Αύγουστος 2013


όταν ο θεός αποφάσισε να δημιουργήσει
τα πάντα πήρε μια
ανάσα μεγαλύτερη και από τσίρκου μπάντα
και έτσι άρχισαν τα πάντα

όταν ο άνθρωπος αποφάσισε να καταστραφεί
το ήταν χώρισε
απ’ το θα και βρίσκοντας μόνο το γιατί
το συνέθλιψε στο επειδή

 

-:-

Συμβουλή Προς Νεότερους Ποιητές (ή συγγραφείς)

 

Ποιητής είναι κάποιος που αισθάνεται, και που εκφράζει τα συναισθήματά του με λέξεις.
Αυτό μπορεί να ακούγεται εύκολο. Δεν είναι.

Πολλοί νομίζουν ή πιστεύουν ή ξέρουν ότι αισθάνονται – αλλά αυτό είναι νομίζω ή ξέρω ή πιστεύω· όχι αισθάνομαι. Και η ποίηση είναι αισθάνομαι – όχι ξέρω ή πιστεύω ή νομίζω. Σχεδόν οποιοσδήποτε μπορεί να μάθει να νομίζει ή να πιστεύει ή να ξέρει, αλλά ούτε ένας δεν μπορεί να μάθει να αισθάνεται. Γιατί; Επειδή, όποτε νομίζεις ή πιστεύεις ή ξέρεις, είσαι κάποιος άλλος: αλλά τη στιγμή που αισθάνεσαι, δεν είσαι παρά μόνο ο εαυτός σου.

Το να μην είσαι παρά μόνο ο εαυτός σου -σ’ έναν κόσμο που πασχίζει μέρα-νύχτα, να σε κάνει τον οποιονδήποτε άλλο- σημαίνει να δώσεις τη σκληρότερη μάχη που ένας άνθρωπος μπορεί να δώσει· και μη σταματήσεις ποτέ να τη δίνεις.

Το να μην εκφράζεις, άλλωστε, παρά μόνο τον εαυτό σου με λέξεις, σημαίνει να προσπαθείς λίγο περισσότερο απ’ όσο κάποιος που δεν είναι ποιητής μπορεί να φανταστεί. Γιατί; Επειδή δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο απ’ το να χρησιμοποιείς τις λέξεις σαν να είσαι κάποιος άλλος. Όλοι μας κάνουμε ακριβώς αυτό, σχεδόν κάθε στιγμή – κι όποτε το κάνουμε, δεν είμαστε ποιητές….

-:-

 

Βούτηξε για όνειρα

αλλιώς ένα σύνθημα μπορεί να

σε ανατρέψει

(τα δέντρα είναι οι ρίζες τους

και ο άνεμος είναι άνεμος)

 

εμπιστέψου την καρδιά σου

αν οι θάλασσες πάρουν φωτιά

 

(και ζήσε με την αγάπη

 

έστω κι αν τ’ αστέρια

περπατούν προς τα πίσω)

 

να τιμάς το παρελθόν

 

αλλά να καλωσορίζεις το

μέλλον

(και χόρεψε τον θάνατό σου

ως το πρωί σ’ αυτό το γάμο)

 

μη δίνεις σημασία σ’ έναν

κόσμο

γεμάτο τιποτένιους ή ήρωες

(γιατί στο θάνατο αρέσουν τα

κοριτσάκια

και το αύριο και η γη)

 -:-

                          … οι απλοί άνθρωποι, άνθρωποι που δεν υπάρχουν, προτιμούν πράγματα που δεν υπάρχουν, απλά πράγματα. «Καλό» και «κακό» είναι απλά πράγματα. Με βομβαρδίζεις = «κακό». Σε βομβαρδίζω = «καλό». Οι απλοί άνθρωποι (που, ειρήσθω εν παρόδω, διευθύνουν αυτό τον λεγόμενο κόσμο) το γνωρίζουν (γνωρίζουν τα πάντα) ενώ οι σύνθετοι άνθρωποι —άνθρωποι που νιώθουν κάτι— είναι εντελώς, μα εντελώς ανίδεοι και δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτα. Το τίποτα, για τους απλούς ανθρώπους που γνωρίζουν, είναι πιο επικίνδυνο από την άγνοια. Γιατί; Επειδή το να αισθάνεσαι σημαίνει να είσαι ζωντανός. Ο «πόλεμος» και η «ειρήνη» δεν είναι κάτι το επικίνδυνο ή ζωντανό: όχι, απεναντίας. Η «ειρήνη» είναι η αναποτελεσματικότητα της επιστήμης. Ο «πόλεμος» είναι η επιστήμη της αναποτελεσματικότητας. Και επιστήμη σημαίνει γνωρίζω και γνωρίζω σημαίνει υπολογίζω. Οι ανίδεοι πρέπει να εκπαιδευτούν, δηλαδή πρέπει να σταματήσουν να αισθάνονται κάτι και να εξαναγκαστούν να γνωρίσουν ή να υπολογίσουν τα πάντα. Τότε (και μόνο τότε) δεν θα απειλούν την ίδια την ανυπαρξία αυτού που οι απλοί άνθρωποι ονομάζουν πολιτισμό. Ευτυχώς για σένα και για μένα, ο απολίτιστος ήλιος λάμπει και πάνω στο «καλό» και πάνω το «κακό». Είναι καλλιτέχνης. Και η τέχνη είναι μυστήριο.

Και το μυστήριο είναι κάτι που δεν μπορεί να μετρηθεί.

Στον βαθμό που κάθε παιδί και γυναίκα και άνδρας δεν είναι μετρήσιμοι, η τέχνη είναι το μυστήριο κάθε άνδρα και γυναίκας και παιδιού. Στον βαθμό που έναν άνθρωπος είναι καλλιτέχνης, οι ουρανοί και τα βουνά και οι ωκεανοί και οι αστραπές και οι πεταλούδες δεν είναι μετρήσιμα και η τέχνη είναι το κάθε μυστήριο της φύσης. Ό,τι μπορεί να μετρηθεί δεν είναι ζωντανό. Ό,τι δεν είναι ζωντανό δεν μπορεί να είναι τέχνη. Ό,τι δεν μπορεί να είναι τέχνη δεν είναι αληθινό: και ό,τι δεν είναι αληθινό μπορεί να πάει στο διάβολο

 

    e. e. cummings,33x 3x 33, μετάφραση Χ. Βλαβιανός, εκδ.Νεφέλη

Έντουαρντ Έστλιν Κάμινγκς 1894 — 1962, ποιητής, ζωγράφος, δοκιμιογράφος, συγγραφέας και θεατρικός συγγραφέας.

 

Η Ελίτ της Παράνοιας

Από το Περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ- Εν Ιορδάνη

Όπως οι περισσότεροι φαντάζομαι, παρακολούθησα τις τελευταίες μέρες στην τηλεόραση το διεστραμμένο παιχνίδι ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή «Ένωση» και στην Κύπρο.

Μετά την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ιταλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία, μάθαμε ότι η μεγαλόνησος έχει μια ιδιόρρυθμη οικονομία – την είχε ήδη το 2008, όταν μπήκε στο ευρώ. Και ξαφνικά κάποιοι αποφάσισαν ότι πρέπει αυτό το ιδιόρρυθμο οικονομικό μοντέλο να τελειώσει άμεσα, τελειώνοντας οικονομικά και τους κατοίκους του νησιού.

Διάφοροι ειδήμονες περί τα οικονομικά ανέλαβαν να μας εξηγήσουν την κατάσταση στην οποία θα πρέπει να ζήσουν από τώρα και στο εξής οι καθαρμένοι, από τη φωτιά των τραπεζιτών, Κύπριοι πολίτες, επιφανείς νομικοί ανέλαβαν να μας εξηγήσουν το σύννομο των αποφάσεων, με τους δημοσιογράφους στα μαζικά μέσα ενημέρωσης να ενορχηστρώνουν, όπως συμβαίνει πάντα, τον πανικό

Βρίσκετε εσείς κάτι παράξενο σε όλο αυτό το σκηνικό; Μήπως σας φαίνεται κάπως παρανοϊκό; Μήπως ορισμένοι κάνατε την «ανίερη» σκέψη, πως όλοι αυτοί οι φοβεροί τύποι με τα σφιγμένα κουστούμια, που μιλούν προστατευτικά και μάς κουνούν απειλητικά το δάχτυλο σαν σε απείθαρχα παιδάκια, χρειάζονται επειγόντως ψυχίατρο; Δεν κάνετε λάθος!

par

Σε ένα από τα τελευταία τεύχη του γνωστού περιοδικού Scientific American Mind (Ιαν-Φεβρ. 2013) δημοσιεύτηκε μια μελέτη με τίτλο «Σοφία από τους Ψυχοπαθείς;», όπου περιλαμβάνεται μια έρευνα για την αναλογία ψυχοπαθών ανά επάγγελμα, η οποία έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Στα επαγγέλματα με τη μεγαλύτερη ψυχοπαθολογία, την πρώτη θέση καταλαμβάνουν οι Διευθύνοντες Σύμβουλοι Εταιρειών και ακολουθούν κατά σειρά: Δικηγόροι, Στελέχη Μέσων Ενημέρωσης, Πωλητές, Χειρουργοί, Δημοσιογράφοι, Αστυνομικοί, Κληρικοί, Σεφ και Δημόσιοι Υπάλληλοι.

Στην άλλη άκρη, στα επαγγέλματα με τη μικρότερη ψυχοπαθολογία, προπορεύονται οι Κοινωνικοί Λειτουργοί και έπονται Νοσοκόμοι, Θεραπευτές, Τεχνίτες, Αισθητικοί/Στυλίστες, Εργαζόμενοι σε Φιλανθρωπικά Ιδρύματα, Δάσκαλοι, Καλλιτέχνες, Γιατροί, Λογιστές.

Σύμφωνα με την έρευνα, ένας στους δέκα Διευθύνοντες Σύμβουλους (CEO) είναι ψυχοπαθής! Κατ’ αναλογία, είναι η ίδια πιθανότητα ένας άνθρωπος να αρπάξει ένα κοινό κρυολόγημα.

 

Κι αν επρόκειτο για ένα απλό κρυολόγημα ίσως να μην μας αφορούσε και τόσο, όμως η διαπίστωση ότι στις πρώτες θέσεις της ψυχοπάθειας βρίσκονται Διευθυντές Μεγάλων Εταιρειών, Δικηγόροι και Στελέχη των Μέσων Ενημέρωσης –δηλαδή οι άνθρωποι που επιβάλλουν σε εμάς τους πολλούς τη χ ή ψ άποψη για τον κόσμο και την καθημερινή μας πραγματικότητα– κάνει το θέμα αρκούντως σοβαρό. Όπως και το γεγονός πως Δημοσιογράφοι, Αστυνομικοί, Χειρουργοί και Ιερωμένοι πλαισιώνουν τη δεκάδα της παράνοιας.

Και στον αντίποδα, άνθρωποι που προσφέρουν ανακούφιση και υπηρεσίες στο συνάνθρωπο, όπως Δάσκαλοι, Καλλιτέχνες, Θεραπευτές και Τεχνίτες.

Άνθρωποι που οι ισχυροί και «ψυχοπαθείς» της πρώτης κατηγορίας τους θεωρούν αφελείς, απλοϊκούς και πειθήνιους σαν πρόβατα. Τόσο ώστε να τους ονομάζουν ένα πρωινό απατεώνες, τεμπέληδες και γκάνγκστερς, πείθοντας τους ίδιους αλλά και ολόκληρο τον κόσμο ότι έτσι είναι – απλά δεν το είχαμε καταλάβει μέχρι τώρα.

Μοιάζει παρανοϊκό; Ναι! Αλλά προσέξτε: απομονωθείτε κάπως από το βουητό της καθημερινότητας,  ηρεμήστε για λίγο, στοχαστείτε πάνω στη ζωή τη δική σας και των αγαπημένων σας και αναρωτηθείτε: ποιος εντέλει είναι ο παρανοϊκός;