Ιουνίου 2010


από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ

Ιππότες του Ναού και η συνάντηση της Ανατολικής με τη Δυτική Παράδοση.

Η ιδέα για αυτή τη μικρή έρευνα γεννήθηκε πριν από δυο περίπου χρόνια. Είχα ήδη κάποιες πληροφορίες που είχα συγκεντρώσει κυρίως  όταν αναζητούσα υλικό για το Bleeding Angels- Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης (Αρχέτυπο) και ακόμα συνεχώς μάθαινα για την παρουσία ομάδων βουδιστών στην Προβηγκία και το Λανκεντόκ, τις περιοχές δηλαδή που έδρασαν οι Καθαροί και οι Ναίτες. Όταν επισκέφθηκα το διασημότερο μνημείο της σφαγής των Καθαρών το  Μοντσεγκούρ (Montsegour) είχα την πρώτη μου έκπληξη. Το μικρό οχυρό που βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου ήταν το τελευταίο καταφύγιο για τα καταδιωκόμενα γυναικόπαιδα και τους γέροντες όπου κλείστηκαν μαζί με μερικούς μισθοφόρους από τα γειτονικά Πυρηναία που δεν ήταν Καθαροί.

Όταν μετά από πολύμηνη πολιορκία δεν είχαν άλλη λύση από το να παραδοθούν στα παπικά στρατεύματα οι Καρδινάλιοι τους έδωσαν δυο λύσεις. Ή θα μεταλάμβαναν την όστια και θα φυλακίζονταν  σαν καλοί χριστιανοί  ή θα οδηγούνταν στην πυρά. Όχι μόνο οι εξαντλημένοι Καθαροί, αλλά ανεξήγητα  και οι σκληροτράχηλοι μισθοφόροι προτίμησαν να τη δεύτερη λύση. Ανέβηκαν όλοι μαζί σε ένα τεράστιο ξύλινο βάθρο που είχε στηθεί στη βάση του λόφου του Μοντσεγκούρ και παραδόθηκαν στις φλόγες. Αυτή η ηρωική  πράξη αντίστασης στην παπική αυθαιρεσία γέννησε πολλούς μύθους που έχουν εισέλθει σε όλες τις μορφές τις Δυτικής εσωτερικής παράδοσης. Στον τόπο του μαρτυρίου υπάρχει ένα μνημείο όπου καθημερινά ντόπιοι κάτοικοι και περαστικοί ταξιδιώτες αφήνουν λίγα λουλούδια ή ιδιόγραφα σημειώματα. Ανάμεσα σε αυτά είχα παρατηρήσει και ένα σημείωμα με την εικόνα του Βούδα! Τι σχέση μπορεί να έχει ένας βουδιστής με τους Καθαρούς είχα αναρωτηθεί;
(περισσότερα…)

από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ


Υπάρχει μια παλιά αγγλική παραβολή που υποστηρίζει ότι δεν μπορείς να μάθεις σε ένα γουρούνι να τραγουδάει. Αν επιμένεις τότε δυο πράγματα θα συμβούν. Θα χάσεις ανόητα τον χρόνο σου και θα ενοχλείς απίστευτα το γουρουνάκι. Και αυτό θα μείνει θυμωμένο με την απορία, «τι στο καλό ήθελε αυτό το γαϊδούρι από εμένα»; Και μιλώντας για τα συμπαθή ζωάκια θυμήθηκα τις «Μεταμορφώσεις» του Απουλήιου. Την ιστορία που γράφτηκε τον 1ο μ.Χ αιώνα και μέσα από τις περιπέτειες ενός καθημερινού ανθρώπου που μεταμορφώθηκε σε γάιδαρο, μας διασώζει τις μοναδικές πληροφορίες για τα μυστήρια της Ίσιδας. Ο ήρωας της ιστορίας ζει παρασυρόμενος από τα πάθη του και κάποια μέρα βλέπει μια μάγισσα να χρησιμοποιεί μια αλοιφή  και να μεταμορφώνεται σε κουκουβάγια, δηλαδή το σύμβολο της Σοφίας.  Αρπάζει ο απαίδευτος φίλος μας το μαγικό μπουκάλι δοκιμάζει την αλοιφή και μεταμορφώνεται σε …έναν συμπαθέστατο γάιδαρο. Από εκεί και πέρα η ζωή του εξελίσσεται σε μια συνεχή εναλλαγή αφεντάδων στους οποίους  είναι υποχρεωμένος να υπακούει. Η σωτηρία θα έρθει μετά από πολλά βάσανα σε ένα όραμα. Η θεά Ισιδα τον καθοδηγεί σε μια περιοχή όπου γινόταν μια τελετή προς τιμήν της και εκεί σύμφωνα με την υπόδειξή της έπρεπε να φάει τριαντάφυλλα! Ένα γαϊδούρι βέβαια δεν είναι ευπρόσδεκτο σε έναν ιερό χώρο όμως ο φίλος μας  βρίσκει θάρρος μέσα στην απόγνωση του και καταφέρνει να αρπάξει και να φάει μερικά από το στεφάνι που κρατά ένας ιερέας. Έτσι αξιώνεται να αποκτήσει πάλι την ανθρώπινη μορφή και γίνεται δεκτός στα μυστήρια της Ισιδας. Τι θέλει λοιπόν να πει ο ποιητής; Κατ αρχάς ας αφήνουμε στην ησυχία τους γύρω μας και μην τους ζαλίζουμε με ότι κατεβαίνει στην γκλάβα μας. Ο καθένας επιλέγει την καθημερινότητα του και δεν ξέρω ποιος είναι αυτός που μπορεί να ορίσει τι είναι καλό ή κακό  ακόμα και σε ένα τραγουδάκι, πόσο μάλλον σε μια ζωή. Οι υπόλοιποι ας αναρωτηθούμε ποιες από τις κινήσεις μας -άσχετο αν φαίνεται ότι έχουν ευγενή κίνητρα – είναι πράγματι προϊόν συνειδητής σκέψης ή αποτελέσματα των εντολών του κάθε αφέντη μας. Των ενστίκτων μας που τους ανήκουμε ολοκληρωτικά και μας οδηγούν ανελέητα κυριολεκτικά όπου θέλουν .

Από αυτούς τους αφέντες δεν μπορείς να ξεφύγεις ούτε δείχνοντας πίστη και υπακοή ούτε δουλεύοντας και μελετώντας σκληρά. Όλα αυτά είναι διαδικασίες για αφυπνίσουν τελικά την πραγματική θέληση σου ή την συνειδητότητα σου.  Μια έκλαμψη, ένα όραμα μπορεί τελικά ίσως να βοηθήσει όπως συνέβη στο γαϊδουράκι της ιστορίας μας. Όμως η τελική πράξη θέλει ενέργεια και δράση που μόνο δική μας μπορεί να είναι. Βοήθεια και υποστήριξη δεν μπορεί να υπάρξει από πουθενά γι αυτό και το όφελος ή και η απώλεια εξ ίσου σημαντικά και τα δυο θα είναι μόνον δικά μας.  Μα, μπορεί να πει κάποιος , το γαϊδούρι του μύθου άρπαξε τα ιερά τριαντάφυλλα δεν του τα έδωσαν ούτε τον προσκάλεσαν στην τελετή. Ανταμείβεται κάποιος για μια «άνομη» πράξη; Όχι βέβαια. Όμως και σε αυτό το μύθο όπως και στο μύθο του Γκράαλ τονίζεται ότι η κορυφαία πράξη είναι και μόνο στο χέρι σου. Να θυμίσω ότι τρεις ιππότες αξιώθηκαν διαδοχικά να μπουν στο παλάτι που φυλασσόταν το ιερό Γκράαλ, το είδαν, αλλά ο πρώτος θεώρησε δεδομένη την επιτυχία του και σκέφτηκε να περάσει διασκεδάζοντας τη βραδιά του και ο δεύτερος ήταν πολύ συνεσταλμένος για να τολμήσει να το διεκδικήσει από τους παλιούς και σεβάσμιους φύλακές του. Και οι δύο το είχαν μπροστά στα μάτια τους και το έχασαν για πάντα. Ο τρίτος τόλμησε και ζήτησε αυτό που πίστευε ότι του ανήκε.

Που θα πει ότι όταν νομίζεις ότι είσαι έτοιμος, όταν η κορυφαία στιγμή της ύπαρξής σου μοιάζει να είναι όπως του γαϊδάρου του μύθου να φας τα ιερά τριαντάφυλλα, τότε βρες το θάρρος και κάντο. Ο φίλος μας του μύθου διακινδύνευε να είναι απλά τριαντάφυλλα και να παραμείνει ένας γάιδαρος ξυλοφορτωμένος από τους ιδιοκτήτες τους. Στην εκδοχή του Απουλήιου κέρδισε την χάρη της Ίσιδας. Σε μια άλλη εκδοχή μπορεί ένας αγρότης να χρησιμοποιούσε το τομάρι του για να σκουπίζει τα πόδια του.

Ο δρόμος της αναζήτησης δεν έχει εγκεκριμένα manual ούτε έχουν εκδοθεί -απ ότι γνωρίζω-  οδηγοί επιτυχίας σε αυτόν. Οι αρχαίοι μύθοι όπως κάνουν πάντα, υποδεικνύουν κάποια πράγματα. Η εργασία πάνω στον δρόμο και το αποτέλεσμα των πράξεών μας, θετικό ή αρνητικό που θα το υποστούμε είναι αποτέλεσμα των δικών μας επίλογων. Αν δεν είναι συνειδητές κακό δικό μας γιατί κανείς δεν μπορεί να μας δικαιολογήσει απέναντι στον κριτή- εαυτό μας. Όσο για τα τριαντάφυλλα και την σημασία τους ελπίζω να μπορέσουμε να το κουβεντιάσουμε σε ένα επόμενο κείμενο.

Από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ

Οι μπύρες κερασμένες από εμένα…

Πριν από λίγο καιρό είχα συμμετάσχει σε μια εκπομπή του Χαρδαβέλα. Θέμα οι Μασόνοι και τα μυστικά τους. Η άποψή μου ήταν ότι στην εποχή μας δεν υπάρχει πια τίποτα κρυφό και όλα είναι δημοσιευμένα σε βιβλία και στο διαδίκτυο. Αρκεί να ψάξεις και θα τα βρεις.  Και δεν μιλούσα βέβαια για τα υποτιθέμενα «μυστικά» που επινοούν εχθροί και «οπαδοί- φίλοι» στην ανάγκη τους να δείχνουν ότι έχουν ισχυρό αντίπαλο και να δικαιολογούν την ύπαρξη τους. Αν όλα λοιπόν είναι έτσι, τότε ποιό είναι το μυστικό; Έδωσα ένα κοινό παράδειγμα. Έστω ότι τρεις φίλοι πάνε να παρακολουθήσουν Αναστενάρια. Ακολουθούν όλο το τελετουργικό και καταλήγουν γύρω από τις φωτιές τυλιγμένοι από το πλήθος και τον ήχο του τυμπάνου. Ο ένας από αυτούς μπορεί να νοιώσει την εσωτερική κλήση και να περπατήσει πάνω στα κάρβουνα. Ο δεύτερος μπορεί να κυριευθεί από συναισθηματική έκρηξη και να λυθεί σε δάκρυα και ο τρίτος μπορεί να αναρωτιέται «πότε θα τελειώσει όλο αυτό για να πιούμε καμιά μπύρα και να έρθουμε στα ίσα μας». Παρακολουθούν την ίδια τελετουργία και οι ιεροπραξίες, τα σύμβολα και η ατμόσφαιρα είναι φανερά και κοινά σε όλους. Γιατί αντιδρούν διαφορετικά; Μήπως γιατί ο καθένας αποκωδικοποιεί και αντιλαμβάνεται αυτό το οποίο είναι έτοιμος εκείνη τη δεδομένη στιγμή να δεχτεί; Οτιδήποτε άλλο δεν αντιλαμβάνεται καν ότι υπάρχει και είναι έτοιμος να το υποστηρίξει με όλη τη δύναμη της ψυχής του. Έτσι φτάνουμε στον αρχαίο μύθο που λέει ότι αν θέλεις να κρύψεις καλά μια αλήθεια για να διασωθεί στο μακρινό μέλλον δημοσιοποίησε την. Παλιά το έκαναν μέσα από παραμύθια και αφηγήσεις. Σήμερα μπορεί να γίνεται και μέσα από το διαδίκτυο. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τίποτα, Κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί τίποτα, κανείς δεν μπορεί καν να «δει» ανάμεσα σε λέξεις και εικόνες αυτό το οποίο δεν είναι έτοιμος να κατανοήσει. Ένα μυστικό λοιπόν για τον 21 αιώνα είναι ότι δεν υπάρχει μυστικό. Ένα δεύτερο μυστικό είναι ότι η αντίληψη είναι θέμα καθαρά προσωπικό. Κατακτάται και βιώνεται αλλά δεν χαρίζεται ούτε προσφέρεται έναντι οποιουδήποτε αντιτίμου. Θέλει εργασία πάνω στον Εαυτό, μακρά, επίπονη και συστηματική. Είναι εύκολο να γίνει αυτό; Όχι. Είναι εύκολο να παρασυρθείς και να παρεκκλίνεις; Πανεύκολο και συμβαίνει συνέχεια. Υπάρχει τουλάχιστον κάποιο βοήθημα; Νομίζω ναι. Το λένε συνειδητότητα. Ο Γκουρτζίεφ κάποτε συμβούλευε τους νέους μαθητές του να «θυμούνται τον εαυτό τους». Περιφερόμαστε στην καθημερινότητά μας σαν υπνωτισμένοι πράττοντας και λέγοντας τα ίδια και τα ίδια  προβλέψιμα  και ίσως ευχάριστα ίδια και ασφαλή. Γύρω μας υπάρχει ένας κόσμος ανθρώπων και περιστατικών που ούτε καν αντιλαμβανόμαστε ούτε υφίστανται παράλληλα με την «αυτού εγκλωβισμένη εξοχότητα» μας . Ποιος μπορεί να περιγράψει τι συνέβαινε ακριβώς δίπλα του λεπτό προς λεπτό σήμερα το πρωί καθώς βάδιζε προς τη δουλειά του;  Κανείς, γιατί όλοι βαδίζουμε αυτόματα βυθισμένοι στις σκέψεις, τα όνειρα, τις επιθυμίες και τις σκοτούρες μας. Δεν μπορούμε λοιπόν να παρατηρήσουμε καμία κρυμμένη αλήθεια εκτός αν πέσει στο κεφάλι μας. Και τότε ίσως η πρώτη μας αντίδραση θα είναι να την σκυλοβρίσουμε γιατί μας διάλυσε τα συννεφάκια της ρουτίνας μας.

Εκτός αν την αποδεχτούμε πανηγυρίζοντας που «είδαμε» ξαφνικά αυτό που κανείς άλλος δεν βλέπει. Πως όμως ξεχωρίζουμε το αληθινό από το κάλπικο αφού θεωρήσαμε a priori ότι υπνοβατούμε και δεν παρατηρούμε. Πως δεν θα παρασυρθούμε;

Δεν ξέρω και βέβαια δεν έχω κάτι να απαντήσω.

Επομένως αν γυρίσουμε στο παράδειγμα των τριών φίλων που περιέγραψα ο πρώτος μπορεί να κατέληξε με μερικά εγκαύματα, ο δεύτερος έχει ανάγκη από ψυχίατρο για να βάλει σε τάξη τα σώψυχα του και ο τρίτος, ο πλέον ρεαλιστής είχε την ενδεδειγμένη πρόταση, γνωστή από την εποχή του Οβελίξ. Ένα τσιμπούσι και μερικές παγωμένες μπύρες βάζουν πάντα τα πράγματα σε τάξη.

Σε όσους επιμένουν να έχουν απορίες και δυσκολία επιλογής να θυμίσω το γνωστό από το μεσαίωνα «ξυράφι του Όκαμ».

Όταν δύο θεωρίες φαίνονται εξ ίσου σωστές, πάντα επιλέγουμε την απλούστερη.

Αν λοιπόν έχουμε την οποιαδήποτε αμφιβολία για την «αποκάλυψη» που κάποιος σερβίρει στα εκστασιασμένα από την αγωνία της αναζήτησης μάτια μας ας σκεφτούμε μήπως είναι καλύτερα να αρνηθούμε και κατευθυνθούμε προς το πλησιέστερο τσιμπούσι με την παλιά, δοκιμασμένη και ασφαλή  παρέα μας.

Οι μπύρες κερασμένες από εμένα…

Charles  Baudelaire, Τα Άνθη του Κακού

IV. Correspondances (αναλογίες/σχέσεις)

Η Φύση είναι ένας ναός που οι ζωντανές κολώνες του
Αφήνουν καμμιά φορά να τους ξεφύγουν μπερδεμένα λόγια
Ο άνθρωπος εκεί διασχίζει τα δάση των συμβόλων
Που τον παρατηρούν με οικίες ματιές.

Σαν μακρινή ηχώ που από μακρυά αναμειγνύεται
Μέσα σε μία σκοτεινή και βαθειά ενότητα,
Απέραντη σαν την νύχτα και σαν τη διαύγεια πνεύματος,
Τα αρώματα, τα χρώματα και οι ήχοι σου ανταπαντούν…

Για τον Αναγνώστη

Η ηλιθιότητα, το λάθος, το αμάρτημα, η τσιγγουνιά,
Απασχολούν το πνεύμά μας και βασανίζουν τα σώματά μας,
Και τροφοδοτούμε τις αγαπημένες μας τύψεις,
Όπως οι ζητιάνοι τρέφουν τα παράσιτά τους.

Τα αμαρτήματά μας είναι πεισματάρικα, οι μεταμέλειές μας χαλαρές,
Τα πληρώνουμε βαριά με τις εξομολογήσεις μας,
Και επιστρέφουμε χαρούμενοι πίσω στο βουρκώδη δρόμο,
Πιστεύοντας ότι τα ευτελή δάκρυα ξεπλένουν όλους τους λεκέδές μας.

Πάνω στο μαξιλάρι του κακού είναι ο Τρισμέγιστος Σατανάς
Που νανουρίζει μακρόσυρτα το μαγεμένο πνεύμα μας,
Και το σκληρό μέταλλο της θέλησής μας
Εξατμίζεται ολόκληρο από αυτόν τον λόγιο χημικό.

Είναι ο Διάβολος που βαστά τα σκοινιά τα οποία μας κινούν!
Για απεχθή αντικείμενα βρίσκουμε τα θέλγητρα.
Κάθε μέρα κατεβαίνουμε προς την Κόλαση μ’ένα βηματισμό,
Χωρίς τρόμο, διασχίζοντας το σκότος με την βρώμικη οσμή.

Όπως μια φτωχή ακολασία που φιλά και τρώει
Το βασανισμένο στήθος μιάς αρχαίας πόρνης,
Ξεκλέβουμε προχωρώντας μια παράνομη ευχαρίστηση
Η οποία μας πιέζει πολύ δυνατά όπως ένα ώριμο πορτοκάλι.

Σφίγγοντας, μυρμηγιάζοντας, σαν ένα εκατομμύριο ελμίνθες²,
Μέσα στο ξεφάντωμα του μυαλού μας ένα πλήθος από Δαίμονες,
Και, όταν αναπνέουμε, ο Θάνατος μέσα στα πνευμόνια μας
Κατέρχεται, αόρατο ποτάμι, με υπόκωφους στεναγμούς.

Αν ο βιασμός, το δηλητήριο, το στιλέτο, η φωτιά,
Δεν έχουν ακόμα υφανθεί από τα ευχάριστα σχέδια τους
Ο κοινότυπος καμβάς της ελεεινής μοίρας μας,
Είναι γιατί η ψυχή μας, δυστυχώς! δεν είναι ακόμα αρκετά τολμηρή.

Αλλά ανάμεσα στα τσακάλια, τους πάνθηρες, τις σκύλες,
Τους πιθήκους, τους σκορπιούς, τα όρνεα, τα ερπετά,
Στα θηρία που σκούζουν, ουρλιάζουν, κράζουν, σέρνονται,
Μέσα στο ελεεινό θηριοτροφείο των παθών μας,

Εκεί βρίσκεται ένα πιό άσχημο, πιο μοχθηρό, πιο βρώμικο!
Αν και δεν σπρώχνει ούτε σε μεγάλες χειρονομίες, ούτε σε μεγάλες κραυγές,
Ευχαρίστως θα έκανε τη γη θρύψαλα
Και μέσα σ’ένα χασμουρητό θα κατάπινε τον κόσμο.

Είναι η πλήξη/ανία! – το μάτι φορτωμένο από ένα αθέλητο δάκρυ,
Ονειρεύεται το ικρίωμα καπνίζοντας τον αργιλέ του.
Το ξέρεις, αναγνώστη, το ντελικάτο τέρας,
– Υποκριτή αναγνώστη, – όμοιε μου, – αδελφέ μου!

http://monopoihmata.blogspot.com/ Του Ιπτάμενου Ολλανδού

Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’ τόνισε σήμερα, εξαφορμής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, πως «το μόνο κεφάλαιο που είναι άξιο να σωθεί» είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

«Η οικονομία και οι  χρηματοπιστωτικές πράξεις δεν είναι αυτοφυείς, δεν είναι παρά ένα εργαλείο, ένα μέσο. Μοναδικός τους στόχος είναι το ανθρώπινο όν και η πλήρης μετουσίωσή τους επιτυγχάνεται μέσα στην αξιοπρέπεια. Είναι αυτή το μόνο κεφάλαιο που χρειάζεται να διασώσουμε», τόνισε ο Ποντίφικας, υποδεχόμενος στο Βατικανό τους εκπροσώπους της Τράπεζας Ανάπτυξης του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Τη στιγμή που «ο κόσμος και η Ευρώπη διέρχονται μία ιδιαίτερα σοβαρή στιγμή στην οικονομία και τα χρηματοοικονομικά», αυτό δεν μπορεί να οδηγήσει σε «περιορισμούς που βασίζονται απλώς και μόνον σε αυστηρά οικονομικά κριτήρια», κάλεσε ο Πάπας.

Ο ίδιος τόνισε πως «ο Χριστιανισμός επέτρεψε στην Ευρώπη να κατανοήσει τι εστί ελευθερία, ευθύνη και ηθική».

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

http://troktiko.blogspot.com/2010/06/blog-post_5318.html

Του Τάκη Μίχα http://e-rooster.gr/03/2010/2291

Στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το συμβόλαιο που έδενε το κράτος με τους πληβείους ήταν: «Προσποιούμεθα ότι σας πληρώνουμε και εσείς προσποιείσθε ότι δουλεύετε». Στην Ελλάδα, την τελευταία χώρα «υπαρκτού » στην Ευρώπη, η λογική είναι: «Προσποιούμεθα ότι σας παρέχουμε υπηρεσίες και εσείς προσποιείσθε ότι πληρώνετε φόρους». Και όσο το κράτος από την πλευρά του συνεχίζει να εκφράζει αυτή την λογική τόσο και οι πολίτες θα προσπαθούν να πράττουν το ίδιο. Εδώ λοιπόν θα πρέπει να αναζητηθεί το κλειδί της τεράστιας φοροδιαφυγής που παρατηρείται στην Ελλάδα και όχι σε διάφορες άλλες μεταφυσικές ερμηνείες του φαινομένου.
ο εχθρός είναι «το Δημόσιο που πλούτισε σε βάρος των εργαζομένων». Και όσο η κυβέρνηση δεν θέλει να αντιληφθεί ότι αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα , τόσο τα μέτρα που θα λαμβάνει θα παραμένουν αποσπασματικά, ταμειακά, υφεσιακά και εν κατακλείδι αναποτελεσματικά

Όμως δυστυχώς οι πολιτικοί δεν εννοούν να το κατανοήσουν. Αναγγέλλοντας τα πρόσφατα μέτρα ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου προσδιόρισε τον εχθρό: «Απέναντι μας» είπε «είναι όσοι πλούτισαν σε βάρος του Δημοσίου»-εννοώντας τους «φοροφυγάδες» . Με αυτό τον τρόπο ο ΓΑΠ, ένας πολιτικός που έχει όλα τα προσόντα να διαφοροποιηθεί από την περιβάλλουσα πολιτική αθλιότητα, κατέληξε να μιλάει την «ξύλινη γλώσσα» του πλέον οπισθοχωρημένου τμήματος του κόμματος του ταυτίζοντας τα δεινά της Ελλάδας με τους «φοροφυγάδες» (και τους» ξένους κερδοσκόπους») Όμως προσδιορίζοντας έτσι τους «εχθρούς» ο πρωθυπουργός έδειξε ότι δεν κατανοεί το πραγματικό πρόβλημα. Ότι ο εχθρός είναι «το Δημόσιο που πλούτισε σε βάρος των εργαζομένων». Και όσο η κυβέρνηση δεν θέλει να αντιληφθεί ότι αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα , τόσο τα μέτρα που θα λαμβάνει θα παραμένουν αποσπασματικά, ταμειακά, υφεσιακά και εν κατακλείδι αναποτελεσματικά.

Ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν οι φόροι δεν είναι για να τιμωρούνται οι άνθρωποι επειδή η αγορά τους ευνόησε για τις υπηρεσίες, ιδέες, προϊόντα και καινοτομίες που προσφέρουν. Οι φόροι, αντίθετα με αυτά που πιστεύει η Αριστερά δεν είναι το τίμημα που πρέπει να καταβάλλει το άτομο για κάποιο προπατορικό αμάρτημα. Ο λόγος ύπαρξης των φόρων είναι για να χρηματοδοτούνται ορισμένα αγαθά τα οποία είτε δεν μπορούν να παράχθουν μέσα από τον μηχανισμό των εκούσιων συναλλαγών είτε κρίνεται ότι σε αυτά θα πρέπει να έχουν πρόσβαση όλοι οι πολίτες ανεξάρτητα της οικονομικής τους κατάστασης- αγαθά όπως η ασφάλεια, η δικαιοσύνη, η παιδεία και η υγεία.

Με άλλα λόγια οι πολίτες πληρώνουν φόρους και περιμένουν ως αντάλλαγμα δημόσια αγαθά και υπηρεσίες. Από την στιγμή που το επίπεδο των παρεχόμενων αγαθών/υπηρεσιών δεν αντιστοιχεί στους φόρους που καταβάλλουν έχουν κάθε ηθικό δικαίωμα(για να μην πω υποχρέωση) να προσπαθήσουν να σπάσουν το «συμβόλαιο» και να φοροδιαφύγουν.
οι πολίτες πληρώνουν φόρους και περιμένουν ως αντάλλαγμα δημόσια αγαθά και υπηρεσίες. Από την στιγμή που το επίπεδο των παρεχόμενων αγαθών/υπηρεσιών δεν αντιστοιχεί στους φόρους που καταβάλλουν έχουν κάθε ηθικό δικαίωμα(για να μην πω υποχρέωση) να προσπαθήσουν να σπάσουν το «συμβόλαιο» και να φοροδιαφύγουν

Όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα στη χώρα μας. Σήμερα στην Ελλάδα μάλιστα οι πολίτες καλούνται επιπλέον να πληρώσουν για δημόσιες υπηρεσίες που υποτίθεται ότι έχουν ήδη πληρώσει μέσω των φόρων τους. Ένα τέτοια παράδειγμα είναι η παιδεία. Έχοντας πληρώσει τους φόρους ο πολίτης είναι υποχρεωμένος επί πλέον να πληρώνει για φροντιστήρια, ιδιαίτερα ,ξένες γλώσσες κλπ-επειδή ακριβώς το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών είναι άθλιο.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η ιατρική περίθαλψη. Αν δεν καταβάλλει «φακελάκι» στο γιατρό, αν δεν πληρώσει για «αποκλειστική» νοσοκόμα και αν δεν έχει όλο του το σόι να του παρέχει βασικές νοσοκομειακές υπηρεσίες , ο πολίτης μπορεί να είναι σίγουρος ότι η παραμονή του στο δημόσιο νοσοκομείο θα αποτελέσει την πιο αξιομνημόνευτη εμπειρία της ζωής του.

Με άλλα λόγια στους τομείς π.χ. της υγείας και της παιδείας το μόνο που παίρνει ως αντάλλαγμα ο πολίτης για τους φόρους που πληρώνει είναι ένα κρεβάτι και ένα θρανίο. Όλα τα άλλα τα πληρώνει επί πλέον από την τσέπη του. Γιατί λοιπόν να μην προσπαθήσει να φοροδιαφύγει;

Παρεμπιπτόντως το επιχείρημα ότι η φοροδιαφυγή-δηλαδή η στέρηση πόρων- οδηγεί στο χαμηλό επίπεδο δημοσίων υπηρεσιών δεν έχει βάση. Τα τελευταία 30 χρόνια λάβαμε από την Ευρώπη και δανειστήκαμε από τις αγορές πάνω από 450 δις ευρώ. Όπως έχουν είξει άπειρες διεθνείς έρευνες π.χ. στην παιδεία το επίπεδο των υπηρεσιών δεν συνδέεται τόσο με τις δαπάνες όσο με την διάρθρωση κινήτρων/κυρώσεων που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι σε αυτό τον τομέα. Στην περίπτωση της Ελλάδας η αύξηση των κρατικών εσόδων ιστορικά απλά συνεπάγεται περισσότερους πελατειακούς διορισμούς και περισσότερες προσόδους για τις συντεχνιακές ομάδες που έχουν εκ των έσω καταλάβει τις δημόσιες υπηρεσίες και τις απομυζούν..
υπάρχει μια ομάδα 400.000 ατόμων τους οποίους οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι να συντηρούν με τους φόρους τους και οι οποίοι ως αντάλλαγμα δεν προσφέρουν απολύτως καμία υπηρεσία. Για ποιό λόγο;

Σήμερα στην Ελλάδα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (υπουργεία ΔΕΚΟ δήμους κλπ) απασχολούνται περίπου 1 εκατομμύριο άτομα. Να υποθέσουμε -με συντηρητικές εκτιμήσεις-ότι τουλάχιστον ένα 40% έχουν τοποθετηθεί στην βάση πελατειακών και όχι πραγματικών αναγκών; Με άλλα λόγια υπάρχει μια ομάδα 400.000 ατόμων τους οποίους οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι να συντηρούν με τους φόρους τους και οι οποίοι ως αντάλλαγμα δεν προσφέρουν απολύτως καμία υπηρεσία. Για ποιό λόγο; Στη βάση ποίου ακριβώς ηθικού προστάγματος πρέπει ο πολίτης να πληρώνει φόρους για την συνεχιζόμενη «απασχόληση» τους; Ποια ακριβώς είναι η διαφορά μεταξύ του εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα που αναγκάζεται να συντηρεί αυτή την τάξη των γραφειοκρατών με τους εργάτες στην ΕΣΣΔ που έπρεπε να τρέφουν τους εξίσου άχρηστους κομματικούς γραφειοκράτες;

Δυστυχώς όμως οι πολιτικοί στην Ελλάδα δεν επιθυμούν να κατανοήσουν την απλή αλήθεια ότι στα σύγχρονα κράτη καταβάλλεις φόρους έναντι κάποιου ανταλλάγματος. Ίσως επειδή οι ίδιοι δεν χρειάσθηκαν ποτέ να προσφύγουν σε δημόσια αγαθά – στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, προσφεύγουν σε ιδιωτικά νοσοκομεία, έχουν σωματοφύλακες- που πληρώνει ο φορολογούμενος-για την ασφάλεια τους. Ίσως πάλι ακόμα και όταν προσφεύγουν σε δημόσιες υπηρεσίες απολαμβάνουν διακριτικής μεταχείρισης την οποία δεν έχει κανένας άλλος πολίτης.

Φυσικά όπως επεσήμανε πρόσφατα ο φίλος καθ. Μάνος Ματσαγγάνης σε άρθρο του στο newstime.gr δεν έχουν όλοι την ίδια δυνατότητα να φοροδιαφύγουν. Όμως το ηθικό δίδαγμα που θα πρέπει να εξάγει κανείς δεν είναι ότι όλοι θα πρέπει να πληρώνουν φόρους αλλά πως θα διαμορφωθούν οι μηχανισμοί εκείνοι που θα επιτρέπουν σε όλους τους πολίτες να φοροδιαφεύγουν και όχι απλά στους προνομιούχους συμπολίτες μας. Αυτό τουλάχιστον απαιτεί η κοινωνική δικαιοσύνη.

Τάκης Μίχας

O Τάκης Μίχας σπούδασε Εθνολογία και Φιλοσοφία στα πανεπιστήμια του Άρχους (Δανία), Ντουμπρόβνικ (Κροατία) και Σαντα-Κρουζ, (Καλιφορνια). Έχει εργασθεί σε Δανικές και Ελληνικές εφημερίδες. Σήμερα εργάζεται στην Ελευθεροτυπία ενώ παράλληλα αρθρογραφεί στην Wall Street Journal (Europe). Το 2002 τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας του ιδρύματος Μπότση.

Η πορεία των άστρων
ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΔΗΜΟΥ

•Στην «Καθημερινή» της 6.6., ο σοφός δάσκαλος Θ.Π. Τάσιος απαντά με επιστολή του στο κλασικό ερώτημα: «γιατί σιγεί η πνευματική ηγεσία». Παρατηρώντας ότι: α) ο όρος είναι ασαφής β) ότι πολλοί «πνευματικοί άνθρωποι» τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκαν κομματικοποιημένοι (θα πρόσθετα: και κρατικοδίαιτοι) και γ) και όσοι επί τριάντα χρόνια μιλούσαν ελεύθερα: «δεν μπορούσαν να συστήσουν κρίσιμη μάζα μέσα στη λαοθάλασσα του ενδημικού πολιτικού κονφουζιονισμού μας».
•Στην ίδια εφημερίδα ο νεότερος δάσκαλος, Ν. Αλιβιζάτος, κλείνει ένα άρθρο για την επαπειλούμενη κατάρρευση, γράφοντας: «Δίχως άλλο την κύρια ευθύνη τη φέρουν οι πολιτικοί. Ένα μερίδιο ωστόσο βαρύνει και τους πνευματικούς ανθρώπους».
•Ας μη σταθούμε στους πρώτους ενδοιασμούς του Τάσιου για το ποιοι και πόσο αξιόπιστοι είναι αυτοί οι πνευματικοί άνθρωποι. Ας δεχθούμε ότι υπάρχουν μερικοί που ελεύθερα μιλούν και γράφουν. Ποιος τους διαβάζει; Ποιος τους ακούει; Ποιος τους ακολουθεί;
•Ο πρώτος Έλληνας διανοούμενος, ο τραγικός στην μοναξιά του Εμμανουήλ Ροΐδης, είχε γράψει πριν 120 χρόνια: «Τον ορεγόμενον να εκφράσει την γνώμην του περί των πολιτικών ημών πραγμάτων εν πάση αμεροληψία αποθαρρύνει πάντοτε ο εξής συλλογισμός: ότι αι παρατηρήσεις αυτού, όσον ορθαί και ακριβείς εάν είναι, θέλουσιν έχει επί της πορείας των πολιτευομένων τόσην μόνον επιρροήν, όσην και οι παρατηρήσεις αστρονόμου επί της πορείας των αστέρων».
•Με συναντούν άνθρωποι στον δρόμο, με αναγνωρίζουν και μου λένε: «Γιατί δεν μιλάτε; Έχετε καθήκον να υψώσετε τη φωνή σας».
•Κι εγώ απαντώ: «Γιατί δεν ακούτε; Και κυρίως – γιατί δεν σκέφτεστε επάνω σε αυτά που ακούτε;».
•Τι παραπάνω μπορεί να κάνει ένας «πνευματικός άνθρωπος» (ας αφήσουμε τα περί «πνευματικής ηγεσίας» – δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα) παρά να μιλάει και να γράφει; Και ο Τάσιος και ο Αλιβιζάτος και πολλοί άλλοι το κάνουν συστηματικά δεκαετίες ολόκληρες. Μέχρι και στην τηλεόραση προσφύγαμε μερικοί, για να διευρύνουμε το κοινό μας. Αλλά ποιο κοινό; Ακούει κανείς; Ελεύθερα, απροκατάληπτα, χωρίς παρωπίδες;
•Δίκιο είχες Ροΐδη! Όσο άλλαξαν την πορεία των άστρων οι αστρονόμοι, τόσο και οι Έλληνες διανοούμενοι την πορεία της χώρας τους…
9.6.2010
από το Lifo http://www.lifo.gr/mag/columns/3002

Επόμενη σελίδα: »