Ιουλίου 2018


arkas

Όχι δεν ήταν ασύμμετρη η επίθεση. Ούτε έγινε από άγνωστους εχθρούς με μυστικά όπλα όπως έγραψε «δημοσιογράφος» σε blog. O έμπορος ψάχνει πάντα το κοροΐδο που θα του ρίξει το σκάρτο εμπόρευμα και ο πολιτικός πάντα το κορόιδο που θα του ρίξει την ευθύνη. Πρώτα είπαν φταίει ο αστυνόμος που αφού κόπηκε η Μαραθώνος έστελνε τα αυτοκίνητα από τον παραλιακό δρόμο μέσα από το Μάτι εκεί που βρήκαν τον θάνατο; Και ποιος τον ειδοποίησε; Να αυτενεργήσει το όργανο! Ρε αρχοντές ηρωικοί, αν ο οποιοσδήπτε αυτενεργήσει και υπάρξει χάος θα τον σκίσουν όλοι με ποινικά και αστικά.

Υπάρχει ένα υπεύθυνο κέντρο με δορυφορική πληροφόρηση και όλα τα κομφόρ, που ο «καθ ύλην» αρμόδιος του ήταν διακοπές ή ξυνόταν και δεν «αντελήφθει». Και πρέπει να τον καλύψουμε, σωστά;

Άρχισαν τ όργανα και βαράτε βιολιτζίδες.

Διάβασα από άλλο blogοδημοσιογράφο ότι θα πρέπει να μηνυθεί ο δήμαρχος Ραφήνας – ο μοναδικός που έτρεχε παντού τις κρίσιμες ώρες- γιατί διασπείρει ψευδείς ειδήσεις παραπονούμενος ότι κανείς αρμόδιος δεν τον ειδοποίησε να εκκενώσει την περιοχή. Και αφού το Μάτι δεν ανήκει στον Δήμο του καλώς δεν επικοινώνησαν μαζί του. Τι ανακατεύεται κι αυτός και δημιουργεί θέματα;

Και μετά ανακάλυψαν την «άναρχο δόμηση». Έλα ρε!!! Καλώς ήλθατε στην Ελλάδα! Τώρα που φθάσατε αφήστε τις βαλίτσες, πιείτε ένα μοχίτο και πάμε να σας ξεναγήσουμε να μάθετε και εσείς οι τουρίστες πως είναι οι παραλίες μας.

Το θέμα είναι καλό, πιασάρικο και όχι απλά πετάει την μπάλα στην εξέδρα αλλά φτιάχνει και στόρι να χουμε να λέμε. Ο μισός πληθυσμός εναντίον του άλλου και  οι βιολιτζίδες να κουνάν απειλητικά το δάχτυλο. Τώρα λοιπόν που το ανακάλυψαν  θα «χτυπήσουν τη γροθιά στο μαχαίρι», «θα προχωρήσουν βαθιά μέχρι το κόκκαλο» , σίγουρα μια έκτακτη εισφορά και ότι ακόμα μπορούν να δαγκώσουν. Και όπως χυδαία οι τενεκέδες του think tank βγάζουν ιστορίες για να αποφορτίσουν την πίεση της κυβέρνησης, έτσι χυδαία και άλλη πλευρά υποθέτει ότι κάποιοι είχαν συμφέρον να σκάσει αυτή η ιστορία για να παρασύρουν την κοινή γνώμη στην μεγαλύτερη κατάσχεση – απαλλοτρίωση ιδιοκτησιών της ιστορίας του κράτους μας για να φτιαχτεί με φίλους επενδυτές το όραμα μιας ακόμα ελληνικής Κυανής Ακτής,  μιας Ριβιέρας στην Ανατολική Αττική.

Και πίσω και πέρα από κάθε χυδαιότητα υπάρχει η σημερινή πραγματικότητα. Εκατό ίσως και περισσότεροι νεκροί γιατί κάποιος δεν ήταν στο πόστο του όταν έπρεπε, ή δεν είχε γνώση και εμπειρία για την θέση που του πρόσφεραν. Και έγινε το κακό. Και για να τον καλύψουν και να καλύψουν και την πάρτη τους οι προστάτες  κάνουν όλα αυτά. Ότι κάνει συνήθως ένας πολιτικός.

Ένα συγγνώμη θα ήταν μια καλή αρχή. Οκτώ γράμματα που θέλουν μεγάλο κουράγιο  για να αρθρωθούν. Οκτώ γράμματα που τα οφείλει ένα ανθρώπινο πλάσμα στα παιδάκια, τους παππούδες τους , στους συνανθρώπους μας που τους κλέψανε για πάντα τον ήλιο που ψάχνει να βρει και να φωτίσει τα πρόσωπά τους, τις αγκαλιές που μάταια περιμένουν  τα χέρια τους να τα σφίξουν. 

Μια ανείπωτη συγγνώμη.

Και στη θέση της  ιστορίες , projects διαχείρισης κρίσεων και παπαρολογίες στυγνών επαγγελματιών, απομακρυσμένων από αυτό που λέμε ανθρώπινο πλάσμα . Επίδοξων επαγγελματιών επινόησης, διασποράς και χειραγώγησης φαντασιακού. Που ζουν μέσα σε αυτό, που μας εγκλωβίζουν μέσα σε αυτό κόβοντας κάθε περιθώριο προς ότι άλλο δεν είναι ελεγχόμενο και μετρήσιμο με σφραγίδα και βούλα.

Όπως είχε πει και ένας ποιητής,

«Το προφανές θα μας σκοτώσει.

Περιμένουμε, στερημένοι από όνειρα».

 

 

Advertisements

 

10 + 1 τραγούδια & στιγμές του Μάνου Ελευθερίου

Μάνος Ελευθερίου (12 Μαρτίου 1938 – 22 Ιουλίου 2018) 

Έλληνας ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος .

  • Η ζωή έχει έρθει καπάκι κύριε Μάνο και όπως είχατε γράψει τάχει φέρει η μοίρα και τα χρόνια να μην ακούμε πια κανέναν ποιητή.
  • Για τον Μάνο Ελευθερίου είχε γράψει ο ποιητής και κριτικός Γιάννης Βαρβέρης *: «Όλος ο Ελευθερίου ανήκει με διακριτικό φανατισμό στην παρακμή. Την παρακμή αυτή εξοστρακίζουν στα ποιήματά του ένας σπάνιος λυρισμός χωρίς ίχνος γλυκερότητας και ένας απαρηγόρητος σπαραγμός χωρίς ίχνος ταπεινού παραπόνου και ιδίως χωρίς ελπίδα. Ο πληθυσμός του συνίσταται σε ανθρώπους κυνηγημένους ή πικραμένους, ανεξαρτήτως τάξεως, χρόνου ή χώρου. Ο χώρος πάντως είναι συνηθέστατα αστικός και κατά προτίμηση εντοπίζεται σε πλοία, σε μπαρ, σε καφενεία, όπου η ματαίωση, η μνήμη ή η φωτογραφία ευδοκιμούν κι ανθίζουν ευκολότερα».
  • Επίλογος από τον Άμλετ της Σελήνης που είχε γράψει ο Ελευθερίου στη μνήμη του Γιώργου Χειμωνά:

“Και μια βραδιά που ντύθηκες ο Άμλετ της Σελήνης
Έσβησες μ’ ένα φύσημα τα φώτα της σκηνής
Και μονολόγους άρχισες κι αινίγματα να λύνεις
Μιας τέχνης και μιας εποχής παλιάς και σκοτεινής”

Καληνύχτα κύριε Μάνο

* H Φωτογραφία και το απόσπασμα του Γιάννη Βαρβέρη είναι από άρθρο του Κώστα Μπαλαχούτη  στην ιστοσελίδα http://www.ogdoo.gr/prosopa/afieromata/10-1-tragoydia-stigmes-tou-manou-eleftheriou

 

https://www.kubrick2001.com/en/1/index.html

Αποτέλεσμα εικόνας για kubrick 2001

Kubrick 2001: The Space Odyssey explained

Εξαιρετικά ευφυής ερμηνεία της Οδύσσειας του Διαστήματος.

Δείτε το!

https://www.kubrick2001.com/en/1/index.html

Με μια μικρή καθυστέρηση δημοσιεύονται δυο φωτογραφίες από την εκδήλωση του Κύκλου των Φίλων στη Θεσσαλονίκη. Ο χώρος ήταν το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων ΑΡΧΕΤΥΠΟ (Χ. Σμύρνης 8), θέμα της συζήτησης η Συνείδηση  και συζήτησε με τον Ιορδάνη Πουλκούρα και τον Στάθη Γκόνο ο Ψυχίατρος- Ψυχοθεραπευτής Ηλίας Ζιάκας.

 

Αβατον


Αβατον 2

Αναδημοσίευση από το : https://kyklostonfilon.wordpress.com/2018/07/14/από-την-εκδήλωση-θεσσαλονίκης/

 

Πνευματικό εμβατήριο του Άγγελου Σικελιανού

Σαν έριξα και το στερνό δαυλί στο φωτογώνι
(δαυλί της ζωής μου της κλεισμένης μες στο χρόνο)
στο φωτογώνι της καινούργιας Λευτεριάς Σου Ελλάδα,

μου αναλαμπάδιασε άξαφνα η ψυχή, σα να ’ταν
όλο χαλκός το διάστημα, ή ως να ’χα
τ’ άγιο κελί του Ηράκλειτου τριγύρα μου
όπου χρόνια,
για την Αιωνιότη εχάλκευε τους λογισμούς του
και τους κρεμνούσε ως άρματα
στης Έφεσος το Ναό·
γιγάντιες σκέψες
σα νέφη πύρινα ή νησιά πορφυρωμένα
σε μυθικόν ηλιοβασίλεμα
άναβαν στο νου μου,
τι όλη μου καίγονταν μονομιά η ζωή
στην έγνια της καινούργιας Λευτεριάς σου Ελλάδα!

Γι’ αυτό δεν είπα:
Τούτο είναι το φως της νεκρικής πυράς μου.
Δαυλός της Ιστορίας Σου, έκραξα, είμαι,
και να, ας καεί σα δάδα το έρμο μου κουφάρι,
καταβολάδα του Εμπυραίου,
με την δάδα τούτην,
ορθός πορεύοντας ως με την ύστερη ώρα,
όλες να φέξουν τέλος, τις γωνιές της Οικουμένης
ν’ ανοίξω δρόμο στην ψυχή, στο πνέμμα, στο κορμί Σου, Ελλάδα!

Είπα κι εβάδισα
κρατώντας τ’ αναμμένο μου συκώτι
στο Καύκασό Σου
και το κάθε πάτημά μου
ήταν το πρώτο, κι ήταν, θάρρευα, το τελευταίο
τι το γυμνό μου πόδι επάτει μέσα στα αίματά Σου
τι το γυμνό μου πόδι εσκόνταβε στα πτώματά Σου
γιατί το σώμα, η όψη μου, όλο μου το πνέμμα
καθρεφτιζόταν σα σε λίμνη, μέσα στα αίματά Σου.

Εκεί, σε τέτοιον άλικο καθρέφτη, Ελλάδα,
καθρέφτη απύθμενο, καθρέφτη της αβύσσου
της Λευτεριάς Σου και της δίψας Σου, είδα τον εαυτό μου
βαρύ από κοκκινόχωμα πηλό πλασμένο,
καινούργιο Αδάμ της πιο καινούριας πλάσης
όπου να πλάσουμε για Σένα μέλλει, Ελλάδα!

Κ’ είπα:
Το ξέρω, ναι, το ξέρω, που κ’ οι θεοί Σου
οι Ολύμπιοι, χθόνιο τώρα γίνανε θεμέλιο,
γιατί τους θάψαμε βαθιά-βαθιά να μην τους βρουν οι ξένοι.
Και το θεμέλιο διπλοστέριωσε, κι ετριπλοστέριωσε όλο,
μ’ όσα οι οχτροί μας κόκαλα σωριάσανε από πάνω.
Κι ακόμη ξέρω, πως για τις σπονδές και το τάμα
του νέου Ναού π’ ονειρευτήκαμε για Σένα Ελλάδα,
μέρες και νύχτες, τόσα αδέλφια σφάχτηκαν ανάμεσό τους
όσα δε σφάχτηκαν αρνιά ποτέ για Πάσχα!

Μοίρα· κ’ η μοίρα Σου ως τα τρίσβαθα δική μου!
Κι απ’ την Αγάπη, απ’ τη μεγάλη δημιουργόν Αγάπη,
να που η ψυχή μου εσκλήρυνεν, εσκλήρυνε και μπαίνει
ακέρια πια μέσα στη λάσπη και μες στο αίμα Σου να πλάσει
τη νέα καρδιά που χρειάζεται στο νιο Σου αγώνα Ελλάδα!
Τη νέα καρδιά που κιόλας έκλεισα μέσα στα στήθη,
και κράζω σήμερα μ’ αυτή προς τους Συντρόφους όλους:

«Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα,
ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από τον κόσμο!
Tι ιδέτε, εκόλλησεν η ρόδα του βαθιά στη λάσπη,
κι ά, ιδέτε, χώθηκε τ’ αξόνι του βαθιά μες στο αίμα!
Ομπρός παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν’ ανέβει ο ήλιος,
σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ’ τη λάσπη,
σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ’ το γαίμα.
Δέστε, ακουμπάμε απάνω του ομοαίματοι αδερφοί του!
Ομπρός, αδέρφια, και μας έζωσε με τη φωτιά του
ομπρός, ομπρός κ’ η φλόγα του μας τύλιξε, αδερφοί μου!»

«Ομπρός, οι δημιουργοί… Την αχθοφόρα ορμή Σας
στυλώστε με κεφάλια και με πόδια, μη βουλιάξει ο ήλιος!
Βοηθάτε με και μένανε αδερφοί, να μη βουλιάξω αντάμα!
Τι πια είν’ απάνω μου και μέσα μου και γύρα
τι πια γυρίζω σ’ έναν άγιον ίλιγγο μαζί του!
Χίλια καπούλια ταύροι τού κρατάν τη βάση
δικέφαλος αητός κι απάνω μου τινάζει
τις φτέρουγές του και βογγάει ο σάλαγός του
στην κεφαλή μου πλάι και μέσα στη ψυχή μου
και το μακρά και το σιμά για με πια είν’ ένα!
Πρωτάκουστες, βαριές με ζώνουν Αρμονίες! Ομπρός συντρόφοι
βοηθάτε να σηκωθεί, να γίνει ο ήλιος Πνέμμα!

Σιμώνει ο νέος ο Λόγος π’ όλα θα τα βάψει
στη νέα του φλόγα, νου και σώμα, ατόφιο ατσάλι.
Η γη μας αρκετά λιπάστηκε από σάρκα ανθρώπου!
Παχιά και καρπερά, να μην αφήσουμε τα χώματά μας
να ξεραθούν απ’ το βαθύ τούτο λουτρό του αιμάτου
πιο πλούσιο, πιο βαθύ κι απ’ όποιο πρωτοβρόχι!
Αύριο να βγει ο καθένας μας με δώδεκα ζευγάρια βόδια,
τη γην αυτή να οργώσει την αιματοποτισμένη.
Ν’ ανθίσει η δάφνη απάνω της και δέντρο της ζωής να γένει,
και η Άμπελό μας ν’ απλωθεί ως τα πέρατα της Οικουμένης.

Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν’ ανέβει ο ήλιος.
Σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ’ τη λάσπη,
σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ’ το γαίμα,
σπρώχτε με χέρια και κεφάλια, για ν’ αστράψει ο ήλιος Πνέμμα!»

Έτσι σαν έριξα και το στερνό δαυλί στο φωτογώνι
(δαυλί της ζωής μου της κλεισμένης μες στο χρόνο)
στο φωτογόνι της καινούριας λευτεριάς Σου, Ελλάδα,

αναψυχώθηκε άξαφνα τρανή η κραυγή μου, ως να ’ταν
όλο χαλκός το διάστημα, ή ως να ’χα
τ’ άγιο κελί του Ηράκλειτου τριγύρα μου, όπου, χρόνια
για την Αιωνιότη εχάλκευε τους στοχασμούς του
και τους κρεμνούσε ως άρματα
στης Έφεσος το ναό, ως σας έκραζα, συντρόφοι!

 

Πληροφορίες για τη μελοποίηση του ποιήματος από τον Μίκη Θεοδωράκη

Όλο το ποίημα μαζί απαρτίζει τη σύνθεση «Αρκαδία V», όπως διαβάζουμε στον ιστότοπο Πυξίδα:

Αρκαδία V (Πνευματικό Εμβατήριο)
(σε ποίηση
Άγγελου Σικελιανού)
Σύνθεση: Φεβρουάριος
1969, Ζάτουνα
1. Σαν έριξα και το στερνό δαυλί
2. Γιγάντιες σκέψες
3. Κι είπα
4. Μοίρα
5. Ομπρός, βοηθάτε
6. Ομπρός, οι δημιουργοί
7. Σιμώνει ο νέος Λόγος
8. Έτσι, σαν έριξα και το στερνό δαυλί

Αρκαδία V – Ηχογραφήσεις
1970. Γαλλία, Πνευματικό Εμβατήριο – Ζωντανή ηχογράφηση από το Albert Hall του Λονδίνου – Polydor – 2490101. Μαρία Φαραντούρη, Αντώνης Καλογιάννης, Γιάννης Θεοχάρης. Παίζει η London Symphony Orchestra υπό τη διεύθυνση του συνθέτη.

https://www.youtube.com/watch?v=E0beyiGfYQE
Αναδημοσίευση αποσπάσματος από το άρθρο της Βίκυς Παπαπροσρόμου στο https://thepoetsiloved.wordpress.com/2013/06/25/angelos-sikelianos-pneumatiko-emvatirio-mikis-theodorakis-maria-farantouri-antonis-kalogiannis-yannis-theoharis-το-πνευματικό-εμ/

ΠΕΝΝΥ
Του Νάνου Βαλαωρίτη
Από τη ποιητική συλλογή «Στο υποκύανο μάτι του Κύκλωπα», Εκδόσεις Ψυχογιός

valaoritis

Έφτασα σχετικά ξεκούραστος
στο ζενίθ των δυνατοτήτων μου
από δω και πέρα ο δρόμος
εξαφανίζεται και μένω
ante portas χωρίς
άλλη πορεία προς
τα πίσω ή προς
τα εμπρός
προς τα πάνω ή προς τα κάτω
ανάμεσα στα πυκνά φυτά κρυμμένη
παντού επωμίζεται γεωμετρικά
η χρεωκοπία του ορθολογισμού
απ’ τα χαυτεία ως τα θρανία
απ’ τα αστεία ως τα σοβαρά
απ’ τα αβέβαια ως τα πιθανά
απ’ τα άσχετα ως τα σχετικά
το τίποτα πάντοτε εμφανίζεται
μεταμφιεσμένο σε κάτι άλλο
πήγαινα απ’το άγνωστό στο
γνωστό μονοπάτι στο δάσος
του παραμυθιού να βρω
τον απόντα μου – αλλά
όπου και να κοίταζα
δεξιά αριστερά πάνω κάτω
μπρος πίσω πουθενά δεν
βρήκα τον εαυτό μου
γιατί άραγε να με αποφεύγει ;
Αθήνα 13/3 2006

 

Πίνακας: Μαρία Γουίλσον-Βαλαωρίτη, “I’ll love you till the end of time”

Αντιγραφή από την σελίδα F/B της Marie Wilson-Βαλαωρίτη