Ιουνίου 2011


                                                                   Διαβάστε πρώτα το κείμενο και μετά δείτε το video.

Στις 12 Μαρτίου, ο Silvio Berlusconi κλήθηκε να αντιμετωπίσει την
πραγματικότητα. Η Ιταλία γιόρταζε τα 150 χρόνια από την ίδρυσή της και
με αυτή την ευκαιρία, στην όπερα της Ρώμης, δόθηκε μια παράσταση
όπερας, της πιο συμβολικής αυτής της ενοποίησης: Nabucco του Giuseppe
Verdi υπό τη διεύθυνση του Riccardo Muti.

Το έργο Nabucco του Verdi είναι ένα έργο τόσο μουσικό όσο και
πολιτικό: αφορά την ιστορία της σκλαβιάς των Εβραίων στη Βαβυλώνα, και
η περίφημη άρια «Va pensiero” τραγουδιέται από τους καταπιεσμένους
σκλάβους. Στην Ιταλία, το τραγούδι αυτό είναι το σύμβολο της
αναζήτησης της ελευθερίας του λαού, ο οποίος στα 1840 –όταν και
γράφτηκε η όπερα- ήταν καταπιεσμένος από την αυτοκρατορία των
Αψβούργων, και πάλευε μέχρι τη δημιουργία της ενωμένης Ιταλίας.

Πριν αρχίσει η συναυλία, ο Gianni Alemanno, δήμαρχος της Ρώμης,
ανέβηκε στη σκηνή για να καταγγείλει τις μειώσεις της κυβέρνησης στον
προϋπολογισμό για τον πολιτισμό. Και αυτό, ενώ ο Alemanno είναι μέλος
του κυβερνώντος κόμματος και πρώην υπουργός του Berlusconi.

Αυτή η πολιτική παρέμβαση, σε μια πολιτιστική στιγμή από τις πιο
συμβολικές για την Ιταλία, θα προκαλέσει ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα,
ιδίως τη στιγμή που ο ίδιος ο Berlusconi ήταν παρών στη συναυλία.

Όπως δήλωσε στους Times o Ricardo Muti, διευθυντής της ορχήστρας, ήταν
μια βραδιά αληθινής επανάστασης. «Στην αρχή, υπήρχε ένα μεγάλο
χειροκρότημα από το κοινό. Στη συνέχεια ξεκινήσαμε τη συναυλία. Όλα
πήγαιναν πολύ καλά, αλλά όταν φτάσαμε στο σημείο του Va pensiero,
αισθάνθηκα αμέσως ότι η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη στο κοινό. Υπάρχουν
πράγματα που δεν μπορείτε να περιγράψετε, αλλά που τα αισθάνεστε.
Πριν, υπερίσχυε η σιωπή του κοινού. Τη στιγμή όμως που το κοινό
κατάλαβε ότι θα ξεκινούσε το Va pensiero, η σιωπή γέμισε από μια
πραγματική θέρμη. Μπορούσαμε να αισθανθούμε τη σπλαχνική αντίδραση του
κοινού στο θρήνο των σκλάβων που τραγουδούνε « Oh ma patrie, si belle
et perdue ! ». (Ω πατρίδα μου, τόσο όμορφη και χαμένη)

Ενώ η χορωδία έφτανε στο τέλος, στο κοινό κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να
φωνάζουν «Bis”. Το κοινό άρχισε να φωνάζει « Vive l’Italie ! » και «
Vive Verdi !». Άνθρωποι από τα θεωρεία άρχισαν να πετούν χαρτιά
συμπληρωμένα με πατριωτικά μηνύματα –κάποια έγραφαν «Muti, sénateur à
vie ».

Αν και το είχε κάνει για μία και μοναδική φορά στη Σκάλα του Μιλάνου
το 1986, ο Muti δίσταζε να κάνει ένα bis για το Va pensiero. Για
αυτόν, μία όπερα πρέπει να πηγαίνει από την αρχή ως το τέλος. «Δεν
ήθελα να παίξουν απλά ένα encore. Θα έπρεπε να υπάρχει μια ιδιαίτερη
πρόθεση».

Όμως στο κοινό είχε ήδη ξυπνήσει το πατριωτικό συναίσθημα. Με μία
θεατρική κίνηση, ο διευθυντής της ορχήστρας γύρισε τελικά την πλάτη
στο podium, κοιτάζοντας το κοινό και τον Berlusconi, και είπε τα εξής:

[Αφού οι εκκλήσεις του κοινού για ένα bis έχουν σταματήσει, από το
κοινό ακούγεται «Ζήτω η Ιταλία»]

«Ναι συμφωνώ με αυτό «Ζήτω η Ιταλία» αλλά (χειροκροτήματα) δεν είμαι
πια 30 ετών και έχω ζήσει τη ζωή μου, όμως σαν ένας Ιταλός που έχει
γυρίσει τον κόσμο, ντρέπομαι για όσα συμβαίνουν στη χώρα μου. Για αυτό
συναινώ με το αίτημά σας για bis για το Va pensiero. Δεν είναι μόνο
για την πατριωτική χαρά που αισθάνομαι, αλλά γιατί απόψε, και ενώ
διεύθυνα τη χορωδία που τραγουδούσε «Ω πατρίδα μου, όμορφη και χαμένη»
σκέφτηκα ότι αν συνεχίσουμε έτσι, θα σκοτώσουμε τον πολιτισμό πάνω
στον οποίο οικοδομήθηκε η ιστορία της Ιταλίας. Και σε αυτή την
περίπτωση, εμείς, η πατρίδα μας, θα είναι πραγματικά «όμορφη και
χαμένη».

[Επευφημίες, συμπεριλαμβανομένων των καλλιτεχνών πάνω στη σκηνή]

Δεδομένου ότι βασιλεύει εδώ ένα «ιταλικό κλίμα», εγώ, ο Muti, έχω ???
εδώ και πολλά χρόνια. Θα ήθελα τώρα… πρέπει να δώσουμε νόημα σε αυτό
το τραγούδι. Αφού είμαστε στο Σπίτι μας, το θέατρο της πρωτεύουσας,
και με μία χορωδία που τραγούδησε περίφημα, και που συνοδεύεται
περίφημα, αν θέλετε, σας προτείνω να ενωθείτε μαζί μας και να
τραγουδήσουμε όλοι μαζί».

Έτσι προσκάλεσε το κοινό να τραγουδήσει μαζί με τη χορωδία των
σκλάβων. «Είδα ομάδες ανθρώπων να σηκώνονται. Όλη η Όπερα της Ρώμης
σηκώθηκε. Η χορωδία επίσης σηκώθηκε. Ήταν μια μαγική στιγμή μέσα στην
όπερα. Εκείνη τη βραδιά δεν ήταν μόνο μια συναυλία του Nabucco, αλλά
επίσης ήταν μια δήλωση (statement) του θεάτρου της πρωτεύουσας υπ’
όψην των πολιτικών.

youtube=http://www.youtube.com/embed/G_gmtO6JnRs

 

Δε μου φταίνε οι θεσμοί…

«Δεν μου φταίνε οι θεσμοί ούτε τα πολιτικά συστήματα. Μου φταίει το δαιμόνιο που έχουμε να εξευτελίζουμε κάθε θεσμό και κάθε σύστημα και να σκεπάζουμε τα καμώματά μας με ρητορείες…«

Γιώργος Σεφέρης

http://anthropako.blogspot.com/2011/06/blog-post_03.html

    Της θαλάσσης καλήτερα
φουσκωμένα τα κύματα
‘να πνίξουν την πατρίδα μου
ωσάν απελπισμένην,
έρημον βάρκαν·

    ‘Σ την στεριάν, ‘ς τα νησία
καλήτερα μίαν φλόγα
‘να ιδώ παντού χυμένην,
τρώγουσαν πόλεις, δάση,
λαούς και ελπίδας·

    Καλήτερα, καλήτερα
διασκορπισμένοι οι Έλληνες
‘να τρέχωσι τον κόσμον,
με εξαπλωμένην χείρα
ψωμοζητούντες·

    Παρά προστάτας ‘νάχωμεν.
Με ποτέ δεν εθάμβωσαν
πλούτη ή μεγάλα ονόματα,
με ποτέ δεν εθάμβωσαν
σκήπτρων ακτίνες.

Συνέντευξη στον Γιαννη Eλαφρό, Καθημερινή, 22.5.11

«Το ποτάμι της κατανάλωσης ξεχείλισε, πλημμύρισε τα πάντα και τώρα αφήνει τον βάλτο της ύφεσης. Αφού οι κοινωνίες αρρώστησαν από υπερβολική ανάπτυξη της οικονομίας, τώρα “σβήνουν” από το σκάσιμο της φούσκας. Μήπως ήρθε η ώρα να σκεφτούμε την προοπτική της αποανάπτυξης;». Συναντήσαμε τον «προφήτη» της ουτοπίας της λιτής αφθονίας, τον Γάλλο διανοούμενο Σερζ Λατούς, έναν προφήτη χωρίς θεό. «Είμαστε οι άθεοι της οικονομίας, της πραγματικής θρησκείας της νεωτερικότητας», μας λέει ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Paris-Sud 11 (Orsais), ειδικός στις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις Βορρά-Νότου. Ο Σ. Λατούς ήρθε στην Ελλάδα προσκεκλημένος από κινήσεις εναλλακτικής κοινωνικής και οικολογικής προσέγγισης.

Η Ελλάδα υποφέρει σήμερα από την ύφεση, την κρίση και τις μνημονιακές πολιτικές άγριων περικοπών. Τι νόημα έχει να μιλάμε για αποανάπτυξη, ρωτάμε. «Ας μην μπερδεύουμε το δικό μας πρόταγμα με τη στέρηση. Ισα ίσα, αυτό που συμβαίνει και στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη είναι οι τρομακτικές συνέπειες της κρίσης των κοινωνιών της χρηματιστικοποίησης, της υπερανάπτυξης και της κατανάλωσης. Για πολλές δεκαετίες το σύστημα μας έλεγε ότι πρέπει να δώσουμε τα πάντα για την ανάπτυξη, χωρίς να ρωτάμε για την επόμενη μέρα. Ο πλανήτης όμως είναι πεπερασμένος, οι πηγές ενέργειας, τα φυσικά αποθέματα θέλουν μια άλλη διαχείριση», απαντά ο Γάλλος φιλόσοφος.
«Η σύγχρονη τραγωδία», σύμφωνα με τον Σ. Λατούς, «συνίσταται στο ότι, ενώ βρισκόμαστε σε μια κοινωνία υπερ-καταναλωτική, δεν μπορούμε να καταναλώσουμε. Στη λογική της λιτής αφθονίας, που πρεσβεύουμε, δεν υπάρχει στέρηση. Απεναντίας στη σημερινή κοινωνία που στηρίζεται στην αγορά, ο δείκτης στέρησης είναι πάντα μεγαλύτερος από τον δείκτη ικανοποίησης, γιατί μόνο έτσι δημιουργείται η ανάγκη της κατανάλωσης. Η διαφήμιση αναπαράγει τη στέρηση και δημιουργεί νέες ανάγκες, πλαστές».
Για τον διανοητή της αποανάπτυξης, οι σύγχρονες κοινωνίες είναι θεμελιωμένες πάνω στην απόλυτη έλλειψη μέτρου και γι’ αυτό «διαπράττεται ύβρις, με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου. Για πολλές δεκαετίες, η κυρίαρχη αρετή στον οικονομικό κλάδο είναι η απληστία». Ετσι δεν δημιουργήθηκαν οι φονικοί – μάνατζερ και τα χρηματιστηριακά όπλα μαζικής καταστροφής;
Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο, το πρόταγμα της αποανάπτυξης καλεί σε οικοδόμηση της κοινωνίας με άλλες αξίες. «Για να βρούμε το μέτρο, αλλάζοντας και τον άνθρωπο και την κοινωνία». Ο Σ. Λατούς για να δείξει καλύτερα τι εννοεί, χρησιμοποιεί ένα απόσπασμα από μια παλιά ομιλία του Ρόμπερτ (Μπομπ) Κένεντι, που εκφωνήθηκε λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του: «Το δικό μας Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν περιλαμβάνει επίσης την ατμοσφαιρική ρύπανση, τις διαφημίσεις για τα τσιγάρα και τις διαδρομές των ασθενοφόρων που μαζεύουν τους τραυματίες από τους δρόμους. Περιλαμβάνει την καταστροφή των δασών μας και την καταστροφή της φύσης. Περιλαμβάνει τις ναπάλμ και το κόστος της αποθήκευσης των ραδιενεργών απορριμμάτων. Από την άλλη, το ΑΕΠ δεν λαμβάνει υπόψη την υγεία των παιδιών μας, την ποιότητα της μόρφωσης, τη χαρά των παιχνιδιών τους, την ομορφιά της ποίησής μας ή τη σταθερότητα των γάμων μας. Δεν εκτιμά το κουράγιο μας, την ακεραιότητά μας, την αντίληψή μας, τη σοφία μας. Τα μετράει όλα, εκτός απ’ αυτά που δίνουν αξία στη ζωή».
Πώς όμως μπορούμε να μεταβούμε σε αυτή την άλλη κοινωνική πραγματικότητα; Το εγχειρίδιο της «συγκεκριμένης ουτοπίας της αποανάπτυξης» περιέχει τη μέθοδο των οκτώ R: Επαναξιολόγηση (re-evaluation), επανεννοιολόγηση (re-conceptualization), αναδόμηση (re-structure), αναδιανομή (re-distribution), επανατοπικοποίηση (re-localization), μείωση (reduction), επαναχρησιμοποίηση (re-utilization), ανακύκλωση (recycling). Αν και το πρόσημο είναι στην κατεύθυνση της μείωσης της ανάπτυξης, υπάρχουν και στοιχεία αναδιανομής, έτσι ώστε να καλυφθούν οι αποστάσεις μεταξύ Βορρά-Νότου.
«Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι να κατέχουμε περισσότερα, αλλά να κατακτήσουμε το ευ ζην, όχι μέσω της κατανάλωσης, αλλά μέσω κοινωνικών δικτύων υποστήριξης και κάλυψης των κοινωνικών αναγκών», μας λέει ο Σ. Λατούς. «Σήμερα», σημειώνει, «υπάρχουν ορισμένες κοινωνικές τάσεις στις οποίες εμφανίζονται ανάλογοι προβληματισμοί, όπως είναι οι λεγόμενες πόλεις σε μετάβαση στην Αγγλία (οι οποίες προσπαθούν να μειώσουν τις εξαρτήσεις από εισροές ενέργειας και άλλους πόρους και να προασπίσουν το περιβάλλον) ή το κίνημα για την εξοικονόμηση ενέργειας και την μετά άνθρακα εποχή στη Γαλλία. Επίσης, σε ατομικό επίπεδο, στη Βόρεια Αμερική εκατομμύρια άτομα έχουν επιλέξει συνειδητά τη στάση της ηθελημένης απλότητας. Προσπαθούν να ζουν πιο απλά, πιο λιτά, χωρίς να σημαίνει ότι στερούνται τα δικαιώματά τους. Αλλά η ατομική στάση, η ατομική ηθική δεν άλλαξε ποτέ από μόνη της την κοινωνία. Απαιτείται πολιτική αλλαγή. Δεν αρκούν ατομικές ή και ομαδικές αλλά αποσπασματικές ενέργειες. Χρειάζεται μια συνολική αλλαγή πλεύσης. Για παράδειγμα, εάν εγώ δεν καταναλώνω βενζίνη, τίποτα δεν μου λέει ότι ένας άλλος δεν θα καταναλώσει περισσότερο».
Γι’ αυτό ο Σ. Λατούς εμπνέεται περισσότερο από ολοκληρωμένες πολιτικές παρεμβάσεις, όπως αυτές που έγιναν στη Βολιβία και στο Εκουαδόρ. «Εκεί, μέσα από κοινωνικές εξεγέρσεις, προέκυψαν κυβερνήσεις με επικεφαλής ιθαγενείς, οι οποίοι έχουν μια διαφορετική σχέση με τη Φύση. Κατοχυρώθηκε, και συνταγματικά, ότι η Φύση δεν μπορεί να κακοποιείται, καθώς και ότι οι πηγές ενέργειας ανήκουν στην κοινωνία και δεν μπορούν να ιδιωτικοποιηθούν».
Αποανάπτυξη ή βαρβαρότητα
«Πρέπει να απελευθερώσουμε το φαντασιακό μας από την αποικιοκρατία της οικονομίας, όπως τόνιζε και ο Κορνήλιος Καστοριάδης», τονίζει ο Σερζ Λατούς, σημειώνοντας τη στρέβλωση των αξιών που έχει επιβάλει η κατά Ντεμπόρ «Κοινωνία του θεάματος».
Ο Σερζ Λατούς μιλά για την εναλλακτική μιας οικοσοσιαλιστικής δημοκρατίας και για υπέρβαση του καπιταλισμού, ασκώντας όμως κριτική στον μαρξισμό και στην Αριστερά. «Η ουσία του καπιταλισμού είναι η ανάπτυξη. Η Αριστερά έχει πέσει στην παγίδα του παραγωγισμού».
Επικριτικός είναι ο Γάλλος φιλόσοφος και στις θεωρίες της βιώσιμης ή της πράσινης ανάπτυξης: «Μοιάζει σαν οι μεγάλες πολυεθνικές και τα γιγαντιαία λόμπι των συμφερόντων να έχουν απαγάγει την έννοια του περιβάλλοντος, βαφτίζοντας το κρέας, ψάρι. Πριν από τη Φουκουσίμα, για παράδειγμα, προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι η πυρηνική ενέργεια είναι φιλική προς το περιβάλλον και αντίθετη στην κλιματική αλλαγή. Μπορεί όμως να παραδοθεί η προστασία του περιβάλλοντος σε αυτούς που το κατέστρεψαν;». Από τα βέλη του δεν ξεφεύγουν και ηγετικά τμήματα των Πράσινων κομμάτων της Ευρώπης, τα οποία κατηγορεί ότι βούλιαξαν στη διαχείριση, κυβερνητική ή άλλη.
Μήπως η πρόταση της αποανάπτυξης αποτελεί μια ιστορική οπισθοδρόμηση, γυρίζει πίσω το ρολόι της κοινωνικής εξέλιξης; Μήπως οδηγεί σε κοινωνίες απομονωμένες;
Ο Σερζ Λατούς προβλέπει ότι η σημερινή κρίση θα βαθύνει, προαναγγέλλοντας χαοτικές καταστάσεις, χωρίς να λείπουν και τα ενδεχόμενα μεγακαταστροφών, όπως της Φουκουσίμα. «Είναι η κρίση της κοινωνίας της κατανάλωσης που μας γυρίζει πίσω. Σήμερα τίθεται το δίλημμα αποανάπτυξη ή βαρβαρότητα».

Οι πολεμιστές του φωτός έχουν πάντα μια χαρακτηριστική λάμψη στα μάτια τους.

Είναι αυτού του κόσμου, είναι μέρος της ζωής των άλλων ανθρώπων και βαδίζουν σταθερά στην πορεία τους χωρίς εφόδια και χωρίς σανδάλια.

Συχνά είναι δειλοί.
Δεν παίρνουν πάντα τις σωστές αποφάσεις.

Υποφέρουν πάνω από τα πιο ασήμαντα πράγματα, έχουν μικροπρεπείς σκέψεις και αρκετές φορές πιστεύουν ότι είναι ανώριμοι.

Συχνά κρίνουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους ανάξιους για  κάθε ευλογία ή θαύμα.

Δεν είναι πάντα απολύτως βέβαιος για το σκοπό τους.

Ξοδεύουν πολλές άγρυπνες νύχτες, πιστεύοντας ότι η ζωή τους δεν έχει κανένα νόημα.

Γι ‘αυτό είναι πολεμιστές του φωτός.
Επειδή κάνουν λάθη.
Επειδή θα αναρωτηθούν.

Επειδή  ψάχνουν για την αιτία – και,

είναι σίγουρο ότι θα την βρουν.

http://paulocoelhoblog.com/

 

Le Grand Orient de France

http://www.godf.org/

H Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας μόλις εξέδωσε την ακόλουθο δελτίο τύπου :

 Η Χρηματοπιστωτική Κρίση και η Αναστάτωση των Δυτικών Κοινωνιών

H Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας ανησυχεί με τους τρόπους της πολιτικής διαχείρισης που επιβάλλονται σε πολλές χώρες για την απάλειψη του δημόσιου χρέους.  Η αυστηρότητα των μέτρων αυτών θέτει σε κίνδυνο την διατήρηση της δημοκρατίας στην Ευρώπη και τον κόσμο. Βραχυπρόθεσμα τα μέτρα αυτά θα αποτελέσουν πηγή βίας, κοινωνικής αναδίπλωσης και αύξησης του εθνικισμού.

Οι Ευρωπαϊκοί κανόνες που επιβάλλουν παντού τις πολιτικές των χρηματο-οικονομικών, των προϋπολογισμών, της φορολόγησης, των στεγαστικών και των μισθολογικών δεδομένων έρχονται να ραγίσουν την κοινωνική ειρήνη των χωρών της Ευρωπαϊκής ένωσης.

Η Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας ζητάει από τους πολιτικούς υπευθύνους να μην ενδώσουν στον ιμπεριαλισμό των «αγορών».

Μία πολιτική και κοινωνική διόρθωση των οικονομικών αποκλίσεων είναι εφικτή.

Υπάρχουν πολλές λύσεις για να ανταπεξέλθουμε από την κρίση χρέους επιβάλλοντας ειδικότερα την έρευνα για μία μεταρρύθμιση βασισμένη στην πραγματική χρηματο-οικονομική κατάσταση των λαών και την εφαρμογή μίας δεοντολογίας εφαρμόζοντας στην ίδια την χρηματο-οικονομία τις αρχές της ευθύνης και της αλληλεγγύης.

H Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας εκφράζεται εναντίον κάθε δογματισμού και Θεοποίησης του χρήματος που υποδουλώνει τους λαούς.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : «JEAN-PAUL MARAT»

πηγή : http://tekton33.blogspot.com/

Για τον Κώστα, στον Κώστα Σακκά.

Θέλω να μιλήσω για τον Κώστα Χρ. Σακκά, εγώ ο φίλος του, γι’ αυτό που ήταν, όπως ακριβώς ήταν και τον έζησα. Το χρειάζομαι.
Ο αεικίνητος, πάντοτε χαμογελαστός και ιδρωμένος, με το κοντομάνικο χειμώνα-καλοκαίρι, ο αρκούδος μας, ο αδελφός Κώστας Σακκάς έφυγε. Ήρεμα και διακριτικά. Άκοπα για τους γύρω του. Όπως έκανε όλα τα μεγάλα πράγματα στη ζωή του. Αυτός ο φασαρίας, ο ασυγκράτητος, ο ακαταπόνητος, αυτός που δεν δίσταζε να συγκρουσθεί με οποιονδήποτε, για ότι έκρινε αυτός σωστό, οπουδήποτε και με οσοδήποτε έντονο τρόπο, με οποιεσδήποτε συνέπειες, αυτός που ζούσε μέσα στον κόσμο με τα έντονα πάθη και με τη μεγάλη καρδιά του, με την αξεπέραστη επιμονή και την απέραντη ανθρωπιά, έζησε έντονα και έφυγε ήσυχα. Έζησε με πολλούς κόπους και οδύνες και έφυγε κομψά και ανώδυνα.
Τον γνώρισα παιδί και τον έχασα παιδί, σε όλα.
 Ο Κώστας αγαπούσε πολύ τη ζωή, αγαπούσε πολύ τον άνθρωπο και δεν έμεινε να το διακηρύσσει από τον άνετο καναπέ, δεν έμεινε στα βολικά κομματικά και άλλα κοινωνικά πόστα για να λέει στους άλλους τις σοφίες του. Πήρε τον κόσμο επάνω του, σήκωσε ο ίδιος τον σταυρό και βγήκε στη ζούγκλα.
 Τον γνώρισα περί το ’85, σε μία κρίσιμη καμπή της ζωής του. Οι περισσότεροι θα λύγιζαν, θα κλαψούριζαν. Αυτός αντιμετώπισε τον κίνδυνο, τα δύσκολα, με το χαμόγελο της δύναμης της ψυχής του, με σιγουριά για το καλό. Και τελικά κέρδισε!
Το ’89, με μία παρέα, ίδρυσε σωματείο αιμοδοτών, δωρητών αιμοπεταλίων και οργάνων, την Ε.Δ.Α.Σ., που εξέλιξε κατά κοινή αναγνώριση σε αστείρευτη πηγή ζωής για πάμπολλους συνανθρώπους, νέους και μη, αδύναμους και μη, δίχως διακρίσεις, με την δική του επιμονή, την ξεροκεφαλιά του, με την δική του (απροσδόκητη για τον άνθρωπο αυτόν) υπομονή και καρτερικότητα, με τον δικό του επιτήδειο, όσο και ισοπεδωτικό τρόπο. Όλα επήγαζαν από την τεράστια ΑΓΑΠΗ του και την συνήθως αντισυστημική ΠΙΣΤΗ του στον ΑΝΘΡΩΠΟ, την θεραπεία των αναγκών ζωής του οποίου την έκανε μοναδικό σκοπό της ζωής του, ξεχνώντας την δική του.
Δούλεψε για την πανελλήνια εθελοντική αιμοδοσία, για την ΙΔΕΑ της εθελοντικής προσφοράς του Έλληνα. Δούλεψε για την Π.Ο.Σ.Ε.Α., για τις αμφικτιονίες της ως δάδες μεταλαμπάδευσης και διάχυσης της αλληλεγγύης, της αδελφοσύνης, για την αλήθεια των πραγμάτων.
Κάποιοι δεν τον κατάλαβαν. Άλλοι τον παρεξήγησαν. Δεν μπόρεσαν να συμμερισθούν το ΟΝΕΙΡΟ ως ζωή. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν στην ανιδιοτελή δράση για τον άγνωστο άνθρωπο της καθημερινότητας. Τον κατηγόρησαν για όσα ζήλευαν ή δεν κατανοούσαν. Ο Κώστας ζούσε μέσα στον κόσμο του εθελοντισμού της αιμοδοσίας και της κοινωνικής προσφοράς και ζούσε ψυχικά, κοινωνικά, πνευματικά από αυτόν και δια αυτού! Τι πλέον λογικά και ανθρώπινα αναμενόμενο; Και τι πλέον ταιριαστό για έναν τέτοιον άνθρωπο, τέτοιου πνεύματος, τέτοιας δυναμικής και τέτοιου ψυχισμού;
 Συντάχθηκαν αρκετοί πίσω από αυτήν την αμφισβήτηση, για διάφορους λόγους, κατά τις αντιλήψεις και τις προθέσεις του ο καθένας. Παρότι κέρδισε και αυτήν την μάχη τυπικά, απογοητεύθηκε ουσιαστικά από όλα αυτά.
Ξεκίνησε το 2002 από την αρχή, αγόγγυστα, πάλι με χαμόγελο. Μου θύμιζε πάντα τον ακάματο, καρτερικό, αλλά και αισιόδοξο εργάτη της γης του Κιλελέρ, τον επαναστάτη και τον ρομαντικό ακτήμονα. Μοναδικό του κτήμα η αγάπη όσων τον πίστεψαν. Και τον πίστεψαν πολλοί, πάρα πολλοί. Αποτέλεσμα ήταν, η –ήδη- πανταχόθεν και παντάπασιν επαινούμενη και καταξιωμένη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, σωματείο πολυδιάστατης κοινωνικής, εθελοντικής, υπερτοπικής προσφοράς. Και τι δεν προσφέρθηκε μέσα από το σωματείο αυτό! Ψυχή, κινητήρια μηχανή όλων των δράσεων ήταν πάντα ο Κώστας Σακκάς. Αλλωστε, αυτός ήταν και ο πόλος έλξης, η αιτία συγκέντρωσης και συστράτευσης τόσων αξιόλογων ανθρώπων στις δράσεις  αυτές. Αυτών όλων που ελπίζουμε και ευχόμαστε όλοι να συνεχίσουν το έργο, βοηθώντας όπου μας χρειασθούν, ως ελάχιστη ανταπόκρισή μας  στην βέβαιη, τελευταία  επιθυμία του και στο χρέος που μας επέβαλε.
Τον εμπιστεύθηκε – και σωστά – ο συντοπίτης και συνονόματός του Δήμαρχος Καλλιθέας. Τον υποστήριξε ποικιλότροπα’  και ο Κώστας ανταπέδωσε πλούσια, πάντοτε έντιμος και πιστός στις ιδέες, στόχους και αρχές της ζωής και του έργου του για όποιον είχε ανάγκη. Αυτή η σχέση ήταν το εφαλτήριο για τη τελική ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ.
Ο κόσμος της περιοχής το έζησε και εξυπηρετήθηκε όσο από κανέναν άλλον, άνθρωπο, οργάνωση,  θεσμό. Τα μέλη της «ΚΟΙΝΩΝΙΚΉΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗΣ» το συναισθάνθηκαν, το συμμερίσθηκαν. Οι όποιοι και τόσοι αιμολήπτες το χάρηκαν. Τα νοσοκομεία του Λεκανοπεδίου το εισέπραξαν.
Η εγκάρδια αναγνώριση ήταν αυτόθροη, φυσική, αναγκαία συνέπεια της δράσης της εκρηκτικής αυτής ψυχής, της ιδιαίτερης αυτής προσωπικότητας.
Ο Κώστας, ο πανταχού παρών στην ανάγκη των συνανθρώπων, που πίστεψε, που υποστήριξε, που – γιατί όχι – έσωσε!
Την ερχόμενη εβδομάδα, θα γίνει η τακτική αιμοδοσία που αυτός είχε ξεκινήσει και οργανώσει.
Νωπές ακόμη οι εντυπώσεις από τις εκδηλώσεις χαράς και παράδοσης που πρόσφατα οργάνωσε η ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ, συνεπής στην εξέλιξη των ιδεών του για ζωή και ψυχική ευφορία.
Τι χρεία άλλης καταξίωσης; Ποιος άλλος οργάνωνε και κινητοποιούσε έτσι τους ανθρώπους; Ποιος συγκέντρωνε έτσι γύρω του νέους και μη; Ποιος σκεπτόταν και ζούσε ολημερίς για τους συνανθρώπους μας; Ποιος εμπνεύσθηκε και επέτυχε τέτοιες πολυδιάστατες, πολυεπίπεδες και πολυποίκιλες διοργανώσεις και εκδηλώσεις χαράς και προσφοράς, πολιτισμού και ανθρωπιάς, παράδοσης και ψυχικής ανάτασης; Ο Κώστας Σακκάς, ο φίλος μου! Ο ξεροκέφαλος και ανυποχώρητος στην προσφορά Κώστας Σακκάς.
Δούλεψε για να δίνει ζωή, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Πιστεύει κάποιος ότι τα πράγματα θα είναι ίδια δίχως αυτόν, όσο άξιους με καρδιά και διάθεση προσφοράς ανθρώπους, αυτός  πέτυχε και σήμερα  διαθέτει η  ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ;
Ποιος θα μας «φορτώνεται»  μέχρι να μας συνεγείρει; Ποιος θα μας εμπνεύσει προκαλώντας μας με τους «πολλούς» τρόπους του; Ποιος θα μας ξαναστείλει τις ενημερώσεις και τις προσκλήσεις, με τα ξαναχρησιμοποιημένα γραμματόσημα; Αφού δεν ήθελε και δεν υποχρεωνόταν για χρήματα και δεσμευτικές «ενισχύσεις». Δεχόταν έμπρακτη και οικονομική βοήθεια μόνον από όσους αυτός πίστευε ως ειλικρινείς μετόχους της ιδέας του έργου του. «Τα μέλη και οι συμπαραστάτες δίνουν το αίμα τους, δεν μπορώ να τους ζητάω και τα χρήματά τους», μου έλεγε όταν στην επεξεργασία του Καταστατικού της Ε.Δ.Α.Σ. παλιότερα και της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ αργότερα, πρότεινα να υπάρχει και συμβολική εισφορά των μελών!
Συγκλονίσθηκαν οι αιμοδοσίες των νοσοκομείων, οι αδύναμοι και οι πάσχοντες γύρω μας από το άκουσμα του θανάτου σου, Κώστα. Συγκλονίσθηκαν τα μέλη της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, που με το αίμα τους στην επικείμενη αιμοδοσία και με τη συνέχιση του έργου της θέλουν να τιμήσουν τον Πρόεδρό τους, τον φίλο τους και κυρίως τον μεγάλο συνάνθρωπο που έχασαν. Συνταράχθηκαν παλιοί σου σύντροφοι από την Ε.Δ.Α.Σ. ,που ξεπερνώντας τις διαφορές, κατέθεσαν τις μνήμες του κοινού σας έργου. Συνταράχθηκαν οι συναγωνιστές σου (φίλοι ή μη) της Π.Ο.Σ.Ε.Α., που αποφάσισε να σε τιμήσει. Μάτωσαν οι φίλοι σου Κώστα.
Λάτρεψες την μητέρα σου. Τίμησες τον πατέρα σου, τον κυρ-Χρήστο. Έβαλες υψηλά μέσα σου την αδελφή σου και την οικογένειά της. Συμπαραστάθηκες στους φίλους σου. Έτρεξες για τα μέλη της Ε.Δ.Α.Σ., της ΚΟΙΝΩΝΙΚΉΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗΣ. Πάλεψες για όποιον είχε ανάγκη. Για όλα αυτά, θα λείψεις, θα λείψεις σε πολλούς και για πολλά, καλά και αγαθά. Όμορφα και πραγματικά αληθινά. Φτωχύναμε!
 Έφυγες φίλε περήφανα, με γεμάτο το σακίδιο για το τελευταίο ταξίδι. Άξιζε που έζησες! Δικαίωσες την ΑΝΘΡΩΠΙΑ.
Ας είναι φωτεινός ο δρόμος, ας είναι ευκολοδιάβατος προς το μεγάλο Τέλος. Το αιώνιο Φως, την αιώνια Ανατολή. Ας συναυλίζεσαι  πλέον, αδελφέ, μόνον με αγαθές ψυχές, αγαθή εσύ ψυχή.
Σ’ αγαπάμε.
Παναγιώτης Β. Θαλάσσης …και πολλοί άλλοι

Επόμενη σελίδα: »