Οκτώβριος 2010


In case you didn’t know…

Women are Angels

And when someone breaks their wings….
They simply continue to fly….

On a broomstick….


They are flexible like that.

HAPPY HALLOWEEN……

Now turn up your speakers so you don’t miss a thing and click

http://ak.imgag.com/imgag/product/preview/flash/bws8Shell.swf?ihost=http://ak.imgag.com/imgag&brandldrPath=/product/full/el/&cardNum=/product/full/ap/3125133/graphic1

 

 

 

Άκου, Νικήτα!

Η εικαστικός Ευφροσύνη Δοξιάδη, κόρη του ανθρώπου που σχεδίασε ολόκληρες πόλεις και είναι υπεύθυνος για μια όμορφη πλευρά της Αθήνας που αγαπάμε, πιστεύει ότι η θητεία του Νικήτα Κακλαμάνη υπήρξε εγκληματική για την πόλη μας. Εξηγεί γιατί.

Για πρώτη φορά, πιστεύω, στην ιστορία της σύγχρονης Αθήνας, η εκλογή του επόμενου δημάρχου είναι τόσο κρίσιμης σημασίας. Μία πιθανή επανεκλογή του κ. Κακλαμάνη θα οδηγούσε την Αθήνα στον θάνατο. Ποτέ η πόλη μας δεν ήταν σ’ αυτά τα χάλια! Το ιστορικό της κέντρο, που θα έπρεπε να είναι όχι μόνο η βιτρίνα της πόλης αλλά και ολόκληρης της χώρας (βλ. άρθρο του Γιάννη Βούλγαρη «Η καταρρέουσα Αθήνα ψηφίζει», «Τα Νέα», 2 Οκτωβρίου 2010), το τόσο πλούσιο σε μνημεία και αρχαιότητες, αντί για το πολιτιστικό πάρκο που όφειλε να είναι, έχει μετατραπεί σε έναν απόλυτο εφιάλτη όχι μόνο για τους κατοίκους αυτής της περιοχής -όπως είμαι εγώ- αλλά και για τους επισκέπτες της, Έλληνες και ξένους.

Τέσσερις σημαντικές πλατείες του κέντρου -η Ομόνοια, η πλατεία Κοτζιά, η πλατεία Θεάτρου και η κακοπαθημένη πλατεία Μοναστηρακίου- παρουσιάζουν μια δραματική εικόνα. Αυτές οι 4 εξαθλιωμένες, όπως τις κατάντησαν, πλατείες (αλλοτινά στολίδια) «περικλείουν» ασφυκτικά το Μέγαρο του Δημαρχείου. Και αναλογίζομαι και απορώ πώς άραγε μπορεί ο κ. Κακλαμάνης να κάθεται και να εργάζεται στον επίχρυσο θρόνο του μεγαλοπρεπούς γραφείου του μέσα στο Δημαρχείο, όταν το γραφείο αυτό έχει μετατραπεί εδώ χρόνια σε κέντρο του ΚΥΚΛΟΥ της ΚΟΛΑΣΗΣ, ενός κύκλου που ορίζουν οι 4 αυτές πλατείες. Έντονα απορώ…

Είκοσι μέτρα από το Δημαρχείο βρίσκεται η στοά του Πρωτοδικείου, που ενώνει την οδό Λυκούργου με την πλατεία Ομονοίας. Η στοά αυτή κάθε βράδυ μέχρι τα χαράματα γεμίζει από δεκάδες τραγικούς ηρωινομανείς, που με το κλείσιμο των καταστημάτων καταφεύγουν εκεί ημίγυμνοι και εξαθλιωμένοι και τρυπούν με ενέσεις τα γεννητικά τους όργανα μπροστά στο αδιάφορο βλέμμα των περαστικών. Και δίπλα, η πλατεία Ομονοίας, η καρδιά της Ελλάδας, έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πασαρέλα από εμπόρους ναρκωτικών, βαποράκια, χρήστες. Μια εικόνα απόλυτης κόλασης! Την ίδια ώρα που μπροστά στον πάγκο με τις εφημερίδες αντηχούν τα γέλια μιας ανέμελης παρέας παλικαριών της Δημοτικής Αστυνομίας. «Δεν είναι δική μας δουλειά τα ναρκωτικά», μου είπαν κεφάτα, όταν τους πλησίασα αγανακτισμένη και τους ρώτησα γιατί δεν κάνουν κάτι. Αντίθετα, είναι δουλειά τους να σουλατσάρουν όλο το 24ωρο κόβοντας κλήσεις, ενώ δίπλα τους χαίνει η άβυσσος… Ούτε, βέβαια, είναι δουλειά του Αστυνομικού Τμήματος Ομονοίας που βρίσκεται 20 μέτρα από την πλατεία, στην οδό Βερανζέρου…

Κύριε Κακλαμάνη, αν δεν έχετε αρμοδιότητες για να δράσετε άμεσα και αποτελεσματικά, να τις αποκτήςετε! Γι’ αυτό σας ψήφισαν οι πολίτες της Αθήνας. Δεν σας ψήφισαν για να διοργανώνετε το τραγικό «φεστιβάλ» του Δήμου Αθηναίων στα Τουρκοβούνια ούτε για να καταντήσετε τον δημοτικό σταθμό 9.84 σε κέντρο λαϊκής διασκέδασης και σε σταθμό άθλιας προπαγάνδας και αποσιώπησης! Ο Τζουλιάνι στη Νέα Υόρκη, με θέληση, πυγμή και όραμα άλλαξε την εικόνα της πόλης, τη μεταμόρφωσε, την έσωσε.

Η πλατεία Θεάτρου, πίσω από τη Βαρβάκειο Αγορά, είναι πλέον άβατη λόγω του ότι έχει καταληφθεί από έναν υπόκοσμο πρωτόγνωρο στην ιστορία της Ελλάδας. Η Σοφοκλέους και η Σωκράτους θυμίζουν το αλλοτινό Χάρλεμ. Η απειλή καραδοκεί σε κάθε βήμα σου. Εστιατόρια και μπαρ κλείνουν κακήν κακώς, επιχειρήσεις πολλών ετών μεταφέρονται αλλού για να σωθούν.

Η πλατεία Μοναστηρακίου, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες κιόλας, λόγω της απουσίας συνεργείων καθαριότητας του δήμου, έχει καταστεί εστία μολύνσεων και δυσωδίας. Εργοτάξιο για πολλά πολλά χρόνια, για να ανακαινιστεί ξοδεύτηκε μια περιουσία από το δημόσιο χρήμα και πλακοστρώθηκε ολόκληρη με αμφιβόλου γούστου μωσαϊκό από ακριβά μάρμαρα, το οποίο είναι καλυμμένο μ’ ένα τεράστιο στρώμα βρόμας. (Το σχέδιο του μωσαϊκού, βέβαια, με τους κυματισμούς, είναι φρικτά κοπιαρισμένο από τη ριβιέρα του Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας! Θλιβεροί απόηχοι από την Κόπα Καμπάνα στη σκιά της Ακρόπολης…) Στο κάτω μέρος της οδού Μητροπόλεως, αυτό με τις ψησταριές και τα κεμπάπ, σιχαίνεσαι να πατήσεις εξαιτίας της συσσωρευμένης στο πεζοδρόμιο λίγδας. Προς τι τα νεοπλουτίστικα κιτς μάρμαρα, κύριοι δήμαρχοι, παρόντες και απελθόντες; Όζουν άπλυτα από δεκαετίες…

Ερχόμαστε μπροστά στην Αγία Ειρήνη, έργο του Λύσανδρου Καυταντζόγλου, όαση πολιτισμού στο εσωτερικό της, όπου ο Λυκούργος Αγγελόπουλος κρατάει ζωντανή με τον πιο συγκινητικό τρόπο την πολιτισμική μας κληρονομιά, ψέλνοντας με τον πιο γνήσιο και άρτιο τρόπο τους βυζαντινούς ύμνους. Στην πλατεία αυτή, χάρη στον θαυμάσιο παπα-Θωμά, γίνεται η ωραιότερη Ανάσταση που μπορεί να ζήσει κάποιος. Χωρίς βεγγαλικά, γιατί κανείς από τους εκατοντάδες παρευρισκόμενους δεν διανοείται να χάσει ούτε μια στιγμή από τη λυρική αυτή εμπειρία, από βαρελότα και τρακατρούκες που εκπυρσοκροτούν. Επί της Αιόλου, όμως, το ευρύτερο περιβάλλον είναι και αυτό απαράδεκτα παραμελημένο από τον δήμο και γεμάτο εστίες μόλυνσης υπό τη μορφή περιφραγμένων με κυματιστή λαμαρίνα νεοκλασικών που χρησιμοποιούνται ως αποχωρητήρια από τα στίφη των πλανόδιων πωλητών, οι οποίοι, φτωχοί και εξαθλιωμένοι, βρίσκουν εκεί τη μόνη λύση. Τούρτες από ανθρώπινα κόπρανα ξαφνιάζουν τον ανυποψίαστο επισκέπτη. Δύο βήματα από τον ιερό βράχο!

Ο πεζόδρομος της Αιόλου καλύπτεται με ένα χαλί από πατημένες μαύρες τσίχλες ετών. Η πρωτοφανής αυτή μάστιγα εξαπλώνεται μέχρι τα πεζοδρόμια της λεωφόρου Αμαλίας. Εκεί απ’ όπου περνούν όλοι οι ξένοι επισκέπτες της χώρας μας και φρικιούν με τα κακοχυμένα εξαμβλώματα-προτομές που έχει ορθώσει ο κ. Αβραμόπουλος. Ο πεζόδρομος της οδού Ερμού με τα ακριβότερα εμπορικά ενοίκια έχει επιλεγεί από τους αδίστακτους έμπορους ανθρώπινης δυστυχίας ως ιδανικός τόπος επίδειξης των τραγικών τους θυμάτων. Επί δημαρχίας Μπακογιάννη στήθηκαν δυο αποτρόπαια, κακότεχνα μπρούντζινα γλυπτά στις διασταυρώσεις Ερμού με Βουλής και Ερμού με Νίκης, ποιος ξέρει ποια πελατειακά συμφέροντα υπηρετώντας. Το ένα από αυτά σού πλακώνει την ψυχή, διότι δείχνει δυο ανθρώπινες πατούσες μπηγμένες σε μια σύνθεση από σκουπίδια. Ο αλαφιασμένος περαστικός ταυτίζεται απόλυτα με την εικόνα αυτή – ένας άνθρωπος γυμνός, θαμμένος μες στα σκατά! Μα δεν ντραπήκατε, κ. Μπακογιάννη, να επιλέξετε αυτό το συγκεκριμένο γλυπτό για να κοσμήσει το πλέον κομβικό σημείο της Αθήνας; Το πεζουλάκι του σιντριβανιού, μαρμάρινο, σπασμένο και μονίμως βρεγμένο απωθεί και τον πιο εξαντλημένο διαβάτη. Την ίδια ώρα που τα αριστουργηματικά γλυπτά του Θανάση Απάρτη και του Χρήστου Καπράλου, αφού ξηλώθηκαν από τις θέσεις τους, σαπίζουν στις Δημοτικές Αποθήκες…

Στο Μοναστηράκι, κοντά στον σταθμό του μετρό, βρίσκεται το ιστορικό κτίριο που στέγαζε κάποτε το Κακουργιοδικείο της Αθήνας, το οποίο ανακαινίστηκε πρόσφατα με έξοδα του Ιδρύματος Νιάρχου για λογαριασμό της Εκκλησίας, στην οποία ανήκει το κτίριο, για να στεγάσει μια βιβλιοθήκη της Εκκλησίας. Μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης, το κτίριο ανακαινίστηκε πολυτελώς, με τρόπο όμως που έχασε τη λιτή ομορφιά που είχε πριν. Από το τέλος της επισκευής του το κτίριο περιφράσσεται με τη γνωστή κυματιστή λαμαρίνα ύψους δυο μέτρων, η οποία έχει μετατραπεί και αυτή σε δημόσιο αποχωρητήριο. Η μυρωδιά είναι αφόρητη! Και, τελικά, πόσα χρόνια θα μείνει περιφραγμένο το περιουσιακό αυτό στοιχείο, ανεκμετάλλευτο και αχρησιμοποίητο;

Αναίσχυντα η δημοτική Αρχή έχει εγκαταλείψει, εδώ και χρόνια, την καθαριότητα της πόλη μας, γιατί δεν είναι καινούργια όλα αυτά που συμβαίνουν. Ζήσαμε τη μεγαλομανία και το κιτς του κ. Αβραμόπουλου, υποστήκαμε την ασύστολη αδιαφορία και τις προκλητικές σπατάλες της κ. Μπακογιάννη και πρόσφατα υφιστάμεθα την ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ κακοδιοίκηση του κ. Κακλαμάνη.

Κύριοι και κυρίες, μας έχετε ρημάξει! Το 2003 γδύσατε το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, ξηλώνοντας τα εκατόν πενήντα ετών μαρμάρινα πεζοδρόμιά του και τα αντικαταστήσατε με τσιμεντένια που πρόωρα θρυμματίστηκαν, καθότι ήταν ανεπαρκώς ψημένα. Η κλίμακα της τότε καταστροφής κατεγράφη από τον ηρωικό και αείμνηστο Χρήστο Παπουτσάκη στο περιοδικό «Αντί». Η έρευνα του περιοδικού είχε τότε αποκαλύψει ότι τα θαυμάσια αυτά μάρμαρα από τα πεζοδρόμια που ξηλώσατε πήγαν κατευθείαν για πώληση στις μάντρες της Ιεράς Οδού και μοσχοπουλήθηκαν σε κοσμικούς Αθηναίους για να διακοσμήσουν τις νεόπλουτες εξοχικές τους βίλες, κατά κανόνα στα νησιά.

Μας έχετε καταντήσει να ζούμε μέσα σε μια αθλιότητα, ενώ πληρώνουμε τους υψηλότερους δημοτικούς φόρους. Έχετε σπαταλήσει το δημόσιο χρήμα με τρόπους που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι μεγαλομανείς γιορτές σας έχουν αδειάσει τα ταμεία. Η πόλη των Αθηνών, που θα έπρεπε να ανυψώνει το πνεύμα όλων μας με την εγγενή φυσική ομορφιά της, μας υποβαθμίζει και μας ντροπιάζει. Άλλη μια θητεία του κ. Κακλαμάνη θα έδινε τη χαριστική βολή στην πόλη που γεννηθήκαμε, που ζούμε, που αγαπούμε  και που βλέπουμε να βιάζεται μπρος στα μάτια μας καθημερινά εξαιτίας σας.

Έλεος! Δεν σας αντέχουμε πια. Η Αθήνα ψυχορραγεί…

… Καθώς ολοκλήρωνα ή πρωτοπαρουσίαζα αυτές τις μουσικές, η Ελλάδα προσπαθούσε να επιβιώσει ανάμεσα σε μνημόνια και εξεταστικές επιτροπές. Κάθε φορά που επέστρεφα στην Αθήνα από ακόμα μια πρόβα στην Αγία Πετρούπολη ή μια συναυλία στο Βερολίνο, σκεπτόμουν ότι… ενώ λίγο καιρό παλαιότερα έλεγα να φύγω οικογενειακώς απ’ την Ελλάδα, με όλη την ευγνωμοσύνη που της έχω, τώρα το έχω ήδη ξεχάσει. Εδώ είμαι, εδώ ζω, εδώ αγαπώ, εδώ πονώ. Δεν με θέλω τουρίστα, σε διαδήλωση την Πρωτομαγιά στη Γερμανία ή τη Γαλλία… Θα κάτσω εδώ, να δεχτώ το δώρο της ταπείνωσης. Οχι αυτής που προκύπτει απ’ τα χρέη μας προς τραπεζίτες και οργανισμούς, ποσώς μ’ ενδιαφέρουν αυτά. Αλλά της ταπείνωσης του ανθρώπου που, ενώ μικρός ήθελε ν’ αλλάξει τον κόσμο, στη δύσκολη στιγμή δεν μπορεί ούτε τη γειτονιά του να κάνει καλύτερη. Οχι πως ήταν εύκολα ή δίκαια τα πράγματα πιο παλιά, όμως τώρα θα φανούν πολλά: Τι είμαστε διατεθειμένοι να μοιραστούμε, ποιες πολυτέλειές μας θα μας βαραίνουν όταν ο φίλος δεν θα έχει να ταΐσει τα παιδιά του, ποιες λύσεις θα γυρέψουμε, ποιον κόσμο θα ονειρευτούμε, με τι θα ανταλλάξουμε όσα και όσους μας έφεραν εδώ, με ποια ευγένεια θα πολεμήσουμε, πόσο θα αγαπηθούμε. Εδώ λοιπόν, να με δω στην πράξη. Γιατί στα λόγια υπήρξα αρκετά καλός…
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=208504

Οράματα της Ουτοπίας: Εναρκτήριος Εκδήλωση της Ακαδημίας Phoenix Rising υπό την Αιγίδα του τμήματος Αγγλικών του Κολεγίου της Ινδιανάπολης.

15/10/2010

Ένα τσιγάρο για το δρόμο
ΑΒΑΤΟΝ – Σεπτέμβριος 2010

Όλοι μας έχουμε «κάποιον» που κάθε στιγμή της ζωής μας είναι δίπλα μας, έτσι έλεγαν από παλιά. Πάντα τόσο κοντά, ώστε αν τεντώσεις το χέρι σου, θα είναι μόνο δυο τρία εκατοστά πιο πέρα. Στιγμιαία, με την άκρη του ματιού σου, μπορεί μεσ’ στο σκοτάδι να αντιληφθείς την κίνησή του. Άλλες -από τις λίγες- φορές, μπορεί να διακρίνεις το είδωλό του κάτω από το φως της πανσελήνου στα σιωπηλά νερά μιας θάλασσας, ή τυχαία στο σιωπηλό καθρέφτη ενός δωματίου. Το σκοτάδι δεν έχει καμία σχέση με υποβολή ή κάτι παρόμοιο. Απλά, τα φώτα του ήλιου και της καθημερινότητας απομακρύνουν την αντίληψή μας από την αιώνια ζωή  που κυλά στο ρυθμό της, πέρα από τις επιδιώξεις, τους σκοπούς, τους πόθους και τις ματαιοδοξίες μας.

Είχαμε χρόνια να βρεθούμε. Μπορεί να ήταν από εκείνο το καλοκαίρι στον Μόλυβο ή, ναι, βέβαια, σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου, όταν ξημερώσαμε κουβεντιάζοντας. Πολλοί μοναχικοί άνθρωποι συνομιλούν με την οθόνη της τηλεόρασης ή του κομπιούτερ τους. Ο δικός μου συνομιλητής στεκόταν δίπλα μου, καθώς τα φάσματά μας είχαν συναντηθεί στον κόσμο πίσω από τον καθρέφτη. Εκεί που τα πράγματα πηγαίνουν αντίστροφα ή μπορεί να συνειδητοποιήσεις ότι μάλλον εσύ πας ανάποδα. Νεανικές εποχές όπου το φαντασιακό έπαιρνε το τιμόνι από το «λογικό» και οδηγούσε το όχημα σε άλλες τροχιές (όλοι γνωρίζετε, υποθέτω, την ινδουιστική παραβολή του οχήματος-εαυτού, όπου εμφανίζεται το ερώτημα ποιος ελέγχει τα άλογα και το όχημα και ποιος κυβερνά τον αμαξά).

Και βρέθηκα, καλοκαίρι του 2010, να κοιτάζω την ίδια λάμψη του φεγγαριού μέσα στα νερά της θάλασσας. Ξαφνικά, θυμήθηκα – και ήταν σαν να μην είχε περάσει μια μέρα.

Τι σημασία έχει ο χρόνος του ημερολογίου, μου γέλασε μπροστά στα μάτια μου. Σας μπερδεύει πάντα ο γέρο Ηράκλειτος που έλεγε ότι δεν μπορείς να μπεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι γιατί το νερό που κυλά παίρνει μακριά το παρόν και φέρνει πάντα κάτι καινούργιο. Όμως, αν δεν είσαι μέσα στο ποτάμι του χρόνου και σταθείς ψηλά, έξω από τη φθορά του, τότε η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Είναι η ίδια η ζωή, στην απόλυτή της έννοια!  Ένα θαυμαστό τοπίο πλημμυρισμένο από ενέργεια και δύναμη. Προϋποθέσεις που περιμένουν να τις παρατηρήσεις για να αποκτήσουν για σένα και μόνο μορφή του παρόντος και «ιστορικό» παρελθόν. Ο «Παρατηρητής» των Νεοπλατωνικών και ο κβαντικός «Παρατηρητής» αφηγούνται την ίδια ιστορία με διαλέκτους και σημειολογία διαφορετικών εποχών. Η ιστορία είναι πάντα η ίδια. Η αφήγηση διαφέρει και το τι καταλαβαίνει ο καθένας στη ζωή που επέλεξε να ζήσει.

Μη ζητάς πολλά, του αντιγύρισα. Είμαστε απλά άνθρωποι. Μετράει το παρελθόν που έχτισε την προσωπικότητα που κουβαλάμε, αλλά και το πώς έχουμε ξυπνήσει, τι σκοτούρες έχουμε στο μυαλό μας, ποσό έχουμε βυθιστεί στην ύλη προσπαθώντας να επιβιώσουμε… Σταμάτησα. Είχα μείνει να με κοιτά με εκείνο το λίγο ειρωνικό γελάκι.

Είναι καλά που κάτι αποφάσισε μέσα σου να ξαναβρεθούμε. Όπως είπες, δεν έχει περάσει ούτε μέρα.

Λοιπόν ρώτησα, που είχαμε μείνει – γιατί μου διαφεύγει…

Έχεις ένα τσιγάρο; με έκοψε.

Μπα, καπνίζουμε ακόμα στον από κει κόσμο, χωρίς απαγορεύσεις και ενοχές, του γέλασα.

Έχεις; ξαναρώτησε.

Έψαξα τις τσέπες μου και έβγαλα το πακέτο. Δίστασα.

Ξέρεις, λένε ότι οι κόσμοι, ακόμα και όταν είναι οι πύλες ανοιχτές, δεν πρέπει να έχουν υλική επαφή, είπα.

Άσ’ τους να λένε, έχεις φωτιά;

Ψάχτηκα.

Όχι, δεν βρίσκω αναπτήρα.

Δεν πειράζει, έχω εγώ κάτι, παλιό και καλό.

Τα δάχτυλά του ήδη έπαιζαν με έναν παλιό αναπτήρα με φυτίλι και ίσκα.

Μου επιτρέπεις; ρώτησε.

Έβαλα το τσιγάρο στα χείλια και πήρα μια βαθιά ανάσα. Η φλόγα της «άλλης πλευράς» ζέστανε το πρόσωπό μου.

Η ζωή είναι ωραία, σκέφτηκα…

Το σκοτάδι μας χρωστάει στο φως

ΑΒΑΤΟΝ – Ιούνιος 2010

Οι μήνες που έχουν περάσει μαύρισαν και μιζέριασαν τη ζωή μας.

Υπάρχει η πραγματικότητα που όλοι βιώνουμε. Μισθοί που έχουν μειωθεί, δουλειές που γίνονται όλο και πιο δύσκολες και ένα μέλλον που μοιάζει δυσοίωνο.

Υπάρχει και η «πραγματικότητα» των κυβερνώντων (πρώην, νυν και ίσως αεί) και της φερεφώνου  τηλεόρασης . Αφού μάθαμε ότι χρεοκοπούμε στην πραγματική οικονομία – γιατί πριν ευημερούσαμε στην παγκοσμιοποιημένη ανύπαρκτη ευτυχία- πιάσαμε στην κολοκυθιά. Πουν είναι τα λεφτά, ποιος φταίχτης τα πήρε , αυτοί, οι άλλοι οι παραπρώην και, τελικό συμπέρασμα: Φταις εσύ αγαπητέ αναγνώστη που όταν αγόραζες σουβλάκια ή έναν καφέ δεν απαιτούσες να σου κόψουν απόδειξη.

Φταίω και εγώ που όταν αγόραζα τσίχλες από το ψιλικατζίδικο της κυρίας Φρόσως δεν διανοήθηκα επίσης ποτέ να ζητήσω απόδειξη.

Να μη σου πω ότι με την ανευθυνότητά μας εμείς δημιουργήσαμε το υπόβαθρο σε όσους είχαν μπλέξει με δημόσια έργα , κρατικές προμήθειες, SIEMENS και μοναστήρια να χάσουν τα αυγά και τα πασχάλια μαζί με το σύνολο του ελληνικού πλούτου. Εμείς, η κυρά Φρόσω και ο σουβλατζής της γειτονιάς είμαστε υπεύθυνοι που αποπροσανατολίσαμε όλους τους ιθύνοντες και αποσυγκεντρωμνένοι δεν καταλάβαιναν ούτε από υπερτιμολογήσεις ούτε από «δομημένα» κόλπα και μίζες που- θεός φυλαξει- ουδείς γνώρισε ποτέ.

Άρα ας κατανοήσουμε την απόλυτη ενοχή μας και ας συνηθίσουμε τη μιζέρια μας σιωπηλοί και μοιραίοι αναμένοντας το σκοτεινό μέλλον μας.

Φίλε μου και μοναδικέ μου αναγνώστη  κλείσε επιτέλους το χαζοκούτι που σε φορτώνει με όλα αυτά πάψε να ακούς όλους τους γελοίους ή/ και «μισθοφόρους» σοβαρούς ειδήμονες και βγες από το σπίτι σου.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πήγε μπροστά χάριν των ειδικών και σωτήρων αλλά επιβίωσε αναγεννήθηκε και προχώρησε  με τους τρελούς και εκτός νόμου .  Δεν σου έχει πει κανείς ότι οι Κλέφτες και οι Αρματολοί ήταν απλά κλεφτές και παράνομοι για το τότε καθεστώς;

Δεν σου έχει πει κανείς ότι όταν αυτοί οι αφορισμένοι ξυπόλητοι επαναστάτησαν οι «ειδικοί» τους είχαν καταδικάσει; Και όταν μετά φάνηκε ότι θα πετύχαιναν οι ίδιοι ειδικοί παρέλαβαν τα ινία της εξουσίας στέλνωντας στο απόσπασμα τους λαϊκούς ήρωες. Και ότι αμέσως ξεκίνησαν τις μίζες πριν καν ακόμα αναγνωριστεί το ελληνικό κράτος; «Η Χάρτα αυτού του Κράτους κρύβει απάτη» έλεγε ο Σαββόπουλος πριν χρόνια και αυτό ακριβώς εννοούσε. Οι σπουδαγμένοι ειδικοί εκ της εσπερίας «με αγγλικές αλφαβήτες μαλλιαροί ελλαδίτες και θλιβερές πορδές» φτάνουν πάντα για να διδάξουν τον έλληνα πως πρέπει να φερθεί για να γίνει «ευρωπαικότερος». Και για να εισπράξουν- λεηλατήσουν το παν, πρέπει να τον φορτώνουν τρόμο και ενοχές.

Ποιοι είναι αυτοί αδέλφια μου και ποιοι είμαστε εμείς; Η δύση και η ανατολή  υπάρχουν σαν έννοιες αιώνες γιατί είναι ανατολικά και δυτικά του τόπου που μας γέννησε και όχι της Γουόλ Στρίτ. Η ράτσα μας πάντα ανανεώθηκε μέσα από τη δική της παράδοση. Την παράδοση που μοναδικά σε όλους τους αιώνες  ανοίγει την αγκαλιά της να δεχθεί τα πάντα απ όπου κι αν προέρχονται και τα μετουσιώνει σε κάτι νέο και για να το σκορπίσει απλόχερα σε όλους . Γιατί ποτέ δεν ζητά αντάλλαγμα για τα δώρα της ψυχής της.

Ο «πάπας» του γαλλικού κινηματογράφου Ζαν-Λυκ Γκοντάρ δήλωσε πριν λίγο καιρό στις Κάννες: «… όλος ο κόσμος χρωστά χρήματα στην Ελλάδα. Αυτή η χώρα θα μπορούσε να απαιτήσει εκατομμύρια των εκατομμυρίων από όλους για τα συγγραφικά δικαιώματα των αρχαίων. Και θα ήταν απολύτως λογικό να της δοθούν. Αμέσως ».

Τι έχουμε λοιπόν απέναντι σε όλα αυτά; Έχουμε τους δικούς μας, όλους. Πλησιάζει Δεκαπενταύγουστος. Σίγουρα κάπου κοντά θα υπάρξει ένα πανηγύρι. Οι έλληνες θα γιορτάσουν όπως κάνουν χιλιάδες χρόνια τη Μητέρα θεά Μαρία γύρω από τη φωτιά με οδηγό το ιερό τύμπανο- νταούλι. Πήγαινε εκεί φίλε μου μπες μέσα στον κυκλικό χορό που από την εποχή τους Αχιλλέα ενώνει τους έλληνες σε μια γροθιά μπροστά στον όποιο εχθρό και νοιώσε τη δύναμη της ρίζας σου. Θυμήσου στο τραγούδι τη δική σου φωνή και θυμήσου «πως αν μεταχειριζόμαστε τα λόγια των άλλων, δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τις σκέψεις των άλλων.. Όταν δεν δίνουμε στο πνεύμα πράγματα που αξίζουν, λειτουργεί (γιατί δεν μπορεί παρά να λειτουργεί) με πράγματα τυχαία και μηδαμινά που μας ταπεινώνουν»1. Και αυτό δεν μας αξίζει!

Εμείς θα προχωρήσουμε με το μυστικό που μας διέσωσαν οι ποιητές . «Εκείνοι που στα όρια της ζωής ανάμεσα σε όνειρο και πραγματικότητα, μέρα και νύχτα, ανάμεσα σε απουσία και παρουσία, αναζητούν και λαμβάνουν μ’ ένα στιγμιαίο εσωτερικό κατακλυσμό το σύνθημα μιας κρυφής γνώσης και δύναμης»2

Γιατί στον τόπο μας γεννήθηκε η ποίηση, κυλά στο αίμα του κάθε έλληνα και οι ποιητές, γνωρίζουν την αλήθεια. Η Ελλάδα είναι το παιδί της μάνας θάλασσας και του γονιμοποιού αιώνιου φωτός.

«…. Μέσ’ από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές

Όπου κι αν βάλω πλώρη εδώ αράζω, το σκοτάδι με (μας) χρωστάει στο φως»3

Ας αναβαπτιστούμε στο ελληνικό φως και ας κοιτάξουμε στα μάτια τον χειμώνα που θα’ ρθει χωρίς ενοχές και φόβους αλλά με θάρρος.

Αυτοί φταίνε – εμείς θα επιβιώσουμε και θα νικήσουμε.

Αυτοί μιλάνε απεργαζόμενοι σκοτεινά νούμερα – εμείς με το φώς των ματιών μας.

Δεν μπορούμε  να ανοίξουμε την καρδιά μας για να δουν το δικό μας φως. Εμείς θα προχωρήσουμε στο φως. Όχι μόνο πνευματικό αλλά το απτό, αυτό που γαληνεύει το μυαλό, ενώνει τις καρδιές μας και  ανοίγει τους ορίζοντες στο αύριο.

Γιατί κατά βάθος είμαστε, ζήτημα φωτός.4

Καλό καλοκαίρι.

1- Γιώργος Σεφέρης, Μέρες, Β΄. Ίκαρος, 1975

2- «Ο ποιητής είναι αυτή η πολύ παλιά και ταυτόχρονα πολύ νέα ύπαρξη, η πολύ απλή και πολύ σύνθετη, η οποία στα όρια της ζωής ανάμεσα σε όνειρο και πραγματικότητα, μέρα και νύχτα, ανάμεσα σε απουσία και παρουσία, αναζητά και λαμβάνει μ’ ένα στιγμιαίο εσωτερικό κατακλυσμό το σύνθημα μιας κρυφής γνώσης και δύναμης». Εμέ Σεζέρ (1913-2008),

3- Οδυσσέας Ελύτης, ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ

4- Είπες εδώ και χρόνια:
«Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός.»
Και τώρα […]
αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη
την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου
για να την ανοίξει στο φως.

Γιώργος Σεφέρης, Τρία κρυφά ποιήματα