Ιανουαρίου 2009


1η εßδοµάδα. Σήµερα είµαι  ηλικίας µιας εßδοµάδας. Τι χαρά να είµαι µέρος αυτού του Κόσµου!

1 µηνός. Η µαµά µου µε φροντίζει πάρα  πολύ καλά. Είναι µια εξαιρετική µητέρα.

picture4oo

2 µηνών. Σήµερα µε χώρισαν από τη µητέρα µας. Ήταν πολύ ανήσυχη και µε τα µάτια της µε  χαιρετούσε. Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά µου να µε φροντίζει το ίδιο καλά  µε τη µαµά µου. (περισσότερα…)

Advertisements

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο » ι » αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο,
που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει
να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για
τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος
δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

( Μετάφραση Βασίλη Χατζηγιάννη )

Υπάρχουν στη ζωή μας τέσσερα πράγματα που δεν μπορούν να ανακτηθούν:
Μια πέτρα… αφού ριχθεί!
Μια λέξη… αφού ειπωθεί!
Μια ευκαιρία… αφού χαθεί!
Ο χρόνος… αφού περάσει!

Ένας φίλος άκρως ρεαλιστής σχολίασε το παραπάνω ως εξής :
Μια πέτρα… αφού ριχθεί! [Σκύβεις και τη μαζεύεις. Τώρα αν χτύπησες κάποιον ή κάτι μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη.]
Μια λέξη… αφού ειπωθεί! [Με μερικές ακόμα διευκρινιστικές λέξεις απαλύνεις τα όσα τυχόν αρνητικά δημιούργησε.]
Μια ευκαιρία… αφού χαθεί! [Η εμπειρία ζωής λέει ότι αυτή είναι μια ιδιαίτερα απαισιόδοξη αντιμετώπιση και συχνά καταστροφική. Σκεπτόμενος την ευκαιρία που ‘χάθηκε’ συχνά χάνεις τις επόμενες ευκαιρίες που μπορεί να είναι σημαντικότερες. Και ταυτόχρονα πώς χαρακτηρίζεται κάτι σαν ‘ευκαιρία’;]
Ο χρόνος… αφού περάσει! [Αυτό είναι το μόνο σωστό χωρίς καμιά επιφύλαξη.]

(ευχαριστώ πολύ φίλε Α.)

«Θα μπορούσα μέχρι και το προσωπικό μου λεύκωμα με τις φωτογραφίες να σας δείξω.  Οπότε θα βλέπατε εκεί μέσα μια φυσιογνωμία που ενδέχεται να σας θυμίσει τη δικιά σας, δηλαδή όπως ήσασταν κάποτε.  Θα βλέπατε και άλλες φυσιογνωμίες, σε ημίφως αυτές, πρόσωπα ή εν μέρει, μάγουλα, σαγόνια, σβέρκους ή μάτια υπό σκιάν, λόγω καπέλου: μπορεί να σας θυμίσουν πρόσωπα άλλα, που γνωρίζατε κάποτε, που τους νομίζατε νεκρούς εδώ και χρόνια, αλλά που θα σας ρίξουν μια φευγαλέα ματιά, αν σας βαστάει να κοιτάξετε κατάματα τα φιλικά φαντάσματα. (περισσότερα…)