Με αφορμή την προηγούμενη δημοσίευση της Monde για την αυξανόμενη δυσπιστία στους δημοκρατικούς θεσμούς διεθνώς, μερικές φράσεις από το Democracy is coming του Leonad Cohen .

Έρχεται μέσα από μια τρύπα στον αέρα,
Έρχεται από την αίσθηση ότι αυτό που ζούμε δεν είναι πραγματικό
Από τους πολέμους κατά της αταξίας
Από τις σειρήνες που ηχούν νύχτα και μέρα
Από τις πυρκαγιές των άστεγων
Από τις στάχτες του γκέι
Έρχεται μέσα από μια ρωγμή στον τοίχο
Σε μια οραματική πλημμύρα αλκοόλ
Έρχεται από τη σιωπή
Στην αποβάθρα του κόλπου
Από τους γενναίους, τους τολμηρούς, τους κακοποιημένους
έρχεται από τη θλίψη στο δρόμο
Τα ιερά μέρη όπου συναντιούνται οι φυλές
Από τα πηγάδια της απογοήτευσης
Όπου οι γυναίκες γονατίζουν να προσευχηθούν
Για τη χάρη του Θεού στην έρημο μας εδώ

Η δημοκρατία έρχεται ….

Advertisements
«Θέσεις και Αντιθέσεις: Αυξάνεται σε όλο τον κόσμο η δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς της δημοκρατίας» είναι ο τίτλος του άρθρου που υπογράφει ο Αλέν Φρασόν στην Le Monde.

Όπως γράφει, «η δημοκρατία υποχωρεί, γοητεύει όλο και λιγότερο, ακόμη και στη Δύση. Στο Χρηματιστήριο των πολιτικών καθεστώτων, η τιμή της μετοχής της πέφτει. Αν μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου η φιλελεύθερη δημοκρατία έμοιαζε ακατανίκητη, σήμερα η αυταρχική διακυβέρνηση επανέρχεται στο προσκήνιο αποκτώντας έναν ανταγωνιστικό ρόλο».

»Αντίθετα με αυτά που ισχυρίζονται οι οπαδοί του τεχνοφιλελευθερισμού, ο αυταρχισμός συμβιβάζεται μια χαρά με τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και την ψηφιακή επανάσταση. Ενθουσιώδης προπαγανδιστής των επιτυχιών της δεύτερης οικονομίας του κόσμου, το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας εμφανίζεται ως πρότυπο για τις αναπτυσσόμενες χώρες».

»Μεταξύ των 200 χωρών-μελών των Ηνωμένων Εθνών, ο αριθμός των δημοκρατιών μειώνεται διαρκώς από τα τέλη του 20ού αιώνα. Το 2016, εξήντα επτά χώρες σημείωσαν καθαρή οπισθοχώρηση στους τομείς των πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ανακοίνωσε η ΜΚΟ Freedom House. Πρόκειται για την ενδέκατη συνεχή χρονιά που η δημοκρατία υποχωρεί».

»Οι »παλιές» φιλελεύθερες δημοκρατίες – ελεύθερες εκλογές, διάκριση των εξουσιών, ανεξάρτητος Τύπος – αντιμετωπίζουν πρόβλημα; Ναι, απαντά το γαλλικό Ιδρυμα για την Πολιτική Καινοτομία. Σε μια πρόσφατη μελέτη του με τίτλο »Πού πάει η δημοκρατία;», όπου εξετάζονται 26 χώρες, το Ίδρυμα παρατηρεί ότι οι μεν βασικές αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας εξακολουθούν να είναι δημοφιλείς, αλλά η δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς της δημοκρατίας μεγαλώνει».

»Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι (55%) και Αμερικανοί (54%) πιστεύουν ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία »δεν λειτουργεί καλά». Η δυσπιστία μεγαλώνει όταν πρόκειται για τεχνοκράτες στην κυβέρνηση ή βουλευτές. Το πολιτικό προσωπικό κατηγορείται συλλήβδην για διαφθορά. Η αποχή γιγαντώνεται. Τα κόμματα διαμαρτυρίας, τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς, κερδίζουν έδαφος και φλερτάρουν με μια ανελεύθερη εκδοχή της δημοκρατίας».

»Οι λόγοι που εξηγούν αυτή τη δυσπιστία είναι ποικίλοι, παρατηρεί ο διευθυντής του Ιδρύματος Ντομινίκ Ρεϊνιέ. Η απάντηση στην ισλαμική τρομοκρατία πλήττει το κράτος δικαίου. Η οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 έχει δυσφημίσει ένα μέρος των ελίτ. Η δημοκρατία γνωρίζει μια ιστορική αναταραχή. Δεν είναι μόνο οι επιπτώσεις του δίδυμου παγκοσμιοποίηση-τεχνολογική επανάσταση στις ανισότητες. Είναι και μια πραγματική ανακατανομή της εξουσίας υπέρ ενός νέου είδους πρωταγωνιστών: Google, Amazon, Facebook, Apple, Twitter (και τα κινεζικά ισοδύναμά τους). Οι πολυεθνικές δεν είχαν ποτέ τόση δύναμη».

»Οι εταιρείες αυτές ασκούν μεγαλύτερη επιρροή από τα περισσότερα κράτη. Μεταδίδουν περιεχόμενο παγκόσμιας εμβέλειας. Προδιαγράφουν ένα νέο τοπίο ενημέρωσης, που στέλνει τα παραδοσιακά μέσα στο περιθώριο. Πλαστές ειδήσεις, θεωρίες συνωμοσίας, φήμες, εγκαθίστανται για τα καλά στη δημοκρατική συζήτηση».

»Η Ευρώπη έχει πληγεί από το φαινόμενο αυτό, αλλά όχι ομοιόμορφα. Οι δείκτες εμπιστοσύνης προς τη δημοκρατία είναι υψηλοί στη βόρεια Ευρώπη: εδώ, το 60% με 80% των ερωτώμενων θεωρεί ότι η δημοκρατία »λειτουργεί καλά». Στη μεσογειακή Ευρώπη, το βαρόμετρο κατεβαίνει, με την πτώση να είναι ελεύθερη στην Ιταλία. Μπαίνει σε ζώνη αναταράξεων στις χώρες της πρώην κομμουνιστικής Ευρώπη. Η πιο δύσπιστη χώρα απέναντι στη δημοκρατία είναι η Βουλγαρία. Στην Ουγγαρία, την Πολωνία και την Τσεχική Δημοκρατία, η εξουσία ακολουθεί μια ανελεύθερη προσέγγιση της δημοκρατίας».

»Aν υπάρχουν τρεις Ευρώπες, υπάρχουν και δύο Αμερικές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην «ήπειρο του Ντόναλντ Τραμπ» ζει ένα εκλογικό σώμα λευκό, συντηρητικό, λαϊκό, εγκαταλελειμμένο σε δουλειές χαμηλής αμοιβής. Σε αυτή την »ήπειρο», όπου το προσδόκιμο ζωής των ανδρών έχει μειωθεί, απορρίπτονται μαζικά τα ενδιάμεσα όργανα της δημοκρατίας. Προτιμώνται ο στρατός και η αστυνομία. Στις δύο ακτές, αντίθετα, οι μεγάλες πόλεις είναι το οχυρό της δεύτερης Αμερικής, που προτιμά τη νέα οικονομία και ψηφίζει Δημοκρατικούς».

»Και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, τα θέλγητρα ενός αυταρχικού τρόπου διακυβέρνησης επεκτείνονται. SOS: η δημοκρατία δεν είναι κάτι εγγυημένο».

in.gr   2/11/2017

Ο Κύκλος των Φίλων σας προσκαλεί στη διάλεξη του Καθηγητή Ιωάννη Αντωνίου με θέμα

Κβαντομηχανική και Συνείδηση

Ο κος Αντωνίου είναι Καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και Διευθυντής του Διατμηματικού Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών στα Πολύπλοκα Συστήματα και Δίκτυα (Complex Systems and Networks, http://cosynet.auth.gr/). Το επιστημονικό του έργο επικεντρώνεται στη μοντελοποίηση πολύπλοκων συστημάτων, τα δίκτυα, μεταξύ άλλων το διαδίκτυο, τα δίκτυα γνώσης και τα ανθρώπινα δίκτυα, την κβαντική πληροφορία, το Χάος και τα Μακράν της Ισορροπίας Συστήματα.

Μαζί του συζητούν ο σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ Ιορδάνης Πουλκούρας και ο Διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Στάθης Γκόνος.

Πέμπτη 23 Νοεμβρίου στο Αίτιον Πολυχώρος, Τζιραίων 8-10, Μακρυγιάννη, Αθήνα (Σταθμός Μετρό: Ακρόπολη) Τηλ.: 2130 256666, http://www.aition-kinima.org/

Είσοδος Ελεύθερη. Ώρα έναρξης 19.00

Την εκδήλωση υποστηρίζει το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ.

Περισσότερες πληροφορίες στο  https://kyklostonfilon.wordpress.com

Για ένα αφήγημα

Η στήλη μου Εν Ιορδάνη από το Περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ

Με την αφήγηση οι άνθρωποι έχτισαν τον κόσμο τους. Αφηγούμενοι οι παραμυθάδες εδώ δίπλα στα νερά του Αιγαίου, μύθευσαν το χάος και χάραξαν την ιστορία, τυφλοί όπως ο Όμηρος για να μην τους ξεγελά το πρόσκαιρο και το πλάνο καθρέφτισμα στα μάτια της άγνοιας.

Και καθώς βάδισε ο λόγος τους σε χρόνους και καιρούς σκόνταψε κάπου εδώ στις αρχές το 21ου αιώνα.

story

Αφήγημα! Μια λέξη που στο στόμα ενός πολιτικού θα έπρεπε να είναι σαν το βατράχι που παλεύει να ξεφύγει από το στόμα της κακιάς μάγισσας, αυτή λέξη απέκτησε πολιτική έννοια και μπήκε στη ζωή μας νομίζω στην αρχή της κρίσης. Ήταν τότε  αν δεν κάνω λάθος που  ο Βενιζέλος  μπροστά στα κύματα των αγανακτισμένων και την αγονία των καθημερινών αληθινών  ανθρώπων δήλωνε ότι πρέπει να βρούμε ένα καινούργιο «αφήγημα».

Μετά ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και εδώ πλέον τακτικά ακούμε την διατύπωση και την επαναδιατύπωση ενός νέου και μετά ενός ακόμα πιο νέου αφηγήματος.

Που διαρκεί μέρες μέχρι να παραστεί ανάγκη για το επόμενο. Η αριστερά δεν είχε εμπειρία από κυβερνήσεις. Έχει όμως και με το παραπάνω από φιλοσοφίες γιατί η παλαιότερη τουλάχιστον γενιά είχε την ξεχασμένη σήμερα από τους εξεκιουτιβς  συνήθεια να διαβάζουν , να συνομιλούν και να διαφωνούν πολύ και συνεχώς και μάλιστα –άκουσε πρωτογονισμό- όχι μέσω Skype αλλά πρόσωπο με πρόσωπο.

 

Ο μεταμοντερνισμός που ήταν «ο ακραίος σχετικισμός στις αξίες και στην επιστημονική μέθοδο και η απόρριψη της αντικειμενικότητας» όπως γράφει ο Μπαμπινιώτης, διετύπωσε την θεωρία ότι η πραγματικότητα δεν υπάρχει παρά μόνον ως αφήγημα. Ένα αφήγημα που εσύ που ελέγχεις τα μέσα, αν το αρθρώσεις έξυπνα παραμορφώνοντας επιδέξια τις έννοιες σύμφωνα με τις επιθυμίες σου υποκαθιστάς την πραγματικότητα των άλλων.

Και αυτό προσπαθούν να κάνουν και το πετυχαίνουν.

 

Οι πρωτεργάτες, είχαν μελετήσει από τα μέσα του 20ου αιώνα την δύναμη του κοινωνικού φαντασιακού, δύναμη που όπως διατύπωσαν, αν κατευθυνθεί  από νέες σημασίες μπορεί να υπερβεί την υπάρχουσα θέσμιση της κοινωνίας και να δημιουργήσει και να κάνει αποδεκτούς νέους νόμους και θεσμούς.

Και για να το κάνουμε πιο λιανά αλλάζοντας σημασίες σε λέξεις  της καθημερινότητας του πολίτη, δίνοντας δηλαδή στο φαντασιακό του με το νέο «αφήγημα»  ένα όραμα μέλλοντος , μια ελκυστική εικόνα  για να βυθιστεί μέσα της και να ξεχάσει την καθημερινότητα , τον οδηγούν να βαδίζει με ελπίδα προς τη λαμπερή ουτοπία νομιμοποιώντας κάθε υποτίμηση που δέχεται στην πραγματική του παρούσα  καθημερινότητα.

 

Για να μην θεωρηθεί όμως εκ λάθους ότι τα ρίχνω όλα στη συμπαθή επαγγελματική τάξη των πολιτικών που αλίμονο και μακάρι αν μπορούσαν να γεννήσουν τόσο προχωρημένες ιδέες, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι τέτοιου είδους τεχνικές αναπτύχθηκαν μέσα από φιλόσοφους και στοχαστές της Εσπερίας και βρήκαν ευρύ πεδίο εφαρμογής σε κάθε πλευρά της καθημερινότητας των ορθολογικώς διαβιούντων που είναι πάντα σίγουροι ότι η πρόσθεση 1+1 μετά από ενδελεχή πίεση των κουμπιών κάποιου iotinanai  θα δώσει ως αποτέλεσμα 2 και τέρμα.

 

Όμως εμείς εδώ σφιχτοδεμένοι στο κρεβάτι του Προκρούστη με το πριόνι να τεμαχίζει τα όνειρα και το τρυπάνι να προσπαθεί να αφανίσει το βλέμμα,  το βλέμμα που περνά πάνω από την απόγνωση του θύτη και βλέπει το χθες , το σήμερα και το αύριο στο τώρα, σε αυτό που ήταν και είναι Ελλάδα.

Μια Ελλάδα που για τους Βρυξελιώτες είναι η Άπω Ανατολή της Ευρώπης. Δεν έχον ανοίξει χάρτη της ψυχής τους, δεν έχουν ακούσει για τις Κυκλάδες, περήφανα κήτη στο όριο των κόσμων, ανάμεσα στην Ευρώπη την Αφρική και  την Ασία, που ορίζουν  το  πέρασμα,την μετάβαση ανάμεσα στην ψυχρή καρτεσιανή λογική και στις μαγευτικές ομορφιές των αντικατοπτρισμών που προσφέρει η ακρογιάλια της Ανατολής.

 

Ο Ζαν Μαρί Ντρο, ένας αληθινός αφηγητής της γενιάς του Ομήρου, που αγάπησε και έζησε με πάθος το Αιγαίο μας διηγήθηκε τις αναμνήσεις του κουλού Οδυσσέα στο Πρώτο Πρωινό του Κόσμου.

 

«..Εγκαταλελειμμένη από τον Θησέα στη Νάξο , απαρηγόρητη, η Αριάδνη βρήκε καταφύγιο σένα καράβι. Ένα αμπέλι κατάφορτο από τα πιο όμορφα σταφύλια σκαρφάλωνε πάνω στα ξάρτια το καραβιού. Κρυμμένες κάτω από τα πορφυρά του πανιά , πολυάριθμες ορχήστρες πλημμύριζαν τον αέρα με τις μελωδίες τους, προσκαλώντας τον Διόνυσο και τους συντρόφους του σε κάποια ξέφρενη σαραμπάντα. Όχι μονάχα στεγνώσαν τα δάκρυα της θρηνούσας, αλλά υπάκουη στις λάγνες ιδιοτροπίες του επιβήτορα θεού που την πέταξε ημιλιπόθυμη πάνω σ ένα στρώμα από φύκια, η δραπέτισσα Κρητικιά άνοιξε την πόρτα της κρύπτης της και κανείς δεν ξανάκουσε να μιλούν πια  γι αυτήν (κάτι που, μεταξύ μας, είναι μια ακόμα απόδειξη της τέλειας ευτυχίας. Ή μήπως όχι;)…».

 

Προδοσία, απελπισία, φιλίες, μουσική και έρωτας απίστευτος γεννιούνται από τον ήλιο και τη θάλασσα χωρίς αιτία, χωρίς ορθολογικές διαδικασίες χωρίς ανησυχία για το παρόν και σχεδιασμό για το αύριο.

 

«… Η Ελλάδα μας μαθαίνει καλύτερα από κάθε άλλη χώρα να σκοτώνουμε τον χρόνο! Τι θα κάνουμε πράγματι με αυτές τις χιλιάδες μέρες που μα χωρίζουν από τον θάνατο μας; Τι δουλιές έχουμε, τι θα προετοιμάσουμε τι θα προγραμματίσουμε;

Από ένστικτο , επειδή το φως είναι ανελέητο και η διάθλαση του γίνεται ακόμα πιο έντονη πάνω στους άσπρους τοίχους, ο Έλληνας μαντεύει ότι δεν αξίζει και πολύ να χολοσκας!

Σίγουρα το ίδιο καλά με έναν έμπορο της Νέας Υόρκης ή του Λονδίνου ξέρει, για να έχει τη χαρά το παιχνιδιού, πώς να ξεγελάσει κάποιον. Όμως στην κρίσιμη στιγμή της διαπραγμάτευσης, ο Έλληνας αφήνει πάντα έναν φεγγίτη μισάνοιχτο στον γαλανό ουρανό. Μια σταγόνα ονειροπόλησης, μια ακρογιαλιά ελευθερίας.

 

Κοίτα τους τρεις γέροντες που κάθονται στη σκιά της λυγερόκορμης ελιάς στην πλατεία του χωριού μας. Κοίταξε τους καλά. Ανάμεσα στα δάχτυλα τους , με τις ώρες, παίζουν το κομπολόι τους, αυτό το παγανιστικό κομποσκοίνι. Δεν προσεύχονται βέβαια. Ακούν τον χρόνο που κυλά και, καθώς τον έχουν μετρήσει με την προσωπική τος κλεψύδρα που ρεγουλάρουν τον ρυθμό της, είναι περήφανοι γιατί την κατατρόπωσαν, έσβησαν με τα χέρια τους όλες τις σκοτεινές ζώνες, τις σκοτεινές εσοχές. Αν δεν τις αποφύγουμε θα εμφανιστούν ξανά οι χίμαιρες και η πομπή των άσκοπων ερωτήσεων.

 

Ακούγοντας προσεκτικά σου φαίνεται πως χρησιμοποιούν μια μικροσκοπική λεπίδα. Έπεσες διάνα.

Εκατό φορές, χίλιες φορές το χτύπημα επαναλαμβάνεται με την ίδια κρυστάλλινη καθαρότητα.

Τελείως ανέκφραστοι, μ’ αυτήν την επαναλαμβανόμενη κίνηση, οι τρεις γέροντες σκοτώνουν τον χρόνο. Ή μάλλον τον γελοιοποιούν , τον αφανίζουν, όπως σκοτώνουν μια οχιά με την αξίνα κόβοντας την σε τέσσερα- πέντε κομμάτια.».

Για να αφηγηθείς ιστορία ανθρώπων, ο χρόνος σου πρέπει να είναι παρούσα αιωνιότητα και ο τόπος σου πουθενά. Όπως έκανε και ο Όμηρος, όπως προσπάθησε φιλότιμα και πέτυχε ο συγχωρεμένος ο παππούς σου. Όλες οι άλλες «αφηγήσεις» αξίζουν όσο η οχιά. Πρόσεξε μόνο μην σε παρασύρουν οι Σειρήνες της ομορφιάς και της ανάγκης και μπλέξεις στα δίχτυα του χρόνου τους και γίνεις μέρος της αφήγησης τους και ξεχαστείς αφημένος στους χοιροβοσκούς της Κίρκης.

Who is Who

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορούν τα βιβλία του Ιεροδόμ: Από τον Μεσαιωνικό Τεκτονικό Μύθο στον Αρχαίο και Αποδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο και Bleeding Angels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης.

                                             Νίτσε – Οι τρεις μεταμορφώσεις

«Θα σας μιλήσω για τις τρεις μεταμορφώσεις του πνεύματος: με ποιο τρόπο το πνεύμα γίνεται Καμήλα, με ποιο τρόπο η Καμήλα γίνεται Λεοντάρι και πώς το Λεοντάρι γίνεται Παιδί.

Πολλά βαριά πράγματα υπάρχουν για το πνεύμα. Το ρωμαλέο, το υπομονετικό πνεύμα, το κυριαρχημένο από σεβασμό: το βαρύ, και το βαρύτατο η ρώμη του αξιώνει.

Ποιο είναι βαρύ; Αυτό ρωτάει το υπομονετικό πνεύμα και γονατίζει σαν την Καμήλα και θέλει να φορτωθεί γερά.

Ποιο είναι το βαρύτατο, ω ήρωες; για να το φορτωθώ και να ευφρανθώ από τη δύναμή μου;

Μήπως δεν είναι η αυτοταπείνωση για να κάνεις την περηφάνια σου να πονέσει; Μήπως δεν είναι ν’ αφήσεις λεύτερη τη μωρία σου ν’ αστράψει, για να περιγελάσει τη σοφία σου;

Ή μήπως είν’ αυτό: να παρατάμε τον αγώνα μας τη στιγμή που γιορτάζει τη νίκη του; Ή το να σκαρφαλώνουμε σε κορυφές τετράψηλες για να πειράζουμε τον Πειρασμό; Ή μήπως είν’ αυτό: να θρεφόμαστε με τα βελανίδια και τα χόρτα της γνώσης κι από την πείνα η ψυχή να τυραγνιέται για χάρη της αλήθειας;

Ή μήπως είν’ αυτό: να ’μαστέ άρρωστοι και να στέλνουμε όσους μας παρηγοράν στο σπίτι τους, και μετά αρχινάμε τις φιλίες με κουφούς που δεν ακούν ποτέ τι θέλουμε;

Ή μήπως είν’ αυτό: να βυθιζόμαστε μέσα στο βρόμικο νερό, όταν αυτό είναι το νερό της αλήθειας και να μη σπρώχνουμε από κοντά μας τα παγερά βατράχια και τους χλιαρούς φρύνους;

Ή μήπως είν’ αυτό: ν’ αγαπάμε όσους μας περιφρονάν και να δίνουμε το χέρι στο φάντασμα όταν θέλει να μας σκιάξει;

Όλα τούτα τα βαριά, τα φορτώνεται το υπομονετικό πνεύμα: καθώς η Καμήλα που δράμει φορτωμένη κατά την έρημο, έτσι κι αυτό τρέχει κατά την έρημό του.

Όμως μέσα στην πιο ερημικιά την έρημο, πλαστουργείται η δεύτερη μεταμόρφωση: εκεί το πνεύμα γίνεται Λεοντάρι, θέλει να κατακτήσει λευτεριά να γίνει ο κυρίαρχος της δικιάς του ερήμου.

Γυρεύει εκεί τον ύστερό του αφέντη: θέλει να γίνει εχτρός του, όπως και του ύστερου θεού του, και πολεμώντας, θέλει να νικήσει το μεγάλο Δράκο. Ποιος είναι ο μεγάλος Δράκος, που δε θέλει πια το πνεύμα να τον λέει μήτε θεό, μήτε αφέντη;

«Οφείλεις» ονομάζεται ο μεγάλος δράκος. Όμως του Λεονταριού το πνεύμα λέει, «θέλω».

Το «Οφείλεις» ορθώνεται στη στράτα σου όλο από μάλαμα και λάμπος και από λέπια ένα θηρίο, κι απάνω σε καθένα λέπι, λάμπει με μάλαμα γραμμένο, κι ένα «Οφείλεις.»

Χιλιαδόχρονες αξίες αστράφτουν πάνω σε τούτα δω τα λέπια, κι αυτά είπ’ ο πιο φοβερός απ’ όλους τους δράκους: όλη η αξία των πραγμάτων λάμπει απάνω μου».

«Κάθε αξία ήταν κιόλας δημιουργημένη, και κάθε δημιουργημένη αξία, είμ’ εγώ. Αληθινά, δεν πρέπει πια να μείνει μήτ’ ένα «Θέλω». Αυτά λέει ο Δράκος.

Αδερφοί μου, τι το χρειαζόμαστε το Λεοντάρι μέσα στο πνεύμα; γιατί δεν μας φτάνει το υπομονετικό ζώο, το όλο εθελοθυσία και σεβασμό;

Να δημιουργήσει καινούριες αξίες, αυτό μήτε το Λεοντάρι μπορεί να το καταφέρει: μα θ’ αποκτήσει λευτεριά για μια καινούρια δημιουργία, αυτό του Λεονταριού η ρώμη το μπορεί.

Για ν’ αποκτήσει λευτεριά και να κράξει ένα όχι ιερό, ακόμα και μπροστά στο χρέος: Να, γιατί μας χρειάζεται αδερφοί το Λεοντάρι.

Να αποκτήσει δικαίωμα να δημιουργήσει καινούριες αξίες, αυτό είναι το πιο τρομερό απόκτημα για ένα υπομονετικό και από σεβασμό γιομάτο πνεύμα.

Αληθινά, σαν αρπαγή του μοιάζει αυτό κι ωσάν αρπαχτικού ζώου έργο.

Ωσάν το πιο ιερό του και όσιο, το «οφείλεις» αγαπούσε έναν καιρό: τώρα λοιπόν πρέπει να ανακαλύψει πλάνη κι αυθαιρεσία ακόμα και σ’ αυτό το πιο ιερό, για να τό κατορθώσει απ’ την αγάπη του να κλέψει ελευθερία. Το Λεοντάρι έχει ανάγκη από τέτοια αρπαγή.

Αλλά πέστε μου, αδερφοί μου, τι μπορεί να κατορθώσει το Παιδί που μήτε το Λεοντάρι δεν μπορεί να κατορθώσει;

Γιατί χρειάζεται τ’ αρπαχτικό Λεοντάρι να γίνει Παιδί;

Αθωότητα είναι το Παιδί, και λησμονιά ένα ξενάρχισμα, ένα παιχνίδι. Ένας αυθόρμητα στροβιλιζόμενος τροχός, μια πρώτη κίνηση, ένα άγιο Ναι.

Ναι, στο παιχνίδι της δημιουργίας, αδερφοί μου, έχει ανάγκη έν’ άγιο Ναι: τη δίκιά του θέληση θέλει τώρα το πνεύμα, το δικό του κόσμο θέλει να ξαναποχτήσει εκείνος που έχασε τον κόσμο.

Σας μίλησα για τις τρεις μεταμορφώσεις του πνεύματος: με ποιο τρόπο το πνεύμα έγινε Καμήλα, πώς η Καμήλα έγινε Λεοντάρι και πώς το Λεοντάρι έγινε Παιδί.»

Αυτά είπε ο Ζαρατούστρας. Και τον καιρό εκείνο, κατοικούσε στην πόλη που λεγόταν: η παρδαλή Αγελάδα.

***

Νίτσε – Τάδε έφη Ζαρατούστρας

Το Τάδε έφη Ζαρατούστρας  είναι έργο του Γερμανού φιλόσοφου Νίτσε που θεωρείται ως το σημαντικότερο έργο του. Εκδόθηκε σε τέσσερα μέρη, από το 1883 ως στο 1885.

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Σχήμα

Συ που ’χεις φτερά
και η αδυναμία τα κατάλυσε
τα έκανε και σπάσανε
τώρα υπόμενε την πίκρα
δεχόμενος τα σβησμένα όνειρα
κατάλαβε πως από την αδυναμία σου
δημιούργησες την παρεξήγηση.
Συ που ονειρεύτηκες να ’σαι
καθρέφτης καθαρός
της φωτεινής χάρης του ήλιου
να ’ναι μια στάλα που τον ήλιο αντανακλά
και απ’ αυτόν μετά λιώνει και σβήνει
Μάη και Γιούνη το φεγγάρι τ’ ολόγιομο
δυο μήνες περάσαν δίχως να το χαρείς.
Μπόρεσε τουλάχιστο καλύτερος να γίνεις
νικώντας τον πόνο που σε τρώει
σαράκι καθημερινό
που σε μακραίνει απ’ ό,τι είσαι.

(Ιούλιος 1930)

 

Από τη συλλογή Ποιήματα (Παλαιοντολογικά) (1988) του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη

 

Από  to https://thepoetsiloved.wordpress.com

Στέφανος Ροζάνης. Η φιλοσοφία στη μετανεοτερική εποχή: Maurice Merleau-Ponty – Maurice Blanchot – Jacques Derrida.

Στο ΙΔΡΥΜΑ Β. & Μ. ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ, Βασ.Σοφίας 9 & Μέρλιν

ΡΟΖΑΝ

Στη σειρά αυτή των διαλέξεων, με αφορμή το έργο των Γάλλων φιλοσόφων Maurice Merleau-Ponty, Maurice Blanchot και Jacques Derrida αναζητούνται οι ιδέες της μετανεοτερικής εποχής μας ως αντικείμενο μιας φιλοσοφικής ενατένισης στο επίπεδο εκείνο, όπου συγκροτούνται ως έννοιες της πολιτισμικής ιστορίας.

  • ΙΔΡΥΜΑ Β. & Μ. ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ, Βασ.Σοφίας 9 & Μέρλιν

Κάθε Δευτέρα, 18.00-20.00

(2, 9, 16, 23, 30 Οκτωβρίου 2017
6, 13, 20, 27 Νοεμβρίου 2017
4 Δεκεμβρίου 2017)