Τροφή για Σκέψεις


»Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για την ψυχή; Παρ’ όλα όσα λέει η σχετική λαϊκή κουλτούρα, η ψυχή δεν είναι μια

παχύσαρκη τραγουδίστρια ναϊτκλάμπ που βασανίζεται από κάποιον έρωτα στο Ντιτρόιτ. Η ψυχή δεν τριγυρίζει σε κάποιο κουρείο του Μέμφις, δεν τρώει γατόψαρα για βραδινό και δεν έχει ένα τριανταοχτάρι Σπέσιαλ στο συρτάρι με τα εσώρουχά της. Οι δοκιμασίες και η εκκεντρική ζωή μπορούν να “ψήσουν” την ψυχή, αυτό είναι αλήθεια, αλλά η μαγιά που την κάνει να φουσκώνει είναι η χαρά.

»Από την άλλη μεριά η ψυχή σαφώς δεν είναι κάποιος χλομός ατμός που αναδίνεται υπό μορφήν αναθυμιάσεων από έναν κουβά μεταφυσικού, ξηρού πάγου. Παρ’ όλους τους εκτοπλασμικούς συνειρμούς της, διαψεύδει συστηματικά εκείνους που τη φαντάζονται σαν ένα κύμα ιερού μετεωρισμού ή ένα λαμπύρισμα αερίων του προσωπικού μας βάλτου.

»Η ψυχή δεν είναι καν το Μεγάλο Τζάκποτ για το οποίο μαλώνουν ο Θεός και ο Σατανάς όταν τα σκουλήκια έχουν πια γλείψει τα κόκαλά μας.

Γι’ αυτό, όταν αναρωτιόμαστε -κάτι που κάνουμε όλοι μας αργά ή γρήγορα- τι ακριβώς θα ’πρεπε να κάνουμε για την ψυχή μας, η θρησκεία είναι μεν το συμβατικό αλλά όχι και το κατάλληλο μέρος για να στραφούμε. Η θρησκεία δεν είναι τίποτε άλλο από μια δοσοληψία, κατά την οποία ταλαιπωρημένοι άνθρωποι εμπορεύονται την ψυχή τους για μια πρόσκαιρη ψυχολογική παρηγοριά που είναι σκέτη ψευδαίσθηση: το γνωστό σύστημα “απαρνήσου κάτι για να το σώσεις”. Οι θρησκείες προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ψυχή είναι το υπέρτατο οικογενειακό κειμήλιο και ότι, με αντάλλαγμα την τυφλή υπακοή μας, μπορούν να μας το φυλάξουν στα χρηματοκιβώτιά τους ή τουλάχιστον να μας το ασφαλίσουν για φωτιά και κλοπή. Κάνουν λάθος.

the_train

….. «Αν θέλετε να σχηματίστε μια εικόνα της ψυχής, φανταστείτε … σαν ένα τρένο. Ναι, ένα μεγάλο, μοναχικό, εμπορικό τρένο που τρέχει μουγκρίζοντας από γενιά σε γενιά, κάποιο αιώνια βροχερό πρωινό: τα βαγόνια του είναι φορτωμένα με αναστεναγμούς και γέλια, οι αλήτες του είναι άγγελοι, ο μηχανικός του είναι η ντάμα μπαστούνι – και η ντάμα μπαστούνι είναι αχαλίνωτη! Του-ουου-τουουου! Ακούστε τη θεϊκή σειρήνα του». Το ακροατήριο γέλασε με τα ηχητικά εφέ.

«Ο προορισμός του τρένου είναι η θεότητα, αλλά σταματά στο Μπιγκ Μπανγκ,στον οργασμό και σε εκείνη την τρύπα στον φράχτη απ’ όπου μπαίνει η αλεπού, πίσω από τον στάβλο. Είναι ταυτόχρονα τοπικό και εξπρές, αλλά δεν μεταφέρει όπλα και, σίγουρα, δεν εκτελεί κάποια βαρετή αποστολή ρουτίνας.

…. «Μπορεί να γίνομαι υπερβολικός, ζητώ συγνώμη γι’ αυτό. Ας το δούμε ως εξής το πράγμα, φίλοι μου: κατά πάσα πιθανότητα, η ψυχή δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αυθεντική δόνηση της βιόσφαιρας, καταγεγραμμένη και ενισχυμένη μέσα στο ανθρώπινο αισθητήριο. Φανταστείτε την σαν εκείνο το κάπως άμορφο νέφος της απροσδιόριστης ενέργειας που παράγεται όταν το ανθρώπινο συναίσθημα και η ανθρώπινη νοημοσύνη αλληλεπιδρούν με το ευρύτερο σώμα της φύσης.

»“Και σε τι διαφέρει η ψυχή από το πνεύμα;” μάλλον θα αναρωτιέστε αν και πρέπει να ήταν σίγουρος ότι κανείς δεν αναρωτιόταν τίποτα τέτοιο. «Ε, λοιπόν, η ψυχή έχει πιο σκούρο χρώμα, πιο πυκνό όγκο, πιο αλμυρή γεύση, πιο τραχιά υφή από το πνεύμα, ενώ τείνει επίσης να έχει περισσότερο μητρικό παρά πατρικό χαρακτήρα. Η ψυχή συνδέεται με τη Μητέρα Γη, όπως το πνεύμα συνδέεται με τον Πατέρα Ουρανό. Φυσικά, οι μητέρες και οι πατέρες έχουν μια προδιάθεση προς τη συνουσία, και σε αυτή την ανάμεικτη κατάσταση συχνά είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις την ψυχή από το πνεύμα. Γενικά, αν το πνεύμα είναι ο αγωγός καθαρού αέρα και ο κρυφός φωτισμός μέσα στο σπίτι της συνειδητότητας αν το πνεύμα είναι το ηλεκτρικό σύστημα που φωτίζει αυτό το σπίτι, τότε η ψυχή είναι το καπνισμένο τζάκι, ο μυρωδάτος φούρνος, το σκονισμένο κελάρι των κρασιών, οι παράξενοι τριγμοί που ακούμε στο πάτωμα αργά τη νύχτα.

»Είναι κάπως κλισέ να το λες, αλλά όταν σκέφτεσαι την ψυχή πρέπει να σκέφτεσαι πράγματα που είναι αυθεντικά και βαθιά. Οτιδήποτε επιφανειακό, δεν είναι της ψυχής. Οτιδήποτε τεχνητό, μιμητικό ή υπερβολικά εκλεπτυσμένο, δεν είναι της ψυχής. Το ξύλο έχει ισχυρότερη σύνδεση με την ψυχή από το πλαστικό, αν και, παραδόξους, χάρη στην ανθρώπινη παρέμβαση ένα γραφικό ξύλινο τραπέζι ή καρέκλα μπορεί μερικές φορές να έχει περισσότερη ψυχή από την ψυχή ενός ζωντανού δέντρου».

…. «Τελικά, ίσως θα πρέπει απλώς να φανταστούμε ένα ανέκδοτο, ένα μεγάλο ανέκδοτο που κάποιος το επαναλαμβάνει ξανά και ξανά, με μια προφορά πολύ δυσνόητη και παράξενη για να το καταλάβουμε ποτέ τελείως. Η ζωή είναι αυτό το ανέκδοτο, φίλοι μου. Η ψυχή είναι η κατακλείδα, η αστεία φράση στο τέλος του.

…. «Ας μη χαράξουμε αυτό το τελευταίο σχόλιο σε πέτρα, εντάξει; Μπορεί να είναι, μεγάλη σοφία, μπορεί να είναι και σκέτα φούμαρα.

robbins

Απόσπασμα από το βιβλίου του Τομ Ρόμπινς – villa incognito

Αντιγραφή από το:  http://antikleidi.com

Μερικά ενδιαφέροντα έργα του μεγάλου Salvador Dali εμπνευσμένα από την αλχημεία και τον εσωτερισμό.

dali-alchimie-grecque

dali-tree-of-life

Το Δέντρο της Ζωής

dali-theseus-and-minotau

Θησέας και Μινώταυρος

dali-the-dream-of-the-alchemist

Το όνειρο του Αλχημιστή

dali-release-of-the-psychic-sprit

Απελευθέρωση Πνεύματος και Ψυχής

dali-lalchimiste

Ο Αλχημιστής

dali-emerald-tabla

Σμαράγδινος Πίνακας

dali-dv-c-the-guiding-angel

Οδηγός Άγγελος

dali-edipus-and-sphynx

Οιδίπους και η Σφίγγα

dali-angel-of-alchemy

Ο Άγγελος της Αλχημείας

 

Μερικά ενδιαφέροντα έργα του μεγάλου Salvador Dali εμπνευσμένα απο τη Θεία Κωμωδία

dali-divine-comedy

Θεία Κωμωδία

 

 

dali-div-c-celestial-scale

Θεία Κωμωδία, Η Ουράνια Σκάλα

dali-div-c-cerberus

Θεία Κωμωδία, Ο Κέρβερος

dali-div-c-dante-purified

Θεία Κωμωδία, Η Κάθαρση

dali-div-c-minotaur

Θεία Κωμωδία, Ο Μινώταυρος

dali-div-c-the-angels-of

Θεία Κωμωδία, Οι Άγγελοι το Πρώτου Βασιλείου

dali-div-c-the-two-circles-of-spirits

Θεία Κωμωδία, Δυο Κύκλοι των Πνευμάτων

dali-div-c-towards-the-tree-of-law

Θεία Κωμωδία, Το Δέντρο του Νόμου

 

Ένα πρωί, αφού τελείωσε το διαλογισμό του, ο γέροντας άνοιξε τα μάτια του και είδε ένα σκορπιό να επιπλέει αβοήθητος στο νερό. Μόλις το ρεύμα τον έφερε πιο κοντά σε ένα δέντρο, ο γέροντας γρήγορα ανέβηκε σε μια ρίζα που κρεμιόταν πάνω από το ποτάμι και άπλωσε το χέρι του για να σώσει το πλάσμα που πνιγόταν. Μόλις όμως το άγγιξε, ο σκορπιός τον τσίμπησε. Αυτόματα ο γέροντας τράβηξε το χέρι του.

GERONTAS KAI SKORPIOS

Ένα λεπτό αργότερα, αφού είχε ανακτήσει την ισορροπία του, τεντώθηκε πάλι πάνω στη ρίζα και προσπάθησε ξανά να σώσει το σκορπιό. Αυτή τη φορά το τσίμπημα ήταν τόσο δυνατό και το δηλητήριο τόσο φαρμακερό που το χέρι του άντρα πρήστηκε και μάτωσε, και το πρόσωπό του συσπάστηκε από τον πόνο.

Εκείνη τη στιγμή, ένας περαστικός είδε τον γέροντα ξαπλωμένο πάνω στη ρίζα να πασχίζει να σώσει το σκορπιό και του φώναξε: «Ανόητε γέροντα, τι έχεις πάθει; Μόνο ένας χαζός θα διακινδύνευε τη ζωή του για χάρη ενός τόσο άσχημου και κακού πλάσματος. Δεν ξέρεις ότι μπορεί να πεθάνεις προσπαθώντας να σώσεις αυτόν τον αχάριστο σκορπιό;»

Ο γέροντας γύρισε προς το μέρος του και, κοιτάζοντάς τον στα μάτια, απάντησε ήρεμα:  «Φίλε μου, το ότι είναι στη φύση του σκορπιού να τσιμπάει, δεν σημαίνει ότι εγώ θα πάω αντίθετα στη δική μου φύση να σώζω».
*Από το βιβλίο 100+1 Σοφές Ιστορίες της Ανατολής, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρχέτυπο

ginsberg

10257492_10203802700894052_538661260851612686_n

από το https://authormanolis.wordpress.com/

babogeroi

Σε όλη τη περιοχή του Πάρκου Φιλίππων, το τριήμερο των Φώτων, 6-7-8 Ιανουαρίου, διαδραματίζεται το Διονυσιακό έθιμο των Κωδωνοφόρων ή αλλιώς Αράπηδων ή αλλιώς Μπαμπούγερων.

Ο θεός Διόνυσος ήταν ο θεός της καρποφορίας, της ηδονής, της αμπέλου και του θεάτρου. Λατρεύτηκε στην περιοχή αυτή με ιδιαίτερο πάθος επειδή έδωσε την ελπίδα στον άνθρωπο και της ένθεης μανίας να υπερβεί τα όρια του.

Τα μπαμπούγερα με την εντυπωσιακή και επιβλητική μορφή τους ξεχύνονται στους δρόμους μετά τον Αγιασμό των υδάτων και χτυπούν με το σακίδιο στάχτης που κρατούν στο χέρι τον κόσμο για να ξορκίσουν το κακό. Η μάσκα που γίνετε από δέρματα ζώων έχει τη μορφή τράγου που συμβολίζει το ζώο που έχει δύναμη για ζωή.
Επίσης τα κουδούνια που ζώνονται στη μέση βγάζουν έναν ήχο για να ξυπνήσουν τη φύση. Τέλος η καμπούρα που τοποθετείτε πίσω στην πλάτη συμβολίζει τη γριά ΜΠΑΜΠΩ που έχει αποδώσει τους καρπούς της ζωής (τους απογόνους).

Τα μπαμπούγερα κατά την εποχή του Διόνυσου, ήταν σάτυροι οι ακόλουθοι του θεού Διόνυσου όπου γλεντούσαν με μια ζωή ανέμελη μέ κρασί και γλέντι. Οι κωδονοφόροι κάνουν αισθητή την παρουσία τους σε όλες τις ιστορικές περιόδους ανά τους αιώνες. Λέγεται επίσης ότι αυτούς τους χρησιμοποίησε ο Μέγας Αλέξανδρος στις εκστρατείες του με σκοπό να τραπούν σε φυγή οι ελέφαντες του βασιλιά της Περσίας τρομάζοντας από τον ήχο των κουδουνιών.

Η φωτογράφηση πραγματοποιήθηκε από τον Φωτογράφο Νίκο Βαβδινούδη στους οικισμούς του νομού Δράμας: Μοναστηράκι, Ξηροπόταμο, Πετρούσα, Πύργοι, Καλή Βρύση, Παγωνέρι, Βώλακα και στην Νικήσιανη του νομού Καβάλας.

babo2

babo

Αντιγράφω από την  Επιστημονική Ομάδα «Οψόμεθα εις Φιλίππους» 

ΕΙΚΟΣΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΡΦΙΑ ΓΙΑ ΜΑΛΑΚΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ, ΙΙΙ

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν – τάχα χαιρετώντας – σ’ άλλους
Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή – το χειρότερο – τα ρίχνουνε στις τσέπες τους και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΖΟΝΤΑΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΟΥΣ

Θα’ ρθει μια μέρα που οι άνθρωποι θα μισήσουν τόσο τον
εαυτό τους, ώστε θα σφίγγουν με τα χέρια το λαιμό τους
και θα στραγγαλίζονται μονάχοι τους. Λίγο πριν απ’ το τέλος,
θα παραλύουν και θα λύνονται τα χέρια τους. Θα συνέρχονται
και θα ξαναρχίζουν. Αυτό θα γίνεται επ’ άπειρον και θα ‘ναι η
κόλαση που κανείς δεν προφήτεψε ως τώρα.
© 2006, Αργύρης Χιόνης, “Η φωνή της σιωπής”, Εκδόσεις Νεφέλη.

Αναδημοσίευση από το https://tokoskino.me

Επόμενη σελίδα: »