Μυστήρια


Μια εξαιρετική ψηφιακή τεκτονική βιβλιοθήκη από τον Louis Trébuchet. Βιβλία και σπάνια ντοκουμέντα των τελευταίων τριών αιώνων σε Γαλλικά, Αγγλικά και Ισπανικά. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα να ζητήσετε κάποιο ιδιαίτερο κείμενο που ψάχνετε . Αξίζει μια επίσκεψη για τους φίλους του είδους και όχι μόνον.

http://www.masoniclib.com/browse.php

 

Advertisements

 

 

 

 

 

dion2

dion

 

http://www.lifo.gr/team/greekicons/46357

ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ

Από το Περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ

 

 

Είναι η πρώτη φορά στα τόσα χρόνια του «Εν Ιορδάνη» που θα συνεχίσω το θέμα του προηγούμενου τεύχους. Η αφορμή ήταν η γενική και ασαφής –για πολλούς– έννοια αυτού που ονομάζουμε Δυτικός Εσωτερισμός.

Σύμφωνα με τον Wouter Hanegraaff (βλ. ΑΒΑΤΟΝ 132), καθηγητή σήμερα της Ιστορίας της Ερμητικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, η μελέτη της εξέλιξης του Δυτικού Εσωτερισμού αναπτύσσεται σε τρία διαδοχικά μοντέλα: α) την  Πρώιμη Σύγχρονη Μαγεία, όπου υπάρχει όλο το σώμα των θεωριών στις οποίες στηρίχτηκε κάθε έκφραση του Δυτικού Εσωτερισμού, β) το Μεταμοντέρνο Αποκρυφισμό, που μελετά τις οργανώσεις που προέκυψαν από τον 18ο αιώνα με την κοινωνική και πολιτική τους διάσταση καθώς και τα πρωτοπόρα καλλιτεχνικά κινήματα και τις νέες επιστήμες των αρχών του 20ού αιώνα, γ) την Αρχαία Εσωτερική Παράδοση των λαών και την επιβίωσή της μέχρι τις μέρες μας.

 

 

Πνευματικό Μπόλιασμα

Η έμφαση στον ορθολογισμό και την επιστήμη των εκατοντάδων τεκτονικών και συναφών οργανώσεων που εμφανίστηκαν το 18ο αιώνα, με την έντονη συμμετοχή και παρουσία τους σε κοινωνικές και πολιτικές δράσεις (επαναστάσεις σε Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, Αμερική κλπ.) οδήγησε σε μια μυθοποίηση του εσωτερισμού ως μιας απροσδιόριστης Αόρατης Αδελφότητας που μυστικά προσπαθεί για το καλό και την πρόοδο της ανθρωπότητας. Ή, στην αντίθετη περίπτωση, μιας εξίσου απροσδιόριστης Αόρατης Αδελφότητας που μυστικά παλεύει για να απομακρύνει την ανθρωπότητα από την Εκκλησία, το Καλό και τις ηθικές αρχές διακυβέρνησης, και να τη φέρει κάτω από την εξουσία του Κακού…

Όλα αυτά διανθίστηκαν με ιστορίες συνωμοσίας και ανοησίας που επαναλάμβαναν λίγο-πολύ τα ίδια μοτίβα και στις δυο πλευρές, οδηγώντας αναπόφευκτα στην επικράτηση των πιο φανατικών και μοιραία σε μια δραματική μείωση των μελών στα μέσα του 19ου αιώνα.

Η αναγέννηση χρειαζόταν νέες ιδέες και επήλθε όταν όλα τα προηγούμενα μπολιάστηκαν με ό,τι πιο πρωτοπόρο έφερε η αυγή του 20ού αιώνα σε όλους τους τομείς και κυρίως στην τέχνη και στις νέες επιστήμες, όπως η ψυχολογία και η νέα φυσική. Αυτό δε το μπόλιασμα, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, δεν προήλθε μέσα από τους χώρους των οργανωμένων ομάδων αλλά από εκεί που γεννιόταν η πνευματική πρωτοπορία του νέου αιώνα.

Και επειδή  δεν είναι στις επιδιώξεις μου η μακρηγορία, θα συνεχίσω περιγράφοντας τα φυτώρια των ιδεών του 20ού αιώνα, με μερικά περιεκτικά παραδείγματα.

 

Τα Φιλολογικά Σαλόνια

Τα Σαλόνια ήταν οι χώροι όπου συζητιόταν ό,τι πιο πρωτοπόρο στην επιστήμη, στην τέχνη, στη φιλοσοφία και στον εσωτερισμό, κυρίως στην κεντρική  Ευρώπη και στην Αγγλία.

Σε μια εποχή που δεν υπήρχαν τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης, οτιδήποτε σημαντικό συζητιόταν, μεταφερόταν από στόμα σε στόμα και βέβαια με τον πρωτόγονο τρόπο της … αλληλογραφίας.

Έτσι το περίφημο Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής δεν έγινε γνωστό μόνο από τις όχι και τόσο πρωτότυπες δοξασίες του  ιδρυτή της MacGregor Mathers, αλλά επειδή άρχισε να συζητιέται στα φιλολογικά σαλόνια της Ευρώπης το γεγονός ότι το πρώτο άτομο που μυήθηκε ήταν η σύζυγός του Mathers, Moina, αδελφή του διάσημου Γάλλου φιλόσοφου Henri Bergson.

Από το Τάγμα της Χρυσής Αυγής επηρεάστηκαν πολλοί σημαντικοί άνθρωποι της εποχής, όπως ο συγγραφέας του Δράκουλα Bram Stoker, ο νομπελίστας συγγραφέας William Butler Yeats, που είχε μελετήσει επίσης τις ιδέες της Θεοσοφίας, όπως και ο Ezra Pound και ο Walt Whitman. Θεόσοφος ήταν επίσης ο διάσημος συνθέτης Scriabin, τέκτονας ο Sibelius, ενώ ο Erik Satie συνέθεσε ροδοσταυρικούς ύμνους .

Όλοι αυτοί οι σημαντικοί άνθρωποι μοιράζονταν τα κοινά τους ενδιαφέροντα σε κοινές παρέες και χώρους, οπότε είναι ανόητο να «πιστώνεις» κάποιον σε μια συγκεκριμένη οργάνωση. Δεν ήταν λοιπόν ένας ροδόσταυρος, ένας θεόσοφος ή ένας τέκτονας, αλλά ορισμένοι δημιουργικοί άνθρωποι που συνέβαλαν στην ανάπτυξη της τέχνης τους και ταυτόχρονα, και πιθανόν άθελά τους, στην αναγέννηση του Δυτικού Εσωτερισμού μέσω των ιδεών τους που ενσωματώθηκαν σε διάφορες ομάδες και σχολές.

Marx Ernst: Virgin Mary Chastening the Christ Child

 

 

Ο Σουρεαλισμός

Ο Σουρεαλισμός ήταν το κίνημα που συνέβαλε καθοριστικά στον άνοιγμα των ορίων στην έρευνα, με βλέμμα ανοχής για κάθε νέα σκέψη.  Μετά την τραγωδία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και το αδιέξοδο του Δυτικού Πολιτισμού, πολλοί οργισμένοι νέοι άρχισαν να αναζητούν έναν κόσμο πέρα από τη «ρεαλιστική» πραγματικότητα (surréalisme), ο οποίος για να πραγματωνόταν έπρεπε να αλλάξει όχι μόνο η τέχνη αλλά ο τρόπος της σκέψης και η ίδια τη ζωή.

Έτσι, η οργισμένη αυτή δημιουργική νέα γενιά του μεσοπολέμου άρχισε να αναζητάει πρότυπα της τέχνης όχι στους μεγάλους Δασκάλους της Αναγέννησης αλλά στους αρχετυπικούς μύθους και την τέχνη των πρωτόγονων λαών.

Παράλληλα, προσπαθώντας να υπερβούν τα στενά όρια της λογικής, ήρθαν σε επαφή με την ψυχανάλυση που μόλις είχε γεννηθεί, και τον κόσμο των συμβόλων και της αλληγορίας.

Ο Andre Breton, βασικός θεμελιωτής του κινήματος, στα δεύτερα Μανιφέστα του Σουρεαλισμού (1930), τονίζει τη βαθιά αποκρυφιστική προσέγγιση του Σουρεαλισμού στην αναζήτηση του Νέου Μύθου για το σύγχρονο κόσμο, σηματοδοτώντας την αρχή της ρήξης με τον υπερμοντέρνο τότε μαρξισμό.

Αμέσως μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1947, οργανώνεται από τον Breton και τον  Marcel Duchamp στο Παρίσι η τελευταία μεγάλη έκθεση των Σουρεαλιστών, όπου ο αποκρυφισμός είχε απολύτως σημαντικό ρόλο.

Η έκθεση είχε αποτυχία και ήταν η τελευταία στη Ευρώπη, λόγω της ρήξης των Σουρεαλιστών με την Αριστερά, όταν οι «προοδευτικοί» της εποχής τους κατηγόρησαν ότι προβάλουν τον αποκρυφισμό, μια ιδεολογία συγγενή με το ναζισμό. Έτσι οι Σουρεαλιστές πέρασαν στην Αμερική και έδωσαν μια τεράστια ώθηση στα καλλιτεχνικά πράγματα που συνέβαλε στη γέννηση της γενιάς των Μπητ, στο Ψυχεδελικό κίνημα του ’60, ακόμη και στην κβαντική επανάσταση…

Η τεράστια συμβολή του Σουρεαλισμού στο σύγχρονο πολιτισμό ήταν ότι ανέδειξε και συνέδεσε μεταξύ τους τις αρχαίες παραδόσεις, τις θεωρίες για το ασυνείδητο και τα αρχέτυπα, καταλύοντας τα παλιά όρια, προς μια σύγχρονη πραγματικότητα που αναγνωρίζει και προβάλει την καταγωγή και τη συνέχεια από την αρχαία Εσωτερική Παράδοση των λαών, που επιβίωσε μέσα από τις λαϊκές παραδόσεις και τους φυλετικούς μύθους (James Frazer).

Προτάσεις που ο προσεκτικός ερευνητής θα παρατηρήσει ότι έχουν «περάσει» όχι μόνο στην ακαδημαϊκή μελέτη του Δυτικού Εσωτερισμού αλλά και σε κείμενα και τυπικά διαφόρων εσωτερικών οργανώσεων στον 20ό αιώνα, μαζί με αναφορές και συσχετισμούς με τις νέες επιστήμες της ψυχανάλυσης, της νέας φυσικής κλπ. Όλα αυτά δεν υπήρχαν από «χρόνου αμνημόνευτου» όπως πολλοί νομίζουν, αλλά δημιουργήθηκαν τα τελευταία ογδόντα περίπου χρόνια…

Κάθε σύστημα για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, πρέπει να αναζητεί συνεχώς και να είναι μέρος της πρωτοπορίας της εποχής του. Αλλιώς ξεχνιέται σαν αραχνιασμένο μουσειακό αντικείμενο.

Dali, Bacchanale

 

Ιστορία Φτιάχνουν οι Παρέες

Μα, δεν υπάρχουν μυστικά κέντρα που απεργάζονται τις τύχες του κόσμου και αποφασίζουν για τις εξελίξεις; Στην πολιτική σίγουρα, στον εσωτερισμό όχι. Εδώ οι οργανώσεις διατηρούν το Τύπο τους και την αναγέννηση τη φέρνουν (όπως έχει πει και ο Σαββόπουλος) οι παρέες.

Αν προσέξατε, το μεγαλύτερο μέρος του Μεταμοντέρνου Αποκρυφισμού και των Εσωτερικών Παραδόσεων, των δυο τελευταίων δηλαδή κατηγοριών που όρισε ο Hanegraaff, περιλαμβάνεται στην κίνηση των αρχών του 20ού αιώνα.

Υπήρξε κάποιο «κέντρο» που έφερε σε επικοινωνία ψυχαναλυτές, ανθρωπολόγους και αποκρυφιστές; Ναι, αλλά όπως τα σαλόνια των προηγούμενων αιώνων δεν ήταν οργανωμένα κέντρα υπό την έννοια κάρτα συνδρομητή και τα παρόμοια…

 

Έρανος

Για παράδειγμα, ο Γιουνγκ ήταν εκείνος που συνέδεσε την ψυχανάλυση με τον κόσμο των αρχετύπων και τον εσωτερισμό. Ο Mircea Eliade ανέδειξε το μύθο της αιώνιας επιστροφής, ο  Joseph Campbell ανέδειξε μέσα από τις μυθολογίες και τις θρησκείες το εσωτερικό τους μήνυμα. Ο Antoine Faivre ξεκίνησε την ακαδημαϊκή μελέτη του Δυτικού Εσωτερισμού. Όλοι αυτοί και οι επιστήμες τους δεν έχουν φαινομενικά απολύτως καμία σχέση, όμως υπάρχει σε όλους μια φανερή υπόγεια σχέση με την εσωτερική παράδοση. Πώς προέκυψε;

Όλοι τους υπήρξαν μέλη μιας άτυπης οργάνωσης που δημιουργήθηκε το 1933 στην Ελβετία με την ονομασία Eranos, από την ελληνική λέξη έρανος, υπονοώντας ένα συμπόσιο στο οποίο ο κάθε καλεσμένος φέρνει το κάτι τις του, τρόφιμα και ιδέες. Εκεί λοιπόν κάθε καλοκαίρι συναντιόνταν και αντήλλασαν ιδέες όλοι αυτοί και πολλοί ακόμα σπουδαίοι άνθρωποι. Και προέκυψαν πολλά εξίσου σπουδαία αποτελέσματα.

Τέτοιοι άτυποι χώροι υπήρξαν και θα υπάρχουν πάντα και εξηγούν πολλά, χωρίς θεωρίες συνωμοσίας και υπερφυσικές αναφορές.

jung       O Carl Jung με τους Erich Neumann και Mircea Eliade στο  Eranos το καλοκαίρι του 1950.

      Φωτογραφία από το http://www.flickr.com/photos/65859642@N00/6495539275/

 

Επιμύθιο 

Ο Γιουνγκ, κοντά στα ογδόντα του, συζητούσε μια μέρα στο σπίτι του με μια ομάδα από νέους ψυχίατρους διεξοδικά για ώρες, περί της επίμονης και απαραίτητης διαδικασίας της εμβάθυνσης στη συνειδητότητα, πώς δηλαδή να γίνουν περισσότερο συνειδητοί.

Και κατέληξε με την εκπληκτική φράση: «Και μετά  θα πρέπει να μάθετε πώς να γίνεστε μη συνειδητοί με ευπρέπεια».

Καλό Καλοκαίρι!

 

 

Η Μυστική Ιστορία του Πι

Από το Περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ- ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ

 

Το καλοκαίρι, ανάμεσα σε πολλά και διάφορα, είδα και την ταινία Η ζωή του Πι, που μου θύμισε να ανατρέξω στο βραβευμένο με Booker βιβλίο του Yann Martel, στο οποίο βασίστηκε το έργο.

Γιατί όμως έκανε τόσο θόρυβο ένα παιδικό βιβλίο, ή ένα φιλοσοφικό παραμύθι, όπως κατά καιρούς το έχουν χαρακτηρίσει; Ας πάρουμε το πράγμα από την αρχή…

 

ΤΟ ΤΥΧΑΙΟ

Ο ηλικιωμένος Πι (έτσι ονομάζεται ο ήρωας) αφηγείται τη ζωή του, «μια ιστορία που θα σε κάνει να πιστέψεις στον Θεό», που ξεκινάει με μια σειρά τυχαίων γεγονότων.

Ο πατέρας του τον ονόμασε Piscine Molitor Patel, από τη φίρμα μιας γαλλικής εταιρίας κατασκευής πισίνων. Στο αγγλόφωνο σχολείο του όμως, το πρώτο του όνομα θύμιζε στα παιδιά τη λέξη pissing (κάνω πιπί μου) και έτσι ο πιτσιρίκος αποφάσισε να το αλλάξει σε Πι, οπότε έγινε Πι Μολιτόρ Πατέλ.

Ο πατέρας του είχε ένα ζωολογικό κήπο. Κάποια στιγμή του φέρνουν μια βασιλική τίγρη της Βεγγάλης που το όνομά της ήταν κανονικά «Διψασμένος», αλλά εξαιτίας λάθους καταχωρείται με το όνομα του κυνηγού της, οπότε η τίγρης ονομάζεται Ρίτσαρντ Πάρκερ, κύριος Ρίτσαρντ Πάρκερ.

Ο Πι είναι κι αυτός «διψασμένος», για τον Θεό. Έτσι, αν και γεννημένος Ινδός, θέλει να είναι ταυτόχρονα και Μουσουλμάνος και Χριστιανός και Εβραίος.

Οι δουλειές όμως πάνε άσχημα, οπότε ο πατέρας παίρνει την οικογένειά του και τα ζώα του ζωολογικού κήπου και επιβιβάζονται σε ένα πλοίο με προορισμό τον Καναδά – ένα γιαπωνέζικο πλοίο που, σαν Κιβωτός, μεταφέρει την οικογένεια και το πλήθος των ζώων, κι έχει το παράξενο όνομα Τσιμτσούμ.

Σε μια θαλασσοταραχή το πλοίο βυθίζεται και οι μοναδικοί επιζώντες σε μια σωσίβια λέμβο είναι ο Πι, μια ύαινα, μια ζέβρα με σπασμένο πόδι, ένας θηλυκός ουραγκοτάγκος και η βασιλική τίγρη. Ο καθένας απομονώνεται σε μια γωνιά της βάρκας ανησυχώντας για την επιβίωσή του.

Η ύαινα επιτίθεται πρώτη. Τρώει τη ζέβρα. Κατόπιν, τον ουραγκοτάγκο. Τότε παρεμβαίνει η τίγρη, ο Ρίτσαρντ Πάρκερ, και σκοτώνει την ύαινα. Έτσι στη σωσίβια λέμβο απομένουν ο Πι και η τίγρη.

life-of-pi-wallpapers

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ – ΔΥΟ ΕΚΔΟΧΕΣ

Το παράξενο αυτό ζευγάρι θα συμβιώσει επί 227 μέρες στη βάρκα, που παρεμπιπτόντως ονομάζεται όπως και το πλοίο, Τσιμτσούμ. Ο Πι προσπαθεί να εξασφαλίσει με κάθε τρόπο τροφή και νερό για την τίγρη στο ατέλειωτο ταξίδι τους στο μαγικό ωκεανό.

Κάποτε φτάνουν στις ακτές του Μεξικού. Εκεί, λίγο πριν άνθρωποι εντοπίσουν και περιμαζέψουν τον ταλαίπωρο Πι, ο κάτισχνος κύριος Ρίτσαρντ Πάρκερ χάνεται μέσα στη ζούγκλα εγκαταλείποντας τον συνταξιδιώτη του, δίχως καν να του ρίξει ένα τελευταίο βλέμμα…

Στο νοσοκομείο επισκέπτονται τον Πι εκπρόσωποι της ιαπωνικής ασφαλιστικής εταιρείας που ερευνά το ναυάγιο του πλοίου Τσιμτσούμ, ζητώντας να μάθουν πώς έγινε και πώς επιβίωσε ο ίδιος τόσο πολύ, ένα παιδί μονάχο του στον ωκεανό.

Ο Πι τους λέει την ιστορία του, εκείνοι όμως δεν μπορούν να την πιστέψουν. Τότε ο Πι τους λέει μια άλλη εκδοχή της ίδιας ιστορίας. Η ύαινα ήταν ο άθλιος μάγειρας του πλοίου, η πληγωμένη ζέβρα ένας Ιάπωνας ναύτης με σπασμένο πόδι, ο θηλυκός ουραγκοτάγκος η μητέρα του Πι και η «διψασμένη» τίγρη ο ίδιος ο Πι.

Σύμφωνα με αυτή τη δεύτερη αφήγηση, ο μάγειρας σκότωσε και έφαγε τον πληγωμένο ναύτη και λίγο αργότερα τη μητέρα. Θεωρώντας ακίνδυνο το παιδί το άφησε για το τέλος. Όμως ο μικρός, με το κουράγιο μιας τίγρης, βρήκε ένα μαχαίρι και έσφαξε το θηριώδη μάγειρα. Και μετά; Πώς επιβίωσε ένα παιδί μόνο του τόσον καιρό στη θάλασσα;

Μόνο ο Θεός ξέρει, αλλά από τις διαφορετικές εκδοχές μπορείτε να κρατήσετε όποια σας κάνει. Η δεύτερη πάντως ήταν ιδανική για τους Ιάπωνες γραφειοκράτες.

«Η ζωή είναι μια ιστορία» λέει ο μεσήλικας πλέον Πι, που διδάσκει περιστασιακά και κλασική Καμπαλά στο πανεπιστήμιο: «Μπορείτε να επιλέξετε την ιστορία που σας αρέσει».

 

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Τυχαία έλαβε ο ίδιος (το «διψασμένο» για τον Θεό παιδί,) ένα όνομα –όπως και η «διψασμένη» τίγρη– και το άλλαξε σε Πι, που δεν είναι άλλο από το όνομα της μαθηματικής σταθεράς που μπορεί να οριστεί ως ο λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του.

Ο μοναδικός αριθμός που είναι ταυτόχρονα άρρητος και υπερβατικός. Άρρητος γιατί δεν μπορεί να εκφραστεί ως ο λόγος δύο ακέραιων αριθμών, υπερβατικός γιατί δεν αποτελεί τη ρίζα καμιάς αλγεβρικής εξίσωσης με ρητούς συντελεστές.

Για συντομία τον γράφουμε 3,14, όμως πλέον Η/Υ έχουν υπολογίσει περισσότερα από δύο δισεκατομμύρια ψηφία του χωρίς να καταφέρουν να βρουν το τελευταίο, αφού βρίσκεται στο άπειρο.

Οποιαδήποτε σειρά αριθμών που υπάρχει ή υπήρξε και/ή μας αφορά προσωπικά υπάρχει μέσα σε αυτή την ατέλειωτη δεκαδική ακολουθία του Πι που πήρε το όνομά του από το πρώτο γράμμα της ελληνικής λέξης «Περιφέρεια».

Αν λοιπόν στο σύμπαν υπάρχουν εν δυνάμει όλες οι πιθανότητες, χρειάζονται ένα χώρο για να εκδηλωθούν. Το πλοίο, και κατόπιν η βάρκα που τους διασώζει δεν είναι μια Κιβωτός σαν του Νώε, αλλά ό,τι λέει το όνομά τους: Τσιμτσούμ.

Ο Πι διδάσκει Καμπαλά. Σύμφωνα με την παράδοση αυτή και τον σπουδαίο καμπαλιστή Isaac Luria (1534-1572), πριν από τη Δημιουργία υπήρχε μόνο το Άπειρο ή Άιν Σοφ.

Όταν το Άιν Σοφ, που συμβατικά ονομάζουμε Θεό, θέλησε να δημιουργήσει κόσμους, δηλαδή «κάτι» από το «τίποτα» (Άιν), έπρεπε να «κάνει χώρο» ή να «δώσει χώρο» γι’ αυτό που δεν είναι ο Θεός.

Αυτό μπορούσε να γίνει μόνο «συρρικνώνοντας» τον Εαυτό του για χάρη της δημιουργίας.  Περιόρισε λοιπόν και απομάκρυνε το Φως από την περιφέρεια του Άπειρου, έτσι ώστε να υπάρξει εκεί ένα κενό για τη δημιουργία του σύμπαντος μακριά από το Κεντρικό Σημείο. Αυτό είναι το Τσιμτσούμ.

 

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Ο υλικός κόσμος δημιουργείται αενάως στην περιφέρεια του κύκλου. Αφού όμως αυτή η περιφέρεια, που είναι το παν του εκδηλωμένου μας κόσμου, έχει κάποιου είδους υλική υπόσταση, μπορεί να μετρηθεί.

Και αν αυτή η περιφέρεια της υλικής ύπαρξης «βρίσκεται παντού», το Αιώνιο Φως έχει συρρικνωθεί αυτόβουλα σε ένα κέντρο που «δεν υπάρχει πουθενά».

Ο μόνος τρόπος για να βρεθεί το ακριβές σημείο –για την προσωπική επιλογή του καθένα που ειλικρινά θα αναζητήσει– είναι με τη βοήθεια του Πι, του μαγικού μαθηματικού λόγου. Το μήκος της  περιφέρειας της ύλης δια του 3,14 μας δίνει τη διάμετρο. Από κει και πέρα η αναζήτηση του κέντρου είναι εύκολη.

«Αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί», έλεγε ο Πυθαγόρας σε μια μνημοτεχνική φράση που το πλήθος των γραμμάτων της κάθε λέξης αντιστοιχεί στα πρώτα ψηφία του Πι: 3, 1, 4, 1, 5, 9.

Ζούμε σε ένα σύμπαν πιθανοτήτων και το μεγάλο απόκρυφο μυστικό είναι ότι, αν καταφέρουμε να δραπετεύσουμε από τα όρια της «μητριάς» μας, της ανάγκης, και βρούμε την αληθινή μας δύναμη, τότε θα έχουμε τη δυνατότητα –σε χρόνο πάντοτε παρόντα– να επιλέξουμε τη δική μας εκδοχή.

Το όνομα και η ιστορία που έχουμε και πιστεύουμε δεν είναι παρά προϊόν συμπτώσεων, όπως το όνομα του Πι και του κύριου Ρίτσαρντ Πάρκερ.

 

ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΣ

«Η ζωή είναι μια ιστορία», λέει ο Πι, «μπορείτε να επιλέξετε την ιστορία σας».

Μπορείτε να είστε για πάντα ένα χαμένο παιδί που αναζητά χωρίς περιοριστικά πιστεύω, που θαυμάζει αλλά και που ανησυχεί διαρκώς. Μπορείτε να είστε μια βασιλική τίγρη, με βίαιη δύναμη στην οποία κανείς και τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί.

Μπορείτε βέβαια να δοκιμάσετε να εξημερώσετε τη σχέση των δυο, του Παιδιού-αναζητητή και του Θηρίου, και τότε ο διάπλους του ωκεανού της ύπαρξης θα είναι ευκολότερος.

Ένα παιδικό παραμύθι είναι άλλωστε η ζωή κι εσείς, ο καθένας μας, ήρωας και αφηγητής του συνάμα.

Εξερευνώντας τα όρια του υλικού κόσμου της διήγησής σας μπορεί κάποτε να μετρήσετε τον πρώτο όρο του κλάσματος (ή κάποια οπτασία να σας τον ψιθυρίσει), αφού ο δεύτερος ήταν από πάντα γνωστός.

3,14, Αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί!

 

 

Τον πρώτο αναλογικό υπολογιστή στην ιστορία της ανθρωπότητας είχαν ανακαλύψει οι Μινωίτες, όπως υποστηρίζει ο κρητικός ερευνητής αιγαιακών γραφών, Μηνάς Τσικριτσής. Σύμφωνα με τον ερευνητή, το μινωικό αντικείμενο, που είχε βρεθεί το 1898 στο Παλαίκαστρο Σητείας, προηγήθηκε του «Μηχανισμού των Αντικυθήρων» κατά 1.400 χρόνια και είναι ο πρώτος…

αναλογικός υπολογιστής στην Ιστορία και μάλιστα φορητός. «Αναζητώντας μινωικά ευρήματα με αστρονομικές απεικονίσεις στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, εντοπίσαμε μια λίθινη μήτρα από την περιοχή του Παλαίκαστρου Σητείας. Στην μήτρα αυτή είχαν αναφερθεί ο Στέφανος Ξανθουδίδης και ο Άρθουρ Έβανς, διατυπώνοντας ότι τα ανάγλυφα σύμβολα που εμφανίζονται στην επιφάνεια της μήτρας συσχετίζονται με τον Ήλιο και τη Σελήνη», τονίζει ο κ. Τσικριτσής.

Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο κρητικός ερευνητής αφού πρώτα αναλύθηκε η ανάγλυφη απεικόνιση του ακτινωτού δίσκου στο δεξιό μέρος της μήτρας αυτής, στη συνέχεια τεκμηριώθηκε η χρήση αυτού, ως μήτρα για την κατασκευή ενός μηχανισμού, που χρησίμευε ως αναλογικός υπολογιστής προσδιορισμού εκλείψεων. Ταυτόχρονα εξετάσθηκαν οι χρήσεις του μηχανισμού ως ηλιακό ρολόι και ως όργανο υπολογισμού γεωγραφικού πλάτους.

«Η κατασκευή αυτή έχει τη δυνατότητα να προσδιορίσει την ώρα και το γεωγραφικό πλάτος ενός τόπου αν χρησιμοποιήσουμε τα τρία εργαλεία, δύο βελόνες κι έναν διαβήτη, που υπάρχουν στην μήτρα πάνω από το δίσκο», τονίζει ο κ. Τσικριτσής και εξηγεί: «Ο ακτινωτός δίσκος έχει στην περιφέρεια 25 τριγωνικά σχήματα αν τα αριθμήσουμε ανά μισή ώρα και τοποθετήσουμε μία βελόνα κάθετα στο κεντρικό βαθούλωμα και προσανατολίσουμε τον κεντρικό σταυρό σε βορρά – νότο, τότε η σκιά της βελόνας δείχνει το σημείο του ακτινωτού δίσκου που αντιστοιχεί στην ώρα της παρατήρησης. Φαίνεται λοιπόν ότι ο μηχανισμός αυτός θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ημερήσιο ηλιακό ρολόι χειρός (12,5ωρών). Από αυτή τη χρήση προκύπτει ότι η ώρα αντιστοιχεί σε περίπου 58 λεπτά, πολύ κοντά στην ώρα που χρησιμοποιείται σήμερα. Θεωρώντας ότι ένας τριγωνικός δείκτης (ακτινωτό τμήμα) αντιστοιχεί σε περίπου μισή ώρα, οι πέντε κουκίδες που υπάρχουν πάνω σε κάθε τριγωνικό δείκτη χωρίζουν αυτόν σε 5 μικρότερες μονάδες χρόνου, διάρκειας περίπου 6 σημερινών λεπτών».

Εξηγώντας ο κ. Τσικριτσής τη χρήση του μηχανισμού για τον υπολογισμό του γεωγραφικού πλάτους, τονίζει ότι «αν ο χρήστης του δίσκου χρησιμοποιούσε ως όργανα, μία βελόνα και μία λαβίδα, που υπάρχουν στο αποτύπωμα του πλακιδίου και σημείωνε ανά δύο εβδομάδες την άκρη της σκιάς όταν μεσουρανεί ο Ήλιος, τότε θα μπορούσε με την γωνία «ω» να καταγράφει το γεωγραφικό πλάτος του τόπου που βρίσκεται. Έτσι σε μελλοντική απομάκρυνση του από τον τόπο του στο βορρά, βρίσκοντας τη γωνία απόκλισης τού τόπου του θα μπορούσε, παρατηρώντας τη σκιά της βελόνας, την αντίστοιχη εβδομάδα, να προσδιορίσει πόσο βόρεια κατευθύνθηκε, ώστε να μπορεί να επιστρέψει».

«Γράφοντας το βιβλίο μου για την «Αστρονομία του Κρητομυκηναϊκού Πολιτισμού», έφτασα και στο συγκεκριμένο εύρημα. Πρόκειται γι’ έναν μικρό, φορητό, αναλογικό υπολογιστή που προσδιορίζει όλες τις εκλείψεις και κάνει την ίδια δουλειά με τον «Μηχανισμό των Αντικυθήρων», τον οποίο μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε τον αρχαιότερο μηχανικό υπολογιστή», δηλώνει και προσθέτει: «Επιπλέον, όμως, τα αντίγραφα αυτού του δίσκου έχουν τη δυνατότητα να δουλέψουν ως ηλιακά ρολόγια, αν τοποθετηθεί μία βελόνα κάθετα στο κέντρο και προσανατολιστεί ο κεντρικός σταυρός σε βορά-νότο. Παράλληλα μπορούσαν να προσδιορίζουν το γεωγραφικό πλάτος. Είναι ένα όργανο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στη ναυσιπλοΐα αλλά και στην Αστρονομία».

Λειτουργία μέχρι σήμερα

«Συνδυάζοντας τις γνώσεις μου για τον Μινωικό Πολιτισμό και την Αστρονομία κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η λειτουργία του μηχανισμού αυτού αφορούσε τη μέτρηση του χρόνου και την πρόβλεψη σεληνιακών και ηλιακών εκλείψεων», μας ανέφερε. Η εντυπωσιακή αποκάλυψη του κ. Τσικριτσή λειτουργεί μέχρι και σήμερα καθώς, όπως αναφέρει, «διαπιστώνω με το αντίγραφο που κατασκεύασα ότι ο υπολογιστής αυτός είναι σε θέση να προβλέπει τις εκλείψεις. Το επιβεβαίωσα ξεκινώντας από την ολική σεληνιακή έκλειψη στις 21 Δεκεμβρίου 2010 και έφθασα να προβλέπω όλες τις εκλείψεις μέχρι το 2018 χρησιμοποιώντας τον δίσκο αυτόν».

Ο ακτινωτός δίσκος του 15ου αιώνα π.Χ. χωρίζεται σε δύο ημικύκλια, που το καθένα έχει 29 και 30 χαράξεις. Αυτά τα ημικύκλια αναπαριστούν δύο σεληνιακούς μήνες 29,5 ημερών, που αρχίζουν και τελειώνουν με πανσέληνο. Αν, κάθε μέρα, μετακινείται δεξιόστροφα μία βελόνα στον εσωτερικό κύκλο (της Σελήνης) και κάθε δύο μήνες μετακινείται μία άλλη βελόνα με τον ίδιο τρόπο στην περιφέρεια με τα ακτινωτά τριγωνικά δόντια που έχουν 112 τρύπες, τότε καταγράφεται η πορεία της Σελήνης ως προς τη θέση των δεσμών.Η πορεία του Ήλιου καταγράφεται στον κύκλο της περιφέρειας του Δίσκου με κίνηση αντίθετη από την κίνηση της Σελήνης, ώστε κάθε περίπου 6 μέρες να κινείται μία θέση. Αν συνέπιπτε ο Ήλιος να είναι κοντά σ’ ένα δεσμό και η Σελήνη σε πανσέληνο ή νέα Σελήνη τότε έχουμε έκλειψη. «Οι Μινωίτες γνώριζαν για το φυσικό φαινόμενο που ονομάζεται «Σάρος»», αναφέρει ο κ. Τσικριτσής και εξηγεί πως «πρόκειται για το γεγονός ότι οι εκλείψεις επαναλαμβάνονται με την ίδια σειρά κάθε 18,5 σεληνιακά χρόνια».

Ο κ. Τσικριτσής, σημειώνει ακόμη ότι «πάνω στη μήτρα που βρέθηκε υπήρχαν δύο βελόνες και μία λαβίδα. Ένας διαβήτης, δηλαδή. Οπότε μ’ αυτά τα εργαλεία το δουλεύεις άνετα. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε ένα μικρό «portable» χρησιμοποιώντας τους όρους της σύγχρονης τεχνολογίας. Το σημαντικό είναι ότι αυτό το εύρημα αλλάζει την ιστορία της Τεχνολογίας, καθώς είναι μια εφεύρεση προγενέστερη του Μηχανισμού των Αντικυθήρων». Χαρακτηριστικό είναι, ότι με βάση την έρευνα του κρητικού ερευνητή γίνεται συσχετισμός του ευρήματος της Σητείας με το φημισμένο Στόουνχεντζ της Βρετανίας. «Ουσιαστικά το Στόουνχεντζ αποτελεί μια αποτύπωση σε μεγάλη κλίμακα του υπολογιστή αυτού ή κάποιου άλλου αντίστοιχου», τονίζει.

Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, αν τοποθετηθεί το αποτύπωμα του μηχανισμού του Παλαικάστρου πάνω σ’ ένα σκίτσο του Στόουνχετζ, έτσι ώστε η ευθεία συμμετρίας που στοχεύει στο θερινό ηλιοστάσιο στο Στόουνχετζ να ταυτιστεί με την εσωτερική γραμμή της διπλής σειράς του σταυρού στο δίσκο του Παλαικάστου και να φέρουμε και μία κάθετη γραμμή στον άξονα, τότε παρατηρείται ότι:

α) οι δύο δίσκοι με τους κάθετους άξονες χωρίζονται σε 4 τεταρτημόρια που καθένα έχει τους ίδιους αριθμούς χαράξεων(14 &15 άνω, 16 &14 κάτω) δίσκος Παλαικάστρου, και στο Στόουνχετζ οι κύκλοι Ζ΄ και Υ΄ με τις 29 και 30 οπές ταυτίζονται ομοιόμορφα.

β) γενικότερα το πλήθος των χαράξεων29 και 30 στον εσωτερικό κύκλο του Παλαικάστρου σχετίζονται με το πλήθος των οπών των δύο κύκλων Ζ΄ (29) και Υ΄ (30). Το πλήθος αυτών των οπών η χαράξεων αντιστοιχούν σε σεληνιακό μήνα 29,5 ημερών. Επιπρόσθετα μπορεί το πλήθος των 59 χαράξεων του Παλαικάστρου να ταυτιστεί και με τον κύκλο από 59 μικρότερες γαλαζόπετρες που ονομάζεται (Κύκλος από Γαλαζόπετρες) γύρω από τα 5 τρίλιθα του Στόουνχετζ.

γ) O εξωτερικός τελικός κύκλος που περιβάλει όλο το Στόουνχετζ, με τις 57 οπές με όνομα κύκλος Όμπρι (Aubrey Holes). Μπορεί να ταυτιστεί με τον εξωτερικό κύκλο του δίσκου του Παλαικάστρου που έχει και αυτός 58 οπές.

δ) Μέσα από τα τρίλιθα στο Στόουνχετζ υπάρχουν 19 πέτρες σε σχήμα πέταλου με όνομα (Πέταλο από Γαλαζόπετρες), το ίδιο πλήθος υπάρχει και στο δίσκο του Παλαικάστρου με μορφή μικρών οπών σε δύο περιοχές του εσωτερικού σταυρού.

«Τελικά με βάση τα περιγραφόμενα διαφαίνεται ότι ο Μινωικός Πολιτισμός θα πρέπει να είχε σχέση και επαφή με τους υπερβορείους, όπως αναφέρει και ο Διώδορος ο Σικελιώτης», επισημαίνει ο κ. Τσικριτσής και προσθέτει ότι «αυτά που έχουμε βρει είναι ελάχιστα και προσωρινά αρχεία των Μινωιτών. Αποδεικνύεται ότι είχαν πλούσια γνώση σε τομείς, όπως η Αστρονομία και τα Μαθηματικά. Ήταν ένας Πολιτισμός πολύ προχωρημένος που είχε φτάσει σε διάφορα μέρη του τότε κόσμου»

Από το http://www.trelokouneli.gr/

από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ


Υπάρχει μια παλιά αγγλική παραβολή που υποστηρίζει ότι δεν μπορείς να μάθεις σε ένα γουρούνι να τραγουδάει. Αν επιμένεις τότε δυο πράγματα θα συμβούν. Θα χάσεις ανόητα τον χρόνο σου και θα ενοχλείς απίστευτα το γουρουνάκι. Και αυτό θα μείνει θυμωμένο με την απορία, «τι στο καλό ήθελε αυτό το γαϊδούρι από εμένα»; Και μιλώντας για τα συμπαθή ζωάκια θυμήθηκα τις «Μεταμορφώσεις» του Απουλήιου. Την ιστορία που γράφτηκε τον 1ο μ.Χ αιώνα και μέσα από τις περιπέτειες ενός καθημερινού ανθρώπου που μεταμορφώθηκε σε γάιδαρο, μας διασώζει τις μοναδικές πληροφορίες για τα μυστήρια της Ίσιδας. Ο ήρωας της ιστορίας ζει παρασυρόμενος από τα πάθη του και κάποια μέρα βλέπει μια μάγισσα να χρησιμοποιεί μια αλοιφή  και να μεταμορφώνεται σε κουκουβάγια, δηλαδή το σύμβολο της Σοφίας.  Αρπάζει ο απαίδευτος φίλος μας το μαγικό μπουκάλι δοκιμάζει την αλοιφή και μεταμορφώνεται σε …έναν συμπαθέστατο γάιδαρο. Από εκεί και πέρα η ζωή του εξελίσσεται σε μια συνεχή εναλλαγή αφεντάδων στους οποίους  είναι υποχρεωμένος να υπακούει. Η σωτηρία θα έρθει μετά από πολλά βάσανα σε ένα όραμα. Η θεά Ισιδα τον καθοδηγεί σε μια περιοχή όπου γινόταν μια τελετή προς τιμήν της και εκεί σύμφωνα με την υπόδειξή της έπρεπε να φάει τριαντάφυλλα! Ένα γαϊδούρι βέβαια δεν είναι ευπρόσδεκτο σε έναν ιερό χώρο όμως ο φίλος μας  βρίσκει θάρρος μέσα στην απόγνωση του και καταφέρνει να αρπάξει και να φάει μερικά από το στεφάνι που κρατά ένας ιερέας. Έτσι αξιώνεται να αποκτήσει πάλι την ανθρώπινη μορφή και γίνεται δεκτός στα μυστήρια της Ισιδας. Τι θέλει λοιπόν να πει ο ποιητής; Κατ αρχάς ας αφήνουμε στην ησυχία τους γύρω μας και μην τους ζαλίζουμε με ότι κατεβαίνει στην γκλάβα μας. Ο καθένας επιλέγει την καθημερινότητα του και δεν ξέρω ποιος είναι αυτός που μπορεί να ορίσει τι είναι καλό ή κακό  ακόμα και σε ένα τραγουδάκι, πόσο μάλλον σε μια ζωή. Οι υπόλοιποι ας αναρωτηθούμε ποιες από τις κινήσεις μας -άσχετο αν φαίνεται ότι έχουν ευγενή κίνητρα – είναι πράγματι προϊόν συνειδητής σκέψης ή αποτελέσματα των εντολών του κάθε αφέντη μας. Των ενστίκτων μας που τους ανήκουμε ολοκληρωτικά και μας οδηγούν ανελέητα κυριολεκτικά όπου θέλουν .

Από αυτούς τους αφέντες δεν μπορείς να ξεφύγεις ούτε δείχνοντας πίστη και υπακοή ούτε δουλεύοντας και μελετώντας σκληρά. Όλα αυτά είναι διαδικασίες για αφυπνίσουν τελικά την πραγματική θέληση σου ή την συνειδητότητα σου.  Μια έκλαμψη, ένα όραμα μπορεί τελικά ίσως να βοηθήσει όπως συνέβη στο γαϊδουράκι της ιστορίας μας. Όμως η τελική πράξη θέλει ενέργεια και δράση που μόνο δική μας μπορεί να είναι. Βοήθεια και υποστήριξη δεν μπορεί να υπάρξει από πουθενά γι αυτό και το όφελος ή και η απώλεια εξ ίσου σημαντικά και τα δυο θα είναι μόνον δικά μας.  Μα, μπορεί να πει κάποιος , το γαϊδούρι του μύθου άρπαξε τα ιερά τριαντάφυλλα δεν του τα έδωσαν ούτε τον προσκάλεσαν στην τελετή. Ανταμείβεται κάποιος για μια «άνομη» πράξη; Όχι βέβαια. Όμως και σε αυτό το μύθο όπως και στο μύθο του Γκράαλ τονίζεται ότι η κορυφαία πράξη είναι και μόνο στο χέρι σου. Να θυμίσω ότι τρεις ιππότες αξιώθηκαν διαδοχικά να μπουν στο παλάτι που φυλασσόταν το ιερό Γκράαλ, το είδαν, αλλά ο πρώτος θεώρησε δεδομένη την επιτυχία του και σκέφτηκε να περάσει διασκεδάζοντας τη βραδιά του και ο δεύτερος ήταν πολύ συνεσταλμένος για να τολμήσει να το διεκδικήσει από τους παλιούς και σεβάσμιους φύλακές του. Και οι δύο το είχαν μπροστά στα μάτια τους και το έχασαν για πάντα. Ο τρίτος τόλμησε και ζήτησε αυτό που πίστευε ότι του ανήκε.

Που θα πει ότι όταν νομίζεις ότι είσαι έτοιμος, όταν η κορυφαία στιγμή της ύπαρξής σου μοιάζει να είναι όπως του γαϊδάρου του μύθου να φας τα ιερά τριαντάφυλλα, τότε βρες το θάρρος και κάντο. Ο φίλος μας του μύθου διακινδύνευε να είναι απλά τριαντάφυλλα και να παραμείνει ένας γάιδαρος ξυλοφορτωμένος από τους ιδιοκτήτες τους. Στην εκδοχή του Απουλήιου κέρδισε την χάρη της Ίσιδας. Σε μια άλλη εκδοχή μπορεί ένας αγρότης να χρησιμοποιούσε το τομάρι του για να σκουπίζει τα πόδια του.

Ο δρόμος της αναζήτησης δεν έχει εγκεκριμένα manual ούτε έχουν εκδοθεί -απ ότι γνωρίζω-  οδηγοί επιτυχίας σε αυτόν. Οι αρχαίοι μύθοι όπως κάνουν πάντα, υποδεικνύουν κάποια πράγματα. Η εργασία πάνω στον δρόμο και το αποτέλεσμα των πράξεών μας, θετικό ή αρνητικό που θα το υποστούμε είναι αποτέλεσμα των δικών μας επίλογων. Αν δεν είναι συνειδητές κακό δικό μας γιατί κανείς δεν μπορεί να μας δικαιολογήσει απέναντι στον κριτή- εαυτό μας. Όσο για τα τριαντάφυλλα και την σημασία τους ελπίζω να μπορέσουμε να το κουβεντιάσουμε σε ένα επόμενο κείμενο.