1196071023

Άνάγραμμα

Τό άνάγραμμά μου μπορεί νά είναι τό ψευδώνυμο τής αγάπης σου.
Αύτό δεν θά είχε σημασία παρά μόνο αν οί λέξεις έπαιρναν
τό σχήμα σου κάθε φορά πού μ’ άκουγες νά σέ φωνάζω άπό
μακριά κι έσύ άνταποκρινόσουν μ’ ένα «δέν ξέρω» πού μέσα
του έκρυβε τόν θάνατο αύτών πού γνωρίσαμε.

’Αγέλαστοι καί μέ κομμένη τήν άνάσα νοσταλγούμε τό
γέλιο, άπλώνουμε τά χέρια μας σ’ ό,τι δέν υπάρχει, στις
σκοτεινές αναταράζεις πού μάς άφησαν άφωνους καί άπορούμε
αν όσα άκούσαμε ήταν φωνή ή των ήχων μιά άπρόσμενη σύγχυση.

Ξεραμένα δέντρα πού κάποτε τά άπειλοΰσε ό άνεμος,
άηχες κραυγές αύτοδάπανες, άνερμάτιστα βλέμματα έρμαια
των ονείρων.

Ό άνεμος δέν θά περάσει, δέν θά μάς βρει, κι άν μείναμε
μόνοι είναι γιατί ζητήσαμε τό άλλο μας όνομα.

Αν μέ καλέσεις δέν θά ξέρω πιά ποιός είμαι.

***

Ώρες

Ώρες πού περίμενα ν’ αδειάσει τό σπίτι
Μ’ ένα ραβδί παραπλανημένου μάγου
Νά γίνει ένδιαίτημα ονείρων
Καί χώρος άκατοίκητος
’Απ’ τίς σκιές πού ρίχνουν τά πράγματα στους τοίχους
’Απ’ τίς φωνές πού άνασύρουν τά πεπραγμένα τής ημέρας
’Από τίς προσδοκίες έγκλεισμαύ όσων έδιάβηκαν τό κατώφλι

Ώρες πού διέσυραν τή μνήμη
Πού άπειλητικά τήν έσυραν έκεί πού έξαντλεΐται όπως κάτι χιλιοειπωμένο
Όπως ή οικειότητα άνάμεσα σέ παλιούς εραστές

Ώρες πού έβλεπα τό πρόσωπό σου σ’ έναν καθρέφτη

*Από τη συλλογή “Ανεπίδοτο”, Εκδόσεις Έρασμος, 2004, σελ 18 και 26.

https://kyklostonfilon.wordpress.com

Η συνάντηση της 24ης Μαΐου στο Αίτιον ήταν η τελευταία του Κύκλου των Φίλων και της «Εποχής των Τεράτων» πριν το καλοκαίρι. Συζήτησε  μαζί  με τον Στάθη Γκόνο και τον Ιορδάνη Πουλκούρα ο ψυχολόγος Γιώργος Παπαγεωργίου για Αβέβαιους καιρούς και  ανθρώπους σε κρίση.

pap

BlakeLinnell

File:ParadiseLButts8.jpg

File:ParadiseLLinell3.jpg

File:Satan Exulting over Eve.jpg

 

Όπως αργεί τ’ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι
έτσι αργούν κ’ οι λέξεις ν’ ακονιστούν σε λόγο.
Στο μεταξύ
όσο δουλεύεις στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς
μην ξιπαστείς
απ’ τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

Από τη συλλογή Ευθύτης οδών, Homo humanus (Απρίλης 1959) του Άρη Αλεξάνδρου

από το https://thepoetsiloved.wordpress.com/

 

jung

Το ΑΒΑΤΟΝ παρουσιάζει την ταινία «Καρλ Γιουνγκ: Ο Ερευνητής της Ψυχής»(1997, σκηνοθεσία Βέρνερ Βέικ, διάρκεια 55 λεπτά), την Πέμπτη 25 Μαΐου, στις 8.30 το βράδυ, στο βιβλιοπωλείο Αρχέτυπο (Χρυσοστόμου Σμύρνης 8, Θεσσαλονίκη).
Πρόκειται για το πρώτο φιλμ που καταγράφει τη ζωή και το μνημειώδες έργο του κορυφαίου ψυχιάτρου και ακούραστη αναζητητή της Γνώσης, Καρλ Γιουνγκ. Η ταινία βασίζεται στην αυτοβιογραφία του (που ο Γιουνγκ άρχισε να γράφει σε ηλικία 82 ετών, το 1957, και η οποία έμεινε ανολοκλήρωτη με το θάνατό του, το 1961) και διεισδύει στην προσωπική διαδρομή του Γιουνγκ σε δύσβατες περιοχές της Γνώσης, όπως τα όνειρα, οι διαλογιστικές τεχνικές, τα παραψυχολογικά φαινόμενα, οι μεταφυσικές εμπειρίες κ.ά.
Είσοδος ελεύθερη, μόνο όμως με κράτηση θέσης, λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων. Για την κράτησή σας, μπορείτε να στέλνετε email στο info@archetypo.com.gr (γράφοντας ΦΙΛΜ ΓΙΟΥΝΓΚ και το ονοματεπώνυμό σας) ή τηλεφωνικά στο 2310 429200.

 ΑΒΑΤΟΝ – ΑΡΧΕΤΥΠΟ Ε.Ε.
Χρ. Σμύρνης 8, 54622 Θεσσαλονίκη, Tηλ. 2310 429200, FAX: 2310 429205
www.archetypo.com.gr

Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές

[Ενότητα Αναπήρων πολέμου]

Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές
αν μάλιστα τυχαίνει να μένουμε στην ίδια πόλη
να τους βλέπουμε πού και πού
γιατί εκεί που ζούμε ήσυχοι
βέβαιοι πως ζούνε κι αυτοί –ξεχασμένοι έστω–
εκεί έρχεται το μαντάτο τους.

Οι καλοί ποιητές μάς φεύγουνε μια μέρα
όχι γιατί πεθαίνουνε
από έμφραγμα ή από καρκίνο
αλλά γιατί φυτρώνουνε στα βλέφαρά τους
λουλούδια τρομερά.

Ανοίγουνε κιτάπια στην αρχή
πάνε μετά στον οφθαλμίατρο
ρωτάνε κηπουρούς βοτανολόγους
η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά
λόγια φοβισμένα κι αόριστα
οι περαστικοί κι οι γείτονες σταυροκοπιούνται.

Έτσι σιγά σιγά οι ποιητές μαζεύονται
αποτραβιούνται σπίτι τους
ακούγοντας δίσκους παλιούς
γράφοντας λίγο
όλο και πιο λίγο
πράγματα μέτρια.

Στο μεταξύ μες στην κλεισούρα
τα τρομερά λουλούδια αρχίζουν να ξεραίνονται
και να κρεμάνε
κι οι ποιητές δε βγαίνουν πια
μήτε για τα τσιγάρα τους στο διπλανό περίπτερο.
Μόνο σκεβρώνουνε κοντά στο τζάκι
ζητώντας την απόκριση από τη φωτιά
που πάντα ξεπετάει στο τέλος μια της σπίθα
κι αυτή γαντζώνεται
στα ξεραμένα φύλλα πρώτα
ύστερα στα ξερά κλαριά
σ’ όλο το σώμα
και τότε λάμπει το σπίτι
λάμπει ο τόπος
για μια μόνο στιγμή

κι αποτεφρώνονται.

Από τη συλλογή Αναπήρων πολέμου (1982) του Γιάννη Βαρβέρη

Από το https://thepoetsiloved.wordpress.com/ της 

Επεισόδιο

Όλη τη νύχτα έβρεχε. Και το πρωί
τα φορτηγά κατέβηκαν με λάστιχα λασπωμένα.
Οι νεκροί μετακομίζουν σ’ άλλα σώματα αφήνοντας
μεγάλες γρατσουνιές στο δέρμα.
Ο ουρανός το γυρίζει
γρήγορα στο γαλάζιο.
Ένας ήλιος καυτός περνάει
σφυρίζοντας πάνω απ’ το κεφάλι μου.
«Ο θάνατος δεν είναι τίποτα» μου έλεγε
τις προάλλες ένας ταξιτζής.
«Μια απλή διακοπή του φωτός. Όπως όταν
δεν έχεις να πληρώσεις το λογαριασμό».

Από τη συλλογή Βιογραφία (1978) του Νάσου Βαγενά

Από το https://thepoetsiloved.wordpress.com/ της