Uncategorized


Τα ποιήματα στο δρόμο

του Νίκου Χουλιαρά

[…]
Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια – όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής, στη θαλπωρή των δωματίων, αλλά εκείνα που τονίζουνε την ερημία των σφαχτών στις μωβ βιτρίνες των συνοικιακών κρεοπωλείων.

Τα σακατεμένα και τα μοναχικά, μ’ αρέσουν: τα ποιήματα-κοπρίτες που περπατούν κουτσαίνοντας στις σκοτεινές άκρες των λεωφόρων: αυτά που τ’ αγνοούν οι κριτικοί κι οι εκπαιδευτικοί του Μωραΐτη· που τα χτυπούν συχνά οι μεθυσμένοι οδηγοί και τα αφήνουν αβοήθητα στο δρόμο. Και τα ποιήματα-παιδάκια, όμως αγαπώ· αυτά που ενώ δεν έχουν μάθει ακόμη την αλφάβητο, μπορούν εντούτοις, με δυο λέξεις τους, να σου κολλήσουν την ψυχή στον τοίχο.

Μ’ αρέσουν, πάλι, τα απελπισμένα κι όμως χαμογελαστά: τα ποιήματα-συνένοχοι· εκείνα που σου κλείνουνε με νόημα το μάτι. Που δεν σου πιάνουν την κουβέντα, δεν σ’ απασχολούν μα συνεχίζουνε το δρόμο τους αδιάφορα: τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»· αυτά που χαιρετούν μόνο και φεύγουν, όπως μ’ αρέσουνε και τ’ άλλα, τα χαρούμενα, που προτιμούνε τα παιχνίδια απ’ το μάθημα καθώς και τα ποιήματα-παππούδες, γιατί ενώ γνωρίζουνε καλά το μάταιο της ζωής εντούτοις θέλουν να το ζήσουν.
[…]

Από το κείμενο Τα ποιήματα στο δρόμο του Νίκου Χουλιαρά (δημοσιευμένο στο περιοδικό Η Λέξη, τεύχος 147, Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 1998)

 

Από το https://thepoetsiloved.wordpress.com/ της Βίκυς Παπαπροδρόμου

Advertisements

Η Έβδομη Λειτουργία της Γλώσσας.

Κείμενο μου από το Εν Ιορδάνη, περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ , Φθινόπωρο 2018

 

lenguage

«Let there be Language» του Joe Banks

Με την επικοινωνία ήρθα πρώτη φορά σε επαφή όταν ως νέος πέρασα και εγώ για να πάρω μαθήματα σκηνοθεσίας από την Μεγάλη του Γένους Σχολή της εποχής, την Σχολή Σταυράκου. Η συζήτηση τότε για την Κυβερνητική και την επικοινωνία Μεγάλη και Μαζική αφορούσε το μήνυμα που μέσα από το μέσο και στην περίπτωση μας ιδιαίτερα την εικόνα,τον λόγο και την μουσική περνά στον θεατή/ λαό , συζήτηση και αψιμαχίες διανθισμένες με πολύ πολιτική. Τότε μόλις είχε εμφανιστεί ο personal computer 8μπιτος και με 64κ και οι προοπτικές της σύνδεσης του με την μαζική επικοινωνία μοιάζανε ένα μακρινό μέλλον στα όρια της φαντασίας.

 

Στο κατακλυσμιαίο “μετά” η επικοινωνία ταυτίστηκε με την προώθηση ιδεών και προϊόντων με αυτή την άθλια ελληνικούρα της γλώσσας των διαφημιστών που “επικοινωνούν” εκδηλώσεις και χαρτιά τουαλέτας με τον ίδιο επαγγελματισμό. Και βέβαια με τις κάθε είδους οθόνες που κουβαλάμε και παρακολουθούμε μανιο-ευλαβικά επιβεβαιώνοντας σε όλους τους τόνους την αρχαία ρήση, “το μέσο είναι το μήνυμα”.

Από εκείνη την μακρινή εποχή μου είχε μείνει στην μνήμη μόνο η φατική λειτουργία της γλώσσας, όπου απλά ελέγχει ή επιβεβαιώνει τον δίαυλο και η επικοινωνία είναι αυτοσκοπός. Απλό παράδειγμα ο χαιρετισμός σε γάμο ή κηδεία μεταξύ επισκέπτη- πομπού και θλιμμένου ή χαρούμενου δέκτη. Είτε ψιθυρίσετε “να σας ζήσει”, είτε “να τον θυμάστε” , είτε “ας πσφχθτε” ο δέκτης θα σας ευχαριστήσει γιατί το μήνυμα είναι η ίδια η παρουσία σας και οι λέξεις σας αδιάφορες. Κάντε το άφοβα, φροντίστε μόνο να ξεκαρδιστείτε όταν έχετε απόσταση ασφαλείας από τους τεθλιμμένους.

Όμως “επικοινωνία” δεν είναι τα εικονομηνύματα που φωτίζουν οθόνες . Θα ήταν τετριμμένο να αναφέρω ότι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης προσέγγισαν τη διαδικασία της επικοινωνίας υπό το πρίσμα της ρητορικής. Μια διαδικασία όπου ο πομπός (ρήτορας) κατασκεύαζε μηνύματα τα οποία μεταδίδονταν στο δέκτη με στόχο ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Στην πρώτη αυτή προσέγγιση το “μέσο” είναι το στόμα του ρήτορα.

Από τότε όμως πολλά έχουν αλλάξει κυρίως στο μέσο που είναι ένα ενδιάμεσο κατασκεύασμα το οποίο δεν ελέγχετε από εμάς (τον πομπό) αντίθετα μπορούν να μας επηρεάσουν (έντυπα, κοινωνικά δίκτυα) επηρεάζοντας ή και τροποποιώντας δραματικά την επικοινωνία πομπού και δέκτη χωρίς κάνεις εκ των δύο να έχει αντίληψη (συνείδηση) της παρέμβασης.

Εδώ όμως θα μας απασχολήσει η προσέγγιση που δεν αντιμετωπίζει την επικοινωνία μόνο ως μεταβίβαση μηνυμάτων, αλλά ως παραγωγή μεταβίβαση και ανταλλαγή νοημάτων, μια διαδικασία κατά την οποία ένα πρόσωπο επηρεάζει τη συμπεριφορά ή τη σκέψη ενός άλλου. Προσέγγιση που ονομάζεται Σημειωτική.

O Ρομάν Γιάκομπσον (1896-1982) γλωσσολόγος και θεωρητικός της λογοτεχνίας  με το έργο του έγινε εκπρόσωπος της δομικής ανάλυσης σε επιστήμες πέραν της γλωσσολογίας, περιλαμβανομένης της ανθρωπολογίας και της λογοτεχνικής θεωρίας και η εργασία του συνεχίζει να επηρεάζει τη γλωσσική ανθρωπολογία, τη σημειωτική της κουλτούρας κλπ.

Στο μοντέλο του Γιάκομπσον οι βασικοί παράγοντες στη μετάδοση της επικοινωνίας είναι οι εξής:

1 πομπός (ο ομιλητής/αποστολέας)

2) δέκτης (ο ακροατής/παραλήπτης)

3) μήνυμα (ό,τι στέλνει ο πομπός)

4) επικοινωνιακός κώδικας (η γλώσσα, που πρέπει να είναι κοινή για πομπό και δέκτη)

5) πλαίσιο αναφοράς (το αναφερόμενο, αυτό που δείχνει η λέξη. Αφορά το θέμα, την πληροφορία)

6) δίαυλος επικοινωνίας (το «κανάλι» μεταξύ πομπού – δέκτη)

Κάθε παράγοντας της γλωσσικής επικοινωνίας ορίζει μία λειτουργία της γλώσσας.

Ανάλογα λοιπόν με τον παράγοντα στον οποίο εστιάζει η επικοινωνία, διακρίνονται έξι βασικές γλωσσικές λειτουργίες:

  • H αναφορική , η πλέον προφανής εστιάζει στο πλαίσιο αναφοράς. Τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε για να μιλήσουμε, τις λέξεις που παραπέμπουν στην πραγματικότητα για την οποία δίνουμε πληροφορίες.
  • η συγκινησιακή  ή εκφραστική εστιάζει στον πομπό και τη σχέση του με το μήνυμα, τη διάθεση του σχετικά με όσα λέει (επιφωνήματα, επιρρήματα, κρητική στάση, ειρωνεία κλπ).Είναι η λειτουργία του Εγώ.
  • η βουλητική εστιάζει στον δέκτη προς τον οποίο απευθύνεται για να εκφράσει: επιθυμία, προσταγή , παράκληση κλπ ώστε να πραγματοποιηθεί ένα πρακτικό αποτέλεσμα. Π.χ: Φέρε μου ένα ποτήρι νερό! Είναι η λειτουργία του Εσύ.
  • η φατική εστιάζει στο κανάλι που ελέγχει και επιβεβαιώνει και την επικοινωνία ως αυτοσκοπό χωρίς να δίνει σημασία στο μήνυμα. Δεν είναι μόνο το παράδειγμα που ανέφερα στην αρχή του κειμένου ή το εμπρός που λέμε όταν απαντάμε στο τηλέφωνο. Είναι η κουβέντα που κάνουμε με φίλους στο καφενείο χωρίς νόημα απλά για να συντηρηθεί η συνομιλία και κάθε συζήτηση που συμμετέχουμε χωρίς να δίνουμε σημασία στο τι λέγεται από τους άλλους και όπου ρητορεύουμε απλά για να καπελώνει ο λόγος μας. Πολύ συνηθισμένο στην εποχή μας.
  • η μεταγλωσσική εστιάζει στο αν ο πομπός και ο δέκτης αλληλοκατανοούνται, αν χειρίζονται τον ίδιο κώδικα δηλαδή τη γλώσσα, όχι μόνο σε επίπεδο επιστημονικού λόγου αλλά και σε επίπεδο καθημερινής επικοινωνίας.
  • και η ποιητική όπου η σημασία περνάει στην επεξεργασία και τη μορφή του ίδιου του μηνύματος και αντιλαμβάνεται την γλώσσα στην ποιητική της διάσταση.

Ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα μου αποκάλυψε και μια μυστική έβδομη λειτουργία της γλώσσας.

Την επιτελεστική λειτουργία , εκεί που ο λόγος γίνεται πράξη. Εκεί που η ειπωμένη λέξη δημιουργεί γεγονός και κανείς δεν μπορεί να της αντισταθεί. Μια “μαγική” λειτουργία της γλώσσας που μας παραπέμπει στις πρώτες γραμμές της Γενέσεως: “Και είπεν ο  Θεός· γενηθήτω φως· κατ εγένετο φως”.

Η λειτουργία αυτή έμεινε κρυφή σε έναν μικρο κύκλο επιστημόνων μέχρι που με κάποιο τρόπο το μυστικό διέρρευσε. Αρχές τις δεκαετίας του’80 και όλοι οι διάσημοι του πνεύματος και της πολιτικής με τη συνδρομή μυστικών υπηρεσιών και μπράβων συγκρούονται χωρίς έλεος προσπαθώντας να το αποκτήσουν ή να το συγκαλύψουν. Ρολάν Μπαρτ, Μισέλ Φουκώ, Σαρτρ, Αλτουσέρ, Ντεριντά, Κρίστεβα, Τσόμσκι και δίπλα τους ο Ζισκάρ ντ Εστέν και ο Μιτεράν. Είναι αυτό το μυστικό που κατείχε ο Μιτεράν , του έδωσε την παντοδυναμία του και χάρη σε αυτό ονομάστηκε “Φαραώ”; Ένας αστυνομικός, άσχετος με την επιστήμη και τους διανοούμενους αναζητά τον δολοφόνο του Μπάρτ. Μη βγάζοντας άκρη επιτάσσει έναν νεαρό καθηγητή που τον καθοδηγεί και τον μυεί (αυτόν και τον αναγνώστη) στον κόσμο της Σημειολογίας, της πολιτικής και της διανόησης της δεκαετίας του 70- 80 σε Ευρώπη και Αμερική. Ο συγγραφέας, Λοράν Μπινέ, φιλόλογος και ο ίδιος περνά με επιδεξιότητα από τις θεωρίες της γλώσσας στην πολιτική και την αστυνομική καταδίωξη αυθαδιάζοντας όπως η Γαλλική παράδοση του επιτρέπει σε όλα τα “ιερά τέρατα” νεκρά αλλά και ζωντανά σε μια διήγηση που μέσα σε ένα χρόνο γνώρισε τριάντα μεταφράσεις. Όλα αυτά κάτω από το περιπαικτικό βλέμμα του Ουμπέρτο Έκο ο οποίος δεν ήταν μόνο δάσκαλος του στη σημειωτική αλλά και στον τρόπο αφήγησης.

Αξίζει να το διαβάσετε και ποιος ξέρει. Μπορεί να είστε εσείς αγαπητέ αναγνώστη που θα επαναφέρεται στην εποχή μας την επιτελεστική λειτουργία και με τον μαγικό σας λόγο τα πάντα θα πάρουν μια νέα μορφή.

—————————————-

– Λοράν Μπινέ, Η Έβδομη Λειτουργία της Γλώσσας. Μετάφραση Γιώργος Ξενάριος. Εκδόσεις opera.

– Θεωρίες και μοντέλα επικοινωνίας, Δρ. Λήδα Τσενέ, https://www.slideshare.net/kokonagera/ss-25888842

https://el.wikipedia.org/Ρόμαν_Γιάκομπσον

 

Who is Who

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορούν τα βιβλία του Ιεροδόμ: Από τον Μεσαιωνικό Τεκτονικό Μύθο στον Αρχαίο και Αποδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο και Bleeding Angels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΡΟΝΤΕΝ, «ΔΙΑΘΗΚΗ»

ikona

Αυγούστου Ροντέν (Auguste Rodin), » Ο Σκεπτόμενος»

Νέοι, που επιθυμείτε να γίνετε υπηρέτες της ομορφιάς, ίσως, αν θελήσετε, να συναντήσετε εδώ το απόσταγμα μιας μακρόχρονης εμπειρίας.

Αγαπήστε με ευλάβεια τους μεγάλους δασκάλους που προηγήθηκαν.

Υποκλιθείτε μπροστά στο Φειδία και στο Μιχαήλ Άγγελο. Θαυμάστε τη θεϊκή γαλήνη του ενός, την τρομερή αγωνία του άλλου. Ο θαυμασμός είναι ένα γενναιόδωρο κρασί για τα ευγενικά πνεύματα.

Όμως -προς Θεού- μη μιμηθείτε τους μεγαλύτερούς σας. Με σεβασμό στην παράδοση μάθετε να διακρίνετε το αιώνια γόνιμο, που κλείνει μέσα της: την αγάπη για τη φύση και την ειλικρίνεια. Είναι τα δύο ισχυρά πάθη της μεγαλοφυΐας: λατρεύει τη φύση και ποτέ δεν ψεύδεται. Έτσι η παράδοση δίνει το κλειδί, που θα σας βοηθήσει να δραπετεύσετε από τη ρουτίνα. Η παράδοση, που σας συμβουλεύει να ερευνάτε συνεχώς την πραγματικότητα και που σας απαγορεύει την τυφλή υποταγή σε οποιονδήποτε δάσκαλο.

Η φύση ας είναι η μοναδική σας θεότητα!

Να έχετε απόλυτη πίστη σ’ αυτήν. Να είστε βέβαιοι ότι ποτέ δεν είναι άσχημη και περιορίστε τη φιλοδοξία σας στο να της είστε πιστοί.

Τα πάντα είναι ωραία για τον καλλιτέχνη, γιατί σε κάθε ύπαρξη και σε κάθε πράγμα η διαπεραστική του ματιά ανακαλύπτει το χαρακτήρα, την εσωτερική δηλαδή αλήθεια που διαφαίνεται πίσω από τη μορφή. Και η αλήθεια τούτη είναι η ίδια η ομορφιά. Μελετάτε με δέος: και τότε -να είστε βέβαιοι- θα ανακαλύψετε την ομορφιά, γιατί θα συναντήσετε την αλήθεια.

Δουλεύετε με μανία.

Εσείς, αγαλματοποιοί, δυναμώστε μέσα σας την αίσθηση του βάθους. Το πνεύμα δύσκολα εξοικειώνεται μ’ αυτή την έννοια. Δεν αντιλαμβάνεται ευκρινώς παρά μόνο επιφάνειες. Του είναι δύσκολο να φαντάζεται μορφές σε βάθος. Και όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται το έργο σας.

Πρώτα απ’ όλα καθορίστε με σαφήνεια τα κύρια επίπεδα των μορφών που θα σκαλίσετε. Τονίστε με δύναμη την κατεύθυνση που δίνετε σε κάθε μέλος του σώματος, στο κεφάλι, στους ώμους, στη λεκάνη, στις κνήμες. Η τέχνη απαιτεί αποφασιστικότητα. Με την ξεκάθαρη φυγή των γραμμών βυθίζεστε μέσα στο χώρο και κυριαρχείτε στο βάθος. Όταν τα επίπεδά σας βρουν τη σωστή τους θέση, τότε έχετε ανακαλύψει τα πάντα. Το άγαλμά σας είναι κιόλας ζωντανό. Οι λεπτομέρειες γεννιούνται και βρίσκουν τη σωστή θέση από μόνες τους.

Όταν δημιουργείτε, μη σκέπτεστε ποτέ επίπεδα, αλλά ανάγλυφα.

Το πνεύμα σας πρέπει να θεωρεί κάθε επιφάνεια ως προεξοχή ενός όγκου που βρίσκεται πίσω της και την ωθεί. Να φαντάζεστε τις μορφές σαν να κινούνται προς το μέρος σας. Κάθε ζωή αναδύεται από ένα κέντρο, ύστερα αναπτύσσεται και ξεχύνεται από τα μέσα προς τα έξω. Έτσι ακριβώς και στη μεγάλη γλυπτική· πάντα διακρίνει κανείς μέσα της μια ισχυρή εσωτερική ώθηση. Αυτό είναι το μυστικό της αρχαίας τέχνης.

Εσείς, ζωγράφοι, να παρατηρείτε την πραγματικότητα σε βάθος. Δείτε, για παράδειγμα, ένα πορτραίτο ζωγραφισμένο από τον Ραφαήλ. Πώς αυτός ο μεγάλος δάσκαλος απεικονίζει ένα πρόσωπο μετωπικά: στρέφει το στήθος προς το πλάι δίνοντας έτσι την ψευδαίσθηση της τρίτης διάστασης.

Όλοι οι μεγάλοι ζωγράφοι εξετάζουν το χώρο σε βάθος. Στην κατανόηση των όγκων βρίσκεται η δύναμή τους.

Να θυμάστε πάντα: δεν υπάρχουν γραμμές, μόνον όγκοι. Όταν σχεδιάζετε, να μην σας απασχολεί ποτέ το περίγραμμα, αλλά η “αναγλυφικότητα”. Η “αναγλυφικότητα” είναι αυτή που καθορίζει το περίγραμμα.

Να ασκείστε ακατάπαυστα. Επιβάλλεται να εξουσιάσετε την τεχνική σας.

Η τέχνη δεν είναι τίποτε άλλο από αίσθημα. Όμως χωρίς την απόλυτη γνώση των όγκων, των αναλογιών, των χρωμάτων, χωρίς τη δεξιοτεχνία του χεριού, ακόμα και το πιο έντονο αίσθημα παραλύει. Τι θα γινόταν ο πιο μεγάλος ποιητής σε μια ξένη χώρα, αν αγνοούσε τη γλώσσα της; Στη νεότερη γενιά καλλιτεχνών υπάρχουν ποιητές, που, δυστυχώς, αρνούνται να μάθουν να μιλούν. Δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ψελλίζουν.

Να έχετε υπομονή! Μη βασίζεστε στην έμπνευση.

Αυτή δεν υπάρχει. Τα μοναδικά προσόντα του καλλιτέχνη είναι: σωφροσύνη, προσοχή, ειλικρίνεια και θέληση. Να εκτελείτε το έργο σας ως έντιμοι εργάτες.

Νέοι, να είστε αληθινοί. Αυτό όμως δε σημαίνει: ακριβείς άνευ ουσίας. Υπάρχει μια χαμηλή πιστότητα: αυτή της φωτογραφίας και του εκμαγείου. Η τέχνη δεν αρχίζει παρά μόνο με την εσωτερική αλήθεια. Όλα σας τα σχήματα, όλα σας τα χρώματα να διερμηνεύουν συναισθήματα.

Ο καλλιτέχνης που αρκείται στην ψευδαίσθηση και με δουλοπρέπεια αναπαράγει ανούσιες λεπτομέρειες δε θα γίνει ποτέ μεγάλος καλλιτέχνης. Αν έχετε ποτέ επισκεφθεί κάποιο κοιμητήριο της Ιταλίας, οπωσδήποτε θα παρατηρήσατε με πόση παιδαριώδη αφέλεια οι καλλιτέχνες που ανέλαβαν να διακοσμήσουν τους τάφους προσπαθούν να αντιγράψουν στα αγάλματά τους κεντήματα, δαντέλες και πλεξούδες. Είναι ίσως ακριβείς. Δεν είναι όμως καθόλου αληθινοί, αφού δεν απευθύνονται στην ψυχή.

Σχεδόν όλοι μας οι γλύπτες θυμίζουν αυτούς των ιταλικών νεκροταφείων. Στα μνημεία που βρίσκονται στις δημόσιες πλατείες μας διακρίνουμε μόνο ρεντιγκότες, τετράποδα ή μονόποδα τραπέζια, καρέκλες, μηχανές, μπαλόνια, τηλέγραφους. Κανένα ίχνος εσωτερικής αλήθειας, συνεπώς κανένα ίχνος τέχνης. Να φρίττετε μ’ αυτά τα παλιοπράγματα.

Να είστε βαθιά και άγρια λάτρεις της αλήθειας. Να μη διστάζετε ποτέ να εκφράζετε αυτό που αισθάνεστε, ακόμα κι όταν έρχεται σε αντίθεση με τις παραδεδεγμένες ιδέες. Ίσως να μη σας καταλάβουν στην αρχή. Αλλά η μοναξιά σας δε θα κρατήσει για πολύ. Φίλοι θα τρέξουν γρήγορα κοντά σας, γιατί ό,τι είναι βαθιά αληθινό για έναν άνθρωπο είναι και για όλους.

Ωστόσο, ούτε γκριμάτσες ούτε μορφασμούς για να προσελκύσετε το κοινό. Απλότητα! Αφέλεια!

Τα ωραιότερα θέματα βρίσκονται μπροστά σας: είναι εκείνα που γνωρίζετε καλύτερα.

Ο πολύ αγαπητός μου και τόσο μεγάλος Ευγένιος Καρριέρ, που μας άφησε τόσο γρήγορα, έδειξε τη μεγαλοφυΐα του ζωγραφίζοντας τη γυναίκα και τα παιδιά του. Του ήταν αρκετό να εξυμνεί τη μητρική στοργή, για να είναι υπέροχος. Μεγάλοι καλλιτέχνες είναι εκείνοι που βλέπουν με τα δικά τους τα μάτια αυτά που όλος ο κόσμος έχει δει και είναι σε θέση να διακρίνουν την ομορφιά μέσα σ’ εκείνα, που είναι τόσο κοινά για τους άλλους.

Οι κακοί καλλιτέχνες βλέπουν πάντοτε με τα γυαλιά κάποιου άλλου.

Το ύψιστο είναι να συγκινείσαι, να αγαπάς, να ελπίζεις, να πάλλεσαι, να ζεις. Πρώτα να είσαι άνθρωπος και μετά καλλιτέχνης!

Η αληθινή ευγλωττία χλευάζει την ευγλωττία, έλεγε ο Πασκάλ. Η αληθινή τέχνη χλευάζει την τέχνη. Θα αναφέρω πάλι εδώ το παράδειγμα του Ευγένιου Καρριέρ. Στις εκθέσεις οι περισσότεροι πίνακες δεν είναι τίποτε άλλο από ζωγραφική. Οι δικοί του πίνακες φαίνονταν, ανάμεσα στους άλλους, σαν παράθυρα ανοιγμένα προς τη ζωή!

Να αποδέχεστε τις δίκαιες κριτικές. Εύκολα θα τις αναγνωρίσετε. Είναι εκείνες που επιβεβαιώνουν τις αμφιβολίες που σας βασανίζουν. Όμως να μην πτοείστε από εκείνες που η συνείδησή σας δεν παραδέχεται.

Μη φοβηθείτε τις άδικες κριτικές. Θα εξεγείρουν τους φίλους σας. Θα τους υποχρεώσουν να ξανασκεφτούν για τη συμπάθεια που νιώθουν προς εσάς και θα την εκδηλώνουν με περισσότερο θάρρος, αφού θα κατανοήσουν καλύτερα το λόγο της ύπαρξής της.

Αν το ταλέντο σας είναι πρωτότυπο, στην αρχή δε θα έχετε παρά λίγους οπαδούς και ένα πλήθος εχθρών. Μη χάνετε το θάρρος σας. Οι πρώτοι θα θριαμβεύσουν, γιατί ξέρουν για ποιο λόγο σας αγαπούν, ενώ οι άλλοι αγνοούν γιατί τους είστε μισητοί· οι πρώτοι είναι παθιασμένοι με την αλήθεια και θα στρατολογούν συνεχώς νέους οπαδούς, ενώ οι άλλοι δε θα δείξουν ιδιαίτερο ζήλο για τις λανθασμένες απόψεις τους. Οι πρώτοι είναι σταθεροί, ενώ οι δεύτεροι πηγαίνουν όπου φυσά ο άνεμος. Η νίκη της αλήθειας είναι βέβαιη.

Μη χάνετε τον καιρό σας συνάπτοντας κοσμικές ή πολιτικές σχέσεις. Θα δείτε πολλούς συναδέλφους σας να αποκτούν με ραδιουργίες τιμές και πλούτη. Δεν είναι αυτοί οι αληθινοί καλλιτέχνες. Μερικοί όμως είναι πολύ έξυπνοι και, αν θελήσετε να παραβγείτε μαζί τους στο γήπεδό τους, θα αναλώσετε τόσο χρόνο όσο και εκείνοι, δηλαδή εξ ολοκλήρου την ύπαρξή σας κι έτσι δε θα σας απομείνει ούτε μια στιγμή για να είστε καλλιτέχνης.

Να αγαπάτε με πάθος την αποστολή σας. Δεν υπάρχει ωραιότερη. Είναι πολύ πιο υψηλή απ’ ό,τι ο όχλος πιστεύει.

Ο καλλιτέχνης δίνει ένα μεγάλο παράδειγμα. Λατρεύει τη δουλειά του και η πολυτιμότερη ανταμοιβή του είναι η χαρά που παίρνει μέσα από αυτήν. Στις μέρες μας -τι κρίμα!- προσπαθούν να πείσουν τους εργάτες ότι πρέπει να μισούν τη δουλειά τους και να την σαμποτάρουν. Η ανθρωπότητα όμως δε θα γίνει ευτυχισμένη παρά μόνον όταν όλοι οι άνθρωποι αποκτήσουν ψυχές καλλιτεχνών, δηλαδή όταν όλοι βρίσκουν απόλαυση μέσα από το έργο τους.

Η τέχνη είναι ακόμα ένα υπέροχο μάθημα ειλικρίνειας.

Ο πραγματικός καλλιτέχνης εκφράζει πάντοτε αυτό που σκέπτεται διακινδυνεύοντας να ανατρέψει όλες τις καθιερωμένες αξίες.

Διδάσκει έτσι την ειλικρίνεια στους συνανθρώπους του.

Θα μπορούσε κανείς λοιπόν να φανταστεί τι θαυμάσια πρόοδος θα είχε αίφνης συντελεστεί, αν η απόλυτη αγάπη για την αλήθεια βασίλευε ανάμεσα στους ανθρώπους!

Α, πόσο γρήγορα η κοινωνία θα απέρριπτε πλάνες και ασκήμιες, αφού θα τις παραδεχόταν, και πόσο γρήγορα η γη μας θα γινόταν ένας Παράδεισος!

 

Το αντέγραψα από τον Δημήτρη Κακριδά!

Κείμενο του αστροφυσικού και ομότιμου καθηγητή Μάνου Δανέζη από το: http://manosdanezis.gr/time-3/

Μου θυμίζει πάντα τον Τ.Σ. Έλιοτ που έγραψε,

«Χρόνος περασμένος και χρόνος μελλοντικός

Ό,τι θα μπορούσε να γίνει και ό,τι έγινε

Κατευθύνουν σ’ έναν σκοπό που είναι πάντοτε παρών.»
Πώς ο εγκέφαλός μας βιώνει το χρόνο.
Πολλές φορές μέχρι σήμερα σε άρθρα μας, βιβλία και διαλέξεις έχουμε αναφερθεί και αναλύσει, με κάθε επιστημονική ακρίβεια, το γεγονός ότι ο χρόνος των ρολογιών και των ημερολογίων μας δεν εκφράζει τίποτα όσον αφορά την αλήθεια του σύμπαντος. Ο μετρούμενος χρόνος αποτελεί ένα πλαστό δημιούργημα της ανθρώπινης βιολογίας, ένα matrix κι αυτός, όπως ακριβώς αυτό το οποίο ονομάζουμε «ύλη».
Η Θεωρία της Σχετικότητας το αποδεικνύει και δεν είναι τυχαίο ότι ο A. Einstein ανέφερε για τον χρόνο: «Για μας τους ορκισμένους φυσικούς η διάκριση ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι μόνο μια ψευδαίσθηση ακόμα κι αν είναι τόσο επίμονη».
Σαν μια μικρή απάντηση στις πολλές, και όχι πάντα ευγενικές, αντιρρήσεις οι οποίες έχουν διατυπωθεί, αναφέρουμε την επόμενη επιστημονική εργασία.
Και να υπενθυμίσω ότι ο Alvin Toffler στο βιβλίο του «Το τρίτο κύμα» είχε προειδοποιήσει: «οι αγράμματοι του 21 αιώνα, δεν θα είναι αυτοί που δεν μπορούν να γράψουν ή να διαβάσουν, αλλά αυτοί που δεν θα μπορούν να μάθουν, να ξεμάθουν και να ξαναμάθουν»
Για την ιστορία δίνω τις ιστοσελίδες οι οποίες αναφέρονται στα βιογραφικά των συμμετεχόντων ερευνητών και το Επιστημονικό Ινστιτούτο στο οποίο έγιναν.
Ινστιτούτο Kavli: http://www.kavlifoundation.org/institutes
Edvard Moser : https://en.wikipedia.org/wiki/Edvard_Moser
JohnO’Keefe: https://en.wikipedia.org/wiki/John_O%27Keefe
Ομοίως την επιστημονική δημοσίευση με τίτλο «Integrating time from experience in the lateral entorhinal cortex. Nature», οι αμφιβάλλοντες μπορούν να την βρουν στην ιστοσελίδα: https://www.nature.com/articles/s41586-018-0459-6
Πώς ο εγκέφαλός μας βιώνει το χρόνο μέσα σε ένα νευρωνικό του δίκτυο
https://egno.gr/2018/09/pos-o-egkefalos-mas-vionoi-to-chrono-anakalipsan-erevnites-se-nevroniko-tou-diktio/

Ερευνητές στο Ινστιτούτο Kavli ανακάλυψαν δίκτυο εγκεφαλικών κυττάρων το οποίο εκφράζει την αίσθηση του χρόνου μέσα από εμπειρίες και μνήμες. Η περιοχή όπου βιώνεται ο χρόνος βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην περιοχή που κωδικοποιεί το χώρο.

Τα ρολόγια είναι συσκευές που δημιουργήθηκαν από τους ανθρώπους για να μετρούν το χρόνο. Με κοινωνική σύμβαση, συμφωνούμε να συντονίζουμε τις δραστηριότητές μας σύμφωνα με το χρόνο του ρολογιού. Ωστόσο, ο εγκέφαλός σας δεν αντιλαμβάνεται τη χρονική διάρκεια με τις τυπικές μονάδες των λεπτών και ωρών στο ρολόι του χεριού μας. Η υπογραφή του χρόνου στις εμπειρίες μας και τις αναμνήσεις μας ανήκει σε ένα εντελώς διαφορετικό είδος χρονικότητας. Κατά τη διάρκεια της εξέλιξης, οι ζώντες οργανισμοί, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, ανέπτυξαν πολλαπλά βιολογικά ρολόγια για να μας βοηθήσουν να παρακολουθούμε το χρόνο. Αυτό που διακρίνει τους ποικίλους χρονομέτρες του εγκεφάλου δεν είναι μόνο η κλίμακα του χρόνου που μετριέται, αλλά επίσης τα φαινόμενα που συντόνισαν τα νευρωνικά ρολόγια.

Ορισμένοι χρονομέτρες τίθενται από εξωτερικές διεργασίες, όπως το κιρκάδιο ρολόι που συντονίστηκε στην ανάδυση και εξαφάνιση του ημερήσιου φωτός. Αυτό το ρολόι βοηθάει τους οργανισμούς να προσαρμόζονται με τους ρυθμούς της μέρας. Άλλοι χρονομέτρες τίθενται από φαινόμενα με πιο εσωτερική προέλευση, όπως τα κύτταρα του ιπποκάμπιου χρόνου που σχηματίζουν μια, σαν ντόμινο, αλυσίδα σήματος που παρακολουθούν χρονικές διάρκειες μέχρι και 10 δευτερόλεπτα ακριβώς. Σήμερα γνωρίζουμε πολλά σχετικά με τους μηχανισμούς του εγκεφάλου για τη μέτρηση μικρών χρονικών κλιμάκων όπως τα δευτερόλεπτα. Λίγα είναι γνωστά, ωστόσο, σχετικά με τη χρονική κλίμακα που ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί για να καταγράψει τις εμπειρίες και τις μνήμες μας, οι οποίες μπορούν να διαρκούν από δευτερόλεπτα, μέχρι λεπτά ή ώρες.
Ένα νευρωνικό ρολόι για το χρόνο που βιώνεται
Ένα νευρωνικό ρολόι που παρακολουθεί το χρόνο που διαρκούν οι εμπειρίες είναι ακριβώς αυτό που ο Albert Tsao και οι συνάδελφοί του στο Ινστιτούτο Kavli για Συστήματα Νευροεπιστήμης του Νορβηγικού Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας, θεωρούν ότι έχουν ανακαλύψει. Με την καταγραφή στοιχείων από έναν πληθυσμό εγκεφαλικών κυττάρων οι ερευνητές προσδιόρισαν ένα ισχυρό σήμα κωδικοποίησης χρόνου βαθιά μέσα στον εγκέφαλο. «Η μελέτη μας αποκαλύπτει πώς ο εγκέφαλος κατανοεί το χρόνο καθώς βιώνεται ένα γεγονός», αναφέρει ο Tsao στην ιστοσελίδα Gemini. «Το δίκτυο δεν κωδικοποιεί το χρόνο αναλυτικά. Αυτό που καταγράφουμε είναι μάλλον ένας υποκειμενικός χρόνος που παράγεται από την εν εξελίξει ροή της εμπειρίας».
Το δίκτυο παρέχει χρονοσημάνσεις για τα γεγονότα και παρακολουθεί τη σειρά των γεγονότων μέσα σε μια εμπειρία, αναφέρει ο καθηγητής Moser. Το νευρωνικό ρολόι λειτουργεί οργανώνοντας τη ροή των εμπειριών μας σε μια διευθετημένη σειρά γεγονότων. Η δραστηριότητα αυτή δίνει το έναυσμα στο ρολόι του εγκεφάλου για τον υποκειμενικό χρόνο. Η εμπειρία, και η αλληλουχία των γεγονότων μέσα στην εμπειρία, είναι έτσι το υλικό του οποίου ο υποκειμενικός χρόνος γεννιέται και μετριέται από τον εγκέφαλο.
Χρόνος, Χώρος και Μνήμη στον Εγκέφαλο
Όπως αναφέρει, στην ίδια ιστοσελίδα, ο καθηγητής Moser: «Σήμερα, έχουμε μια αρκετά καλή κατανόηση του τρόπου που οι εγκέφαλοί μας διαχειρίζονται το χώρο, ενώ οι γνώση του χρόνου είναι λιγότερο σαφής. Ο χώρος στον εγκέφαλο είναι σχετικά εύκολο να ερευνηθεί. Συνίσταται από εξειδικευμένους τύπους κυττάρου που είναι ειδικοί για συγκεκριμένες λειτουργίες. Μαζί συνιστούν τις λεπτομέρειες του συστήματος». Το 2005, οι May-Britt και Edvard Moser ανακάλυψαν πλέγμα κυττάρων, που χαρτογραφεί το περιβάλλον μας σε διαφορετικές κλίμακες χωρίζοντας το χώρο σε εξαγωνικές μονάδες. Το 2014, ο Mosers μοιράστηκε το βραβείο Nobel με τον συνάδελφο και μέντορά τους John O’Keefe στο UCL (University College London) για τις ανακαλύψεις τους των κυττάρων που συνιστούν το σύστημα προσδιορισμού θέσης.
Το 2007, εμπνευσμένος από την ανακάλυψη του κυτταρικού πλέγματος χωρικής κωδικοποίησης των Mosers, ο τότε υποψήφιος διδάκτορας στο Ινστιτούτο Kavli, Albert Tsao, σχεδίασε να σπάσει τον κώδικα του τι συμβαίνει στον αινιγματικό πλευρικό ενδορινικό φλοιό (lateral entorhinal cortex ή LEC). Η περιοχή αυτή του εγκεφάλου είναι ακριβώς δίπλα στον έσω ενδορινικό φλοιό (medial entorhinal cortex ή MEC), όπου οι επιβλέποντες του Tsao, Mosers, είχαν ανακαλύψει το πλέγμα κυττάρων. «Ήλπιζα να βρω ένα παρόμοιο βασικό λειτουργικό κύτταρο που θα αποκάλυπτε τη λειτουργική ταυτότητα αυτού του νευρωνικού δικτύου», λέει ο Tsao. Η εργασία αποδείχθηκε να είναι ένα χρονοβόρο πρόγραμμα. «Δεν έμοιαζε να υπάρχει ένα μοτίβο στη δραστηριότητα αυτών των κυττάρων. Το σήμα άλλαζε συνεχώς» αναφέρει ο καθηγητής Moser.

Ήταν μόνο στα δυο τελευταία χρόνια που οι ερευνητές άρχισαν να υποψιάζονται ότι το σήμα πράγματι άλλαζε με το χρόνο. Έξαφνα τα καταγεγραμμένα δεδομένα άρχισαν να αποκτούν νόημα. «Ο χρόνος είναι μια εκτός-ισορροπίας διαδικασία. Είναι πάντα μοναδικός και μεταβαλλόμενος», αναφέρει ο καθηγητής. «Εάν αυτό το δίκτυο πράγματι κωδικοποιούσε το χρόνο, το σήμα θα πρέπει να αλλάζει με το χρόνο προκειμένου να καταγράφει τις εμπειρίες ως μοναδικές αναμνήσεις». Ο Mosers χρειάστηκε μόνο να αποκωδικοποιήσουν το σήμα ενός απλού κυτταρικού πλέγματος για να ανακαλύψουν πώς κωδικοποιείται ο χώρος στον έσω ενδορινικό φλοιό. Η αποκωδικοποίηση του χρόνου στον πλευρικό ενδορινικό φλοιό αποδείχθηκε ότι είναι μια πιο περίπλοκη εργασία. Ήταν μόνο μετά από την έρευνα στην δραστηριότητα εκατοντάδων κυττάρων που ο Tsao μπόρεσε να δει ότι το σήμα κωδικοποιούσε τον χρόνο.
Το σχήμα του χρόνου
Η δομή του χρόνου υπήρξε από μακρού πεδίο αντιπαράθεσης φιλοσόφων και φυσικών. Τι μπορεί ο νεοανακαλυφθείς μηχανισμός του εγκεφάλου για τον επεισοδιακό χρόνο να μας πει σχετικά με το πώς αντιλαμβανόμαστε το χρόνο; Είναι η αντίληψη του χρόνου γραμμική μοιάζοντας με ένα ποτάμι που ρέει ή κυκλική σαν ένα τροχό ή έλικα;
Τα δεδομένα από τη μελέτη του Kavli υποστηρίζουν ότι και τα δυο είναι σωστά και ότι το σήμα στο δίκτυο που κωδικοποιεί το χρόνο μπορεί να πάρει πολλές μορφές που εξαρτώνται από την εμπειρία.
Με ένα σύνολο πειραμάτων ακόμη ελέγχθηκε η υπόθεση ότι το δίκτυο LEC (πλευρικoύ ενδορινικού φλοιού) κωδικοποιούσε τον επεισοδιακό χρόνο, ελέγχοντας ευρείες και πιο στενές περιοχές εμπειριών και επιλογών δράσης. Σύμφωνα με τον καθηγητή Moser, η μελέτη δείχνει ότι αλλάζοντας τις δραστηριότητες που κάνετε, το περιεχόμενο της εμπειρίας σας, μπορείτε πραγματικά να αλλάξετε τη πορεία του χρονικού σήματος στο LEC και έτσι τον τρόπο που αντιλαμβάνεστε το χρόνο.

Σκέψεις γα το Σαββατοκύριακο, Μircea Eliade.

      

 

  Ο Μιρτσέα Ελιάντε γεννήθηκε το 1907 στο Βουκουρέστι. Σπούδασε στο εκεί Πανεπιστήμιο και μετά τη διδακτορική διατριβή του, συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Καλκούτας όπου ασχολήθηκε με τα σανσκριτικά και την ινδική φιλοσοφία. Από εκεί έφυγε και πήγε στην περιοχή των Ιμαλαΐων, όπου μέσα σε δυο χρόνια συγκέντρωσε υλικό για τους ashrams (θρησκευτικές κοινότητες ζωής και εργασίας ανύπαντρων, ένα είδος τάγματος) της Almora, Hardwar και Rishikesh, για τη διατριβή του η οποία δημοσιεύτηκε το 1936 στο Παρίσι με τίτλο «Essai sur les origines de la mystique indienne» («Δοκίμιο για την καταγωγή του ινδικού μυστικισμού»). To 1933 πήρε την έδρα της ινδικής φιλοσοφίας και της γενικής ιστορίας των θρησκειών στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Το 1938 ίδρυσε το περιοδικό «Zamolxis – Revue des etudes religieuses» από το οποίο κυκλοφόρησαν τρεις τόμοι. Το 1940 διορίστηκε πολιτιστικός ακόλουθος στη ρουμανική πρεσβεία του Λονδίνου και το επόμενο έτος στη Λισαβόνα, ως διπλωματικός ακόλουθος για πολιτιστικά θέματα. To 1945 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ecole des Hautes Etudes, στο Παρίσι, και άρχισε να γράφει κυρίως στα γαλλικά. Έδωσε διαλέξεις σε θέματα θρησκευτικής ιστορίας στη Σορβόνη και σε άλλα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Το 1957 ανέλαβε την έδρα Ιστορίας των Θρησκειών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Πέθανε στο Σικάγο των ΗΠΑ το 1986.
(Στο τέλος του κειμένου υπάρχει λίστα των μεταφρασμένων στα ελληνικά βιβλίων του Ελλιάντε από τo biblionet.gr)

———————————————————

  • Μιμούμενος τις υποδειγματικές πράξεις ενός θεού ή ενός μυθικού ήρωα, ή απλά εξιστορώντας τις περιπέτειες τους, ο άνθρωπος της αρχαϊκής κοινωνίας αποσπά τον εαυτό του από τον βέβηλο χρόνο και μαγικά ξανά μπαίνει στον Μεγάλο Χρόνο, τον ιερό χρόνο.
  • Η εμπειρία του Ιερού Χώρου καθιστά δυνατή την «ίδρυση του κόσμου»: όπου το ιερό εκδηλώνεται στο χώρο, το πραγματικό αποκαλύπτει τον εαυτό του,ο κόσμος έρχεται σε ύπαρξη.
  • Η μεγάλη κοσμική ψευδαίσθηση είναι μια ιεροφάνεια …. Κάποιος καταβροχθίζεται από τον Χρόνο, όχι επειδή ζει μέσα στον Χρόνο, αλλά επειδή πιστεύει στην πραγματικότητά του και επομένως ξεχνά ή περιφρονεί την αιωνιότητα.
  • Το ακατέργαστο προϊόν της φύσης, το βιομηχανικό προϊόν του ανθρώπου, αποκτούν την πραγματικότητά τους, την ταυτότητά τους, μόνο στο βαθμό που συμμετέχουν σε μια υπερβατική πραγματικότητα.
  • Ένα θρησκευτικό φαινόμενο θα αναγνωριστεί ως τέτοιο μόνο εάν συλληφθεί στο δικό του επίπεδο, δηλαδή αν μελετηθεί ως κάτι θρησκευτικό. Το να προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε την ουσία ενός τέτοιου φαινομένου με τα μέσα της φυσιολογίας, της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, των οικονομικών, της γλωσσολογίας, της τέχνης ή οποιασδήποτε άλλης επιστήμης, είναι λάθος. Χάνει το μοναδικό και μη αναγώγιμο στοιχείο—το στοιχείο του ιερού.
  • Θα ήθελα να αναλύσω τη στάση των ιστορικιστών όλων των ειδών. . . όλων όσων πιστεύουν ότι κάποιος μπορεί να κατανοήσει τον πολιτισμό μόνο με τη ανάγωγη του σε κάτι χαμηλότερο (σεξουαλικότητα, οικονομία, ιστορία κλπ.) και να δείξω ότι αυτή είναι μια νευρωτική συμπεριφορά. Ο νευροπαθής απομυθοποιεί τη ζωή, τον πολιτισμό, την πνευματική ζωή. . . δεν μπορεί πλέον να κατανοήσει τη βαθιά έννοια των πραγμάτων, και κατά συνέπεια, δεν μπορεί πλέον να πιστέψει στην πραγματικότητά τους.
  • Δεν θέλω να είμαι μέτριος, αυτός είναι ο φόβος της ψυχής και του σώματός μου
  • Το εάν η θρησκεία είναι ανθρωπογενής είναι μια ερώτηση για τους φιλοσόφους ή τους θεολόγους. Αλλά οι μορφές είναι φτιαγμένες απο ανθρώπους. Είναι μια ανθρώπινη απάντηση σε κάτι. Ως ιστορικός των θρησκειών, ενδιαφέρομαι για αυτές τις εκφράσεις.
  • Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται το ιερό, επειδή εκδηλώνεται, παρουσιάζεται ως κάτι εντελώς διαφορετικό από το βέβηλο. Για να χαρακτηρίσουμε την πράξη της εκδήλωσης του ιερού, έχουμε προτείνει τον όρο ιεροφάνεια. Είναι ένας κατάλληλος όρος, διότι δεν συνεπάγεται τίποτα περισσότερο. Δεν εκφράζει τίποτε άλλο από το υπονοούμενο στο ετυμολογικό του περιεχόμενο, δηλαδή ότι κάτι ιερό εμφανίζεται σε εμάς. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η ιστορία των θρησκειών – από την πιο πρωτόγονη έως την πλέον ανεπτυγμένη – αποτελείται από μεγάλο αριθμό ιεροφανειών, από εκδηλώσεις ιερών πραγματικοτήτων. Από την πιο στοιχειώδη ιεροφάνεια – π.χ. εκδήλωση του ιερού σε κάποιο συνηθισμένο αντικείμενο, μια πέτρα ή ένα δέντρο – στην υπέρτατη ιεροφάνεια (η οποία, για έναν Χριστιανό, είναι η ενσάρκωση του Θεού στον Ιησού Χριστό) δεν υπάρχει λύση της συνέχειας. Σε κάθε περίπτωση βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ίδια μυστηριώδη πράξη – την εκδήλωση μιας εντελώς διαφορετικής τάξης, μιας πραγματικότητας που δεν ανήκει στον κόσμο μας, σε αντικείμενα που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του φυσικού μας «βέβηλου» κόσμου.
  • Σε όποιο βαθμό κι αν έχει εκκοσμικεύσει (αποιεροποιήσει) τον κόσμο, ο άνθρωπος που έχει κάνει την επιλογή του υπέρ μίας βέβηλης ζωής ποτέ δεν καταφέρνει να καταργήσει εντελώς τη θρησκευτική συμπεριφορά.
  • Εφ ‘όσον δεν έχετε κατανοήσει ότι πρέπει να πεθάνετε για να εξελιχτείτε, είστε ένας ταραγμένος επισκέπτης στη σκοτεινή γη.
  • Για εκείνους στους οποίους μια πέτρα αποκαλύπτεται ως ιερή, η άμεση πραγματικότητά τους μετασχηματίζεται σε υπερφυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, για όσους έχουν θρησκευτική εμπειρία, όλη η φύση είναι ικανή να αποκαλυφθεί ως κοσμική ιερότητα.
  • Μέσω της ανάγνωσης, ο σύγχρονος άνθρωπος καταφέρνει να αποκτήσει μια «απόδραση από το χρόνο» που είναι συγκρίσιμη με την «αποκάλυψη από το χρόνο» που επιτελείτε από τους μύθους …Η ανάγνωση τον προβάλλει εκτός του προσωπικού του χρόνου και τον ενσωματώνει σε άλλους ρυθμούς, τον κάνει να ζει σε μια άλλη «ιστορία».
  • Η ποίηση αναδιαμορφώνει και επιμηκύνει τη γλώσσα. Κάθε ποιητική γλώσσα ξεκινά με το να είναι μια μυστική γλώσσα, δηλαδή με τη δημιουργία ενός προσωπικού σύμπαντος, ενός εντελώς κλειστού κόσμου. Η καθαρότερη ποιητική πράξη φαίνεται να επαναδημιουργεί τη γλώσσα από μια εσωτερική εμπειρία που … αποκαλύπτει την ουσία των πραγμάτων.
  • Είναι πάνω απ ‘όλα η αξιοποίηση του παρόντος που πρέπει να τονιστεί. Το απλό γεγονός της ύπαρξης, της διαβίωσης στο χρόνο, μπορεί να περιλαμβάνει μια θρησκευτική διάσταση. Αυτή η διάσταση δεν είναι πάντοτε προφανής, δεδομένου ότι η ιερότητα είναι κατά μια έννοια καμουφλαρισμένη στο άμεσο, στο «φυσικό» και στο καθημερινό. Η χαρά της ζωής που ανακαλύφθηκε από τους Έλληνες δεν είναι ένας βέβηλος τύπος απόλαυσης: αποκαλύπτει την ευδαιμονία του να υπάρχεις, να μοιράζεται – ακόμη και φαινομενικά – στον αυθορμητισμό της ζωής και την μεγαλοπρέπεια του κόσμου. Όπως και πολλοί άλλοι πριν και μετά από αυτούς, οι Έλληνες έμαθαν ότι ο πιο σίγουρος τρόπος για να ξεφύγουμε από το χρόνο είναι να εκμεταλλευτούμε τον πλούτο – εκ πρώτης όψεως αδύνατο να υποψιαστούμε- της ζωντανής στιγμής, της ζωής που ζούμε.
  • Η ιστορία των θρησκειών καταλήγει και έρχεται σε επαφή με αυτό που είναι ουσιαστικά ανθρώπινο: τη σχέση του ανθρώπου με τον ιερό. Η ιστορία των θρησκειών μπορεί να διαδραματίσει έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην κρίση στην οποία ζούμε. Οι κρίσεις του σύγχρονου ανθρώπου είναι σε μεγάλο βαθμό θρησκευτικές, εφόσον αφυπνίζουν τη συνείδηση για την απουσία νοήματος.
  • Και αντιλαμβάνομαι πόσο άχρηστοι είναι οι θρήνοι και πόσο ανώφελη η μελαγχολία
  • Το Φως δεν προέρχεται από το φως, αλλά από το σκοτάδι.

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2009)
Ο σαμανισμός και οι αρχαϊκές τεχνικές της έκστασης, Χατζηνικολή
(2004)
Η δεσποινίς Χριστίνα, Διώνη
(2003)
Το εσωτερικό φως, Αρμός
(2002)
Το ιερό και το βέβηλο, Αρσενίδης
(2001)
Ίζαμπελ και τα ύδατα του διαβόλου, Λαγουδέρα
(1999)
Δεκαεννέα τριαντάφυλλα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1999)
Κόσμος και ιστορία, Ελληνικά Γράμματα
(1999)
Πραγματεία πάνω στην ιστορία των θρησκειών, Χατζηνικολή
(1994)
Εικόνες και σύμβολα, Αρσενίδης
(1988)
Η νύχτα της Βεγγάλης, Αρσενίδης
(1988)
Στον ήσκιο ενός κρινολούλουδου, Χατζηνικολή
(1980)
Γιόγκα, Χατζηνικολή
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2001)
Αλχημεία, Αρχέτυπο
(1999)
Λεξικό των θρησκειών, Χατζηνικολή
Βιογραφικά στοιχεία και οι ελληνικές εκδόσεις προέρχονται από την http://www.biblionet.gr

Τα παιδιά που αγαπιούνται φιλιούνται όρθια
Με τις πλάτες στις πόρτες της νύχτας
Κι οι περαστικοί τα δείχνουν με το δάχτυλο
Μα τα παιδιά που αγαπιούνται
Δεν είν΄ εκεί για κανέναν
Κι είναι μονάχα ο ίσκιος τους
Που τρέμει μες στη νύχτα
Προκαλώντας την οργή των περαστικών
Την οργή, την περιφρόνηση, τα γέλια και τον φθόνο τους
Τα παιδιά που αγαπιούνται δεν είν΄ εκεί για κανέναν
Είν΄ αλλού πολύ πιο μακριά απ’ τη νύχτα
Πολύ πιο ψηλά απ΄ τη μέρα
Μες στο εκθαμβωτικό φως της πρώτης τους αγάπης

Paroles : J. Prévert, Musique  : J. Kosma

*Mετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος. Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://poiimata.com

Posted by  Το κόσκινο

Ο Συμβολισμός των 7 Πτυχών της Hakama.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, περιλαμβάνεται ο Stylianos Anagnostakis, εσωτερικός χώρος


Η Hakama είναι παραδοσιακή Ιαπωνική ενδυμασία – φαρδύ παντελόνι με 7 πτυχές/πιέτες η οποία χρησιμοποιείται συνήθως σε μαχητικές Τέχνες όπως το Aikido, Kendo, Iaido, και Kyodo. Για όλους όσους ασχολούνται για χρόνια με τις παραπάνω Τέχνες, η ένδυση με την προσθήκη της Hakama στην εξάσκησή τους θεωρείται ότι αποτελεί ένα μείζον θέμα στη σκέψη τους. Πολλοί ασκούμενοι των Μαχητικών Τεχνών εξασκούνται μόνο με την φιλοδοξία ότι κάποια μέρα θα είναι ικανοί να φορέσουν τη Hakama, χωρίς όμως να συνειδητοποιούν τη βαθύτερη σημασία και το νόημά της. Επίσης, πολλοί εξασκούμενοι, ατυχώς για αυτούς, θέλουν να φορούν τη Hakama απλά και μόνο για καλαισθητικούς λόγους.

Άραγε γνωρίζουμε πραγματικά το νόημα της Hakama; Επειδή «η κατανόηση της ψυχής (του πνεύματος) μίας Hakama θα μας βοηθήσει να εξασκήσουμε το Aikido», όπως μας δίδαξε o O’ SENSEI.

Στο Aikido, η Hakama συνήθως φοριέται από εκπαιδευόμενους – άνδρες που έχουν επιτύχει να είναι σε επίπεδο Yudansa ( Δηλαδή μαύρη ζώνη – shodan και πάνω), εξαιρουμένων των γυναικών που έχουν τη δυνατότητα να τη φορούν σε πιο χαμηλά επίπεδα τεχνικής γνώσης (kyu). Αυτή η παράδοση δημιουργεί άθελά της μία ψευδή αντίληψη στους ασκούμενους του Aikido στην εκτίμηση της σημασίας της hakama στην πρακτική εξάσκησή τους. Υπάρχει η λανθασμένη άποψη, η οποία συνεχώς και αυξάνεται, ότι κάποιος που φοράει τη hakama, αντιπροσωπεύει και το επίπεδο γνώσεων του “Sensei”(Διδασκάλου), ή ότι θεωρείται συμβολικά ότι είναι ανώτερος στην τεχνική του κατάρτιση. Αποτελεί επίσης λυπηρό γεγονός αν ο εκάστοτε Aikidoka βιαστεί και πιέσει τον εαυτό του να συμμετέχει στις εξετάσεις που γίνονται για να διαπιστωθεί η πρόοδός του στην Τέχνη, μόνο και μόνο για να φορέσει τη hakama. Μόλις επιτύχει αυτό που επιθυμεί, άραγε το Aikido που κάνει έχει κατανοηθεί και πραγματωθεί στην ουσία του; Θα έπρεπε για όλους εμάς που αγαπάμε να ασκούμε τη συγκεκριμένη Τέχνη, να είναι σημείο έντονης ανησυχίας, ώστε να μην βαδίζουμε σε λάθος μονοπάτια. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε και να εξετάσουμε το βαθύ νόημα της hakama που φοράμε στην πράξη.

H Hakama είναι ένα σύμβολο του Πνεύματος του Budo στο Aikido. Υπάρχει μία διαχρονική φιλοσοφία και αξίες που διέπουν τον Budoka ( Τον Ιππότη της Μεσαιωνικής Φεουδαρχικής Εποχής Των Σαμουράι), καθόσον όποιος θέλει να βαδίσει στα «Ιπποτικά Μονοπάτια», φέρει και την υψηλή ηθική ευθύνη για την hakama που φοράει. Υπάρχουν, λοιπόν, σε αυτήν 7 πιέτες – πτυχές που τεντώνονται κατακόρυφα, 5 στο μπροστινό μέρος και 2 στο πίσω μέρος αυτής. Κάθε μία πτυχή έχει μία βαθιά έννοια ως σύμβολο που είναι χαρακτηριστικό της διδασκαλίας του Budo. 7 διδασκαλίες του Budo που αποτελούν και τους 7 βασικούς πυλώνες του.

1. Η Αλήθεια

Η αλήθεια είναι η αποκορύφωση της υψηλότερης ανθρώπινης αναζήτησης στη ζωή. Επειδή η υψηλότερη ΑΛΗΘΕΙΑ είναι μία και μοναδική και δεν είναι άλλη από την ύπαρξη του Θείου. Ο άνθρωπος στο ταξίδι της ζωής του θα αισθάνεται άδειος και χωρίς νόημα χωρίς να συνειδητοποιεί ότι είναι απλώς ένα μικρό κομμάτι από αμέτρητες δημιουργίες του Θεού. Πολλές φορές ο άνθρωπος με την ανάπτυξη του ΕΓΩ θεωρεί τον εαυτό του σαν να είναι το επίκεντρο του κόσμου και του σύμπαντος. Στην πραγματικότητα είναι σαν ένας κόκκος άμμου μέσα στην έρημο. Η έλευσή του και η αποχώρησή του δεν έχει απολύτως κανένα νόημα, εκτός αν ανακαλύψει την αληθινή έννοια της ζωής στον κόσμο.

Στο Budo, οι Πνευματικές Αξίες είναι η ουσία της διδασκαλίας και του τελικού προορισμού του ταξιδιού της ζωής ενός budoka. Οι άνθρωποι που προσπαθούν να καταλάβουν και να εφαρμόσουν το Budo μέσω της εξάσκησης των μαχητικών τεχνών πρέπει να έχουν σαν Γνώμονα την αναζήτηση της Αλήθειας, που είναι κάτι πολύ πιο Εσωτερικό και με Θεία Σοφία εμπλουτισμένο. «Δεν υπάρχει τίποτα σε αυτήν τη ζωή που να μην μας διδάσκει», όπως επιβεβαιώνει και ο O’ Sensei. Αν ενταχθούν αυτές οι Πνευματικές Αξίες στην καθημερινή μας ζωή, αλλά και στην εξάσκηση των πολεμικών τεχνών, τότε και μόνο έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα στην Αναζήτηση της Αλήθειας και στην ουσιαστική εφαρμογή του Budo.

2. Σεβασμός & Τιμή

Στην Ιαπωνική κουλτούρα η απόδοση Σεβασμού και της Τιμής προς τους άλλους είναι πάρα πολύ διαδεδομένη. Αυτές υποδεικνύονται κυρίως με την υπόκλιση “Rei” ενός ανθρώπου για κάποιον άλλον. Στο Budo σαν συμπεριφορά Σεβασμού, η οποία είναι και η αντίληψη για την αξία που αποδίδει στην Τιμή ένας Σαμουράι, είναι ότι για να θεωρηθεί ένας Σαμουράι άξιος Τιμής, έπρεπε να γνωρίζει πρωτίστως να σέβεται και να τιμά με τη συμπεριφορά του τους άλλους ανθρώπους.

Στην ηθική φιλοσοφία είναι πολύ σημαντικό να εξασκείται κανείς πώς να συμπεριφέρεται σωστά και ευγενικά, ειδικά όσον αφορά τους γονείς, τους δασκάλους και τους ανώτερους στην ιεραρχία.

Στο “Bushido Shosinshu”, ένα βιβλίο που γράφτηκε από τον Taira Shigesuke (1639-1730), γράφεται ότι: «για τους ιππότες (budoka), η καλή φροντίδα των ηλικιωμένων (γονέων) είναι θεμελιώδες πράγμα». Περαιτέρω, εξήγησε ότι οι γονείς μας είναι η προέλευση της ύπαρξής μας στη γη, η σάρκα και το αίμα που έχουμε αρχικά προέρχεται από τη δική τους. Οι γονείς θα κάνουν το καλύτερο για τη ζωή των παιδιών τους. Συνεπώς καθίσταται καθήκον κάθε ανθρώπου, ειδικά για εκείνον που ακολουθεί το μονοπάτι των ιπποτών (budoka), να «θυσιαστεί» όταν απαιτούν οι συνθήκες και να τιμήσει και τους δύο γονείς για το υπόλοιπο της ζωής του.

Επιπρόσθετα πρέπει να σεβόμαστε τους Δασκάλους μας. Ο Δάσκαλος στα Ιαπωνικά ονομάζεται “Sensei”. Δάσκαλος θεωρείται και εκείνος που είναι πιο ηλικιωμένος από εμάς, καθότι κατέχει μία βαθύτερη κατανόηση της γνώσης και της σοφίας της ζωής. Στο Budo, οι Δάσκαλοι περιγράφονται και ως οι δεύτεροι γονείς μας. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μας δίδαξαν πολλά πράγματα για τη ζωή. Επίσης, εκπαιδεύουν και βοηθούν τους μαθητές να μπορούν να ζήσουν μια καλή και ενάρετη ζωή. Ένας Δάσκαλος “Sensei” στο Budo κατέχει μία Πνευματική θέση, όπου η ηθική ευθύνη της διδασκαλίας δεν είναι αρκετή. Θα πρέπει να είναι υπεύθυνος για την εκπαίδευση των μαθητών ώστε να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι Σωματικά, Διανοητικά, Ηθικά και τελικά Πνευματικά. Δυστυχώς στη σύγχρονη εκπαίδευση δεν απαντάται αντίστοιχος Πνευματικός Διδάσκαλος, αλλά ένας που κατέχει μία λειτουργική θέση στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Εκείνος που εκπαιδεύεται στο Budo, δεν δύναται να θεωρεί κάποιον που τον δίδαξε ότι ήταν ένας πρώην Δάσκαλός μου, όπως δεν μπορεί κανείς να πει οι «πρώην γονείς μου», τη στιγμή μάλιστα που και ο ίδιος έχει γίνει γονέας. Οι Γονείς θα εξακολουθούν να είναι οι γονείς μας, τους οποίους θα πρέπει να τους αγαπάμε και να τους τιμούμε ως το τέλος της ζωής μας. Επίσης για τους Δασκάλους μας, θα παραμείνουν οι δάσκαλοί μας διότι οι γνώσεις που δίδονται από αυτούς θα μας καθοδηγούν μέχρι το τέλος της ζωής μας.

3. Τιμιότητα και Ειλικρίνεια

Η τιμιότητα και η ειλικρίνεια με λόγια και πράξεις είναι ουσιαστικής σημασίας στο Budo. Όταν τιμούμε κάποιον, πρέπει να το εκδηλώνουμε με όλη μας την καρδιά και την ψυχή μας, όχι απλά μόνο με την φυσική παρουσία μας (επιτηδευμένα). Όταν μιλάμε, να λέμε πάντοτε την αλήθεια, τι πραγματικά αισθάνεται η καρδιά μας και το μυαλό μας με ένα καλό και τίμιο τρόπο έκφρασης. Η τιμιότητα είναι δύσκολο να εκφραστεί εκτός από εκείνους που έχουν περίσσιο θάρρος στην ψυχή τους. Η διατήρηση της εμπιστοσύνης των άλλων, είναι μία από τις σημαντικότερες πτυχές της τιμιότητας και της ειλικρίνειας.

Μία ιστορία αναφέρεται : « Αν εμπιστευθούμε χρυσάφι στα χέρια ενός φίλου ο οποίος θα ταξιδέψει μακριά, πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι το χρυσάφι είναι ασφαλές και ότι θα μας επιστραφεί ακέραιο πίσω. Υποθέτοντας ότι αυτό θα συμβεί ακόμη και αν ο φίλος μας στη διαδρομή πεθάνει, θα πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι το χρυσάφι είναι σε ασφαλή χέρια των κληρονόμων ή της οικογένειάς του και ότι κανείς από αυτές τις κατηγορίες προσώπων δεν θα καρπωθεί το παραμικρό πλεονέκτημα από αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση». Άνθρωποι που μπορούν να κάνουν τέτοια πράγματα είναι αληθινοί «Ιππότες».

4. Πίστη – Αφοσίωση

Η Πίστη – Αφοσίωση αποτελεί μια αξιέπαινη χειρονομία, την στιγμή που η προδοσία υποδηλώνει χαμηλή και περιφρονητική συμπεριφορά. Ένας αληθινός ιππότης θα διατηρήσει την πίστη του και την αφοσίωσή του σε κάτι ανώτερο ακόμη και όταν πρέπει να θυσιάσει τη ζωή του για τα ιδανικά του. Ο Σαμουράι στα παλιά χρόνια (πριν από την εποχή Meiji – εποχή του μετασχηματισμού στη νέα Δυτική μοντέρνα κουλτούρα) ήταν πρόθυμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους για να υπερασπιστούν τον Άρχοντά τους ή το δρόμο (RIU) της πολεμικής τους τέχνης. Στις μέρες μας, η πίστη και η αφοσίωση, εφόσον ενυπάρχει, θεωρείται μία πολύ ευγενής στάση και συνάμα πολύ σπάνια. Η συγκεκριμένη συμπεριφορά ανήκει μόνο σε εκείνους που έχουν το Θάρρος εμποτισμένο στην ψυχή τους. Συνήθως αυτό που πραγματικά συμβαίνει στην σημερινή εποχή, είναι ότι πολύ εύκολα κάποιος προβαίνει στην προδοσία, εφόσον μπορεί κάτι να βλάψει τον εαυτό του ή έχει μεγαλύτερο όφελος από μία κατάσταση. Η συγκεκριμένη συμπεριφορά αντίκειται στο Δρόμο του Budo (του Ιππότη).

Η αφοσίωση στην εφαρμογή του Δρόμου που ακολουθεί η Πολεμική Τέχνη η οποία ασκείται, είναι ακόμη σχετική με το παρών, αλλά όχι και με την έννοια της απαγόρευσης της μάθησης των διδασκαλιών των άλλων Μαχητικών Τεχνών. Ο κάθε ασκούμενος πρέπει να διατηρεί το καλό όνομα της Σχολής την οποία ακολουθεί και εξασκείται με έναν τρόπο δεν αντίκειται στην Παράδοσή της και της Γνώσης που έχει μάθει.

5. Ευγένεια : Τρόπος Συμπεριφοράς

Ο κώδικας Δεοντολογίας και ο τρόπος Συμπεριφοράς αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του Budo. Χωρίς τη σωστή και αξιοπρεπή συμπεριφορά, κάποιος δεν μπορεί να ονομαστεί «πολεμιστής», ακόμη και αν θεωρείται κορυφαίος στις τεχνικές. Η στάση “Rei” – Υπόκλιση είναι ένα παράδειγμα που μπορεί εύκολα κάποιος να κατανοήσει. Η Υπόκλιση γίνεται όταν κάποιος εισέρχεται σε ένα dojo για να εξασκηθεί αλλά και στο τέλος αυτής και πρέπει να γίνεται με βαθιά κατανόηση. Πολλές φορές το να υποκλιθεί κανείς θεωρείται δεδομένο, αλλά αγνοείται το Πνεύμα της πρακτικής αυτής. Ας έχουμε κατά νου ότι η πρακτική μας εξάσκηση δεν περιορίζεται μόνο για να εξασκήσουμε τις τεχνικές, αλλά αναμένεται να αποτελέσει έναν Νοητικό, Ηθικό και Πνευματικό Στόχο που κάθε aikidoka πρέπει να έχει και μπορεί να εφαρμόσει ενδεχομένως και σε οποιασδήποτε άσχημες συνθήκες της καθημερινότητάς του, εκτός του dojo. Σε αυτή την περίπτωση απαιτείται ένας κώδικας δεοντολογίας και συμπεριφοράς που εκδηλώνεται μέσω της αυτοπειθαρχίας με σκοπό να καλλιεργήσει το Θάρρος, που ακολουθείται από την μετριοφροσύνη.

6. Γνώση και Σοφία

Το Budo είναι μια μορφή γνώσης που παράγει Σοφία. Κάθε γνώση πρέπει να έχει ως αποτέλεσμα μια αξία Σοφίας. Χωρίς Σοφία, η γνώση θα οδηγήσει σε καταστροφικά αποτελέσματα. Για αιώνες, οι άνθρωποι δημιουργούν γνώση και τεχνολογία, που δεν συνοδεύεται και από την ανάλογη Σοφία.

Σαν παράδειγμα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε την παραγωγή των όπλων. Στις μέρες μας η ύπαρξη υψηλής τεχνολογίας στην κατασκευή των όπλων, όλο και περισσότεροι αθώοι άνθρωποι γίνονται θύματα πολέμου, ενός πολέμου που κατά βάση προέρχεται από την ανθρώπινη απληστία. Το παραπάνω αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για το πώς η κακή χρήση της γνώσης μέσω της παραγωγής των όπλων, δεν παράγει Σοφία.

Στο Budo μαθαίνει κάποιος για την αξία της ζωής και του θανάτου. Εκπαιδεύεται με την Καρδιά του, το Νου του, και το Σώμα του να δεχτεί το θάνατο ή πολλές φορές και να τον προκαλέσει. Επομένως, η γνώση του Budo χωρίς Σοφία αποτελεί ανθρωπιστική καταστροφή. Η υψηλότερη Σοφία του Budo λοιπόν, είναι να σφυρηλατήσει την καρδιά, το μυαλό και το σώμα μας στην ενθάρρυνση και αναζήτηση της υψηλότερης αξίας της Αλήθειας.

7. Θάρρος

Το Θάρρος τοποθετείται ιεραρχικά στην τελική ακολουθία των 7 πυλώνων του Budo, επειδή το θάρρος μπορεί να επιτευχθεί μόνο αφού ένα άτομο είναι σε θέση να καταλάβει και να ηγηθεί των 6 προηγούμενων πυλώνων. Το θάρρος μέσα σε έναν ιππότη είναι μια ακτινοβολία ευγενών χαρακτήρων. Το θάρρος βασίζεται στην κατανόηση των αξιών της πραγματικής αλήθειας και της τιμής στον εαυτό μας, όχι στο θάρρος που εκδηλώνεται από την οργή και στην επιθυμία να νικήσουμε άλλους.

Η ανάμνηση του θανάτου είναι επίσης πολύ σημαντική για να καθιερωθεί ο χαρακτήρας του Budo, γιατί κάποιος που θυμάται πάντα το θάνατο θα κρατήσει τη δράση του και τη συμπεριφορά του για να παραμείνει στο δρόμο της αλήθειας. Ένας Σαμουράι πρέπει πάντα να θυμάται το θάνατο ανά πάσα στιγμή, τόσο κατά τη στιγμή της μάχης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε θάνατο είτε τον εαυτό του είτε τον αντίπαλό του, όσο και στην καθημερινή ζωή. Το θάρρος για να αντιμετωπίσει τον θάνατο είναι μία επίγνωση για τον budoka στην αντιμετώπιση της πραγματικής μάχης, επειδή στην πραγματική μάχη δεν υπάρχει Νίκη ή η Ήττα, αλλά μόνο για να ζήσει ή για να πεθάνει. Επομένως, ένας budoka πρέπει να εξασφαλίζει ότι θα παραμείνει προσκολλημένος στην αξία της αλήθειας, διότι γνωρίζει καλά ότι η πρώτη μάχη μπορεί να είναι η τελευταία του μάχη. Από τη στιγμή που πήρε την απόφαση να πολεμήσει δεν υπάρχει σκέψη υποχώρησης ή να τρέξει. Επίσης, ότι ποτέ δεν θα μετανιώσει για την απόφασή του, ακόμη και αν γνώριζε ότι θα έχανε τη ζωή του, επειδή ήξερε ότι αυτή είναι η αλήθεια.

Ο Miyamoto Musashi εξήγησε στο βιβλίο «Go Rin No Sho» (το βιβλίο των πέντε δαχτυλιδιών) ότι ο Σαμουράι που θα βρεθεί σε μάχη, σηκώσει το σπαθί του και πει ότι: «Θα επιβιώσω εδώ», τότε είναι πιθανότερο ότι αυτός θα πεθάνει νωρίτερα από ό,τι σκέφτηκε. Αντίθετα, εάν ένας Σαμουράι έσυρε το σπαθί του και είπε: “Θα πεθάνω εδώ, θα πεθάνω με τιμή”, τότε είναι πιθανότερο ότι θα ζήσει περισσότερο από ό,τι περίμενε.

Και πάλι στο Budo, η αξία του θάρρους είναι το αποτέλεσμα της κατανόησης των αξιών της Αλήθειας και της Ηθικής Δόξας, έτσι ώστε η πραγματική μάχη δεν είναι αν θα κερδίσουμε ή θα χάσουμε, αλλά η αξία του σωστού και του λάθους στην στάση μας και στην εν γένει συμπεριφορά μας απέναντι στη ζωή που ζούμε.

Σε κάποια βιβλιογραφία, οι αξίες του Budo εξηγούνται με διαφορετική τάξη ή περιεχόμενο, αλλά εξακολουθούν να έχουν την ίδια ουσία, δηλαδή εκείνες των Ηθικών, Διανοητικών και Πνευματικών αξιών για ένα budoka. Με βάση τις αξίες που περιεγράφηκαν παραπάνω, ως ευθύνη της κατανόησης της σημασίας της Hakama που φοράει, αναμένεται ότι ο εκάστοτε aikidoka, ειδικά στο επίπεδο της Yudansha, μπορεί να καταλάβει ή να κατανοήσει στο βάθος της, να την εφαρμόσει στη ζωή και να την διδάξει στην επόμενη γενιά μαθητών.

Επόμενη σελίδα: »