Νοέμβριος 2009


Από το PHOENIX RISING, Διεθνές Ακαδημαϊκό Συνέδριο με Θέμα τον Δυτικό Εσωτερισμό και τίτλο “Θάνατος και Αναγέννηση στην Φιλοσοφία, την Τέχνη και την Λογοτεχνία:
Μια Κοινωνία που Πεθαίνει, ή μια Αναγέννηση για τον 21ο Αιώνα;”
που έγινε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου της Ινδιανάπολης, Αθήνα Μάρκου Αυρηλίου 5, Πλάκα 6-7 Νοεμβρίου 2009.

«Ανοίξτε το μυαλό σας, φίλοι μου. Όλοι φοβόμαστε αυτό που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε»

Ο τίτλος αυτής της εισήγησης[2] προϊδεάζει για το ατελές του περιεχομένου. Πρόκειται -κατ’ ουσίαν- για μια συνοπτική εισαγωγή με αμφίβολη –μάλιστα- αυθεντικότητα. Θα μπορούσε κάλλιστα να έχει ως εύσχημο υπότιτλο ή και διαφορετικό ακόμα τίτλο: «μια προσεγγιστική απόπειρα – μικρή συμβολή στην ιστορία του δυτικού εσωτερισμού». Όταν ξεκίνησα να δώσω τον τίτλο της εισήγησης ήξερα περί τίνος ήθελα να γράψω. Αυτό όμως που δεν ήξερα ήταν πόσο δύσκολο θα ήταν το εγχείρημα αυτό στην πραγματικότητα. Δεν σας κρύβω ότι πολλές φορές –κατά τη διάρκεια της μελέτης και της συγγραφής- ένιωσα σαν καταξιωμένος αστρονόμος, ο οποίος όμως στην πράξη ποτέ του δεν είχε κοιτάξει τα άστρα κατάματα!

Νόμιζα και ίσως συνεχίζω να θεωρώ ότι ξέρω πολλά περί Eλευθεροτεκτονισμού. Πολλοί από εσάς ενδεχομένως να πιστεύετε το ίδιο. Ίσως πράγματι να ξέρετε το αντικείμενο τόσο καλά που δεν μπορείτε να το ορίσετε με λέξεις, όπως δεν μπορείτε να ορίσετε τη γεύση του καφέ, το κίτρινο ή το κόκκινο χρώμα, ή την έννοια του θυμού, την ανατολή, το ηλιοβασίλεμα… Αυτό συμβαίνει διότι ορισμένα πράγματα είναι τόσο βαθιά μέσα μας που μπορούν να εκφραστούν μόνο με τα κοινά σύμβολα, με κοινές παραστάσεις που μοιραζόμαστε. Επομένως, γιατί να χρειαστούμε λέξεις;

Θυμάμαι ένα παράθεμα από τον Άγιο Αυγουστίνο[3] που νομίζω ταιριάζει στην περίπτωσή μου. Λέει: «Τι είναι χρόνος; Αν οι άνθρωποι δεν με ρωτήσουν τι είναι χρόνος, ξέρω. Αν με ρωτήσουν τότε δεν ξέρω». Έτσι, νιώθω κι εγώ για ό,τι επιχειρήσω να σας πω απόψε. Παρά ταύτα θα προσπαθήσω!

(περισσότερα…)

Advertisements

Ο ΤΑΦΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Σημειώσεις πάνω στην ιστορία της δυτικής εσωτερικής παράδοσης

Απο το PHOENIX RISING, Διεθνές Ακαδημαϊκό Συνέδριο με Θέμα τον Δυτικό Εσωτερισμό και τίτλο «Θάνατος και Αναγέννηση στην Φιλοσοφία, την Τέχνη και την Λογοτεχνία:
Μια Κοινωνία που Πεθαίνει, ή μια Αναγέννηση για τον 21ο Αιώνα;»
που έγινε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου της Ινδιανάπολης, Αθήνα Μάρκου Αυρηλίου 5, Πλάκα 6-7 Νοεμβρίου 2009.

Είμαι ο Ιορδάνης Πουλκούρας και υποθέτω ότι η παρουσία μου εδώ δεν έχει να κάνει τόσο με την ελάχιστη συγγραφική μου ενασχόληση, όσο με την θέση μου ως συμβούλου έκδοσης του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ.
Η στάση του περιοδικού μας ήταν σταθερή και ίσως μοναδική στον ελληνικό χώρο όλα αυτά τα χρόνια. Η μελέτη της εσωτερικής παράδοσης οφείλει και πρέπει να περάσει ΚΑΙ, από την οργανωμένη ακαδημαϊκή έρευνα, όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια σε πολλές χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής. Και είναι μεγάλη χαρά μας που συμμετέχουμε ενεργά εδώ , στην πρώτη αυτή ελληνική προσπάθεια της κας Τσειτόου, την οποία τιμούν με την παρουσία τους  καθηγητές, μεταπτυχιακοί φοιτητές, ερευνητές και συγγραφείς απ όλο τον κόσμο. Όλοι κάτω από την φιλόξενη στέγη του Πανεπιστημίου της Ινδιανάπολης που υποστήριξε από την αρχή ετούτη την προσπάθεια.
Και είναι σημαντικό που βρισκόμαστε στην Ελλάδα και στην Αθήνα.
Εδώ, όπως έχει χιλιοειπωθεί, γεννήθηκε η Φιλοσοφία .
Εδώ αφηγήθηκαν μύθους και κατέγραψαν ιστορίες και εδώ, έθεσαν τα όρια των δυο κόσμων.    Των Θεών και των ανθρώπων.
Δυο κόσμοι χωριστοί και ανάμεσά τους εκείνος των ηρώων.
Της διαχρονικής μυητικής μορφής που βαδίζει πολλές φορές ως αφελής και ανόητός στην καθημερινή του πραγματικότητα, όπως ο Ηρακλής για παράδειγμα, κατορθώνει όμως μέσα από τις δοκιμασίες του να σηκώσει στους ώμους του όχι μόνο τους συντρόφους του αλλά και ολόκληρη τη φυλή του οδηγώντας τους ένα βήμα πιο πέρα. Κατακτώντας για λογαριασμό τους μια ακόμα σπιθαμή του άγνωστού, του απαγορευμένου

– Ο Ηρακλής, όχι μόνο βγήκε ζωντανός από τον Άδη, αλλά απελευθέρωσε και τον Θησέα που είχε εγκλωβιστεί.

Η κορυφαία στιγμή της πορείας των μυητικών ηρώων της Δυτικής Παράδοσης είναι όταν θα μπουν στον Άδη – στον Τάφο τους- ζωντανοί, και θα εξέλθουν πανηγυρικά ακόμα πιο ακμαίοι και πλούσιοι από τη γνώση, τη μνήμη του ταξιδιού τους που κράτησαν ζωντανή και στους δυο κόσμους.
Ο Τάφος και το Θέατρο, Αυτό είναι το θέμα μας.
Ξέρετε οι ‘Έλληνες εκτός των άλλων φημιζόμαστε και ως παραμυθάδες και εγώ δεν είμαι τίποτα άλλο από αυτό.
(περισσότερα…)

Μερικές φωτογραφίες απο το PHOENIX RISING CONFERENCE 2009.

Την επόμενη εβδομάδα θα μπουν στο blog και μερικά κείμενα.

iord

Sasha Chaitow, Hereward Tilton, Iordanis

vers

Arthur Versluis,  Nicholas Goodrick-Clarke, Sasha Chaitow,Emmanuel Korkidakis

Sasha Chaitow, Stefanos Elmazis

elm

Θα παρευρεθεί και θα μιλήσει και ο Nicholas Goodrick-Clarke , καθηγητής και διευθυντής του Centre for the Study of Esotericism του Πανεπιστημίου του Exeter. Έχει γράψει μεταξύ άλλων τα, The Western Esoteric Traditions: A Historical Introduction, Helena Blavatsky (Western Esoteric Masters), Paracelsus: Essential Readings, The Rosicrucian Enlightenment Revisited και ο Μαύρος ήλιος (ΑΡΧΕΤΥΠΟ). Πρόσφατα συμμετείχε στην ακαδημαϊκή επιτροπή του ολλανδικού Leiden University που διοργάνωσε το συνέδριο  με θέμα  The Expression of Freemasonry: Its ritual, oratory, poetry, music, literature, art and architecture
Ο Goodrick-Clarke θα μιλήσει το απόγευμα του Σαββάτου 7 Νοεμβρίου μάλλον αμέσως μετά τον Alan Cardew