Τα βιβλία του J.P. Craftson/ Ι. Πουλκούρα


Ο αγαπητός μου Μάνος Δανέζη επέλεξε ένα απόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο μου το οποίο και έχει προλογίσει για να σχολιάσει την σημερινή μας κατάσταση.Τον ευχαριστώ από καρδιάς

Danezis-Poulkouras

Μάνος Δανέζης: Στις δύσκολες αυτές στιγμές ας θυμάστε μια παλιά αφρικάνικη ρήση: «Δεν υπάρχει τρόπος για να βγεις από την έρημο παρά μόνο αν τη διασχίσεις»

(Από το νέο βιβλίο του Ιορδανη Πουλκούρα,
«Ένα μπλούζ για τη φώτιση», εκδόσεις Αρχέτυπο)

«Η κρίση είναι ευκαιρία, τραγική ευκαιρία να ξαναδούμε πάλι τα θεμελιώδη της ύπαρξης μας. Να δούμε πάλι μετά από χρόνια πως δίπλα μας υπάρχουν άνθρωποι με σάρκα, οστά, και ανάγκες, όπως ακριβώς και εμείς. Με ελαττώματα που μας κάνουν πραγματικούς και ελάχιστα ίσως προτερήματα που αυτά ακριβώς μας κάνουν πολύτιμους για την κοινή μας ζωή. Χρειάζεται να απλώσουμε το χέρι μας, όχι για φιλανθρωπία. Γραπώνουμε γερά το χέρι του «πλησίον» σε αλληλεγγύη. Το χέρι που τραβάς έξω από τη λάσπη είναι το ίδιο που στη συνέχεια θα σε στηρίξει για να σηκωθείς στα πόδια σου.
…… στις δύσκολες αυτές στιγμές ας θυμάστε μια παλιά αφρικάνικη ρήση: Δεν υπάρχει τρόπος για να βγεις από την έρημο παρά μόνο αν τη διασχίσεις»

 

ΠΑΝΤΑ ΑΝΥΠΟΜΟΝΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ τη στήλη Εν Ιορδάνη όταν φτάνει στα χέρια μας, εδώ στο ΑΒΑΤΟΝ. Εν μέρει, επειδή ποτέ δεν ξέρω πού θα μας πάει αυτή τη φορά ο Ιορδάνης Πουλκούρας: στη Σμύρνη πριν την καταστροφή, σε ένα εργαστήριο νευροβιολογίας στη Σορβόννη, στο Παρίσι του ’68, στο κέντρο του Γαλαξία; Θα μιλήσουμε για τον Λέοναρντ Κοέν, για το Άλεφ, ή για τη χαρά του τελευταίου τσιγάρου; Αναμενόμενα λοιπόν, ενθουσιάστηκα όταν ο Ιορδάνης αποφάσισε να συνδυάσει νέα, αδημοσίευτα κείμενα και αγαπημένες στήλες στο καινούργιο του βιβλίο με τίτλο «Ένα Μπλουζ για τη Φώτιση» (Εκδόσεις Αρχέτυπο). Και φυσικά, έπρεπε το συντομότερο να μάθω περισσότερα γι’ αυτό το νέο του ταξίδι…

Δήμητρα Νικολαΐδου

Ένα-Blues-για-την- Φώτιση

Τελικά Ιορδάνη ο παππούς σου ήταν μάγος;

Ναι. Με δυο-τρεις έννοιες. Για αρχή, ακολουθούσε μια παράδοση, την τέχνη του χρυσού, που συνδέεται με την αλχημεία και τη μαγεία. Επίσης, αν πούμε ότι μάγος είναι αυτός που παίρνει τη ζωή του στα χέρια του και την ορίζει πέρα από επηρεασμούς και κοινωνικά πρέπει, τότε ο παππούς μου έκανε ακριβώς αυτό: έφυγε από την Τουρκία βράδυ, μόνο με τα ρούχα του, πήγε στη Συρία, έστρωσε γραμμές τραίνου, έσκαψε, έφτασε στην Αλεξάνδρεια, έγινε κρουπιέρης και κατάφερε να φτάσει στη Γαλλία όπου βρισκόταν η υπόλοιπη οικογένειά του, η γυναίκα του και το νεογέννητο παιδί του που δεν είχε δει ποτέ. Συναντήθηκαν στο Παρίσι, έμειναν εκεί δυο-τρία χρόνια, και μετά πήγαν στον Νότο. Κι εκεί έμειναν μέχρι που κάποια στιγμή το μαγικό τραπεζάκι του υπέδειξε το όνομα του πλοίου που θα τους έφερνε στην Ελλάδα, μια χώρα που την είχε ονειρευτεί, αλλά δεν την είχε δει ποτέ.

Τι ήταν αυτό το μαγικό τραπεζάκι;

Σου άρεσε απ’ ό,τι καταλαβαίνω ιδιαίτερα αυτή η ιστορία… Λοιπόν, ήταν ένα τρίγωνο τραπεζάκι με γράμματα επάνω, που κουβαλούσε μαζί του. Δεν έπρεπε να έχει πρόκα πάνω του, καθόλου σίδερο ή μέταλλο. Έβαζε πάνω ένα χοντρό χαρτί, που βοηθούσε να γλιστράει ο οδηγός από το ένα γράμμα στο άλλο. Είχε διδαχθεί και αυτή την τέχνη στην πατρίδα του, σε περιοχές μυθικές, που τις μαθαίνουμε από τις διηγήσεις των παλαιών σαν να είναι ένας απολεσθείς παράδεισος.

Καταγόταν από τη Λυκία, στη Μάκρη: ένα τόπο που είναι στην καρδιά της αρχαίας Ιωνίας. Όπως πλησιάζεις από τη θάλασσα, βλέπεις στα βουνά σκαλισμένες σπηλιές που μοιάζουν σαν αρχαίοι ναοί, αλλά είναι τάφοι. Οπότε ναι, ο παππούς μου ήταν μάγος που έφτασε σ’ εμάς από έναν τόπο μαγικό, θαυμαστό και οριστικά χαμένο.

Στην οικογένειά μου βέβαια μέχρι που ξεπήδησα εγώ, υπήρχε ένα τραύμα όσον αφορά τον εσωτερισμό και επομένως το συγκεκριμένο διήγημα είναι και αρκετά προσωπικό.

Εσύ τι πιστεύεις πως του μιλούσε μέσα από αυτό το τραπεζάκι;

Ποιος ξέρει. Ένας λέει, πνεύματα. Ένας άλλος λέει, ο ίδιος του ο εαυτός. Κι ένας τρίτος λέει, ο Άλλος. Το έτερό σου. Κι επειδή μου αρέσει να μένω στον χώρο του μύθου, δεν προσπαθώ να το ερμηνεύσω.

Τελικά όταν ασχολείσαι με τον εσωτερισμό, τον εαυτό σου δεν προσπαθείς να βρεις;

Εντελώς. Και ο άλλος δεν είναι παρά μια δική σου πλευρά, με την οποία δεν μπορείς ποτέ να συμβαδίσεις σε αυτόν τον κόσμο. Αυτό δείχνει και η ιστορία του Ιακώβ που πάλεψε στο όνειρό του με τον άγγελο. Και γι’ αυτό πάνω στην πέτρα που είχε για μαξιλάρι όσο ονειρευόταν, στηρίχθηκε όλη η Δυτική εσωτερική παράδοση. Ο άγγελος, όπως λέει η ραβινική παράδοση, ήταν ο Άλλος του εαυτός, αυτό το κομμάτι που δεν θα αγγίξεις ποτέ όσο είσαι στον δυαδικό κόσμο, όμως τον επηρεάζεις και σε επηρεάζει.

Κι εδώ περνάω σε κάτι άλλο που με γοήτευσε στο βιβλίο σου: τα άλματα που κάνεις, από το Ζεν στην τζαζ, από την Ανατολή στην Προβηγκία, από τον Λέοναρντ Κοέν στους Σούφι. Τι ψάχνεις μέσα σε όλα αυτά;

Η πρώτη απάντηση είναι «δεν ξέρω». Με την έννοια της ανατολίτικης παροιμίας που λέει «αφού δεν ξέρεις πού θες να πας, μη χάνεις χρόνο ψάχνοντας τον σωστό δρόμο. Το θέμα είναι να προχωράς». Αφού περπατάς, κάπου θα φτάσεις. Πριν είκοσι χρόνια θα μπορούσα να σου πω ότι ψάχνω αυτό, ψάχνω εκείνο. Σήμερα θα σου πω, «δεν ξέρω». Με την κατανόηση ότι δεν υπάρχουν ήχοι ή εικόνες στον κόσμο μας που να μπορούν να το εκφράσουν.

Τελικά αυτό δεν είναι το θέμα, να καταφέρεις να μένεις με το ερώτημα;

Ακριβώς. Όταν πάψουν οι βεβαιότητες, τότε μόνο μπορείς να αρχίσεις να ψάχνεις.

Μέσα σε όλες αυτές τις παραδόσεις, τους μύθους, τις ιστορίες που παρουσιάζεις στο βιβλίο σου, έχεις βρει κάποιον κοινό παρονομαστή;

Ναι, αναφέρομαι και στο βιβλίο στις εμμονές μου και μια από αυτές είναι η μνήμη. Γνώρισα παραμυθάδες που έμεναν στη Μάκρη και την Ιτέα, στη Μικρά Ασία. Είναι μια παράδοση που ξεκινά από την ελληνική αρχαιότητα, η Τέχνη της Μνήμης, και συνεχίζεται σήμερα στην Ασία, στον Λίβανο, στις χώρες του Μαγκρέμπ – πριν εκατό χρόνια τους έβρισκες και στην ελληνική Ιωνία.

Αυτοί οι άνθρωποι πληρώνονταν να έρθουν σε ένα γάμο, μια γιορτή, να καθίσουν δυο μέρες και να τραγουδήσουν και να αφηγηθούν ιστορίες για όλους, μεγάλους και μικρούς. Και είχαν διάφορα μνημοτεχνικά εργαλεία για να θυμούνται τις ιστορίες αυτές, εργαλεία βασισμένα στα πλατωνικά αρχέτυπα.

Η ιστορία αυτή ξεκίνησε με τον Σιμωνίδη τον Κείο, που κλήθηκε παραμυθάς σε ένα γάμο. Επειδή τους έλεγε συνέχεια ιστορίες με τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη και τους ζάλισε, ο γαμπρός του έδωσε τη μισή αμοιβή και του είπε να ζητήσει τα υπόλοιπα από τους δίδυμους θεούς. Δεν μπορούσε να κάνει κάτι, πήρε τα λεφτά και κάθισε να φάει και να πιει. Τότε ένας σκλάβος τον φώναξε και του είπε πως τον ζητούσαν δυο παιδιά. Ο Σιμωνίδης βγήκε έξω, δεν είδε κανέναν, αλλά εκείνη τη στιγμή έγινε σεισμός και σκοτώθηκαν όλοι μέσα στο σπίτι…

Το θέμα είναι πως επειδή κανείς δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τα πτώματα, δεν μπορούσαν να κάνουν και σωστή κηδεία. Ο Σιμωνίδης, λοιπόν, σκέφτηκε πως αν έφερνε στον νου του τη σκηνή της μεγάλης σάλας, των καθισμάτων και του τραπεζιού, θα θυμόταν πού καθόταν ο καθένας. Έτσι κατάλαβε ότι κατασκευάζοντας ένα νοητικό χώρο θα μπορούσε να φυλά εκεί μνήμες και να τις ανακαλεί κατά βούληση. Η τέχνη αυτή πέρασε μετά σε ρήτορες, όπως ο Κικέρων, που την ανέπτυξαν για τους δικούς τους σκοπούς.

Αυτή η τέχνη, λοιπόν, πέρασε στη συνέχεια στην Ευρώπη, όπου θεωρήθηκε αιρετική, την επανάφερε ο Raymond Lull, με τους Κανόνες της Ιπποσύνης, και ο Τζιορντάνο Μπρούνο, που θανατώθηκε στην πυρά ως αιρετικός. Την ίδια εποχή, το 1600, ένας μαθητής του αναμόρφωσε τις παλιές τεκτονικές συντεχνίες στη Σκωτία και για πρώτη φορά περιέλαβε στους Κανόνες τους εσωτερικά θέματα, λέγοντας πως ο δάσκαλος οφείλει να κατέχει την Τέχνη της Μνήμης.

Και από εκεί εξαπλώνεται στη Δυτική κουλτούρα.

Τα περισσότερα εσωτερικά έργα τέχνης που βλέπεις, έχουν μνημοτεχνικά στοιχεία, κάτι που ξέρουν ελάχιστοι, ενώ οι περισσότεροι βλέπουν απλά έναν πίνακα ή ένα ποίημα. Μνημοτεχνικά στοιχεία υπάρχουν και στα δημοτικά μας τραγούδια: λέει ένας μια φράση και οι άλλοι την επαναλαμβάνουν. Είναι ένας τρόπος να μεταφέρει κανείς αυτό που ξέρει στους πολλούς και εκείνοι να το απομνημονεύσουν εύκολα, σχεδόν χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Ο κλασσικός τρόπος βέβαια είναι ο «αρχιτεκτονικός», όπου φτιάχνεις ένα νοητικό οικοδόμημα, ένα δωμάτιο, μέσα στο οποίο βάζεις «ιδιαίτερα» αντικείμενα. Αν θέλεις να θυμηθείς κάποιον, βάζεις στη γωνία του δωματίου ένα άγαλμα με μια χαρακτηριστική ιδιαιτερότητα, π.χ. τεράστια μύτη, που τον θυμίζουν. Γύρω από αυτό τοποθετείς σταδιακά επίσης αντικείμενα που η εικόνα τους σχετίζεται με τις αναμνήσεις σου. Κι έτσι θυμάσαι ολόκληρες σκηνές ή και κείμενα, σαν να ανοίγεις ένα νοητικό συρτάρι και να τα βρίσκεις όλα εκεί.

Κάπως έτσι το 1550 μ.Χ. ο Καμίλο έφτιαξε τα πρώτα Windows (σε μορφή συρταριού και όχι παράθυρου) προκειμένου να μαζέψει όλη τη γνώση που υπήρχε. Επειδή όλες οι μυητικές διαδικασίες προέρχονται από το θέατρο, δημιούργησε ένα αμφιθέατρο, τοποθέτησε τον παρατηρητή στη θέση του ηθοποιού, και στις εξέδρες που ήταν διαρρυθμισμένες σε επτά επτάδες, έβαλε ονόματα αρχαίων θεοτήτων, αγγέλων και σεφιρώθ. Κάτω από κάθε όνομα έβαλε ένα συρτάρι και μέσα υπήρχαν κείμενα με όλα όσα σχετίζονταν με αυτόν, τις ιδέες που εκπροσωπούσε και τους συσχετισμούς με τις γειτονικές θεότητες. Φυσικά και ο Καμίλο κυνηγήθηκε.

Το θέμα της μνήμης είχε ξεκινήσει από την εποχή του Ερμή Τρισμέγιστου, όταν κάποιοι άνθρωποι ανησυχούσαν ότι με την ανακάλυψη της γραφής θα χάσουμε την ικανότητα να θυμόμαστε.

Πάντα ο κόσμος ανησυχούσε ότι με κάθε νέα τεχνολογία, θα χάσουμε τη μνήμη μας. Και τώρα έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που η μνήμη είναι ένα από τα κεντρικά ερωτήματα στη νευροβιολογία, με την οποία επίσης ασχολείσαι στο βιβλίο.

Ναι, ερασιτεχνικά. Με όλα ασχολούμαι ερασιτεχνικά, έχω ένα πρόβλημα με τους επαγγελματισμούς. Το 1981 που ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον εσωτερισμό δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο ο πρώτος Πύρινος Κόσμος και σε μια γωνιά του κάποιες φωτοτυπημένες ή πολυγραφημένες εκδόσεις με μεταφράσεις του Παναγόπουλου και τα έργα του Γράβιγγερ. Αν είχες την ευκαιρία να ταξιδέψεις στο εξωτερικό, θα έβρισκες κάτι στα αγγλικά και τα γαλλικά και θα γυρνούσες ενθουσιασμένος. Αναλογικά βέβαια, ο κόσμος που ασχολείται και τότε και τώρα, είναι ο ίδιος. Ένα στους χίλιους διαβάζει σοβαρά. Ελάχιστοι μπαίνουν στη διαδικασία να κοιτάξουν πιο βαθιά.

Ωστόσο δεν μας καίει κάποιος. Αυτό είναι μια βελτίωση.

Με τις αλλαγές που γίνονται στην Ευρώπη, θα πρέπει να περιμένουμε άλλα είκοσι χρόνια για να δούμε πώς θα είμαστε τότε. Στην Αμερική, για παράδειγμα, υπάρχουν πολλές πολιτείες που απαγορεύουν να διδαχθεί η θεωρία της εξέλιξης επειδή θεωρούν ότι προσβάλλει τις Αβρααμικές θρησκείες που ακολουθούν. Δηλαδή έρχονται με νομικά κατασκευάσματα να κλειδώσουν και πάλι την επιστήμη και την ελεύθερη έρευνα στα υπόγεια.

Ωστόσο έχει ενδιαφέρον ότι το Βατικανό έχει κάνει μεγάλα βήματα. Πρόσφατα ανάθεσαν διδακτορικά για να ερευνήσουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις ηθικές αξίες και την έννοια του ιερού αγνωστικιστές και θρησκευόμενοι. Οι έρευνες κατέληξαν πως οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως αν δηλώνουν Χριστιανοί ή «δεν ξέρω, το αναζητώ», ψάχνουν τα ίδια πράγματα, έχουν τις ίδιες αγωνίες, είναι εξίσου ηθικοί και σε μερικές περιπτώσεις οι αγνωστικιστές βρίσκονται ένα βηματάκι πιο μπροστά. Και το Βατικανό κατέληξε πως είναι όλοι εξίσου αδέλφια μας, που αναζητούν το ίδιο πράγμα με διαφορετικό τρόπο.

Στο βιβλίο σου υπάρχει ως κεντρικό σημείο η αίσθηση πως έχουμε χάσει πολλά όμορφα πράγματα μέσα στον ρου της Ιστορίας.

Ο Θεοδόσης Τάσιος είχε πει πως αν δεν είχε καεί η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, η Βιομηχανική Επανάσταση θα είχε συμβεί αιώνες νωρίτερα. Ήδη είχαν κίνηση με ατμό. Ήταν θέμα χρόνου να φτάσουμε στην εκβιομηχάνιση. Έχουμε λοιπόν χάσει πολλά πράγματα μέσα από τον φονταμενταλισμό, ο οποίος είναι πάλι εδώ.

Αρκεί να σκεφτούμε πως το Αφγανιστάν και το Ιράν ήταν μοντέρνες χώρες πριν μερικές δεκαετίες, πριν τους πάνε εκεί που τους πήγαν οι φανατικοί. Και αυτό που έκανε το ισλαμικό κράτος, είναι αυτό που έκαναν οι σταυροφορίες, από την ανάποδη: τον Μεσαίωνα ο ισλαμικός κόσμος ήταν προηγμένος, και η Ευρώπη ήταν γεμάτη χρεοκοπημένα πριγκιπάτα που ήθελαν να κάνουν πλιάτσικο. Έτσι έγινε η πρώτη σταυροφορία με το σύνθημα, «Ο Θεός το θέλει».

Το ίδιο ακριβώς κραύγαζαν και οι αφιονισμένοι του ISIS πριν μερικά χρόνια όταν άρχισαν να σφάζουν «άπιστους» σε ζωντανή σύνδεση μέσα από τα δορυφορικά κανάλια. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα από εξουσίες που επεκτείνουν την επιρροή τους χειραγωγώντας ταλαιπωρημένους ανθρώπους, δίνοντάς τους μια ηθική δικαιολογία για να εκτονώνουν τη βία των ενστίκτων τους, μια ψευδαίσθηση δύναμης και «μεγάλου» σκοπού ζωής.

Και η αντίσταση ποια είναι σε όλο αυτό; Γιατί το βιβλίο σου μέσα από τις πολλαπλές ιστορίες του, δίνει την αίσθηση ότι μπορείς να αντισταθείς.

Η αντίσταση είναι ο ένας στους χίλιους να γίνουν δυο στους χίλιους. Αν πάρουμε την Ιστορία στον Δυτικό κόσμο –γιατί μιλάμε πλέον για την ανάγκη ενός Δεύτερου Διαφωτισμού– θα δούμε πως στα τέλη του 17ου αιώνα υπήρχε ένας Πάπας που αποφάσιζε ποιος θα γίνει βασιλιάς.

Έπειτα το ένα τρίτο της Ευρώπης στράφηκε στον Προτεσταντισμό, και ακολούθησε ο Διαφωτισμός, στον οποίο η ταλαιπωρημένη αστική τάξη προσπάθησε να βρει τρόπο να πάει μπροστά. Και πάνω σε αυτό στήθηκε ο σύγχρονος Δυτικός πολιτισμός.

Πολλά πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα στη Δύση, δεν θα είχαν νόημα, για παράδειγμα, στην Κίνα. Το πρόβλημα είναι ότι και στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις αρχές του Διαφωτισμού δεν τις ενστερνίζονται όλοι, αλλά κρατάμε ό,τι μας βολεύει. Και μετά το 1980, αυτό το «ό,τι μας βολεύει» εξελίχθηκε σε έναν νεοβαρβαρισμό. Είναι κάτι που βιώσαμε έντονα στην Ελλάδα, και γι’ αυτό η ανάγκη για έναν νέο Διαφωτισμό.

Κι εμείς τι κάνουμε για να πάμε προς τα εκεί; Είναι επίσης ένα ερώτημα που θέτεις στο βιβλίο σου.

Αυτό δεν το αποφασίζει κανένας από μόνος του. Αν προσπαθήσει κάποιος να επιβάλλει, θα γίνει ο νέος Χίτλερ. Πρέπει μια κρίσιμη μάζα ανθρώπων να συνενωθεί και να εκφράσει ένα νέο πνεύμα, και τότε ίσως τα πολιτικοκοινωνικά συστήματα θα ακολουθήσουν.

Είχαμε ένα Διαφωτισμό πριν από 300 χρόνια. Όποιος όμως δοκίμασε να επιβάλλει αυτό που πίστευε ως μοναδική αλήθεια, την απόλυτη λύση που κατείχε και την επιστημονική μοναδικότητα, ανεξάρτητα από τα όποια ευγενικά του ίσως κίνητρα, κατέληξε σε δικτατορία.

Επί Στάλιν έστελναν τους αντιφρονούντες στο ψυχιατρείο, επειδή μόνο ένας ψυχικά ασθενής θα μπορούσε να μην κατανοεί τις επιστημονικά τεκμηριωμένες αποφάσεις εκλεγμένων σοφών μέσα από το σύνολο των απανταχού σοφών. Έ, με τόση επιστημοσύνη, ορθολογισμό και σοφία κάποιοι έσκαγαν και φώναζαν «ο βασιλιάς είναι γυμνός».

Μιλώντας για την επιστήμη, είναι άλλο ένα από τα πράγματα με τα οποία καταπιάνεσαι, συνδέοντάς τα με τον μύθο. Πού είναι η κοινή συνισταμένη;

Σε όλες τις μυθολογίες και σε όλες τις θρησκείες, οι μυθικοί ήρωες, αυτοί που προσπαθούν να διδάξουν επιστήμες και να φτιάξουν μια πόλη για να κατοικήσει με ασφάλεια ο απλός κόσμος, είναι καταραμένοι από τις εξουσίες. Για παράδειγμα ο Κάιν, που έφτιαξε την πρώτη πόλη. Ο Προμηθέας, που δίδαξε τις επιστήμες.

Η δίωξη της ελεύθερης επιστημονικής έρευνας είναι μια ιστορία που έφτασε ως το 1650, οπότε και κάποιοι άνθρωποι που ασχολούνταν με τον εσωτερισμό κατάφεραν και έφτιαξαν τη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου, από την οποία ξεπηδά η σύγχρονη επιστήμη.

Βέβαια η επιστήμη κάποια στιγμή θεοποιήθηκε, ο θεός έγινε ο Μέγας Ωρολογοποιός και οι κλάδοι της μπήκαν σε απομονωμένα κουτάκια. Λογικό, γιατί το εκκρεμές στην Ιστορία πηγαίνει από το ένα άκρο στο άλλο μέχρι να ισορροπήσει. Σήμερα όμως φτάνει σε μια εποχή που πολλοί βλέπουν ξανά τον κόσμο συνολικά, υπό το πρίσμα της Αναγέννησης, έχοντας όμως όλη την εμπειρία των προηγούμενων αιώνων. Και αυτό το βρίσκω πολύ αισιόδοξο.

Και οι αναζητήσεις συγκλίνουν. Δεν φοβόμαστε πια να εξετάσουμε επιστημονικά τα εσωτερικά ζητήματα.

Ναι. Μετά από 300 χρόνια ξαναγυρνάμε στην ιδέα του Homo Universalis με την εμπειρία πια της επιστήμης. Ενώ είχαμε κάνει τα πάντα μικρά κομματάκια, γυρνάμε στην προηγούμενη συνολική οπτική, οπλισμένοι με νέα τεχνολογία. Ίσως αυτό να αφορά έναν στους χίλιους, αλλά θα αλλάξει τα πάντα.

Το ότι κάποιοι άνθρωποι πλέον μπορούν να μοιραστούν σε κοινότητες αυτό που έχουν στον νου τους, και με την τεχνολογία να αλλάξουν τη σύσταση του κόσμου, αισιοδοξώ ότι μπορεί να μας σώσει από τον νεοβαρβαρισμό. Είναι σαν να φυτεύεις μια καστανιά: δεν θα φας ποτέ καρπό, το κάνεις όμως για τους επόμενους που θα έρθουν.

Υ.Γ. Το βιβλίο μου με τίτλο “Ένα Μπλουζ για τη Φώτιση” θα κυκλοφορήσει στις αρχές Απριλίου 2020. Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τον αστροφυσικό καθηγητή κο Μάνο Δανέζη ο οποίος και το προλογίζει.

ierodom-300x450

Ο κόσμος και η πραγματικότητα που βιώνουμε, έχουν τις ρίζες τους σε πιο βαθιά και μαγικά μέρη απ’ όσο νομίζουμε. Με το Ιεροδόμ, το νέο βιβλίο του J. P. Craftson (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του σύμβουλου έκδοσης τουΑΒΑΤΟΝ Ιορδάνη Πουλκούρα) κλείνει μια τριλογία που άρχισε με την αναζήτηση του μεγάλου μυητικού μύθου της Μεσογείου στα Αρχαία Τεκτονικά Χειρόγραφα, συνέχισε με τη διήγηση της Απόκρυφης Παράδοσης της Ευρώπης, για να καταλήξει στο σήμερα και στο πώς η λεγόμενη Μυστική Ιστορία μετατρέπεται αθέατα στην Ιστορία που όλοι γνωρίζουμε. Από τη Μεγάλη Μητέρα και το Νεοπλατωνισμό στο Regius Poem, και από την Αλεξάνδρεια στο Λονδίνο και τη μνήμη που διατηρήθηκε στους ανώτερους λεγόμενους τεκτονικούς βαθμούς, ξεδιπλώνεται μια ιστορία που συνδέει την Δυτική Εσωτερική Παράδοση με τα αρχέτυπα της ανθρώπινης αναζήτησης. Μια μικρή κιβωτός γνώσης, που επιχειρεί να διαφυλάξει και να ξεδιαλύνει μερικά από τα μυστικά των σημαντικότερων μύθων και να τα συνυφάνει με το σήμερα.

Βρείτε το βιβλίο στο http://www.archetypo.com.gr/index.php/2013-11-02-08-55-19/product/428-ierodom?search=Craftson&description=true

 

IERODOM_2

Η παρουσίαση έγινε , ο κόσμος ήταν ανέλπιστα πολύς  και το μόνο που έχω να πω από καρδιάς είναι ευχαριστώ για την αγάπη σας.

 

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Ο καθηγητής Στέφανος Ροζάνης,  ο εκδότης του ΑΒΑΤΟΝ Στέφανος Ελμάζης και εγώ παρακολουθώ με προσοχή.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Ο καθηγητής Στέφανος Ροζάνης

 

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Εγώ λέω τα δικά μου…

Και από τις διαφορετικές αίθουσες του χώρου παρακολουθούν μάλλον με ενδιαφέρον ή υπομονή.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

 

SAMSUNG CAMERA PICTURES

 

SAMSUNG CAMERA PICTURES

 

 

1

 

Απρόβλεπτη επίσκεψη! Ο Stan έμεινε και για ένα ποτό μαζί μας.

 

 

 

 

 

2

7

Ierodom 2

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ!!

ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ:  Η Μεγαλύτερη Μυστική Αδελφότητα του Κόσμου

Η πλέον πολυσυζητημένη, αρχαιότερη και με τη μεγαλύτερη εξάπλωση Μυστική Αδελφότητα που γνώρισε ο σύγχρονος κόσμος, αποκαλύπτεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε όλες της σχεδόν τις διαστάσεις, στο νέο αυτό συλλογικό έργο των εκδόσεων Αρχέτυπο.

Καρπός συλλογικής συγγραφικής δουλειάς αναγνωρισμένων και ανεξάρτητων μελετητών, το βιβλίο παρουσιάζει με διεισδυτικό και αμερόληπτο τρόπο την πραγματική τεκτονική παράδοση, η οποία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τις παγκόσμιες εξελίξεις και διαμόρφωσε τον κόσμο μας όπως τον ξέρουμε σήμερα.

Διαβάστε:

Η Μυστική Καταγωγή του Τεκτονισμού * Ναΐτες, Ροδόσταυροι και Iλλουμινάτι * Η Ορατή Πορεία: 1717-1900 * Εκκλησία & Τεκτονισμός * Μεγάλες Τεκτονικές Προσωπικότητες * Το Ολοκαύτωμα του Τεκτονισμού * Ο Τεκτονισμός στην Ελλάδα * Η Έννοια της Μύησης & Οι Τρεις Πρώτοι Συμβολικοί Βαθμοί * Η Στοά και τα Σύμβολα της Τεκτονικής Μυσταγωγίας * Φιλοσοφικός Τεκτονισμός * Ο Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος * Η Εσωτερική Διδασκαλία του Τεκτονισμού *  Ο Τεκτονισμός στον 21ο Αιώνα κ.ά.

Επιπλέον στη έκδοση περιέχεται έγχρωμο φωτογραφικό 16σέλιδο.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ : Γράφουν: Sasha Chaitow, Στέφανος Ελμάζης, Νίκος Ηλιόπουλος, Γιώργος Ιωαννίδης, Ίων Κυδωνιάτης, Ιορδάνης Πουλκούρας.

Βρείτε το βιβλίο στο   http://www.archetypo.com.gr/index.php/2013-11-02-08-55-19/product/78-2014-06-01-09-39-37?search=%CE%A4%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

Σελίδες: 336
Διάσταση: 15Χ23 εκ.
Κυκλοφορία: ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2009
Τιμή: 19.90 €
ISBN: 978-960-421-158-6

 

bleedingang

Bleeding Angels, η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης .

Εκδότης: Αρχέτυπο

ISBN : 960-421-082-3

Έτος Κυκλοφορίας 2006

Κείμενο Οπισθόφυλλου

Ο συγγραφέας με μοναδικό τρόπο ανασύρει από την αχλύ του χρόνου την εξελικτική πορεία του αρχετυπικού μυητικού μύθου και εξιστορεί πώς επιβίωσε τελικά στην Ευρώπη.

Ξεδιπλώνοντας όλες τις λαϊκές παραδόσεις και τις απόκρυφες ερμητικές διηγήσεις για τη Μεγάλη Θεά, τους «γιους της χήρας», το θρύλο του Χιράμ, τους διωκόμενους αιρετικούς, τους Ναΐτες Ιππότες, τους μυημένους στη Βασιλική Αψίδα, μας αποκαλύπτει όλους τους «Αγγέλους της απώλειας»

Μέσα από άγνωστες ιστορίες αναζήτησης και πολυθρύλητα χαμένα μυστικά μας παρουσιάζει μια εξαιρετικά εμπεριστατωμένη μελέτη που έλειπε από την ελληνική βιβλιογραφία.

Βρείτε το βιβλίο στο http://www.archetypo.com.gr/index.php/2013-11-02-08-55-19/product/67-2014-05-31-20-44-32?search=Craftson&description=true

 

Επόμενη σελίδα: »