Uncategorized


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Κύκλος διαλέξεων: Τα μυστικά της αντιγήρανσης

«Ίδρυμα Θεοχαράκης», Βασ. Σοφίας 9 .

Όλοι μας αγωνιούμε για την επίδραση του χρόνου στη ζωή μας. Κι όμως οι σύγχρονες Βιοϊατρικές έρευνες έχουν αναδείξει πληθώρα παραγόντων που υπόσχονται την επιστροφή στη νεότητα. Μπορούμε να καθυστερήσουμε ή και να αναστρέψουμε τη γήρανση; Ο παρών κύκλος διαλέξεων θα εστιάσει στις πρόσφατες επιστημονικές ανακαλύψεις όπως η αθανασία των κυττάρων και η χρήση βλαστοκυττάρων, θα αναφερθεί σε παρεμβατικές μεθόδους καθώς και σε μια σειρά παραγόντων που σχετίζονται με τη διατροφή, την άσκηση, τη ψυχική υγεία και τον ευρύτερο τρόπο ζωής και θα δώσει έμφαση στην πρόσφατη χρήση εξατομικευμένων θεραπειών.

Δρ. Στάθης Γκόνος, Δ/ντης Ερευνών, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.

 

Εναρκτήρια διάλεξη: Πέμπτη 20 Απριλίου 2017. ‘Ωρα έναρξης 6.00 μμ

(20 Απριλίου, 27 Απριλίου, 4 Μαΐου, 11 Μαΐου, 18 Μαΐου, 25 Μαΐου, ώρα 6-8 μμ)

«Ίδρυμα Θεοχαράκης», Βασ. Σοφίας 9 & Μέρλιν 1, Αθήνα,

 Tηλ.: 210 3611206.

http://thf.gr/class/%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%B8%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%AE%CF%81%CE%B1/?wcs_timestamp=1492711200

 

H Fayrouz (1935) η μεγαλύτερη Χριστιανή Λιβανέζα τραγουδίστρια σε έναν παραδοσιακό ύμνο της Μεγάλης Εβδομάδος, wa habibi («αγαπημένε μου»)

Από το https://thepoetsiloved.wordpress.com/

Η ημέρα της Λαμπρής

1.

Καθαρώτατον ήλιο επρομηνούσε
Της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
Σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε
Τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη∙
Και από ’κει κινημένο αργοφυσούσε
Τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αέρι,
Που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:
Γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα.

2.

Χριστός Ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,
Όλοι, μικροί μεγάλοι, ετοιμαστήτε∙
Μέσα στες εκκλησίες τες δαφνοφόρες
Με το φως της χαράς συμμαζωχτήτε∙
Ανοίξτε αγκαλιές ειρηνοφόρες
Ομπροστά στους Αγίους και φιληθήτε∙
Φιληθήτε γλυκά χείλη με χείλη,
Πέστε: Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι.

Δάφνες εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι.
Και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μανάδες∙
Γλυκόφωνα κοιτώντας τες ζωγραφι-
σμένες εικόνες, ψάλλουνε οι ψαλτάδες∙
Λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι,
Από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες∙
Κάθε πρόσωπο λάμπει απ’ τ’ αγιοκέρι,
Οπού κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι.

XXII.

Βγαίνει, γιατί στα σωθικά του ανάφτει,
Και για πρώτο απαντά τον νεκροθάφτη.

XXIII.

Κανείς δεν του μιλεί, και δεν του δίνει
Το φιλί το γλυκό που φέρνει ειρήνη.

XXIV.

Πάντα χτυπάει, σαν νάλπιζε εκεί κάτω
Ν’ αγροικηθή στης κόλασης τον πάτο.

Σημείωση: Μέρος του αποσπάσματος εδημοσιεύτηκε το 1853 στο έργο του Γρασσέτη «Grammatica della lingua greca moderna seguita da un dialogo sopra la lingua e da un discorso sulla metrica». Αναδημοσιεύτηκε η πρώτη στροφή στην έκδ. Ρωσσολίμου και ολόκληρο αναδημοσιεύτηκε στην έκδ. Τερζάκη απ’ όπου το παίρνουμε.

Πηγή: Διονυσίου Σολωμού άπαντα τα ευρισκόμενα ελληνικά ποιήματα με τον διάλογον και τα προλεγόμενα του Ιακώβου Πολυλά (εκδόσεις Δαμιανού, Αθήναι (στο βιβλίο δεν αναφέρεται το έτος έκδοσης))

vintage-easter-3

Είθε η Ανάσταση να πραγματωθεί στις ψυχές μας.

Ευχές για υγεία και πολλές μικρές χαρές να φωτίζουν τη ζωή σας.

»Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για την ψυχή; Παρ’ όλα όσα λέει η σχετική λαϊκή κουλτούρα, η ψυχή δεν είναι μια

παχύσαρκη τραγουδίστρια ναϊτκλάμπ που βασανίζεται από κάποιον έρωτα στο Ντιτρόιτ. Η ψυχή δεν τριγυρίζει σε κάποιο κουρείο του Μέμφις, δεν τρώει γατόψαρα για βραδινό και δεν έχει ένα τριανταοχτάρι Σπέσιαλ στο συρτάρι με τα εσώρουχά της. Οι δοκιμασίες και η εκκεντρική ζωή μπορούν να “ψήσουν” την ψυχή, αυτό είναι αλήθεια, αλλά η μαγιά που την κάνει να φουσκώνει είναι η χαρά.

»Από την άλλη μεριά η ψυχή σαφώς δεν είναι κάποιος χλομός ατμός που αναδίνεται υπό μορφήν αναθυμιάσεων από έναν κουβά μεταφυσικού, ξηρού πάγου. Παρ’ όλους τους εκτοπλασμικούς συνειρμούς της, διαψεύδει συστηματικά εκείνους που τη φαντάζονται σαν ένα κύμα ιερού μετεωρισμού ή ένα λαμπύρισμα αερίων του προσωπικού μας βάλτου.

»Η ψυχή δεν είναι καν το Μεγάλο Τζάκποτ για το οποίο μαλώνουν ο Θεός και ο Σατανάς όταν τα σκουλήκια έχουν πια γλείψει τα κόκαλά μας.

Γι’ αυτό, όταν αναρωτιόμαστε -κάτι που κάνουμε όλοι μας αργά ή γρήγορα- τι ακριβώς θα ’πρεπε να κάνουμε για την ψυχή μας, η θρησκεία είναι μεν το συμβατικό αλλά όχι και το κατάλληλο μέρος για να στραφούμε. Η θρησκεία δεν είναι τίποτε άλλο από μια δοσοληψία, κατά την οποία ταλαιπωρημένοι άνθρωποι εμπορεύονται την ψυχή τους για μια πρόσκαιρη ψυχολογική παρηγοριά που είναι σκέτη ψευδαίσθηση: το γνωστό σύστημα “απαρνήσου κάτι για να το σώσεις”. Οι θρησκείες προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ψυχή είναι το υπέρτατο οικογενειακό κειμήλιο και ότι, με αντάλλαγμα την τυφλή υπακοή μας, μπορούν να μας το φυλάξουν στα χρηματοκιβώτιά τους ή τουλάχιστον να μας το ασφαλίσουν για φωτιά και κλοπή. Κάνουν λάθος.

the_train

….. «Αν θέλετε να σχηματίστε μια εικόνα της ψυχής, φανταστείτε … σαν ένα τρένο. Ναι, ένα μεγάλο, μοναχικό, εμπορικό τρένο που τρέχει μουγκρίζοντας από γενιά σε γενιά, κάποιο αιώνια βροχερό πρωινό: τα βαγόνια του είναι φορτωμένα με αναστεναγμούς και γέλια, οι αλήτες του είναι άγγελοι, ο μηχανικός του είναι η ντάμα μπαστούνι – και η ντάμα μπαστούνι είναι αχαλίνωτη! Του-ουου-τουουου! Ακούστε τη θεϊκή σειρήνα του». Το ακροατήριο γέλασε με τα ηχητικά εφέ.

«Ο προορισμός του τρένου είναι η θεότητα, αλλά σταματά στο Μπιγκ Μπανγκ,στον οργασμό και σε εκείνη την τρύπα στον φράχτη απ’ όπου μπαίνει η αλεπού, πίσω από τον στάβλο. Είναι ταυτόχρονα τοπικό και εξπρές, αλλά δεν μεταφέρει όπλα και, σίγουρα, δεν εκτελεί κάποια βαρετή αποστολή ρουτίνας.

…. «Μπορεί να γίνομαι υπερβολικός, ζητώ συγνώμη γι’ αυτό. Ας το δούμε ως εξής το πράγμα, φίλοι μου: κατά πάσα πιθανότητα, η ψυχή δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αυθεντική δόνηση της βιόσφαιρας, καταγεγραμμένη και ενισχυμένη μέσα στο ανθρώπινο αισθητήριο. Φανταστείτε την σαν εκείνο το κάπως άμορφο νέφος της απροσδιόριστης ενέργειας που παράγεται όταν το ανθρώπινο συναίσθημα και η ανθρώπινη νοημοσύνη αλληλεπιδρούν με το ευρύτερο σώμα της φύσης.

»“Και σε τι διαφέρει η ψυχή από το πνεύμα;” μάλλον θα αναρωτιέστε αν και πρέπει να ήταν σίγουρος ότι κανείς δεν αναρωτιόταν τίποτα τέτοιο. «Ε, λοιπόν, η ψυχή έχει πιο σκούρο χρώμα, πιο πυκνό όγκο, πιο αλμυρή γεύση, πιο τραχιά υφή από το πνεύμα, ενώ τείνει επίσης να έχει περισσότερο μητρικό παρά πατρικό χαρακτήρα. Η ψυχή συνδέεται με τη Μητέρα Γη, όπως το πνεύμα συνδέεται με τον Πατέρα Ουρανό. Φυσικά, οι μητέρες και οι πατέρες έχουν μια προδιάθεση προς τη συνουσία, και σε αυτή την ανάμεικτη κατάσταση συχνά είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις την ψυχή από το πνεύμα. Γενικά, αν το πνεύμα είναι ο αγωγός καθαρού αέρα και ο κρυφός φωτισμός μέσα στο σπίτι της συνειδητότητας αν το πνεύμα είναι το ηλεκτρικό σύστημα που φωτίζει αυτό το σπίτι, τότε η ψυχή είναι το καπνισμένο τζάκι, ο μυρωδάτος φούρνος, το σκονισμένο κελάρι των κρασιών, οι παράξενοι τριγμοί που ακούμε στο πάτωμα αργά τη νύχτα.

»Είναι κάπως κλισέ να το λες, αλλά όταν σκέφτεσαι την ψυχή πρέπει να σκέφτεσαι πράγματα που είναι αυθεντικά και βαθιά. Οτιδήποτε επιφανειακό, δεν είναι της ψυχής. Οτιδήποτε τεχνητό, μιμητικό ή υπερβολικά εκλεπτυσμένο, δεν είναι της ψυχής. Το ξύλο έχει ισχυρότερη σύνδεση με την ψυχή από το πλαστικό, αν και, παραδόξους, χάρη στην ανθρώπινη παρέμβαση ένα γραφικό ξύλινο τραπέζι ή καρέκλα μπορεί μερικές φορές να έχει περισσότερη ψυχή από την ψυχή ενός ζωντανού δέντρου».

…. «Τελικά, ίσως θα πρέπει απλώς να φανταστούμε ένα ανέκδοτο, ένα μεγάλο ανέκδοτο που κάποιος το επαναλαμβάνει ξανά και ξανά, με μια προφορά πολύ δυσνόητη και παράξενη για να το καταλάβουμε ποτέ τελείως. Η ζωή είναι αυτό το ανέκδοτο, φίλοι μου. Η ψυχή είναι η κατακλείδα, η αστεία φράση στο τέλος του.

…. «Ας μη χαράξουμε αυτό το τελευταίο σχόλιο σε πέτρα, εντάξει; Μπορεί να είναι, μεγάλη σοφία, μπορεί να είναι και σκέτα φούμαρα.

robbins

Απόσπασμα από το βιβλίου του Τομ Ρόμπινς – villa incognito

Αντιγραφή από το:  http://antikleidi.com

ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ απο το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ

 

   ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΧΡΟΝΟΣ του πολυδιαφημισμένου 21ου αιώνα φτάνει στο τέλος του. Θυμόσαστε άραγε οι λίγο παλιότεροι τότε που τελείωνε ο περασμένος αιώνας, παρασύροντας μαζί και τη δεύτερη χριστιανική χιλιετία;

Ήταν ένας αιώνας που «έσπρωξε» την ανθρωπότητα σε φρενήρεις  ρυθμούς. Μια ανθρωπότητα που από τον πρώτο αιώνα μέχρι και το 1700 είχε μάθει σε ελάχιστες και πολύ αργές αλλαγές, που ενσωμάτωνε χωρίς πρόβλημα στον τρόπο ζωής της.

Η βιομηχανική επανάσταση έκανε τα πράγματα να αρχίσουν να κινούνται πιο γρήγορα. Τον 20ό αιώνα όμως οι ταχύτητες εκτροχιάστηκαν. Σκεφτείτε λίγο. Κάποιος που γεννήθηκε τις πρώτες δεκαετίες  εδώ στα Βαλκάνια, δεν ήξερε τι είναι ηλεκτρισμός και το σπίτι του είχε τις ανέσεις μιας κατοικίας του 18ου αιώνα.

mr s

Ο άνθρωπος αυτός, είδε τις ευκολίες του ηλεκτρισμού στη ζωή του, άκουσε για πρώτη φορά ήχο από γραμμόφωνο και ραδιόφωνο, είδε αυτοκίνητα να ξεκινούν με μανιβέλα, όπως με μανιβέλα λειτουργούσαν τα πρώτα τηλέφωνα. Και μετά; Ο άνθρωπος πήγε στο φεγγάρι. Τα τηλέφωνα έγιναν φορητά και μετά κινητά.

Ο κόσμος πλημμύρισε με φτηνούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές, λάπτοπ, εικονικές πραγματικότητες, και κάπου εδώ ο καλός άνθρωπος του παραδείγματός μας πρέπει να αποδήμησε εις Κύριον πλήρης απορίας και ημερών.

Αφήνοντας έναν κόσμο που δεν μπορούσε πια να καταλάβει, ευτυχισμένος όμως κατά βάθος που άφηνε έναν κόσμο ευμάρειας με ένα μέλλον να διαγράφεται ακόμα πιο πολύπλοκα ευοίωνο.

 

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΜΩΣ τα πρώτα χρόνια του ευτυχούς αιώνα μας; Ο Δυτικός, λεγόμενος, κόσμος, οργανωμένος σε δυο βασικά μπλοκ, ελέγχεται από μια δράκα πανίσχυρων γραφειοκρατών.

Όπως είναι παράλογα φυσικό σε κάθε γραφειοκρατική πραγματικότητα, οι στόχοι περνούν από οικονομικό έλεγχο και τα όνειρα εγκρίνονται από επιτροπές στατιστικού ελέγχου.

Η στατιστική, όπως λέει και το γνωστό ανέκδοτο, όταν το κεφάλι σου καίγεται  και τα πόδια σου είναι φυτεμένα σε παγοκολώνα, θεωρεί ότι ζεις σε ιδανικές συνθήκες μέσης θερμοκρασίας.

Το αποτέλεσμα των φωστήρων της στατιστικής το βιώνουμε στην καθημερινότητά μας. Η ευρωπαϊκή οικονομία σε μέσο όρο είναι πάντα εντός στόχων, αλλά όλοι οι Ευρωπαίοι πληβείοι νιώθουμε με το ένα πόδι στον τάφο…

Και ο θαυμαστός καινούριος κόσμος αναπτύσσεται όπως νομίζαμε; Μάλλον όχι ακριβώς.

Τα παλιότερα χρόνια, όταν δεν υπήρχε η κεντρική διοίκηση των Βρυξελλιωτών οικονομισάριων, οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και οι ερευνητικές ομάδες τους τολμούσαν και ονειρευόντουσαν το ανέφικτο, πείθοντας τις διοικήσεις των πανεπιστημίων να χρηματοδοτήσουν το μέλλον.

Σήμερα για να χρηματοδοτηθεί ένα πρόγραμμα πρέπει να εγκριθεί από κάποια ομάδα που αποφασίζει με δικά της κριτήρια τι είναι «χρήσιμο» για το μέλλον. Και χρήσιμο είναι ότι μπορεί να φέρει εγγυημένα κέρδη. Ποτέ όμως το όνειρο που πυροδοτεί την αληθινή έρευνα δεν ταυτίστηκε ντε και καλά με το κέρδος.

Οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις έγιναν τυχαία από αφιερωμένους ερευνητές, που επέμεναν μέσα από τις αποτυχίες τους στο αδύνατο, εκεί που όλοι οι άλλοι εγκατέλειπαν.

Σήμερα οι ειδικοί που εγκρίνουν τα κονδύλια βάζουν τις προτεραιότητες. Αυτή τη δεκαετία θα δουλέψουμε στον τάδε τομέα που θα δημιουργήσει τόσες θέσεις εργασίας. Την επόμενη δεκαετία θα προστεθούν οι εξής τομείς με τόσες θέσεις εργασίας (χωρίς βέβαια να υπολογίζουν τις θέσεις που χάνονται) κοκ.

Έτσι, βάζοντας σε μια σειρά τις ανακαλύψεις που μόνο χάρη στις επιδοτήσεις τους θεωρούν ότι μπορεί να συμβούν, αυτοί οι ανέραστοι γκεμπελίσκοι νομίζουν ότι προγραμματίζουν το μέλλον της ανθρωπότητας.

Και ξαφνικά, έρχονται από το πουθενά κάποιοι «ανύπαρκτοι» –ποιοι… οι Κινέζοι…!– και τους στέλνουν αδιάβαστους.

 

ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΛΟΙΠΟΝ στα τέλη του περασμένου Αυγούστου εκτόξευσαν τον πρώτο δορυφόρο κβαντικών τηλεπικοινωνιών, από την έρημο Γκόμπι. Τον ονόμασαν QUESS (Quantum Experiments at Space Scale).

Ο δορυφόρος μπήκε σε τροχιά 500 χιλιόμετρα πάνω από τη Γη,  και πραγματοποιεί έκτοτε μια περιστροφή γύρω από τον πλανήτη μας κάθε 90 λεπτά εκτελώντας τα πειράματά του. Στόχος είναι η ανάπτυξη της κβαντικής επικοινωνίας μεταξύ κβαντικών υπολογιστών. Ένας τρόπος επικοινωνίας που δεν μπορεί να σπάσει από κανένα χάκερ. Γιατί;

Γιατί σύμφωνα με τη βασικότερη αρχή της κβαντομηχανικής, η κυματοσυνάρτηση ενός κβαντικού συστήματος που υφίσταται μέτρηση καταρρέει. Η παρακολούθηση ενός κβαντικού συστήματος ισοδυναμεί με μέτρηση και αυτό προκαλεί την άμεση  κατάρρευσή του.

Έτσι, όχι μόνο η προσπάθεια παρακολούθησης αφήνει ίχνη αλλά πολύ περισσότερο καταστρέφει το «μήνυμα», αν μπορέσει με οποιοδήποτε τρόπο κάποιος να το παρατηρήσει.

Έως τώρα ο δορυφόρος λειτουργεί πειραματικά, με δυο βάσεις που είναι πομπός και δέκτης, η μια στο Πεκίνο και η άλλη  στο Ουρούμτσι. Αν το δεύτερο δεν σας λέει απολύτως τίποτα δεν έχετε άδικο. Είναι γνωστή ως η πόλη που απέχει περισσότερο από τη θάλασσα, περίπου 2.500 χιλιόμετρα στα βάθη της Μογγολίας.

Τώρα, ο ίδιος δορυφόρος θα κάνει και πειράματα… τηλεμεταφοράς! Η μια βάση θα είναι αυτή στο Πεκίνο και άλλη στο Άλι, στις κορυφές του Θιβέτ.

Και οι τρεις βάσεις, όπως αντιλαμβάνεστε, είναι σε τέτοια σημεία που οποιοσδήποτε «τουρίστας» φτάσει μέχρι εκεί για να μαζέψει πληροφορίες, θα γίνει αμέσως αντιληπτός και πιθανόν δεν θα τον ξαναδεί το σπιτάκι του.

Και αυτό δεν είναι το μόνο. Σχεδόν αμέσως μετά η επιθεώρηση Nature Photonics δημοσίευσε τα επιτεύγματα μιας άλλης κινεζικής ομάδας και μιας καναδικής (ο Καναδάς είναι επίσης μια χώρα που χρηματοδοτεί ό,τι θεωρεί σωστό).

Οι ερευνητές των δυο ομάδων ανακοίνωσαν ότι πέτυχαν κβαντική τηλεμεταφορά χρησιμοποιώντας τα υπάρχοντα μητροπολιτικά δίκτυα οπτικών ινών, δηλαδή το συνηθισμένο καλωδιακό δίκτυο τηλεπικοινωνιών μιας πόλης.

Η μεταφορά έγινε στην πόλη Χεφέι της Κίνας (σε απόσταση 12,5 χιλιομέτρων) και στο Κάλγκαρι του Καναδά (σε 6,2 χιλιόμετρα).

Η Κίνα είναι γνωστό πως δεν συμπαθεί τους διεθνείς οργανισμούς και τις δεσμευτικές συμφωνίες, ενώ ακόμα λιγότερο συμπαθεί τους Δυτικούς  γραφειοκράτες. Επίσης δεν υποχωρεί μπροστά σε ό,τι θεωρεί πρόοδο και δεν επιτρέπει σε κανέναν να σταθεί εμπόδιο. Όλοι γνωρίζουν εδώ και χρόνια ότι δίνει απίστευτα ποσά προσλαμβάνοντας όποιον επιστήμονα θεωρεί ότι της είναι απαραίτητος.

Και σήμερα φαίνεται να υλοποιεί τα πρότζεκτ που οι Δυτικοί οικονομισάριοι είχαν υπολογίσει να γίνουν την επόμενη δεκαετία. Όπως δήλωσε ο Παν Τζιανγουέι, επικεφαλής του προγράμματος QUESS, η Κίνα δεν είναι πλέον παρακολουθητής των εξελίξεων στην πληροφορική αλλά ένας  από τους ηγέτες που θα καθορίσουν το μέλλον του κυβερνοχώρου.

 

ΠΙΘΑΝΟΝ ΣΤΟ ΠΡΟΣΕΧΕΣ μέλλον ο κος Σποκ δεν θα διακτινίζεται από το Εντερπράιζ αλλά μέσα από το τηλεφωνικό δίκτυο.

Μέχρι τότε οι Ευρωπαίοι θα αναρωτιούνται ακόμη πότε ο κος Σόιμπλε θα ικανοποιηθεί από τη φτωχοποίηση της Ευρώπης, που σαφώς επιθυμεί να την φέρει στο επίπεδο τάξης και αρμονίας της μεταχιτλερικής Ανατολικής Γερμανίας, μετατρέποντας μια ήπειρο σε φτωχή απομίμηση του φωτεινού της παρελθόντος. Με άψογες στατιστικές μελέτες βέβαια και άψογα ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς ανοησίας.

 

Πηγές

http://www.naftemporiki.gr- www.tovima.gr/science/ – https://physicsgg.me/

 

Who is Who

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορούν τα βιβλία του Ιεροδόμ: Από τον Μεσαιωνικό Τεκτονικό Μύθο στον Αρχαίο και Αποδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο και Bleeding Angels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης.

 

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Ατενίζοντας το απρόσιτο

Τόσα χρόνια
καθόμαστε απέναντι, ουρανέ
και δε συστηθήκαμε.
Ονομάζομαι άπειρος.
«Δες σύμπτωση», μου απάντησε
«κι εγώ άπειρος είμαι.
Προγιαγιά μου η αιωνιότητα
και παππούς μου το χάος».
Μάλλον πρόκειται για συνωνυμία, του είπα.
Εγώ κατάγομαι απ’ την έλλειψη πείρας.
Μητέρα μου ήταν η άγνοια.
Ορφανός.
Με μεγάλωσε η αναζήτηση.
Μιας και φαίνεσαι όμως άκληρος, ουρανέ
και τυχαίνει να ‘χουμε ομόηχο όνομα
δε με υιοθετείς στο απέραντο
για ν’ αλλάξω και σημασία;

Μη λικνίζεσαι επιδεικτικά, ουρανέ.
Σκανδαλίζεται η θνητότητά μου.
Κι όταν καλπάζεις
στους δρόμους του ανέφικτου
να φοράς τις οπλές σου συμπόνια
για ν’ απορροφώνται
οι κραδασμοί της υπεροψίας σου.
Με τρομάζουν οι ήχοι του απρόσιτου.

Βρέχει.
Παραπονιέται πάλι ο ουρανός.
Σκληρή η μοναξιά του αχανούς.
Είσαι τουλάχιστον αιώνιος, ουρανέ.
Σκέψου λιγάκι και εμάς.
Και μόνοι και εφήμεροι.

Από τη συλλογή Εκκωφαντική σιωπή (2004) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

via Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Ατενίζοντας το απρόσιτο — Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Επόμενη σελίδα: »