Ιουλίου 2011


Albert Camus -Ο μύθος του Σίσυφου

Οι θεοί είχαν καταδικάσει τον Σίσυφο να κυλάει αδιάκοπα ένα βράχο
ως την κορυφή ενός βουνού απ’ όπου η πέτρα, με το βάρος της,
ξανάπεφτε. Είχαν σκεφτεί, κάπως δικαιολογημένα, πως δεν υπάρχει πιο
φοβερή τιμωρία απ’ τη χωρίς όφελος κι ελπίδα εργασία.

Εάν πιστέψουμε τον Όμηρο, ο Σίσυφος ήταν ο πιο ήσυχος κι ο
συνετότερος των θνητών. Μια άλλη, όμως, παράδοση τον παρουσιάζει σαν
ληστή. Δε βλέπω εδώ καμιά διαφορά. Οι γνώμες διαφέρουν πάνω στα αίτια
που τον ανάγκασαν να γίνει ο χωρίς κέρδος εργάτης του Άδη. Κατ’ αρχάς
του καταλογίζουν κάποια αστοχασιά με τους θεούς. Αποκάλυψε τα μυστικά
τους. Η Αίγινα, κόρη του Ασωπού, αρπάχτηκε από τον Δία. Ο πατέρας
ταράχτηκε απ’ την απαγωγή και απευθύνθηκε στον Σίσυφο. Αυτός, που
ήξερε για την αρπαγή, υποσχέθηκε στον Ασωπό να τον βοηθήσει, με τον
όρο πως θα έδινε νερό στον Ακροκόρινθο. Για τους ουράνιους κεραυνούς,
θα δεχτεί την ευλογία του νερού. Τιμωρήθηκε στον Άδη. Ο Όμηρος μας
διηγείται επίσης ότι ο Σίσυφος αλυσόδεσε το Θάνατο. Ο Πλούτων δεν
μπόρεσε να ανεχτεί το θέαμα της έρημης και σιωπηλής αυτοκρατορίας του.
Έσπευσε να στείλει το θεό του πολέμου που ελευθέρωσε το Θάνατο από τα
χέρια του νικητού του.

Λένε ακόμα πως όταν ο Σίσυφος ήταν ετοιμοθάνατος θέλησε να
δοκιμάσει ανόητα την αγάπη της γυναίκας του. Τη διέταξε ν’ αφήσει άταφο
το πτώμα του στη μέση της δημόσιας πλατείας. Ο Σίσυφος ξαναβρέθηκε
στον Άδη. Κι εκεί, θυμωμένος εξ αιτίας μιας υπακοής τόσο αντίθετης στην
ανθρώπινη αγάπη, πήρε την άδεια από τον Πλούτωνα να επιστρέψει στη
γη για να τιμωρήσει τη γυναίκα του. Μα όταν ξανάδε την όψη αυτού του
κόσμου, γεύτηκε το νερό και τον ήλιο, τις ζεστές πέτρες και τη θάλασσα,
δεν ήθελε να γυρίσει στην καταχθόνια σκιά. Οι προσκλήσεις, οι θυμοί κι οι
συμβουλές δεν απέδωσαν τίποτα. Για πολλά χρόνια αφέθηκε στην καμπύλη
του κόλπου, στη λάμψη της θάλασσας και στα χαμόγελα της γης.
Χρειαζόταν η επέμβαση των θεών. Ο Ερμής ήρθε να πιάσει τον θρασύ από το σβέρκο και, αποσπώντας τον απ’ τις χαρές του, τον ξανάφερε με τη βία στον Άδη όπου ο βράχος του ήταν έτοιμος.

Έχουμε ήδη καταλάβει πως ο Σίσυφος είναι ο παράλογος ήρωας. Τα
πάθη του τον συνιστούν περισσότερο απ’ το μαρτύριό του. Η περιφρόνησή
του για τους θεούς, το μίσος του για το θάνατο και το πάθος του για τη
ζωή του στοίχισαν αυτό το ανείπωτο μαρτύριο, να δίνει όλο του το είναι
χωρίς ανταμοιβή. Είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει για τα γήινα
πάθη. Δε μας αφηγούνται τίποτα για τον Σίσυφο στον Άδη. Οι μύθοι
φτιάχνονται για να τους ζωογονεί η φαντασία. Σ’ αυτόν βλέπουμε μόνο
όλη την προσπάθεια ενός τεντωμένου κορμιού ν’ ανασηκώσει την πελώρια
πέτρα, να τη γυρίσει και να την κάνει ν’ αναρριχηθεί σε μια πλαγιά που
έχει ανεβοκατέβει εκατό φορές. Βλέπουμε το συσπασμένο πρόσωπο, το
κολλημένο πάνω στην πέτρα μάγουλο, τον ώμο που δέχεται το λασπωμένο
όγκο, το πόδι που τον στηρίζει, τη διαστολή των μυώνων, την ανθρώπινη
σιγουριά δυο χεριών γεμάτων γη. Στο έπακρο αυτής της τρομερής
προσπάθειας, της μετρημένης με το χωρίς ουρανό διάστημα και το χωρίς
βάθος χρόνο, ο σκοπός εκπληρώνεται. Ο Σίσυφος τότε, κοιτάζει την πέτρα
να κατηφορίζει σε μερικές στιγμές προς αυτόν το χαμηλό κόσμο απ’ όπου
θα πρέπει να την ανεβάσει πάλι στην κορυφή. Ξανακατεβαίνει στην
πεδιάδα.

Όσο διαρκεί αυτή η επιστροφή, αυτή η παύση, ο Σίσυφος μ’
ενδιαφέρει. Ένα πρόσωπο που βασανίζεται τόσο κοντά στις πέτρες είναι
ήδη πέτρα. Βλέπω αυτό τον άνθρωπο να ξαναπηγαίνει, βαδίζοντας βαριά
μα σταθερά, προς το ατέλειωτο μαρτύριο. Αυτή η ώρα που είναι σα μια
αναπνοή και ξανάρχεται το ίδιο σίγουρα με τη δυστυχία του, αυτή η ώρα,
είναι η ώρα της συνείδησης. Σε κάθε μια απ’ τις στιγμές της, από τότε που
αφήνει την κορυφή και κατευθύνεται σιγά – σιγά προς τις τρώγλες των
θεών, είναι υπέροχος μέσα στη μοίρα του. Είναι πιο δυνατός από το βράχο
του.

Εάν αυτός ο μύθος είναι τραγικός, είναι γιατί ο ήρωάς του έχει
συνείδηση. Πράγματι, που θα βρισκόταν ο πόνος του, εάν σε κάθε βήμα
τον ενθάρρυνε η ελπίδα της επιτυχίας; Ο σύγχρονος εργάτης όλες τις μέρες της ζωής του κάνει την ίδια δουλειά κι αυτή η μοίρα δεν είναι λιγότερο παράλογη. Αλλά δεν είναι τραγικός παρά στις σπάνιες στιγμές
που αποκτά συνείδηση. Ο Σίσυφος, προλετάριος των θεών, ανίσχυρος κι
επαναστατημένος, ήξερε όλη την έκταση της άθλιας ύπαρξής τους: είναι
εκείνη που σκέφτεται όσο διαρκή η κατάβασή του. Η σύνεση με την οποία
δέχεται το μαρτύριό του συμπληρώνει την ίδια στιγμή τη νίκη του. Δεν
υπάρχει μοίρα που να μη νικιέται με την περιφρόνηση.

Έτσι, αν η κατάβαση γίνεται για μερικές μέρες μέσα στον πόνο,
μπορεί να γίνει επίσης μέσα στη χαρά. Αυτή η φράση δεν είναι
υπερβολική. Φαντάζομαι ακόμα τον Σίσυφο να ξαναπηγαίνει προς το
βράχο του και τον πόνο ν’ αρχίζει. Όταν οι εικόνες της γης μένουνε τόσο
δυνατά στη μνήμη, όταν η επιθυμία της ευτυχίας γίνεται τόσο έντονη,
στην καρδιά του ανθρώπου γεννιέται όλη η θλίψη: είναι η νίκη του
βράχου, γίνεται βράχος ο ίδιος. Η αμέτρητη λύπη είναι ανυπόφορη. Είναι
οι νύχτες μας στη Γεσθημανή. Μα οι αβάσταχτες αλήθειες καταστρέφουν
όταν μαθαίνονται. Έτσι, στην αρχή, ο Οιδίπους υπακούει στο πεπρωμένο
που αγνοεί. Η τραγωδία του αρχίζει από τη στιγμή που μαθαίνει. Αλλά
τότε, τυφλός κι απελπισμένος, γνωρίζει ότι το μόνο που τον κρατάει
δεμένο μ’ αυτό τον κόσμο είναι το δροσερό χέρι ενός κοριτσιού και μια
μεγαλόστομη φράση αντηχεί: «Παρά τις τόσες δοκιμασίες, τα γερατειά και
το μεγαλείο της ψυχής μου, μου δίνουν το δικαίωμα να κρίνω πως όλα
είναι καλά». Ο Οιδίπους του Σοφοκλή, σαν τον Κιρίλωφ του
Ντοστογιέφσκι, δίνει έτσι τον τύπο της παράλογης νίκης. Η αρχαία σύνεση
συναντιέται με το σύγχρονο ηρωισμό.

Δεν ανακαλύπτει κανείς το παράλογο αν δεν επιχειρήσει να γράψει
κάποιο εγχειρίδιο ευτυχίας. «Ε, πώς, από τόσο στενούς δρόμους…;» Όμως,
ένας κόσμος υπάρχει. Η ευτυχία και το παράλογο είναι δυο παιδιά της ίδιας
γης. Είναι αχώριστα. Θα ήταν σφάλμα να πει κανείς πως η ευτυχία
γεννιέται αναγκαστικά από την ανακάλυψη του παράλογου. Συμβαίνει το
ίδιο συχνά, το συναίσθημα του παράλογου να γεννιέται από την ευτυχία.
«Κρίνω πως όλα είναι καλά», λέει ο Οιδίπους, κι αυτή η φράση είναι ιερή. Αντηχεί στο βάρβαρο και περιορισμένο από τον ανθρώπινο κόσμο. Δείχνει πως τίποτα δεν είναι, δεν ήταν εξαντλημένο. Διώχνει απ’ αυτό τον κόσμο
ένα θεό που μπήκε μ’ απληστία και με τη γεύση των ανώφελων πόνων.
Από το πεπρωμένο δημιουργεί μια ανθρώπινη υπόθεση που πρέπει
οπωσδήποτε να ρυθμιστεί ανάμεσα στους ανθρώπους.

Όλη η βουβή χαρά του Σίσυφου βρίσκεται εκεί. Το πεπρωμένο του
του ανήκει. Ο βράχος είναι η πραγματικότητά του. Όμοια, ο παράλογος
άνθρωπος όταν μελετάει το μαρτύριό του, κάνει όλα τα είδωλα να
βουβαθούν. Στο ξαφνικά παραδομένο στη σιωπή του σύμπαν, υψώνονται
οι χιλιάδες μικρές έκθαμβες φωνές της γης. Ασυνείδητες και μυστικές
επικλήσεις, προσκλήσεις προς όλα τα πρόσωπα, αποτελούν την αναγκαία
επιστροφή και το τίμημα της νίκης. Δεν υπάρχει ήλιος χωρίς σκιά και
πρέπει να γνωρίσουμε τη νύχτα. Ο παράλογος άνθρωπος λέει ναι και ο
αγώνας του θα είναι πια αδιάκοπος. Εάν υπάρχει ένα προσωπικό
πεπρωμένο, δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή εξαιρετικής τύχης ή το πολύ να
υπάρχει μια, εκείνη που κρίνεται σα μοιραία κι αξιοκαταφρόνητη. Όσο για
τις υπόλοιπες, ο άνθρωπος ξέρει πως είναι κύριος της ζωής του. Σ’ αυτή
την κρίσιμη στιγμή που ο άνθρωπος ξαναγυρίζει στη ζωή του, ο Σίσυφος –
πηγαίνοντας πάλι προς το βράχο του – μελετάει αυτή την ασύνδετη σειρά
των πράξεων που γίνεται πεπρωμένο του, φτιαγμένο από τον ίδιο, απλό
κάτω απ’ το βλέμμα της μνήμης και σφραγισμένο σε λίγο με το θάνατό
του. Έτσι, πεισμένος για την εντελώς ανθρώπινη προέλευση όλων των
ανθρώπινων, τυφλός που ποθεί να δει και ξέρει πως η νύχτα είναι
ατέλειωτη, βρίσκεται πάντα σε πορεία. Ο βράχος γυρίζει ακόμα.

Αφήνω τον Σίσυφο στους πρόποδες του βουνού. Πάντα ξαναβρίσκει
κανείς το φορτίο του. Ο Σίσυφος όμως, συμβολίζει την ανώτερη πίστη που
αρνιέται στους θεούς κι ανυψώνει τους βράχους. Κι εκείνος κρίνει πως όλα
είναι καλά. Αυτό το σύμπαν, αδέσποτο στο εξής, δεν του φαίνεται άκαρπο
ούτε μάταιο. Ο κάθε κόκκος της πέτρας, η κάθε λάμψη αυτού του γεμάτου
νύχτα βουνού πλάθει, μονάχα γι’ αυτόν, τη μορφή ενός κόσμου. Ακόμα κι
ο ίδιος ο αγώνας προς την κορυφή φτάνει για να γεμίσει μια ανθρώπινη
καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.

 

Διεθνή καριέρα κάνει ο «Λουκάνικος», ο σκύλος που δεν χάνει διαδήλωση στην Αθήνα. Αφού έγινε θέμα στο BBC, τώρα αποκτά και το δικό του τραγούδι το οποίο έγραψε ο κοινωνικά ευαισθητοποιημένος αμερικανός καλλιτέχνης David Rovics.

To τραγούδι ονομάζεται «The Riot Dog» και οι στίχοι αναφέρονται στις διαδηλώσεις στην Ελλάδα και τον ρόλο του «Λουκάνικου». «Ξέρει με ποια μεριά είναι» λένε οι στίχοι του Rovics που είναι ντυμένοι με ροκ μουσική.

Το βίντεο κλιπ έχει ανέβει στο YouTube και στο κείμενο που το συνοδεύει αναφέρεται ότι πρόκειται για έναν φόρο τιμής «στον «θαρραλέο αγώνα αυτού του σκυλιού για Δικαιοσύνη στην οικονομική λαίλαπα που χτύπησε την Ελλάδα».

Ο Ντέιβιντ Ρόβικς είναι αμερικανός μουσικός που έχει γράψει τραγούδια κατά του πολέμου στο Ιράκ και κατά της παγκοσμιοποίησης αλλά και για διάφορα άλλα κοινωνικά θέματα. Είναι επικριτής τόσο των Ρεπουμπλικάνων, όσο και των Δημοκρατικών.

πηγή: http://www.exonea.com/2011/07/blog-post_8697.html

Van Gogh Cuts His Ear at the Brothel in Arles. 1978. Guttuso Renato (1912-1987)

του Ρούσσου Βρανά 
από ΤΑ ΝΕΑ
Το «σπίτι» της λογικής σας είναι μπορντέλο. Καστοριάδης; Ισως. Ξεχνάμε με τα χρόνια τα λόγια, ακόμη και των φίλων. Η Ιστορία, όμως, κάθε τόσο επιστρέφει αμείλικτα για να μας τα θυμίζει.
  Σε ένα τέτοιο «σπίτι» φαίνεται πως έχουν σπιτώσει τη λογική εκείνοι που διαφεντεύουν τις τύχες μας. Δυο-τρία χρόνια τώρα, από τότε που ξέσπασε η κρίση, προσπαθούν να μας την πουλήσουν ως «κοινή λογική». Ομως, μολονότι ως τέτοια θα την περίμενε κανείς εύκολη, με ορθάνοιχτα τα σκέλια, να δείχνει ανοχή σε κάθε είδους διαστροφές, δεν τους φτάνει αυτό. Την υποβάλλουν σε καθημερινούς αποτρόπαιους βιασμούς. 
Ετσι την ίδια ώρα που όλα γύρω τους αρχίζουν πια να καταρρέουν, επιμένουν πεισματικά σε αυτά: 
  • ότι οι κυβερνήσεις που άφησαν τις χώρες τους να βουλιάξουν, είναι αυτές που θα τις βγάλουν από την κρίση. 
  • Οτι ένας που πνίγεται στα χρέη, μπορεί να σωθεί με ακόμη περισσότερα χρέη. 
  • Οτι μια οικονομία που γονάτισε από τους τραπεζίτες, μπορεί να ξανασταθεί στα πόδια της μονάχα χάρη στους τραπεζίτες. 
  • Οτι οι φτωχοί πρέπει να πληρώνουν το κόστος της κρίσης που δεν πληρώνουν οι πλούσιοι. 
  • Οτι όσο περισσότεροι άνθρωποι θα βγαίνουν στην ανεργία τόσο περισσότεροι θα βρίσκουν δουλειά. 
  • Οτι όσο λιγότερα θα είναι τα δημόσια νοσοκομεία τόσο φθηνότερη και καλύτερη θα είναι η υγεία. 
  • Οτι όσο λιγότερα θα είναι τα δημόσια σχολεία τόσο φθηνότερη και καλύτερη θα είναι η παιδεία. 
  • Οτι όσο θα φτωχαίνουν οι εργαζόμενοι τόσο θα πλουτίζει η οικονομία. 
  • Και ότι, παρά την έντονη λαϊκή δυσφορία, οι κυβερνώντες που κατέστρεψαν τις χώρες τους με όλα αυτά παραμένουν τόσο δημοφιλείς, που, ακόμη και αν συνοδεύονται πάντα από σωματοφύλακες, είναι μονάχα για να μη συντριβούν από την υπερβολική αγάπη του λαού τους.

«Τίποτα», λένε αυτοί οι κυβερνώντες. «Δεν παράγουμε τίποτα, άρα δεν αξίζουμε τίποτα. Και όταν μια χώρα δεν παράγει τίποτα, αξίζει να ξεπουληθεί».

  Σαν να μην είναι αυτός ένας ακόμη βιασμός κάθε λογικής. Η Πορτογαλία δεν αξίζει τίποτα. Η Ιρλανδία δεν αξίζει τίποτα. Οι αγορές τις υποβαθμίζουν σε «σκουπίδια». Και ωστόσο οι ίδιες αγορές σπεύδουν κι αγοράζουν εκεί όλα αυτά τα «τίποτα» σε τιμές ευκαιρίας.
  Αυτό δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί ποτέ, αν δεν είχε καμφθεί πρώτα ο λαός από τη λογική του «τίποτα»: ένας λαός-«τίποτα», που κατοικεί σε μια χώρα-«τίποτα».
  Αυτή ακριβώς η λογική, λέει ο οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, είναι η λογική της υποτέλειας. Επειδή όσο και αν είναι μια χώρα μικρή, όσο κι αν είναι η οικονομία της λιλιπούτεια, δεν παύει να είναι πάντα «κάτι», που συχνά κρύβει μέσα του αφάνταστες δυνατότητες προόδου και ανάπτυξης. Τα ίδια λόγια ακριβώς είπε και ο τούρκος πρώην υπουργός Οικονομικών Κεμάλ Ντερβίς.
  Για να πειστεί να χάσει τα πάντα, πρέπει κανείς πρώτα να πιστέψει πως δεν έχει τίποτα.
πηγή:http://rigasili.blogspot.com/2011/07/blog-post_18.html

»L’EFFACEMENT DES DETTES», UNE SOLUTION A LA CRICE MONDIALE –

INA PIPERAKI-JEAN MICHEL REYNAUD

Τιμή: €8.00

«Η διαγραφή του Χρέους, μια λύση στην παγκόσμια Κρίση»

  Ένα βιβλίο της δικιάς μας Ίνας Πιπεράκη και του JEAN MICHEL REYNAUD που κυκλοφόρησε πριν μερικές μέρες στη Γαλλία.

– Το παράδειγμα του Σόλωνα στην αρχαία Ελλάδα. Ένας πατέρας της δημοκρατίας που εφάρμοσε το πρώτο σύνταγμα στον κόσμο μαζί με την μερική ή ολική διαγραφή χρεών.

– Είναι ουσιαστικά η απληστία εη αιτία της παγκόσμιας κρίσης που επηρεάζει όλες τις οικονομίες και όλους τους πολίτες, ειδικά τους πιο αδύναμους;

– Εκτός από τα ξόρκια είναι αναγκαίες προτάσεις!

Το βιβλίο και περισσότερες πληροφορίες υπάρχει στη σελίδα των εκδόσεων

ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ  http://www.tetraktys.gr/shoping?page=shop.product_details&flypage=flypage.tpl&product_id=1289&category_id=71

Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας:
α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσιν εις την χύτραν του προϋπολογισμού.
β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντας εν παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.
γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντας,
αλλ’ επιφορισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος των.

Το Κοιμητήριο της Πράγας

Από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ (Εν Ιορδάνη)

 

«…Μιας και τα επεισόδια είναι απαραίτητα και

μάλιστα αποτελούν το κύριο μέρος ενός ιστορικού

αφηγήματος, έχουμε συμπεριλάβει την

εκτέλεση εκατό πολιτών που απαγχονίζονται

στην κεντρική πλατεία, δυο μοναχών που καίγονται

ζωντανοί, την εμφάνιση ενός κομήτη, περιγραφές

 που αξίζουν όσο εκατό κονταρομαχίες και έχουν

το πλεονέκτημα να απομακρύνουν το νου του αναγνώστη

από το κεντρικό γεγονός.»

Carlo Tenca, La ca’ dei cani

Ποιο είναι το κεντρικό γεγονός στο ολοκαίνουργιο βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο; Στο δελτίο τύπου μπερδεύονται ο Γαριβάλδης, οι πολιτικές αλλαγές του τέλους του 19ου αιώνα στην Ευρώπη, Μασόνοι, Καρμπονάροι, τα Πρωτοκόλλα των Σοφών της Σιών, εγκληματίες, «διαβολικές αδελφότητες και μαύρες λειτουργίες».

Μήπως είναι όλα ωραίες ιστορίες που «απομακρύνουν το νου του αναγνώστη

από το κεντρικό γεγονός»; Ο Έκο είναι πρωτίστως ένας από τους μεγαλύτερους Σημειολόγους του 20 αιώνα και ένας αληθινός διανοούμενος και δευτερευόντως συγγραφέας. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι μιλώντας για ένα σωρό ενδιαφέροντα πράγματα ο 80αχρονος ερμηνεύει ευθέως το παρών. Το αιώνιο σήμερα που στο κύλισμα του χρόνου αλλάζει μάσκες και ενδύματα αλλά τα συστατικά του παραμένουν ακριβώς ίδια. Τα ίδια πράγματα μας απασχολούν και στις ίδιες παγίδες θα ξαναπέσουμε είτε ως Γαριβαλδινοί του 19ου αιώνα, είτε ως Αθηναίοι του 21ου.

Το κλειδί είναι ένα πλαστό και δανεισμένο κείμενο. Τα συστατικά απλά. Ο κόσμος πρέπει να φανατίζεται κατά ενός συγκεκριμένου φανταστικά μεγάλου και μυστηριώδους εχθρού, για να μην προσέχει ούτε να αμφισβητεί ότι απεργάζονται γύρω του στην καθημερινότητα του. Χρειαζόμαστε πάντα λοιπόν έναν μυστηριώδη εχθρό σπουδαίο και επίφοβο για την πατρίδα και τη ζωή μας, μια συνομωσία και ως καρύκευμα διαχρονικές φρικιαστικά αγαπημένες κατηγορίες όπως αίμα παιδιών, σεξουαλικές διαστροφές και μια ποικιλία από τελετουργικούς φόνους. Και ένα εξ ίσου μυστηριώδες και τρομακτικό σκηνικό για το θέατρο των γεγονότων συμπληρώνει ιδανικά τα πάντα αγαπημένα από το κοινό υλικά. Στην περίπτωσή μας το εγκαταλειμμένο αρχαίο Εβραϊκό  Κοιμητήριο της Πράγας είναι ο κατάλληλος τόπος συνάντησης. Εκεί οι αποτρόπαιες υπάρξεις που διαχρονικά απεργάζονται το κακό των ανθρώπων, συμφωνούν για τους στόχους τους και καταγράφουν τις αποφάσεις τους σε ένα κείμενο.

Το ίδιο κείμενο που χρησιμοποιήθηκε εναντίων των Ιησουϊτών, χρησιμοποιείται αργότερα εναντίων των Γαριβαλδινών, των Μασόνων και στη συνέχεια επανεκδίδεται με τον τίτλο τα Πρωτοκόλλα των Σοφών της Σιών και οδηγεί στο Χιτλερικό ολοκαύτωμα. Το απλοϊκό αυτό κείμενο είναι πάντα διαθέσιμο και μια μικρή αλλαγή στο όνομα του «εχθρού» αρκεί για να ξεσηκώσει εκ νέου και να εκτονώσει ορδές αγανακτισμένων απλών ανθρώπων  ενώ η σκληρή τους πραγματικότητα θα διαμορφώνεται όπως πάντα έξω από το κάδρο της δημοσιότητας.

Και τότε , τι μένει αλήθεια να ελπίσουμε; Μπορεί κάτι να αλλάξει τον κόσμο, οι σπουδαίοι άνθρωποι, οι θεσμοί, ίσως οι ιδέες μπορούν τελικά  να αλλάξουν τον κόσμο;

Ο Εκο πλησιάζοντας πλέον το 80ο έτος της ζωής του μοιάζει να είναι αποκαρδιωμένος:   «Ο κόσμος δεν αλλάζει με ιδέες. Οι άνθρωποι με τις λίγες ιδέες έχουν λιγότερες πιθανότητες να σφάλλουν, ακολουθούν αυτό που κάνουν όλοι χωρίς να ενοχλούν κανέναν, και τα καταφέρνουν, πλουτίζουν, αποκτούν καλές θέσεις, γίνονται βουλευτές, τιτλούχοι, ονομαστοί άνθρωποι των γραμμάτων, ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι. Μπορεί να είναι κανείς ανόητος όταν οι υποθέσεις του πάνε τόσο καλά; Ο ανόητος είμαι εγώ, που θέλησα να χτυπηθώ με τους ανεμόμυλους».

Είναι όμως έτσι, ή είναι μια ακόμα μπλόφα του ευφυούς Ιταλού φίλου μας που όπως συνηθίζει πάντα θολώνει με νέους γρίφους τον αναγνώστη, περιμένοντας γελαστός να κλείσει παιχνιδιάρικα το μάτι σε όποιον καταφέρει να τον συναντήσει στην έξοδο του πνευματικού του λαβύρινθου;

 

Το Κοιμητήριο της Πράγας

Ουμπέρτο Έκο

Εκδόσεις Ψυχογιός.

Γράμμα από το δωμάτιό μου

Από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ (Εν Ιορδάνη)

Φωσφορίζετε το βράδυ;
Στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα δεν ξέρουμε αλήθεια τι γίνεται. Τα ΜΜΕ αφού μας έπνιξαν σε ένα τσουνάμι υπερ/παραπληροφόρησης έστρεψαν το βλέμμα μας αλλού. Έτσι κι αλλιώς υπάρχουν τόσα πολλά να μας απασχολήσουν. Αν η καρδιά ενός αντιδραστήρα έχει ήδη εισχωρήσει στο έδαφος, αν η θάλασσα έχει μολυνθεί και –για παράδειγμα- τα κοπάδια που ψαρεύονται και τα καταναλώνουνε στη μακρινή Ευρώπη κατεψυγμένα είναι μολυσμένα ποιον νοιάζει άραγε; Η οικονομία πρέπει να προχωρήσει.
Αν λοιπόν προσέξετε το βράδυ τον σύντροφό σας να φωσφορίζει μπορεί να μην είναι από τη χαρά του που σας είδε, ούτε να έχει βγάλει το αστρικό του σώμα φόρα- παρτίδα. Τα νέα είναι καλά απ όποια πλευρά και αν τα δεις. Στη μία περίπτωση θα πληρώνεις λιγότερη ΔΕΗ αφού στο σπίτι λάμπεται και δωρεάν. Στην άλλη δεν χρειάζεται να ανησυχείς γιατί εκεί που θα πας –και σύντομα- δεν θα ανησυχείς για έξοδα.

Κατά τα άλλα μια χαρά όπως τα ξέρεται.
Και ξαφνικά από το πουθενά, βγήκαν μερικοί υπερήλικές πανεπιστημιακοί, ο Μπέης, ο Κασιμάτης , ο Πρύτανης, ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών κλπ, κλπ και διοργάνωσάν στο Καποδιστριακό ημερίδα με θέμα«Η ανάγκη ανασύνταξης της Ελληνικής Πολιτείας».
Με απλά και σκληρά λόγια εξήγησαν την απάτη που ζούμε ως μοναδική χώρα στο σύμπαν που σε 180 χρόνια ζωής έχει διοικηθεί από 22 συγγενείς εξ αίματος, κοινώς σόι.
Κατά τα άλλα είμαστε περήφανος λαός και δεν ανεχτήκαμε βασιλεία. Τα ΜΜΕ ελκύστηκαν προσωρινά από τη λάμψη του λόγου κάποιων εκ των διοργανωτών αλλά στη συνέχεια επέστρεψαν στην πραγματικότητα του κόσμου τους αποσιωπώντας την εκδήλωση και κάθε σχετικό.
Δυο κόσμοι συγκρούονται. Ο «μοντέρνος» εκείνων που έχουν ολογραμματικά σχέδια και παγκόσμιες στατιστικές που τους έχει απογειώσει προς έναν κόσμο με Αβατάρ πλασμάτων αφού οι καθημερινοί άνθρωποι είναι αναλώσιμα στοιχεία μαζί με την πανίδα και τη χλωρίδα το υπόλοιπου πλανήτη.
Από την άλλη οι «αρχαίοι» που μιλάνε για παλαιολιθικές ιδέες όπως τα δικαιώματα του ανθρώπου στη ζωή, στην ευτυχία, στην καθημερινότητα που επιλέγει. Οι «μοντέροι» έχουν όλα τα όπλα με το μέρος τους. Υπερυπολογιστές , Μαζικά Μέσα επικοινωνίας και είναι και όμορφα παιδιά. Οι παππούδες όπως συμβαίνει από γεννήσεως κόσμου, στο ασταμάτητο namedropping πολυγνωσίας, ακαδημαϊκών θέσεων παγκόσμιου εμβελείας και λοιπών θαυμαστών, απαντούν με δυο ατάκες που δείχνουν με σταράτα λόγια την «άλλη» πλευρά των πραγμάτων. Αν οι νέοι ξέρουν όλους τους κανόνες, οι γέροι γνωρίζουν τις εξαιρέσεις.

Και αυτό είναι θέμα πείρας που δεν έχει διατίμηση στην Γουώλ Στρήτ ούτε διδάσκεται σε κλειστά διδακτορικά εκλεκτών του Χάρβαρντ.

Δυο κόσμοι χωριστοί που αν δεν θέλουν να κατανοήσουν αλλήλους πρέπει να κάνουν κινήσεις συμβιβασμού. Αυτό άλλωστε διδάσκεται στα βασικά μαθήματα οικονομικής διαπραγμάτευσης. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια οι μεγάλοι του κόσμου θεώρησαν ότι η πρόοδος συνδέεται με τις bussines. Μεταπτυχιακά προγράμματα συνέδεσαν τα διαφορετικά: Φιλοσοφία με bussines, κοινωνιολογία με bussines, ψυχολογία με bussines και τελικά πετάχτηκαν όλα στα σκουπίδια και έμειναν καθαρά οι bussines.
Και οι οπαδοί τους νέοι μαθητευόμενοι μάγοι ανέλαβαν τις τύχες του κόσμου στα χέρια τους.
«Το θεμελιώδες πρόβλημα της εποχής μας, αυτό που κυριαρχεί ολοκληρωτικά στη δυτική επιστήμη, μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: όσο πιο σοφός είναι κανείς , τόσο μεγαλύτερο κτήνος αποδεικνύεται.»
Δεν το λέει η ασημαντότητά μου.
Ήταν από τις τελευταίες φράσεις που έγραψε πριν τον θάνατό του ο Βίτολντ Γκομπρόβιτς και περιλαμβάνεται στο βιβλίο του «Μαθήματα φιλοσοφίας σε έξη ώρες και ένα τέταρτο» (εκδόσεις Πατάκη).
Καλό μας μήνα.

Επόμενη σελίδα: »