδη καθιερωμένες τεχνικές, όπως το λιπόγραμμα και τα παλίνδρομα (καρκινική γραφη), η ομάδα επινοεί νέες τεχνικές, οι οποίες συχνά βασίζονται σε μαθηματικά προβλήματα, όπως το Knight’s Tour στη σκακιέρα και αντιμεταθέσεις.

Το Ouunpo λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο, αν και κύριο μέλημα του είναι η εικαστική τέχνη.
(περισσότερα…)

ΜΑΓΕΙΑ: Τι είναι;

Από το http://altheo.blogspot.com/

Jay Kinney – Περιοδικό Gnosis, No 2, Άνοιξη – Καλοκαίρι 1986
Οι πέντε μας, ο μάγος, ο βοηθός του, ο κοινός μας φίλος ο Επισκοπικός ιερέας η γυναίκα μου κι εγώ, καθόμαστε στο ημικυκλικό στέγαστρο στο εστιατόριο «Good Earth» στο Long Beach. Είναι Κυριακή Πρωταθλήματος, οι λιγοστές παρέες κάθονται αραιά μέσα στο χώρο κι έτσι τίποτε δεν μας ενοχλεί καθώς η συζήτησή μας ακολουθεί τα δικά της μονοπάτια.
«Το κλειδί για να δεις με μια κρυστάλλινη σφαίρα», λέει ο μάγος, «είναι να αναπτύξεις την τέχνη, κάνοντας πρακτική με ένα κερί μπροστά από ένα μαύρο καθρέφτη ή μπροστά από καπνισμένο γυαλί όπου μπορείς να δεις αχνά την αντανάκλασή σου. Μετά από λίγο μπορείς να αλλάξεις αυτή την αντανάκλαση με το πρόσωπο κάποιου άλλου. Άπαξ λοιπόν και αναπτύξεις την ικανότητα να οραματίζεσαι με αυτό τον τρόπο, θα ανακαλύψεις ότι το να ενατενίζεις μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα και το να βλέπεις πράγματα γίνεται πολύ ευκολότερο. Το μυστικό είναι η εξάσκηση».
Ο μάγος τελείωσε με ανέκδοτα γύρω από διάφορους εσωτεριστές, μαγικές ομάδες και υποτιθέμενα φυλαγμένα μυστικά τα οποία δεν έμοιαζαν και τόσο μυστικά όταν αποκαλύπτονταν γύρω από ένα φλιτζάνι καφέ στο εστιατόριο. Ο Μάγος γκρίνιαζε πως η Μαγεία μαστίζεται από άγνοια και ανικανότητα. Σύμφωνα με αυτόν, οι περισσότεροι μάγοι ίσως να ξέρουν πέντε θεωρίες αλλά οι πραγματικοί Μάγοι που γνωρίζουν να εφαρμόζουν την πρακτική μαγεία είναι πολύ λίγοι.
Υψηλόβαθμοι σε μαγικά τάγματα με μυστήρια ονόματα ελέγχθηκαν και βρέθηκαν ελλιπείς. Η μαγεία σήμερα φαίνεται να έχει γεμίσει φιγουρατζήδες και τρελούς (περισσότερα…)

Ο λυράρης και οι νεράιδες
  Η Κρήτη φημίζεται για την ιστορία της αλλά και για τους θρύλους της. Τις περίεργες εκείνες διηγήσεις μυθικού χαρακτήρα, που διαδίδονται από γενιά σε γενιά, και απλώνουν ένα μανδύα μυστηρίου και μαγείας σε γεγονότα και φαινόμενα που δύσκολα μπορεί ο λαός να εξηγήσει και έχει ανάγκη να τα εξυψώσει στη σφαίρα του μυθικού.
Σε ένα τέτοιο θρύλο, είναι αφιερωμένες οι επόμενες σελίδες. Στον «κύκλο στο σταυροδρόμι», που περιγράφει τη μαγική διαδικασία, με την οποία οι λυράρηδες μάθαιναν να παίζουν, με περισσή τέχνη, το αντιπροσωπευτικότερο ίσως όργανο της Κρήτης…. 

Σύμφωνα λοιπόν με τον θρύλο αυτό, όποιος θέλει να μάθει να παίζει καλά τη λύρα πηγαίνει κατά τα μεσάνυχτα σ’ ένα έρημο σταυροδρόμι και εκεί χαράζει κάτω στη γη, μ’ ένα μαυρομάνικο μαχαίρι, ένα γύρο (=κύκλο). Μέσα εκεί κάθεται και παίζει.
Σε λίγο έρχονται από παντού νεράιδες και τον περιτριγυρίζουν. Ο σκοπός τους δεν είναι καλός, γιατί θέλουν να τον πατάξουν. Μα αφού δεν μπορούν να μπουν στο γύρο, προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον ξεπλανέψουν και να τον τραβήξουν έξω. Και του λένε γλυκά λόγια και όμορφα τραγούδια και του κάνουν χίλια δυο τσακίσματα. Μα εκείνος, αν είναι φρόνιμος, κάνει πέτρα την καρδιά και εξακολουθεί να παίζει ατάραχος τη λύρα.
«Μα δεν την ξέρεις» του λένε, σαν δουν πως πάνε τα πλανέματά τους χαμένα. «Τί την παίζεις και χάνεις χρόνο;»
«Έτσι την έμαθα, έτσι την παίζω» αποκρίνεται ο λυράρης, «Τι σας νοιάζει»
«Μπά, τίποτα» του λένε, «μόνο αν θέλεις σε μαθαίνουμε να παίζεις λύρα, λύρα που να χορεύουνε και οι πέτρες.» Και τον παρακαλούν να βγει από τον γύρο.
Εκείνος δεν τις ακούει. Ύστερα από πολλά του ζητούν μόνο τη λύρα. Ο λυράρης τη δίνει , μόνο φυλάγεται να μην βγάλει έξω από το γύρο το χέρι του ή άλλο μέρος από το σώμα του, γιατί κόβεται ή τρελαίνεται.
Παίρνει τότε μια νεράιδα τη λύρα, την παίζει λίγες στιγμές, με πολλή τέχνη, και του τη δίνει πίσω πάλι, με δυσαρέσκεια, λέγοντας: «Πάρε την. Εσύ δεν μας πιστεύεις να βγεις έξω και εμείς θα σου μάθουμε;»
Ο λυράρης, όμως, τίποτα, δεν ακούει, και αρχίζει πάλι να παίζει τη λύρα του άτεχνα. Οι νεράιδες που θέλουν να τον βλάψουν, κάνουν πολλές φορές το ίδιο για να ξεγελαστεί κάποια στιγμή και να βγάλει παραέξω το χέρι του.
Στο τέλος, όταν κράξει ο πετεινός, για να μην τους βρει η μέρα, του ζητούν να τους δώσει ένα, ό,τι να ’ναι, προκειμένου να τον μάθουν.
Και εκείνος βγάζει την άκρη από το μικρό του δάχτυλο και αυτές το κόβουν αμέσως. Όμως δεν τον γελούν. Σε λίγο, τον μαθαίνουν να παίζει σαν αυτές και ύστερα χάνονται.
Γι’ αυτό, ένας καλός λυράρης, άμα τον παινούν πως έχει καλές κοντυλιές, λέει καμιά φορά: «Αμ, είντα θαρρείτε; Εγώ την λύρα την έμαθα στο σταυροδρόμι.»

Από τις νεράιδες, σύμφωνα με τον παραπάνω θρύλο της Κρήτης, τον «κύκλο στο σταυροδρόμι» μάθαιναν οι καλοί λυράρηδες την τέχνη της λύρας, γεγονός που επιβεβαιώνει την ευρύτατα διαδεδομένη πίστη των ανθρώπων σε θεούς δασκάλους και πατέρες ή προστάτες των τεχνών.
Στο πλαίσιο της πίστης αυτής, τοποθετείται και η αντίληψη για τη θεϊκή καταγωγή της μουσικής. Η πρώτη λύρα λέγεται ότι φτιάχτηκε από τον Ερμή, από καύκαλο χελώνας, δέρμα βοδιού και έντερα αρνιού, την οποία χάρισε στον Απόλλωνα και αυτός με τη σειρά του στο γιο του Ορφέα που μάγευε τη φύση, τα ζώα και τα φυτά με τη μουσική του.

Κάποιες φορές, τις όμορφες νεράιδες αντικαθιστούν φοβεροί και τρομεροί δαίμονες, οι οποίοι αναλαμβάνουν το έργο της εκπαίδευσης του λυράρη. Στην αρχή χορεύουν όλοι μαζί γύρω του και στο τέλος τον πλησιάζουν και του πιάνουν την κουβέντα. Εκείνος όμως δεν πρέπει να βγάλει άχνα γιατί αν μιλήσει θα του πάρουν τη μιλιά και θα βουβαθεί. Οι δαίμονες ευχαριστιούνται από την εξυπηρέτηση που αυτός τους κάνει , συνοδεύοντας με λύρα το χορό τους και θέλουν να του ανταποδώσουν τη χάρη. Έτσι, πλησιάζει ο αρχηγός, παίρνει τη λύρα από τα χέρια του, την κουρντίζει και την επιστρέφει. Από τη στιγμή αυτή, ο οργανοπαίχτης γίνεται άσσος της λύρας, τόσο, που θα’ λεγε κανείς ότι μόνα τους παίζουν τα δάχτυλά του.

Ελίνα Μεταξάκη

(Πλήρες άρθρο  στο τεύχος νο 76 των ΣΤΙΓΜΩΝ)

http://www.youtube.com/watch?v=RwlacQQamDk

DeathBecomesThem*
Oι (κυριολεκτικά) τελευταίες λέξεις μερικών από τους πιο γνωστούς συγγραφείς:

Η απαντησή του Βολταίρου όταν του ζήτησε ο ιερέας που ήρθε να τον μεταλάβει αν αποκυρήσσει τον Σατανά

 

Jean Cocteau

George Bernard Shaw

Για περισσότερα, http://www.lifo.gr/team/nomiracleshere/26656

• Το άπειρο υπάρχει για μας όπως η γλώσσα για τον κωφάλαλο.
• Όταν ακούς «τάξη», ανθρωπινό κρέας μυρίζει
• Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.
• Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά
• Αρκετά λατρέψαμε τον κίνδυνο κι είναι καιρός να μας το ανταποδώσει.
• Η λύπη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε.
• Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία…
• Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις Εξουσίες θα ‘τανε αληθινή σωτηρία
• Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε.
• Αλλά με τις ξόβεργες μπορεί να πιάνεις πουλιά, δεν πιάνεις ποτέ το κελαηδητό τους. Χρειάζεται η άλλη βέργα, της μαγείας, και ποιος μπορεί να την κατασκευάσει αν δεν του ’χει από μιας αρχής δοθεί;
• Η αλήθεια βγαίνει χυτή σαν το νιόκοπο άγαλμα, μόνον μέσ’ από τα καθάρια νερά της μοναξιάς• κι η μοναξιά της πένας είναι από τις πιο μεγάλες.
• Το «κενό» υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του.
• Ο Νόμος που είμαι δεν θα με υποτάξει
• Την μαγεία δεν την πιάνεις με την ερμηνεία της μαγείας, πόσο μάλλον με την περιγραφή της ερμηνείας της μαγείας. Ή κελαηδάς ή σωπαίνεις. Δε λες: αυτό που κάνω είναι κελαηδητό!
• Είναι διγαμία ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι.
• Ένας «Αναχωρητής» για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς, ένας «Ερχόμενος».
• Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε!
• Ένα σώμα γυμνό είναι η μοναδική προέκταση της νοητής γραμμής που μας ενώνει με το μυστήριο
• Το ελάχιστο θέλησα και με τιμώρησαν με το πολύ.
• Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα
Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.
• Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως.
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί,
Γυναίκα
• Έχοντας ερωτευτεί και κατοικήσει αιώνες μες στη θάλασσα έμαθα γραφή και ανάγνωση.
• Όπου και να θολώνει ο νους σας
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
• Νυν η ταπείνωση των Θεών
Νυν η σποδός του Ανθρώπου
Νυν Νυν το μηδέν
και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας! (Οι τελευταίοι στίχοι του «Άξιον εστί»)
• Μακριά, μέσα στ’ απώτατα βάθη του Αμνού, ο πόλεμος συνεχίζεται
• Κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια είναι η άνοιξη που δεν έφερες
• Πρόσεχε να προφέρεις καθαρά τη λέξη θάλασσα
έτσι που να γυαλίσουν μέσα της όλα τα δελφίνια
Κι η ερημιά πολλή που να χωρά ο θεός

Επόμενη σελίδα: »