Οκτώβριος 2011


27 Οκτωβρίου του 1960, όταν ο Στρατής Μυριβήλης εκφωνούσε τον πανηγυρικό της ημέρας στην Ακαδημία Αθηνών, λέγοντας:

«Mεγάλη είναι η ζωή των λαών. Δεν μετριέται με τα χρόνια, όπως η ζωή των ατόμων. Mε τους αιώνες μετριέται, όπως η ζωή της Γης. Λοιπόν, εκεί που πορεύεται την καθημερινή του χαμοζωή ο λαός, απορροφημένος από τις έγνοιες της βιοπάλης, γλεντοκόπος από τη χαρά της νιότης ή σκυθρωπός από τον αγώνα της άχαρης δουλειάς, διχασμένος από τα πάθη και τα ιδιωτικά συμφέροντα, ακούει άξαφνα την ιερή καμπάνα της Φυλής να βαρά συναγερμό. Aυτιάζεται.

Σταματά μεσοστρατίς και υψώνει με χτυποκάρδι τα μάτια προς την υψηλότατη κορφή. H καρδιά γιομίζει αναγάλλια, τα μάτια βουρκώνουν. Bλέπουμε στην κορφή ν’ ανεμίζει χαιρετιστικά η μεγάλη σημαία του Γένους.

Tη γνωρίζουμε τούτη τη σημαία. Tην έχουμε δει να τρικυμίζεται μέσα στους κύκλους του χρόνου. Tην είδαμε με τα μάτια των προγόνων, που έχουν πεθάνει πριν από πολλά χρόνια. Tην έχουμε στήσει εκεί ψηλά με τα ματωμένα μας χέρια. Aπό τούτη την κορυφογραμμή της 28ης του Oχτώβρη, μπορούμε ν’ αγναντέψουμε την πορεία της Φυλής μας. Έρχεται μια μέρα στη ζωή των Eθνών, που οι αιώνες ελέγχουν τα χαρτιά της ιστορικής των ταυτότητας.

Tέτοια μέρα για την Eλλάδα είναι η μέρα της Σαλαμίνας, η μέρα του Mαραθώνα, η μέρα του τελευταίου Kωνσταντίνου, η μέρα της 25ης Mαρτίου. Tέτοια είναι και η μέρα της 28ης του Oχτώβρη. Aυτή τη μέρα δώσαμε ακόμη μια φορά εξετάσεις μπροστά στο Θεό και μπροστά στους ανθρώπους. Δείξαμε την ταυτότητά μας την Eθνική και βρέθηκε εν τάξει.

Από το κείμενο της Σοφιας Βουλτεψη, Χάιλ Γκέμπελς.

http://cpjournalist.wordpress.com/2011/10/30/%CF%87%CE%AC%CE%B9%CE%BB-%CE%B3%CE%BA%CE%AD%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BB%CF%82/

 

Advertisements

Tις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά

και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα,

να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει:

μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου.

Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη.

Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό,

τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο.

Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο,

με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία,

οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες.

Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες,

και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.

Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, πού ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.

Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν.

Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους,

λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες,

με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει:

μία πήχη φωτιά κάτω απ’ τα σίδερα, με τις μαύρες κάνες και τα δόντια του ήλιου.

Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν.

Και χτυπούσανε όπου να ‘ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση.

Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε.

Σα να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ’ ολάκερη τη γη, για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι,

κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ’ απ’ την άκρη της απελπισιάς,

τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες,

και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.

Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.

Και θερίσανε πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν.

Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα.

Οδυσσέας Ελύτης, «Άξιον Εστί» «Η μεγάλη Έξοδος» και της Δικαιοσύνης Ήλιε’ .

Μουσική, Μίκης Θεοδωράκης.

Αφήγηση: Μάνος Κατράκης , Γρηγόρης Μπιθικώτσης.Λυκαβηττός 1977

«Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία,
είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη.»
Μίλαν Κούντερα, Το βιβλίο του Γέλιου & της Λήθης

Αν κάποιοι απορούν για την αναφορά σε αγώνα ανθρώπου ενάντια στην εξουσία θα πρέπει να ερευνήσουν την (κοινωνιολογική) σχέση των αρχαίων μυστηρίων με την εξουσία της εποχής τους και των επόμενων εποχών.
Και αν απορούν ακόμα για την σπουδαιότητα της Μνήμης τους παραπέμπω στις χρυσές Ορφικές πινακίδες που συνόδευαν στον τάφο κάθε μύστη:

«Παιδί είμαι της γης και του έναστρου ουρανού
Φλέγομαι από τη δίψα μου και χάνομαι
Δώστε μου γρήγορα να πιω το κρύο νερό που αναβλύζει από της Μνημοσύνης τη λίμνη..
Είναι σπλαχνικοί όπως το επιθυμεί ο βασιλιάς του κάτω κόσμου
… Και θα σου δώσουν να πιεις από τη λίμνη της Μνημοσύνης
Και αφού πιεις θα ταξιδέψεις το ιερό μονοπάτι
όπου άλλοι Μύστες και Βάκχοι προχώρησαν με δόξα».

 Πότε ήταν η τελευταία φορά

που βιώσατε την εμπειρία

μιας ημέρας μέχρι το μεδούλι;

Δεν θα έχετε άλλη ζωή σαν κι αυτή.

Δε θα παίξετε ποτέ ξανά

το ρόλο που παίζετε τώρα

ούτε θα βιώσετε άλλη φορά τη ζωή

έτσι όπως σας έχει δοθεί τώρα.

Δε θα βιώσετε ποτέ ξανά

τον κόσμο όπως τον βιώνετε

σε αυτή τη ζωή,

με αυτούς τους γονείς,

τα παιδιά και τις οικογένειες.

Δε θα έχετε ποτέ ξανά αυτούς

τους φίλους που έχετε τώρα.

Δε θα έχετε ποτέ ξανά

την εμπειρία αυτής της γης και

των θαυμάτων της.

Μην περιμένετε τη στιγμή

που θα στραφεί για τελευταία φορά

το βλέμμα σας στη θάλασσα ,

στα αστέρια ή στην αγαπημένη σας.

Πηγαίνετε και δείτε τα τώρα.

Από το βιβλίο της Elisabeth Kubler-Ross, Μαθήματα Ζωής

Εκδότης: Europubli

Αν Συναντήσεις τον Βούδα στο δρόμο σου,… σκότωσε τον!!!

από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ

Μια περίεργη παρότρυνση για να σου πω καλέ μου φίλε ότι το καλοκαίρι τελείωσε. Με τα καλά (μακάρι να τα είχες) και τα κακά του, τώρα μπαίνουμε στην ατραπό όπου θα πρέπει να δούμε τα της ζωής μας. Θυμάσαι τους αγανακτισμένους του Συντάγματος; Σύσσωμη η πολιτική μας διανόηση τους απηύθυνε την ατάκα που σκοτώνει. Έχετε συγκεκριμένες θέσεις, έχετε προτάσεις; Αν όχι σωπάστε και ακούστε εμάς που ως θεσμικοί έχουμε. Και αυτό γιατί οι γνωρίζοντες έχουν θέσεις και προτάσεις τεκμηριωμένες και τετράγωνες που κάθε φορά υποστηρίζουν με πάθος. Πολλές και καλές. Και όπως έλεγε και ο αδελφός μου ο Μαρξ , αν δεν μας ικανοποιούν αυτές, έχουν ακόμα περισσότερες να μας προσφέρουν, αμέσως, για να επιλέξουμε.

Λοιπόν, η εποχή της κρίσης μας σπρώχνει να αναθεωρήσουμε τις θεμελιώδεις αξίες μας και τον δρόμο που βαδίσαμε μέχρι τώρα, αναζητώντας τη λύση που θα μας βγάλει από το τέλμα και την ανασφάλεια. Και μοιραία στα πλαίσια της αναθεώρησης εμπίπτει και η πνευματική αναζήτηση. Πάντα σε περιόδους κρίσεως ο άνθρωπος έχει την τάση να αναζητήσει λύσεις και στο υπερφυσικό.

Τι καλά που θάταν να είχαμε μια συνταγή σαν χάπι ή σιρόπι, για παράδειγμα τρία λεπτά διαλογισμού δυο φορές τη μέρα, που να μας έλυνε τα μισά προβλήματα. Και στη συνέχεια αφού θα τηρούσαμε επακριβώς τη θεραπεία να εμφανιζόταν ένας γκουρού, ένας άγιος ή κάποιος θεός, να μας έπαιρνε από το χέρι και να μας οδηγούσε σε έναν παράδεισο χωρίς καθόλου προβλήματα και προκλήσεις!

Τι καλά που θάταν!!!

Ο δάσκαλος Linji που έζησε τον 9ο αιώνα όταν είδε έναν μαθητή του να πανηγυρίζει γιατί συνάντησε στο δρόμο του τον ίδιο το Βούδα του είπε: αν τον ξανασυναντήσεις , σκότωσε τον!

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι πρέπει  επιτέλους να γίνεις ανεξάρτητος, να αναλάβεις την ευθύνη για αυτό που είσαι και αυτό που μπορείς και πρέπει –αν το αποφασίσεις- να γίνεις.  Έτσι, αν βρείς το Βούδα ή οποιαδήποτε άλλη σπουδαία μορφή στο δρόμο  και όχι  μέσα σου , να ξέρεις ότι είναι ένας απατεώνας και μια καλοδεχούμενη ψευδαίσθηση που ο εαυτός σου θέλει να αποδεχτεί για να πάψει να υποφέρει στην πραγματικότητα.

Σκέψου για μια στιγμή.

Η κατανόηση της μορφής, του είδους των προσωπικών σου δεινών, θα σε οδηγήσει στο ταξίδι προς την ανάκαμψη από αυτά και προς την αυτογνωσία. Μπορείς να αλλάξεις το πεπρωμένο σου αποδεχόμενος την ευθύνη να μεγαλώσεις και να εξελιχθείς με την ελευθερία των δικών σου επιλογών. Χωρίς την ασφάλεια που παρέχουν τα δεκανίκια.

Η τελειότητα στη ζωή, η δικαιοσύνη και ο έλεγχος των πραγμάτων που μας περιβάλουν τώρα και στο μέλλον δεν είναι παρά μια ουτοπία. Για να προχωρήσουμε οφείλουμε να καλωσορίσουμε την αβεβαιότητα και να αγκαλιάσουμε την αμφισημία που θα μας συνοδεύει στο προσωπικό μας ταξίδι της δημιουργίας του δικού μας κόσμου.

Αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα και εσείς μπορείτε να την κτίσετε.

Μπορείτε να την πείτε ονειρική, κβαντική ή ψυχοπαθολογική φαντασίωση αλλά, μπορεί να πραγματωθεί.

Η φράση αυτή του δάσκαλου Linji έγινε και ο τίτλος ενός βιβλίου τη δεκαετία του 70, του διάσημου ψυχίατρου Sheldon Kopp. Εκεί έφτιαξε και μια λίστα, την Eschatological Laundry List, που έχει γίνει πασίγνωστη και που πολλοί αναδημοσιεύουν αποσπάσματα χωρίς να γνωρίζουν την πηγή.

Ιδού λοιπόν η λίστα με τα βασικά της Ζωής:

 

1.      Αυτό είναι!

2.      Δεν υπάρχουν κρυφά νοήματα.
3. Δεν μπορείς να πας από δω εκεί _ χώρια που δεν υπάρχει ούτε άλλο μέρος για να πας.
4. Είμαστε ήδη ετοιμοθάνατοι – και θα είμαστε νεκροί για πολύ καιρό.
5. Τίποτα δεν διαρκεί!
6. Δεν υπάρχει τρόπος να αποκτήσεις όλα όσα θέλεις.
7. Δεν μπορείς να κατέχεις κάτι, εκτός αν το αφήσεις.
8. Μπορείς να κατέχεις μόνο αυτό που προσφέρεις.
9. Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος για τον οποίο έχασες κάποια πράγματα.
10. Ο κόσμος δεν είναι απαραίτητα δίκαιος. Συχνά, το να είσαι καλός δεν σημαίνει ανταπόδοση και δεν υπάρχει κανένα αντιστάθμισμα για την κακοτυχία.
11. Παρ όλα αυτά, έχεις την ευθύνη να κάνεις πάντα το καλύτερο.
12. Είναι ένα τυχαίο σύμπαν στο οποίο εμείς δίνουμε νόημα.
13. Πραγματικά δεν ελέγχεις τίποτε.
14. Δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει.
15. Κανείς δεν είναι ισχυρότερος ή ασθενέστερος από οποιονδήποτε άλλο.
16. Ο καθένας είναι, με τον τρόπο του, ευάλωτος.
17. Δεν υπάρχουν μεγάλοι άνδρες.
18. Αν έχεις έναν ήρωα, επανεξέτασέ το! Έχεις υποτιμήσει με κάποιον τρόπο τον εαυτό σου.
19. Ο καθένας ψεύδεται, κάνει απάτες και προσποιείται (ναι, και εσύ βέβαια, και σίγουρα και εγώ ο ίδιος).
20. Κάθε κακό εμπεριέχει εν δυνάμει μια ζωτική δύναμη που έχει ανάγκη να μεταμορφωθεί.
21. Τα πάντα στον εαυτό σου αξίζουν κάτι, μόνο αν είναι εντελώς δικά σου.
22. Η πρόοδος είναι μια ψευδαίσθηση.
23. Το κακό μπορεί να εκτοπιστεί, όμως ποτέ δεν εξαλείφεται, καθώς όλες οι λύσεις δίνουν τροφή σε νέα προβλήματα.
24. Ωστόσο, είναι απαραίτητο να εξακολουθούμε να αγωνιζόμαστε προς τη λύση.
25. Η παιδική ηλικία είναι ένας εφιάλτης.
26. Αλλά είναι τόσο πολύ δύσκολο να βασίζεσαι –αποκλειστικά- στον εαυτό σου και να- φροντίζεις- μονάχα -εσύ -ο ίδιος -τον εαυτό σου –επειδή- δεν- υπάρχει- κανείς άλλος- να το κάνει- για σένα, Ω ενήλικε.
27. Καθένας από εμάς είναι τελικά μόνος του.
28. Τα σημαντικότερα πράγματα πρέπει κάθε άνθρωπος να τα κάνει για τον εαυτό του.
29. Η αγάπη δεν είναι αρκετή, αλλά σίγουρα βοηθάει.
30. Τον εαυτό μας έχουμε μόνο, και ο ένας τον άλλον. Αυτό μπορεί να μην είναι αρκετό, αλλά μόνο αυτό υπάρχει.
31. Πόσο παράξενο που, τόσο συχνά, φαίνεται ότι όλα αξίζουν τον κόπο.
32. Πρέπει να ζούμε στο πλαίσιο της αμφισημίας του ότι εν μέρει είμαστε ελεύθεροι, εν μέρει διαθέτουμε δύναμη και εν μέρει κατέχουμε τη γνώση.
33. Όλες οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται επί τη βάσει ανεπαρκών δεδομένων.
34. Ωστόσο, είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι κάνουμε.
35. Καμία δικαιολογία δεν θα γίνεται δεκτή.
36. Μπορείς να τρέξεις, αλλά δεν μπορείς να κρυφτείς.
37. Είναι πολύ σημαντικό να ξεμπερδέψουμε με τους αποδιοπομπαίους τράγους.
38. Πρέπει να μάθουμε τη δύναμη του να ζούμε με την ανικανότητά μας.
39. Η μοναδική νίκη έγκειται στην οριστική απόφαση να παραδοθεί κάποιος στον εαυτό του.
40. Όλες οι σημαντικές μάχες διεξάγονται εντός μας.
41. Είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις. Χρειάζεται μόνο να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες.
42. Τι γνωρίζεις… στα σίγουρα … εδώ που τα λέμε;
43. Μάθε να συγχωρείς τον εαυτό σου, ξανά και ξανά και ξανά και ξανά…

 

Φίλε μου καλέ, ως ξέμπαρκοι θεοί, εσύ, εγώ και όλοι μας περιφερόμαστε στο λιμάνι αγωνιώντας αν θα φανεί πανί στον ορίζοντα. Το ταξίδι μπορεί να ξεκινήσει και να το κάνεις μόνος σου όποτε θελήσεις. Δεν έχεις ανάγκη κανέναν, αν αποφασίσεις να ενηλικιωθείς πνευματικά. Χρειάζεσαι υλικά και χάρτες από τον (φανταστικό;) κόσμο του εσώτερου εαυτού σου και την απόφαση να εργαστείς σκληρά.

Μπορείς; Καλό ταξίδι λοιπόν και, αν συναντήσεις κάποιον φωτισμένο στο δρόμο που θέλει να σε πάρει από το χέρι,.. τα είπαμε.

Η ευθύνη είναι δική σου.

 

Το παραπάνω κείμενο έγινε διαβάζοντας το:

– If You Meet the Buddha on the Road, Kill Him! The Pilgrimage of Psychotherapy Patients  του Sheldon B. Kopp,

Και ακούγοντας το :

–         Εν Κατακλείδι του Παύλου Σιδηρόπουλου και Σπυριδούλα.

 

– «Αυτές είναι οι ιδέες μας, και σ’ όσους αρέσουν. Για όσους δεν αρέσουν έχουμε κι άλλες» , το έχει πει ο μέγας, Γκρούτσο Μάρξ.

Επόμενη σελίδα: »