Απρίλιος 2009


(κείμενο που έλαβα με mail από τον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ)

Ένας μαθητής του Εσωτερισμού, κουρασμένος από την πολύχρονη μαθητεία δίπλα σε διάφορους δασκάλους, αποφάσισε να πάει σε έναν μεγάλο δάσκαλο, σοφό γέροντα.
Όταν τον βρήκε του λέει:
Σεβάσμιε Γέροντα ζητώ την επιτυχία, αλλά κουράστηκα από τα πολλά λόγια, μπορεί2 χωρίς λόγια να μου δείξεις που θα βρω την επιτυχία;
Ο γέροντας τον κοίταξε για λίγο και μετά του έδειξε προς μία κατεύθυνση.
Ο μαθητής ευχαρίστησε και έφυγε τρέχοντας.
Μετά πολλές μέρες αδιάκοπης πορείας, κουρασμένος και απογοητευμένος κάθεται επάνω σε έναν βράχο. Τότε ακουγεται ένα δυνατό ΣΠΛΑΤΣΣ και ένας όγκος από λάσπες και βρωμιές πέφτει επάνω του.Εξοργισμένος αυτός γυρίζει πίσω στον Γέροντα και του λέει:Μήπως έκανες λάθος;Μήπως λάθος κατάλαβα;Δείξε μου πάλι που βρίσκεται η Επιτυχία;
Ο Γέροντας του δείχνει προς την ίδια κατεύθυνση.
Ο μαθητής ευχαρίστησε και έφυγε τρέχοντας.
Μετά πολλές μέρες αδιάκοπης πορείας, κουρασμένος και απογοητευμένος κάθεται επάνω σε έναν βράχο. Τότε ακουγεται ένα δυνατό ΣΠΛΑΤΣΣ και ένας όγκος από λάσπες και βρωμιές πέφτει επάνω του.
Περισσότερο εξοργισμένος αυτός γυρίζει πίσω στον Γέροντα και του λέει:
Φθάνει πια με τις χωρίς λόγια υποδείξεις… ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΩ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!
Ο Γέροντας τον κοιτάζει με ένα αχνό χαμόγελο και του δείχνει προς την ίδια κατεύθυνση λέγοντας:Προς τα εκεί που σου δείχνω…
ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΠΛΑΤΣΣ !!!!!!!

Σκάβε Λάζαρε: Ιδέα που γεννήθηκε ακούγοντας ένα συννεφιασμένο σούρουπο το Dig, Lazarus, Dig του Nick Cave .

dig

Σκάβε Λάζαρε, σκάβε,
Σκόνη, χώμα ή κομμάτια σαπισμένης σάρκας είναι αυτό που γεμίζει τα ρουθούνια σου;
(περισσότερα…)

Πώς θα ήταν κάθε ιστορία, αν τη βλέπαμε και από την πλευρά του άλλου; Και δεν εννοώ μόνο τα παραμύθια, αλλά γενικότερα τη ζωή.
Διαβάστε το επόμενο «διαφορετικό» παραμύθι:

Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του λύκου

bad-wolfΤο δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι’ αυτό.
Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό.

Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής, άκουσα βήματα. Πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα μονοπάτι, κρατώντας ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή γιατί φορούσε αστεία ρούχα ολοκόκκινα, και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με μια κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.

(περισσότερα…)

Σε ένα προηγούμενο τεύχος είχα πλέξει το εγκώμιο των βλακών.
Εκείνων που όπως έλεγε πριν από 60 χρόνια ο Λεμπέσης ακολουθώντας την ενστικτώδη τους καχυποψία βρίσκονται πάντα εντός πραγματικότητας «εις “ανωτέραν” μοίραν λ.χ. του μεταφυσικού» που αεροβατεί κατά το κοινώς λεγόμενο.
Το ένστικτο που τους οδηγεί είναι αλάθητο, «καθ’ ό ανεξήγητον» και άφθαρτο. Ο κόσμος τους είναι ο κατ’ εξοχήν φυσικώς υγιής, και η κοινωνία υγιής οργανισμός ως συνέχεια της φύσεως τους θαυμάζει και τους επικροτεί.
Αν η βλακεία δεν έμοιαζε σχεδόν απαράλλαχτα με την πρόοδο, το ταλέντο, κανείς δεν θα ήθελε να είναι βλαξ», είχε γράψει ο Μουζίλ.

Επομένως αφού όλοι θέλουν να είναι υγιείς, αποδεκτοί, ταλαντούχοι και προοδευτικοί, όλοι επιθυμούν διακαώς να ταυτιστούν με αυτούς. Τα παραπάνω γραφόντουσαν πριν από τέσσερις μήνες περίπου. Η πλάση γουργούριζε μακάρια στη θερινή της μακαριότητα και δεν είχαν έρθει τα πάνω κάτω από την έκρηξη της φούσκας των κοινωνικώς υγιών, προοδευτικών και ταλαντούχων αυτών που οι δημοσιογράφοι του πλανήτη ονόμασαν golden boys. Όσο κι αν επιθυμώ να το σχολιάσω περαιτέρω, σταματώ εδώ. Αφήνω το καθήκον αυτό σε άλλους που το κάνουν ήδη.

Το δικό μου καθήκον προήλθε από τις δικές σας δίκαιες αντιδράσεις. «Ποιοι είμαστε λοιπόν εμείς, που αγαπάμε την αναζήτηση, που μελετάμε σε εποχές χρηματιστηρίου αρχαία κείμενα και σύμβολα;».
Ανακατεύω λοιπόν την ταλαιπωρημένη από τα χρόνια τράπουλα και ανασύρω ένα τυχαίο χαρτί.
fool

The fool, ο τρελός, ο ανόητος. Υπέρ ανοήτων λοιπόν.

(περισσότερα…)

(Ένα παλαιότερο κείμενο που είχε δημοσιευτεί στο ΑΒΑΤΟΝ και που θεωρώ καλό να βρίσκεται δίπλα στο «Υπέρ Ανοήτων»)

Διαβάζοντας τη λίστα των πλέον ευπώλητων βιβλίων τους μήνες που μας πέρασαν παρατήρησα ότι στην κορυφή έχει κολλήσει εδώ και λίγο καιρό το Εγχειρίδιο Βλακείας του Διονύση Χαριτόπουλου, ενώ από κοντά ακολουθεί το Η βλακεία ως παράγων του ανθρώπινου βίου του Θεόδωρου Καρζή.
Αμέσως αυθόρμητα σκέφτηκα: Τι έγινε ρε παιδιά; Τα αγαπήσαμε μόνο γιατί είναι έξυπνα και καλογραμμένα ή μήπως κατά βάθος μας είναι οικεία και μας θυμίζουν και κάποιους γνωστούς μας; (περισσότερα…)

09Ανάσταση στην Κερκυρα!

Φωτ. Βλάσης Τσώνος

Το έργο του Ζαν Κοκτώ, «Οι τρομεροί γονείς» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη παρουσιάζει από τις 20 Μαρτίου 2009 το Θέατρο της Άνοιξης ( Γερμανικού 20, Κεραμεικός, τηλ. 210 5238870).

tromeroi-goneis

Ο μύθος του Οιδίποδα και το μετέπειτα ψυχαναλυτικό Οιδιπόδειο σύμπλεγμα, η αέναη πάλη ανάμεσα στην τάξη και το χάος, ο απογαλακτισμός και η προσπάθεια χειραφέτησης της εκάστοτε νέας γενιάς, ο πανδαμάτωρ χρόνος και οι επιπτώσεις του εκκρεμούς στην εύθραυστη ισορροπία των συναισθημάτων, τα παιχνίδια εξουσίας ανάμεσα στο θηλυκό  και το αρσενικό είναι μερικά βασικά μοτίβα που αναπτύσσονται στο έργο και διαμορφώνουν την πρώτη ύλη για το «παραστασιακό» γεγονός. (περισσότερα…)

Επόμενη σελίδα: »