Κείμενα δικά μου


Από το Περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ- ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ

Εδώ ειμί! (Hineni).

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ να έρθω δυο φορές κοντά στη σκέψη του καθηγητή Γιάννη Αντωνίου. Η μια, διαβάζοντας τη συνέντευξη που φιλοξένησε το τελευταίο τεύχος του ΑΒΑΤΟΝ και η άλλη όταν ευγενώς προσφερθείς μίλησε στην Αθήνα, σε μια συνάντηση του Κύκλου των Φίλων. Κράτησα έναν προβληματισμό του, που παρέθεσε και στις δυο περιπτώσεις:

«Μπορεί ένα δίκτυo να αναπτύξει αυτογενώς (από μόνο του) συναίσθημα και επίγνωση, χωρίς αυτά να τεθούν εξωγενώς από τον κατασκευαστή; Αν μπορεί, τότε συμπεραίνουμε ότι είμαστε εξελικτικό προϊόν της πολυπλοκότητας της ύλης. Ότι δηλαδή είμαστε γενετικά προγραμματισμένοι να αναπτύξουμε ένα δίκτυο χημικών αντιδράσεων που αποτελεί φορέα συνείδησης. Αν δεν μπορεί, τότε επειδή το δίκτυο χημικών επιδράσεων δεν επαρκεί, ο καθένας μας θα είναι συνδεδεμένος με κάποιο ευρύτερο πνευματικό διαδίκτυο από το οποίο λαμβάνει »εντολές»  ή »έμπνευση». Αυτό που ονομάζουμε ψυχή θα βρίσκεται στο πνευματικό διαδίκτυο».

Με άλλα λόγια, ένα δίκτυο μπορεί να αναπτύσσεται από μόνο του και όταν φτάσει στα όριά του, με ένα άλμα να περνά σε ένα νέο ανώτερο επίπεδο;  Ή τα όρια είναι αδιαπραγμάτευτα και μόνο με  μια παρέμβαση εκτός δικτύου μπορεί  να δοθεί  η δυνατότητα περαιτέρω εξέλιξης; Πράγμα που μας επαναφέρει σε έναν πανάρχαιο προβληματισμό: η δημιουργία είναι πλήρης και μπορεί να εξελίσσεται συνεχώς ή αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς  μια «άνωθεν» ή «έξωθεν» παρέμβαση;

Creatore

Il Creatore dell’ Universo, του Candido Autero

 

Κι εδώ προέκυψε ένα ακόμα ερώτημα: αν κατασκευάσουμε ένα δίκτυο που μπορεί να αναπτύξει συνείδηση, τότε θα μπορέσουμε να κατασκευάσουμε ένα ρομπότ με συνείδηση; Και τότε, ποιος θα ευθύνεται για τις πράξεις τους; Τα ενσυνείδητα ρομπότ ή ο κατασκευαστής «θεός»;

 

ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ να μεταδόσεις σε κάποιον, για παράδειγμα,  την εμπειρία της Βουδικής φώτισης. Στην περίπτωση αυτή όμως πρόκειται για μια τεχνητά εμφυτευμένη πληροφορία και όχι αληθινό βίωμα. Πού είναι το όριο του εμφυτευμένου και του αληθινού βιώματος και ποια η διαφορά για το υποκείμενο, άνθρωπο ή ρομπότ;

Ο προβληματισμός αυτός για το ρομπότ –αδιάφορο ακόμα για την κουβέντα μας αν είναι ενσυνείδητο ή ασυνείδητο– μου έφερε στο μυαλό το Γκόλεμ.

Όλοι βέβαια έχετε ακούσει ή διαβάσει το μεσαιωνικό θρύλο για το Γκόλεμ, το πλάσμα που δημιούργησε ο μεγάλος ραβίνος της Πράγας και του χάραξε στο μέτωπο τη λέξη που το έφερε στη ζωή. Μύθος που έδωσε έμπνευση για εκατοντάδες διηγήσεις, από τον Φρανκενστάιν μέχρι τον μαθητευόμενο μάγο του Ντίσνεϊ.

Η λέξη Γκόλεμ, που σημαίνει πρώτη ή αδιαμόρφωτη ύλη, αναφέρεται στη Βίβλο μόνο μια φορά. Συγκεκριμένα, στους Ψαλμούς του Δαυίδ (139:16) λέει: «Το αδιαμόρφωτο του σώματός μου είδαν τα μάτια σου· και μέσα στο βιβλίο σου όλα αυτά ήσαν γραμμένα, όπως και οι ημέρες κατά τις οποίες σχηματίζονταν, και ενώ τίποτε απ’ αυτά δεν υπήρχε». Η λέξη Γκόλεμ μεταφράστηκε «το αδιαμόρφωτο του σώματός μου».

Ποιος είναι το Γκόλεμ; Ο πρώτος Αδάμ, πριν αποκτήσει συνείδηση του εαυτού του. Τότε που τίποτα δεν υπήρχε αλλά, όπως λέει ο στίχος, όλες οι ημέρες, δηλαδή όλος ο χρόνος και το σύνολο της δημιουργίας ήταν μέσα στο βιβλίο του Δημιουργού, μέσα στη μεγάλη μνήμη.

Μπορούμε λοιπόν με αρκετή ελευθερία να θεωρήσουμε ότι η δημιουργία του Γκόλεμ αντιστοιχεί στη δημιουργία ενός προηγμένου ρομπότ, ενός πλάσματος χωρίς ψυχή.

Πότε είναι η στιγμή που ο άνθρωπος, το βιβλικό δημιούργημα, υψώνει το ανάστημά του και στέκεται ως ύπαρξη μπροστά στον Δημιουργό του;  Είναι οι ελάχιστες φορές, 4-5 όλες κι όλες, που κάποιος καλείται από τον ίδιο τον Θεό. Ο Αβραάμ, ο Ιακώβ, ο Μωυσής και ο Ησαΐας. Όλοι απαντούν με την ίδια λέξη, Hinani, που στα Ελληνικά μεταφράζεται, «εδώ ειμί», εδώ είμαι.

 

ΤΟ ΡΟΜΠΟΤ-ΓΚΟΛΕΜ ΕΙΝΑΙ πλέον ένα ον με πρόσωπο και βούληση, έτοιμο να απαντήσει και να συνομιλήσει με τον Δημιουργό  και το δηλώνει με το «εδώ ειμί».

Μια δύσκολη να αρθρωθεί λέξη από ον της δημιουργίας, που έχει τη ρίζα της στον πρώτο πατέρα, μέρη του οποίου είναι όλοι οι απόγονοι. Αυτόν που διάφοροι θεολόγοι ονόμασαν υποστατική αρχή της ανθρωπότητας, «αρχή» της ανθρώπινης φύσεως, πρωταρχικό οντολογικό κατηγόρημα του ανθρώπου. Τον Αδάμ.

Και εδώ υπάρχει κάτι ακόμα παράδοξο και ενδιαφέρον στο οποίο συναντιούνται τόσο οι φιλόσοφοι όσο και οι καμπαλιστές.

Η πρώτη φορά που υπήρξε αυτή η λέξη ως έννοια, δεν αρθρώθηκε, αλλά έδωσε το δικαίωμα να υπάρξουν όλοι οι επόμενοι σπουδαίοι, Μωυσής κλπ. Είναι η  στιγμή που  το «άψυχο» Γκόλεμ τολμά να κάνει την αδέξια κίνησή του για να αποκτήσει υπόσταση, να εξερευνήσει τα όρια του κόσμου του.

Πότε είναι αυτή η στιγμή;  Όταν ο Θεός στον Κήπο της Εδέμ καλεί τον Αδάμ με το όνομά  του, κι εκείνος δεν εμφανίζεται αμέσως. Ο Θεός ξανακαλεί τον Αδάμ που απαντάει ότι άκουσε τη φωνή καθώς περπατούσε στον Παράδεισο αλλά φοβήθηκε και κρύφτηκε γιατί ήταν γυμνός. Πλέον είχε αίσθηση της υπόστασής του, είχε περάσει από το «εμείς» στο «εγώ».

Ο Αδάμ δεν είναι πλέον «αδιαμόρφωτος» και δεν έχει πια σημασία αν τη συνείδηση ή τις εμπειρίες του τις είχε «τοποθετήσει» κάποιος μέσα του. Από τη στιγμή που αμφισβητεί, από τη στιγμή που τολμά να αναζητήσει τη δική του εμπειρία, εισέρχεται στη σφαίρα μιας άλλης, δικής του «πραγματικότητας».

Το «γιατί», η αμφισβήτηση και η περιέργεια, είναι τα υλικά που οδηγούν το Νάρκισσο στον καθρέφτη της υλικής δημιουργίας. Και αυτό το αυθάδικο «γιατί», είναι η αιώνια παρακίνηση για εξερεύνηση των ορίων, για γνώση – η αρχή κάθε φιλοσοφίας, τέχνης και επιστήμης. Και κάθε πτώσης επίσης, που θα ακολουθήσει άλλη ανάταση αναζωογονημένη από το επόμενο «γιατί».

Και είναι τα δικά του παιδιά, που όταν κληθούν θα απαντήσουν «εδώ είμαι!» –φράση που μας θύμισε ο Λέοναρντ Κοέν στο κύκνειο άσμα του, που κυκλοφόρησε δέκα μέρες πριν το θάνατό του, με τον περίεργο τίτλο You Want It Darker.

 «Αν είσαι ο dealer, είμαι έξω από το παιχνίδι

Αν είσαι ο θεραπευτής, αυτό σημαίνει ότι είμαι διαλυμένος και χωλός

 Αν δική σου είναι η δόξα τότε δική μου πρέπει να είναι η ντροπή,

Hineni, Εδώ είμαι,

είμαι έτοιμος Κύριέ μου».

 

ΘΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙΤΕ είναι αυτό κάποια αλληγορία; Μα ένα δημιούργημα για να μπορεί να εξερευνήσει τα όριά του και να επινοήσει νέα ακόμα μεγαλύτερα, για να μιλήσει για βίωμα και συνείδηση, πρέπει να ζει μέσα στην αλληγορία και τις παραβολές.

Αν προγραμματιστεί να υπάρχει σε σαφώς καθορισμένα όρια και τα τηρεί απαραβίαστα, τότε ποτέ δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει τη μοίρα ενός ρομπότ. Ή ενός Γκόλεμ, που τόσο εύκολα η ζωή του χάνεται στη λήθη.

Ό,τι δεν είναι μετρήσιμο με ζυγαριές και μεζούρες, όσα δεν περιλαμβάνει το αλισβερίσι της καθημερινότητας και τα χρηματιστήρια της θνητής μηδαμινότητας, αυτά υπάρχουν. Αυτά που καν δεν τα αναγνωρίζουμε ή συνήθως μας διαφεύγουν στην καθημερινότητά μας, είναι αυτά που περιέχουν τη δυνατότητα της εξέλιξης.

Αυτά συναπαρτίζουν το σύμπαν, τις μέρες και το χρόνο που είχαν γραφτεί στο βιβλίο του Δημιουργού πριν να υπάρξει το βλέμμα που θα τα παρατηρήσει. Μέσα σε αυτή την παραβολή μπορεί να παρακινήσει η συνείδηση. Μέσα από την αλληγορία μπορείς να απαντήσεις στην κλήση αν και όταν υπάρξει: Εδώ ειμί!

 

Who is Who

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορούν τα βιβλία του Ιεροδόμ: Από τον Μεσαιωνικό Τεκτονικό Μύθο στον Αρχαίο και Αποδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο και Bleeding Angels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης.

ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ απο το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ

 

   ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΧΡΟΝΟΣ του πολυδιαφημισμένου 21ου αιώνα φτάνει στο τέλος του. Θυμόσαστε άραγε οι λίγο παλιότεροι τότε που τελείωνε ο περασμένος αιώνας, παρασύροντας μαζί και τη δεύτερη χριστιανική χιλιετία;

Ήταν ένας αιώνας που «έσπρωξε» την ανθρωπότητα σε φρενήρεις  ρυθμούς. Μια ανθρωπότητα που από τον πρώτο αιώνα μέχρι και το 1700 είχε μάθει σε ελάχιστες και πολύ αργές αλλαγές, που ενσωμάτωνε χωρίς πρόβλημα στον τρόπο ζωής της.

Η βιομηχανική επανάσταση έκανε τα πράγματα να αρχίσουν να κινούνται πιο γρήγορα. Τον 20ό αιώνα όμως οι ταχύτητες εκτροχιάστηκαν. Σκεφτείτε λίγο. Κάποιος που γεννήθηκε τις πρώτες δεκαετίες  εδώ στα Βαλκάνια, δεν ήξερε τι είναι ηλεκτρισμός και το σπίτι του είχε τις ανέσεις μιας κατοικίας του 18ου αιώνα.

mr s

Ο άνθρωπος αυτός, είδε τις ευκολίες του ηλεκτρισμού στη ζωή του, άκουσε για πρώτη φορά ήχο από γραμμόφωνο και ραδιόφωνο, είδε αυτοκίνητα να ξεκινούν με μανιβέλα, όπως με μανιβέλα λειτουργούσαν τα πρώτα τηλέφωνα. Και μετά; Ο άνθρωπος πήγε στο φεγγάρι. Τα τηλέφωνα έγιναν φορητά και μετά κινητά.

Ο κόσμος πλημμύρισε με φτηνούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές, λάπτοπ, εικονικές πραγματικότητες, και κάπου εδώ ο καλός άνθρωπος του παραδείγματός μας πρέπει να αποδήμησε εις Κύριον πλήρης απορίας και ημερών.

Αφήνοντας έναν κόσμο που δεν μπορούσε πια να καταλάβει, ευτυχισμένος όμως κατά βάθος που άφηνε έναν κόσμο ευμάρειας με ένα μέλλον να διαγράφεται ακόμα πιο πολύπλοκα ευοίωνο.

 

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΜΩΣ τα πρώτα χρόνια του ευτυχούς αιώνα μας; Ο Δυτικός, λεγόμενος, κόσμος, οργανωμένος σε δυο βασικά μπλοκ, ελέγχεται από μια δράκα πανίσχυρων γραφειοκρατών.

Όπως είναι παράλογα φυσικό σε κάθε γραφειοκρατική πραγματικότητα, οι στόχοι περνούν από οικονομικό έλεγχο και τα όνειρα εγκρίνονται από επιτροπές στατιστικού ελέγχου.

Η στατιστική, όπως λέει και το γνωστό ανέκδοτο, όταν το κεφάλι σου καίγεται  και τα πόδια σου είναι φυτεμένα σε παγοκολώνα, θεωρεί ότι ζεις σε ιδανικές συνθήκες μέσης θερμοκρασίας.

Το αποτέλεσμα των φωστήρων της στατιστικής το βιώνουμε στην καθημερινότητά μας. Η ευρωπαϊκή οικονομία σε μέσο όρο είναι πάντα εντός στόχων, αλλά όλοι οι Ευρωπαίοι πληβείοι νιώθουμε με το ένα πόδι στον τάφο…

Και ο θαυμαστός καινούριος κόσμος αναπτύσσεται όπως νομίζαμε; Μάλλον όχι ακριβώς.

Τα παλιότερα χρόνια, όταν δεν υπήρχε η κεντρική διοίκηση των Βρυξελλιωτών οικονομισάριων, οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και οι ερευνητικές ομάδες τους τολμούσαν και ονειρευόντουσαν το ανέφικτο, πείθοντας τις διοικήσεις των πανεπιστημίων να χρηματοδοτήσουν το μέλλον.

Σήμερα για να χρηματοδοτηθεί ένα πρόγραμμα πρέπει να εγκριθεί από κάποια ομάδα που αποφασίζει με δικά της κριτήρια τι είναι «χρήσιμο» για το μέλλον. Και χρήσιμο είναι ότι μπορεί να φέρει εγγυημένα κέρδη. Ποτέ όμως το όνειρο που πυροδοτεί την αληθινή έρευνα δεν ταυτίστηκε ντε και καλά με το κέρδος.

Οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις έγιναν τυχαία από αφιερωμένους ερευνητές, που επέμεναν μέσα από τις αποτυχίες τους στο αδύνατο, εκεί που όλοι οι άλλοι εγκατέλειπαν.

Σήμερα οι ειδικοί που εγκρίνουν τα κονδύλια βάζουν τις προτεραιότητες. Αυτή τη δεκαετία θα δουλέψουμε στον τάδε τομέα που θα δημιουργήσει τόσες θέσεις εργασίας. Την επόμενη δεκαετία θα προστεθούν οι εξής τομείς με τόσες θέσεις εργασίας (χωρίς βέβαια να υπολογίζουν τις θέσεις που χάνονται) κοκ.

Έτσι, βάζοντας σε μια σειρά τις ανακαλύψεις που μόνο χάρη στις επιδοτήσεις τους θεωρούν ότι μπορεί να συμβούν, αυτοί οι ανέραστοι γκεμπελίσκοι νομίζουν ότι προγραμματίζουν το μέλλον της ανθρωπότητας.

Και ξαφνικά, έρχονται από το πουθενά κάποιοι «ανύπαρκτοι» –ποιοι… οι Κινέζοι…!– και τους στέλνουν αδιάβαστους.

 

ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΛΟΙΠΟΝ στα τέλη του περασμένου Αυγούστου εκτόξευσαν τον πρώτο δορυφόρο κβαντικών τηλεπικοινωνιών, από την έρημο Γκόμπι. Τον ονόμασαν QUESS (Quantum Experiments at Space Scale).

Ο δορυφόρος μπήκε σε τροχιά 500 χιλιόμετρα πάνω από τη Γη,  και πραγματοποιεί έκτοτε μια περιστροφή γύρω από τον πλανήτη μας κάθε 90 λεπτά εκτελώντας τα πειράματά του. Στόχος είναι η ανάπτυξη της κβαντικής επικοινωνίας μεταξύ κβαντικών υπολογιστών. Ένας τρόπος επικοινωνίας που δεν μπορεί να σπάσει από κανένα χάκερ. Γιατί;

Γιατί σύμφωνα με τη βασικότερη αρχή της κβαντομηχανικής, η κυματοσυνάρτηση ενός κβαντικού συστήματος που υφίσταται μέτρηση καταρρέει. Η παρακολούθηση ενός κβαντικού συστήματος ισοδυναμεί με μέτρηση και αυτό προκαλεί την άμεση  κατάρρευσή του.

Έτσι, όχι μόνο η προσπάθεια παρακολούθησης αφήνει ίχνη αλλά πολύ περισσότερο καταστρέφει το «μήνυμα», αν μπορέσει με οποιοδήποτε τρόπο κάποιος να το παρατηρήσει.

Έως τώρα ο δορυφόρος λειτουργεί πειραματικά, με δυο βάσεις που είναι πομπός και δέκτης, η μια στο Πεκίνο και η άλλη  στο Ουρούμτσι. Αν το δεύτερο δεν σας λέει απολύτως τίποτα δεν έχετε άδικο. Είναι γνωστή ως η πόλη που απέχει περισσότερο από τη θάλασσα, περίπου 2.500 χιλιόμετρα στα βάθη της Μογγολίας.

Τώρα, ο ίδιος δορυφόρος θα κάνει και πειράματα… τηλεμεταφοράς! Η μια βάση θα είναι αυτή στο Πεκίνο και άλλη στο Άλι, στις κορυφές του Θιβέτ.

Και οι τρεις βάσεις, όπως αντιλαμβάνεστε, είναι σε τέτοια σημεία που οποιοσδήποτε «τουρίστας» φτάσει μέχρι εκεί για να μαζέψει πληροφορίες, θα γίνει αμέσως αντιληπτός και πιθανόν δεν θα τον ξαναδεί το σπιτάκι του.

Και αυτό δεν είναι το μόνο. Σχεδόν αμέσως μετά η επιθεώρηση Nature Photonics δημοσίευσε τα επιτεύγματα μιας άλλης κινεζικής ομάδας και μιας καναδικής (ο Καναδάς είναι επίσης μια χώρα που χρηματοδοτεί ό,τι θεωρεί σωστό).

Οι ερευνητές των δυο ομάδων ανακοίνωσαν ότι πέτυχαν κβαντική τηλεμεταφορά χρησιμοποιώντας τα υπάρχοντα μητροπολιτικά δίκτυα οπτικών ινών, δηλαδή το συνηθισμένο καλωδιακό δίκτυο τηλεπικοινωνιών μιας πόλης.

Η μεταφορά έγινε στην πόλη Χεφέι της Κίνας (σε απόσταση 12,5 χιλιομέτρων) και στο Κάλγκαρι του Καναδά (σε 6,2 χιλιόμετρα).

Η Κίνα είναι γνωστό πως δεν συμπαθεί τους διεθνείς οργανισμούς και τις δεσμευτικές συμφωνίες, ενώ ακόμα λιγότερο συμπαθεί τους Δυτικούς  γραφειοκράτες. Επίσης δεν υποχωρεί μπροστά σε ό,τι θεωρεί πρόοδο και δεν επιτρέπει σε κανέναν να σταθεί εμπόδιο. Όλοι γνωρίζουν εδώ και χρόνια ότι δίνει απίστευτα ποσά προσλαμβάνοντας όποιον επιστήμονα θεωρεί ότι της είναι απαραίτητος.

Και σήμερα φαίνεται να υλοποιεί τα πρότζεκτ που οι Δυτικοί οικονομισάριοι είχαν υπολογίσει να γίνουν την επόμενη δεκαετία. Όπως δήλωσε ο Παν Τζιανγουέι, επικεφαλής του προγράμματος QUESS, η Κίνα δεν είναι πλέον παρακολουθητής των εξελίξεων στην πληροφορική αλλά ένας  από τους ηγέτες που θα καθορίσουν το μέλλον του κυβερνοχώρου.

 

ΠΙΘΑΝΟΝ ΣΤΟ ΠΡΟΣΕΧΕΣ μέλλον ο κος Σποκ δεν θα διακτινίζεται από το Εντερπράιζ αλλά μέσα από το τηλεφωνικό δίκτυο.

Μέχρι τότε οι Ευρωπαίοι θα αναρωτιούνται ακόμη πότε ο κος Σόιμπλε θα ικανοποιηθεί από τη φτωχοποίηση της Ευρώπης, που σαφώς επιθυμεί να την φέρει στο επίπεδο τάξης και αρμονίας της μεταχιτλερικής Ανατολικής Γερμανίας, μετατρέποντας μια ήπειρο σε φτωχή απομίμηση του φωτεινού της παρελθόντος. Με άψογες στατιστικές μελέτες βέβαια και άψογα ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς ανοησίας.

 

Πηγές

http://www.naftemporiki.gr- www.tovima.gr/science/ – https://physicsgg.me/

 

Who is Who

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορούν τα βιβλία του Ιεροδόμ: Από τον Μεσαιωνικό Τεκτονικό Μύθο στον Αρχαίο και Αποδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο και Bleeding Angels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης.

 

abaton-%ce%b5%ce%be

Στο ΑΒΑΤΟΝ που κυκλοφορεί. Μεταξύ πολλών άλλων  συνέντευξη του Δρ. Ιωάννη Αντωνίου και μια συζήτηση μαζί μου για τον Κύκλο των Φίλων και την Εποχή των Τεράτων.

Περιεχόμενα:

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΣΠΟΡΟΥ
● Η Άγνωστη Αποστολή της Ανθρωπότητας στη Γη
● Τι Τρώμε και τι μας Τρώει
● Ο Κύκλος των Εκλεκτών

… Και τώρα απομένει ένα ερώτημα, ίσως το παράξενο απ’ όλα: Ποιο είναι το ον που χρειάζεται την ενέργειά μας που απελευθερώνεται από την εμπειρία μας; Εάν μπορούσαμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, θα είχαμε ανακαλύψει το λόγο της ύπαρξής μας…

ΟΙ ΓΝΩΣΤΙΚΟΙ ΤΗΣ SILICON VALLEY
Ζούμε σε μια Ψηφιακή Προσομοίωση;

Νικήτας Κόραλης

… είναι αποφασισμένοι να αποδείξουν πως ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι μια ψευδαίσθηση….

Ιωάννης Αντωνίου, ΔΙΚΤΥΑ & Η ΝΕΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

…. Ο Δρ Αντωνίου βρίσκεται στην πρωτοπορία της έρευνας μια και τα ενδιαφέροντά του περιλαμβάνουν τα πολύπλοκα δίκτυα και την κβαντική πληροφορία, τα οποία μοιάζουν να επαναπροσδιορίζουν τη φύση της πραγματικότητας. Τα όσα μας είπε, διαλύουν λίγη από την ομίχλη της παραπληροφόρησης ενώ παράλληλα γεννάν νέα συναρπαστικά ερωτήματα.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ MANDELA
Οι 5 Κοσμικές Συμπτώσεις, τα Παράλληλα Σύμπαντα & η Ανθρωπική Αρχή

Πέτρος Γρηγορίου

Αυτό που κάποτε ήταν μια θεωρία επιστημονικής φαντασίας, τώρα πλέον θεωρείται σχεδόν βεβαιότητα: το σύμπαν στο οποίο ζούμε δεν είναι παρά ένα από τα άπειρα σύμπαντα, παραλλαγές το ένα του άλλου, αναρίθμητα και ακόμη απροσπέλαστα…

Παναγιώτης Κουσούλης, ΜΥΣΤΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Με αφορμή το Εργαστήριο για τον Αρχαίο Κόσμο της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και το συνέδριο Αιγυπτιολογίας με τίτλο Aegyptiaca Project: the Symposium που διοργανώνεται τον Δεκέμβριο, μιλήσαμε με τον Δρ Παναγιώτη Η. Μ. Κουσούλη, Αναπληρωτή καθηγητή Αιγυπτιολογίας στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου, προσπαθώντας να ανακαλύψουμε την αληθινή όψη της Ανατολικής Μεσογείου.

Bose,TO ΠΙΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Ορθόδοξοι, Καθολικοί & Προτεστάντες Μαζί.Roger Lipsey

… στους κόλπους του μονάζουν μαζί άνδρες και γυναίκες, από όλα σχεδόν τα δόγματα του Χριστιανισμού! Πρόκειται για τη μοναστική κοινότητα του Bose, στην Ιταλία, εξήντα περίπου χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Τορίνο, στους πρόποδες των Άλπεων…

H Αληθινή Ουτοπία,Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ ΤΟΥ ΙΝΔΟΥ

Χρήστος Διαμαντόπουλος 

… Το μεγαλύτερο αίνιγμα ωστόσο, βρίσκεται σε εκείνα που δεν βρήκαν ακόμα οι αρχαιολόγοι: οι πόλεις της Κοιλάδας του Ινδού δεν έχουν οχυρώσεις. Επίσης, δεν έχουν βρεθεί πουθενά πανοπλίες, όπλα, παλάτια ή ενδείξεις  εξουσίας. Θα μπορούσε σε εκείνη την περιοχή να είχε υπάρξει η μόνη πραγματική Ουτοπία;

ΤΑ ΟΧΤΩ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ, Ιωάννης Δέδες

«Πριν πολλά χρόνια, σε ένα εκπαιδευτικό ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη, βρέθηκα πρωί σε ένα πάρκο. Εκεί αντίκρισα δεκάδες ανθρώπους όλων των ηλικιών και εθνικοτήτων, μαζεμένους κατά ομάδες, να κινούνται με έναν αργό, ρυθμικό, σχεδόν υπνωτιστικό τρόπο….»

 

Ο Κύκλος των Φίλων και η Εποχή των Τεράτων. Μια συζήτηση με τον Ιορδάνη Πουλκούρα για τις συναντήσεις που προσπαθούν να αποτυπώσουν την εποχή μας.

 

 

  • ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ, ΜΕΤΑ-ΑΛΗΘΕΙΑ

Στέφανος Ελμάζης 

Κάθε χρόνο το Λεξικό της Οξφόρδης επιλέγει τη λέξη της χρονιάς. Για το 2016 το Λεξικό επέλεξε τη λέξη μετα-αλήθεια, που σημαίνει την κατάσταση εκείνη όπου τα γεγονότα έχουν μικρότερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης από το θυμικό και τις προσωπικές απόψεις. Έτσι, μας λένε, έχουμε εισέλθει σε μια εποχή, όπου ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι δεν επηρεάζονται από την «πραγματικότητα», αλλά δημιουργούν μια νέα, προσωπική και συχνά πλαστή εκδοχή της. Ωστόσο…

  • ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ, Ο κος Σποκ στην Κίνα

Ιορδάνης Πουλκούρας

  • ΣΠΑΓΕΙΡΙΑΣ ΤΕΧΝΗ,Να Θυμηθώ να Ξυπνήσω

Ντέμης Κυριάκου

  • Ο ΜΙΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΑΔΝΗΣ, Η Ώρα Είναι Πάντα Μία

Αριάδνη Γερούκη

  • ΜΑΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ο Άγγελος

 

Ευχές για Καλά Χριστούγεννα και ένα ευτυχισμένο Νέο Έτος.  Και μην ξεχνάτε…χρειάζεται και τη δική μας δύναμη για να αλλάξει ο χρόνος και ο κόσμος.

mc-5

Wishes for a Merry Christmas and a happy New Year. And do not forget…

That needs our help!

Ιορδάνης.

Χειμερινό Ηλιοστάσιο, οι μέρες του χρόνου όπου ο ήλιος φαίνεται σαν να πεθαίνει.

Ο ήλιος πατέρας, ο ήλιος θεός, ο ήλιος σύντροφος ηττάται και μαζί του η φύση και ολόκληρη η δημιουργία. Πολλοί αρχαίοι λαοί πίστευαν ότι με τελετές οι θνητοί μπορούσαν να βοηθήσουν τον ήλιο να  διέλθει από το σκοτεινό βασίλειο και χάρη στη δική τους συνδρομή θα εξερχόταν αναγεννημένος από το έρεβος.

Σε κάθε περίπτωση, απέναντι στο πραγματικό και μεταφορικό έρεβος της ζωής η παρότρυνση του Ντίλαν Τόμας είναι παραπάνω από επίκαιρη.

Rage, rage against the dying of the light που σημαίνει οργή, μανία, λύσσα, θυμός ενάντια στου φωτός τον θάνατο.

Ευχή μου να βρεθούμε υγιείς και δυνατότεροι τον επόμενο χρόνο, εμπνευσμένοι στο δρόμο μας με το –χάριν της δικής μας συνδρομής- αναγεννημένο φως.

rage

 

DO NOT GO GENTLE INTO THAT GOOD NIGHT

Dylan Thomas

Αβρός μην μπαίνεις σ’ αυτή την καλή νύχτα,

Το γήρας πρέπει να φλέγεται και να οργίζεται καθώς η μέρα πέφτει-

Οργίσου, οργίσου ενάντια στου φωτός τον θάνατο.

 
Κι αν οι σοφοί γνωρίζουν στα στερνά τους το σκότος πως είναι αναπόφευκτο,

Αφού ο λέξεις τους δεν μπόρεσαν σαν αστραπή να το φωτίσουν

Αβροί δεν μπαίνουν σ’ αυτή την καλή νύχτα.

 
Άνθρωποι καλοί, στο στερνό χαιρετισμό , θρηνώντας πόσο λαμπερά

Τα εύθραυστα έργα τους θα χόρευαν ίσως σε καταπράσινο λιμάνι,

Οργίζονται, οργίζονται ενάντια στου φωτός τον θάνατο.

 

Άγριοι άνδρες που άδραξαν και τραγούδησαν τον ήλιο πετώντας,

Και μαθαίνουν, πολύ αργά, θρήνησαν γι’ αυτόν στην πορεία του,

Αβροί δεν μπαίνουν μέσα σ’ αυτή την καλή νύχτα.

 

Άνθρωποι βαρυσήμαντοι, στο θάνατο κοντά, που βλέπουν με εκτυφλωτική ματιά

Μάτια τυφλά που θα ακτινοβολούσαν σαν μετέωρα ευτυχισμένοι όντας,

Οργίζονται, οργίζονται ενάντια στου φωτός τον θάνατο.

 

Και συ, πατέρα μου, εκεί στα θλιβερά σου ύψη,

Κατάρα κι ευλογία τώρα δώσε μου με τα άγρια δάκρυά σου, παρακαλώ.

Αβρός μην μπαίνεις σ’ αυτή την καλή νύχτα.

Οργίσου, οργίσου ενάντια στου φωτός τον θάνατο.

 

                Μετάφραση Ιορδάνης Πουλκούρας και Άγγυ Βλαβιανού

 

ΥΓ.: Ο Ντίλαν Τόμας  έγραψε το ποίημα του Do not go gentle into that good night το 1947. Πολλοί το ερμηνεύουν θεωρώντας ότι το έγραψε για τον θάνατο του πατέρα του παραβλέποντας ότι αυτό συνέβη πέντε χρόνια αργότερα, το 1952.

 Αν δεν κάνω λάθος, στο συγκεκριμένο ποίημα ο πρώτος που μετέφρασε το gentle ως αβρός είναι ο μεταφραστής της ταινίας Interstellar και το υιοθέτησα.

 

Μπορείτε να δείτε το πρωτότυπο στο https://www.poets.org/poetsorg/poem/do-not-go-gentle-good-night

Ο Homo Universalis και η απόδραση από το matrix.

Η Μεγάλη Στροφή από το Παλιό στο Νέο

Συνέντευξη του Μάνου Δανέζη στον Ιορδάνη Πουλκούρα για το περιοδικό «ΑΒΑΤΟN» (τεύχος 146, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2016)

 danezis

 

Πριν  δέκα χρόνια, ο Μάνος Δανέζης, επίκουρος καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και ένας από τους πιο γνωστούς σήμερα στοχαστές στην Ελλάδα, κυκλοφόρησε το βιβλίο του (που έγραψε μαζί με τον επίσης αστροφυσικό Στράτο Θεοδοσίου) Το Μέλλον του Παρελθόντος μας – Επιστήμη και Νέος Πολιτισμός. Εκεί μιλούσε για την επιστήμη του HomoUniversalis και την ανάγκη δημιουργίας ενός νέου πολιτισμού.

Τέλη Ιουνίου φέτος, ο σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ Ιορδάνης Πουλκούρας συνομίλησε μαζί του για να μάθει αν οι προβλέψεις του βιβλίου, που ήθελαν μια μεγάλη αλλαγή να βρίσκεται προ των πυλών, επιβεβαιώνονται.

Η συζήτηση που ακολούθησε και δημοσιεύουμε στη συνέχεια, δεν ήταν μόνο ενδιαφέρουσα. Ήταν κυρίως ανατρεπτική, όσον αφορά στην εικόνα που έχουμε για την τωρινή μας κατάσταση ως κοινωνία, την πορεία των πραγμάτων και το νέο που έρχεται…

ΑΒΑΤΟΝ

Ιορδάνης Πουλκούρας: Τα τελευταία χρόνια μιλάς και γράφεις για την ανάγκη μιας αλλαγής, ενός νέου πολιτισμού. Πόσο κοντά ή μακριά βρισκόμαστε σήμερα;

 Μάνος Δανέζης: Αυτό το οποίο είχαμε αναφέρει από τότε είναι ότι ο σημερινός Δυτικός Πολιτισμός βρίσκεται σε κατάρρευση και ότι υπάρχει η έντονη ανάγκη αντικατάστασής του από ένα Νέο Πολιτισμικό Ρεύμα που θα είναι σύμφωνο όχι μόνο με τις υλικές αλλά και τις πνευματικές, συναισθηματικές και ηθικές αναγκαιότητες μιας νέας ποιότητας πολιτών που γεννιέται. Για να αλλάξει όμως ένας πολιτισμός δεν αρκεί να γίνουν σοφότερες κάποιες κλειστές ομάδες ανθρώπων, όπως πχ η επιστημονική κοινότητα ή κλειστές ομάδες φιλοσοφικών, θεολογικών ή κοινωνικών μελετών. Είναι επιτακτική ανάγκη να μετασχηματιστεί ο εσωτερικός άνθρωπος μέσα σε κάθε  πολίτη και να συνειδητοποιήσει γεγονότα τα οποία αν και κάποιοι τα γνώριζαν ποτέ δεν τον ενημέρωσαν για αυτά,.

Για να μπορέσεις όμως να πείσεις την κοινωνία των πολιτών του Δυτικού πολιτισμού, πρέπει να μιλήσεις στη γλώσσα της η οποία, καλώς ή κακώς, είναι η γλώσσα του «άπιστου Θωμά, δηλαδή η οδός του πειράματος και του πειράματος.

Η σύγχρονη φυσική, οι σύγχρονες θετικές επιστήμες μπορούν να βοηθήσουν σε αυτό το επίπεδο εφόσον έχουν πλέον αποδείξει πειραματικά γεγονότα που κάποτε τα θεωρούσαμε απελευθερωτικούς μύθους, στο επίπεδο της μεταφυσικής, της μυθολογίας, της θεολογίας ή μιας ιδεατής δομής της κοινωνίας των ανθρώπων.

Οι σημερινές επιστημονικές γνώσεις, αν γίνουν κτήμα των πολιτών, μας αρκούν για να αλλάξουμε τον πολιτισμό σε αυτή τη φάση, και να τον κάνουν καλύτερο. Δεν ξέρω αν θα είναι τέλειος. Ας τον κάνουμε όμως καλύτερο από ότι είναι σήμερα και ας αφήσουμε τα παιδιά μας στο μέλλον να προχωρήσουν στη βελτίωσή του.

Αυτό όμως το οποίο είναι επιτακτικό, είναι το ότι το πρώτο βήμα αυτής της μεγάλης Πολιτισμικής Αλλαγής πρέπει να γίνει σήμερα και να μην φορτώσουμε και αυτό το βάρος στα παιδιά μας, όπως οι παλαιότερη το μετέφεραν σε εμάς. Πρέπει όμως να τον αλλάξουμε εδώ και τώρα. Εάν καταρρεύσει ο Δυτικός πολιτισμός χωρίς να αλλάξει, «ουαί τοις ηττημένοις». Θα περάσουμε δυστυχώς σε άλλα σχήματα, τα οποία δεν θα μας αρέσουν καθόλου.

Πρέπει να κατανοήσουμε πάση θυσία ‘ότι ο δυτικός πολιτισμός θα αλλάξει, είτε το θέλουμε είτε όχι. Το θέμα όμως είναι ότι το αν θα αλλάξει προς το καλύτερο ή το χειρότερο, είναι στο δικό μας χέρι.

Ι.Π.: Στο βιβλίο σου αναφέρεσαι σε τρεις βασικούς φόβους του ανθρώπου: το φόβο της επιβίωσης που κινεί τα κοινωνικά και τα πολιτικά αισθήματα, το φόβο της βίαιης δράσης του φυσικού περιβάλλοντος που δημιουργεί την επιστήμη και την τεχνολογία, και το μεταφυσικό φόβο που δημιουργεί τις θρησκείες. Τι ισχύει σήμερα;

 Μ.Δ.: Το πρόβλημα του ανθρώπου είναι η «ανάγκη». Ο φόβος μη εκπλήρωσης των αναγκών δημιουργεί τους ανθρώπινους φόβους. Πιστεύετε ότι όταν η δυτική κοινωνία μας παρέχει μια απειρία άχρηστων προϊόντων, τα οποία μέσω της διαφήμισης καθιστά  αναγκαία, το κάνει για να μας κάνει πιο ευχάριστη τη ζωή μας; Ασφαλώς και όχι. Με τον τρόπο αυτό  οι ανάγκες, γιγαντώνονται όπως και οι φόβοι μη εκπλήρωσής τους. Όσο όμως μεγαλώνουν οι φόβοι, τόσο ο άνθρωπος γίνεται περισσότερο χειραγωγούμενος, άρα στερείται της έννοιας της ελευθερίας.

Εδώ μπαίνει η έννοια της συνειδητότητας. Η λέξη συνειδητότητα προκύπτει από τις λέξεις συν-είδηση. Το συν είναι συνθετικό της ελληνικής γλώσσας που εκφράζει το «όλοι μαζί, ισότιμα πχ λέμε είμαστε συνοδοιπόροι, δηλαδή πορευόμαστε όλοι μαζί. Το άλλο συνθετικό είναι ή έννοια της είδησης. Είδησηόμως είναι ένα γεγονός που ήδη έχει συντελεστεί κι εγώ δεν το ξέρω και κάποιος μου το ανακοινώνει.

Άρα η συνείδηση είναι ένας δρόμος γνώσης, γεγονότων που ήδη έχουν συμβεί και κάποιος μου τα μεταφέρει. Εκείνος που τα μεταφέρει λέγεται άγγελος. Πχ άγγελος γεγονότων είναι το φως εφόσον μέσω του φάσματος μας δίνει πληροφορίες για τη ζωή των αστεριών, για τη σύστασή τους και για πολλά άλλα γεγονότα.

Άρα λοιπόν η συνείδηση δεν είναι μια σταθερή κατάσταση, η συνειδητότητα είναι ένας δρόμος που περπατώντας τον συνέχεια, συνειδητοποιείς όλο και περισσότερα γεγονότα τα οποία ήδη υπάρχουν και έχουν συμβεί, αλλά μας ήταν άγνωστά πριν.

Πρόσεξε, μιλάμε για γεγονότα που ήδη έχουν συμβεί. Αυτό τεκμηριώνεται επιστημονικά. Οτιδήποτε βλέπουμε μέσα στο σύμπαν είναι εικόνες παρελθοντικών γεγονότων. Οι νόμοι του σύμπαντος είναι παρελθοντικοί. Το σύμπαν, αποδεικτικά πλέον, σε κάθε σημείο του, παντού, είναι άχρονο.

Όλα αυτά δεν αποτελούν πλέον θέματα φιλοσοφίας, μεταφυσικής ή θεολογίας. Αποδεικνύονται πειραματικά και τα γνωρίζει η σύγχρονη κοσμολογία και η σύγχρονη φυσική. Όπως γίνεται φανερό το Νέο Πολιτισμικό ρεύμα δεν διηγείται έναν φανταστικό απελευθερωτικό μύθο ενός κόσμου ιδεατού, μη υλικού  και μη αισθητού. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πλέον ένας απελευθερωτικός μύθος και δεν τον συναντάμε, όπως λένε οι θεολογίες, μόνο μετά θάνατον.

Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο κόσμος αυτός είναι πειραματικά υπαρκτός  και επιβεβαιωμένος από την σύγχρονη φυσική και στον κόσμο αυτό συμμετέχουμε εν ζωή. Αυτό σημαίνει ότι  πρέπει να διεκδικούμε μια νέα θέση, να έχουμε νέες απαιτήσεις μέσα σε αυτόν εν ζωή. Όσα περισσότερα συνειδητοποιούμε το νέο αυτό συμπαντικό υπέροχο κόσμο και ιδιαίτερα την θέση του Ανθρώπου μέσα σε αυτόν, τόσο θα διεκδικούμε μια νέα την ποιότητα συμμετοχής μας σε αυτόν και όχι μόνο την ποσότητα των υλικών προϊόντων που μας παρέχει.

 ΙΠ: Ποιος όμως είναι ο τρόπος που μπορούμε να πορευτούμε το δρόμο της συνειδητότητας και ποιος είναιο ο στόχος

 Μέσω του δρόμου της συνειδητότητας ζητάς την αλήθεια. Η λέξη αλήθεια όμως αποτελείται από δύο συνθετικά το στερητικό α και την λέξη λήθη. Δηλαδή αναζητάμε μέσω αυτού του δρόμου όχι νέα γνώση, αλλά να θυμηθούμε κάτι που γνωρίζαμε και έχουμε ξεχάσει.

Κάθε εποχή βιώνουμε μια συγκεκριμένη, μέση συνειδητότητα. Η συνειδητότητα είναι δρόμος και για να προχωρήσουμε χρειαζόμαστε εργαλεία. τα οποία θα μας αποκαλύψουν τις ειδήσεις που δεν θυμόμαστε.

Εργαλεία μπορεί να είναι η επιστήμη, η φιλοσοφία, η θεολογία,η βιοματικότητα κα. Ποιος όμως είναι ο στόχος; Η πνευματικότητα. Η πνευματικότητα με την σειρά της έχει να κάνει με το βαθμό συνειδητότητας.

Όσο αυξάνεται η συνειδητότητα, δηλαδή η γνώση των καινούριων ειδήσεων, τόσο η πνευματικότητά μας αυξάνεται. Πού θα φτάσει, δεν το ξέρουμε. Μιλάμε για δρόμους και για εξελικτική πορεία που το τέλος τους προς το παρόν είναι το αδιανόητο άπειρο.

 ΙΠ:Μπορούμε μέσα από τη δομή του δυτικού πολιτισμού να προσεγγίσουμε όλα τα προηγούμενα;

 Μ.Δ.: Χρειαζόμαστε πια έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο σκέψης. Θα θυμίσω ένα απλό πείραμα φυσικής το οποίο γνωρίζουμε από το δημοτικό. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα κυβικό δωμάτιο, με μια σταθερή θερμοκρασία και είμαι εγώ μέσα σε αυτό δρω ως παρατηρητής.

Αν έχω κάποιες υπερφυσικές ιδιότητες και μπορώ να βλέπω τα μόρια του αέρα, όλα θα μου φαίνονται χαοτικά. Θα βλέπω τα μόρια να πηγαίνουν όπου θέλουν, να κάνουν ό,τι θέλουν. Μάλιστα όσο πιο μικρό κομμάτι του κουτιού μελετώ, τόσο το τυχαίο γίνεται κυρίαρχο. Αυτά αντιλαμβάνομαι όταν είμαι μέσα στο κουτί.

Αν βγω τώρα ως παρατηρητής έξω από το δωμάτιο και δω από έξω τα μόρια να κινούνται, θα αντιληφθώ ότι ίσος αριθμός μορίων χτυπάει κάθε πλευρά του κύβου. Άρα, βλέπω ότι υπάρχει ένας νόμος που καθορίζει την κίνηση των μορίων που δεν αναγνώριζα όταν ήμουν μέσα.

Συνεπώς, για να μπορώ να καταλάβω τη λειτουργία ενός συστήματος πρέπει να το βλέπω απέξω. Επίσης πρέπει να βλέπω όλο και μεγαλύτερες ενότητες. Σε όσο μικρότερη ενότητα προσπαθώ να κάνω τον πειραματισμό και να βγάλω συμπεράσματα, τόσο πιο λανθασμένα θα είναι τα συμπεράσματά μου.

Αυτό ισχύει και στην κοινωνία των ανθρώπων, η οποία δεν είναι έξω από τη φυσική και τους φυσικούς νόμους. Αν αρχίσουμε να συζητάμε για την Ελλάδα η κατάσταση μάς φαίνεται χαοτική. Ακόμη πιο χαοτική αν αρχίσουμε να συζητάμε για ένα χωριό.

Εάν θέλουμε να δούμε τι συμβαίνει σε μια κοινωνία, θα πρέπει να μεγαλώσουμε το κομμάτι που παρατηρούμε. Να δούμε την Ευρώπη, αλλά επειδή η Ευρώπη είναι κι αυτή κομμάτι ενός μεγαλύτερου κουτιού θα πρέπει να δούμε το Δυτικό Πολιτισμό. Θα πρέπει να δούμε ποιο είναι το αρχικό γεγονός που δημιουργεί όλα αυτά τα προβλήματα.

Ι.Π.: Και βλέποντας έτσι, τι συμπεράσματα βγάζουμε;

Μ.Δ.: Όλη η δομή του πολιτισμού μας στηρίζεται σε τρεις έννοιες: του χρόνου, του χώρου και της ύλης. Ο Δυτικός πολιτισμός υπαινίσσεται ότι οι έννοιες αυτές είναι αποδεικνυόμενα πειραματικά γεγονότα μέσω της επιστήμης. Αυτό είναι αναληθές! Η επιστήμη γνωρίζει ότι τα τρία αυτά γεγονότα είναι απλά φιλοσοφικά κατηγορήματα στα οποία κάθε πολιτισμός δίνει ένα διαφορετικό εννοιολογικό περιεχόμενο.

Σήμερα, οι τρεις αυτές έννοιες έχουν αλλάξει, θεμελιακά. Το πιο απλό παράδειγμα είναι η έννοια της ύλης, πάνω στην οποία στηρίχτηκε ουσιαστικά η δομή του Δυτικού πολιτισμού ο οποίος θεωρώντας ότι πρόκειται για το κάτι απτό, πραγματικό, ανήγαγε την ύλη και τα παράγωγά της σε πρώτο αξιακό γεγονός του πολιτισμού. Όμως η σύγχρονη φυσική αποδομεί την κλασσική έννοια της ύλης και αποδεικνύει πειραματικά ότι δεν υπάρχει, ότι πρόκειται για ένα matrix, μια ψεύτικη εικόνα την οποία δημιουργεί η ανθρώπινη φυσιολογία μέσω της εγκεφαλικής δομής.

Η ύλη και τα παράγωγα της, τα οποία αναζητάει ο άνθρωπος θυσιάζοντας ακόμα και αυτή την αξιοπρέπειά του, δεν αποτελούν παρά ένα matrix.

Μέσω αυτής της γνώσης κατανοεί ο Άνθρωπος ότι η υλική του υπόσταση δεν είναι παρά μια ψεύτικη εικόνα μιας υπεραισθητής πραγματικότητας η οποία δεν μπορεί να πεθαίνει με το σβήσιμο του matrix της υλικής του ύπαρξης

Κατανοεί ότι η φύση του είναι πέραν της ύλης και χάνει το φόβο του θανάτου. Είναι ελεύθερος πια, να δημιουργήσει έναν άλλον πολιτισμό.

Αν ο άνθρωπος ξέρει ότι εν ζωή είναι κάτι παραπάνω από το res, την ύλη, κατανοεί ότι έχει περισσότερα δικαιώματα ως προς τη δομή της κοινωνίας.

Ι.Π.: Ποιος είναι ο ρόλος της τεχνολογίας σε αυτή την πορεία;

 Μ.Δ.: Η κοινωνία μας δημιουργεί τεχνολογικά προϊόντα για να μας εθίσει σε αυτά, να τα θεωρήσουμε αναγκαία, να έχουμε περισσότερες πλαστές ανάγκες, περισσότερους φόβους και έτσι να μας κάνει περισσότερο χειραγωγούμενους.

Η πνευματικότητα, την οποία αναφέραμε προηγουμένως, έχει ως σκοπό να αποκαλύπτει ποιες από τις ανάγκες του ανθρώπου είναι αναγκαίες και ποιες είναι πλαστές. Απορρίπτοντας τις πλαστές ανάγκες, απορρίπτουμε μια σωρεία φόβων και ως εκ τούτου γινόμαστε όλο και λιγότερο χειραγωγούμενοι αποκτώντας  μεγαλύτερη ελευθερία,

Κι έρχομαι τώρα στην Τεχνολογία. Η πνευματικότητα μέσω της επιστήμης, της φιλοσοφίας κ.α, θα έρθει να μου πει ποια τεχνολογία είναι καλή και ποια κακή.

Μια τεχνολογία η οποία αυξάνει τις πλαστές ανάγκες με στόχο το κέρδος και την υποδούλωση του ανθρώπου στο βωμό πλαστών αναγκών, κρίνεται ως αντικοινωνική άρα ως κακή.

Ι.Π.: Όταν κάποιοι χρησιμοποιούν το εργαλείο της τεχνολογίας για να ελέγξουν σχεδόν απόλυτα τον κόσμο, γιατί να επιτραπούν οι ιδέες που θα φέρουν ένα νέο πολιτισμό από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποιο προφανές οικονομικό όφελος;

Μ.Δ.: Εδώ θα πρέπει να χτυπήσουμε την καρδιά του προβλήματος που δημιουργεί αυτού του είδους την οικονομία. Αυτό το είδος της οικονομίας ανδρώθηκε στη βάση δυο δογματισμών. Ο πρώτος είναι ο δογματισμός της Δυτικής Χριστιανικής Εκκλησίας, ο οποίος ήθελε τον αναπτυσσόμενο τότε Χριστιανισμό συνέχεια του Ιουδαϊσμού.

Αυτό σήμαινε, κατά κάποιον τρόπο, ότι είχε ενστερνιστεί τα ήθη, τα έθιμα και τα δόγματα του προ-Χριστιανικού Ιουδαϊσμού, ο οποίος ήταν κατά βάση υλιστικός και αντι-ιδεαλιστικός. Δηλαδή, οι κανόνες που έβαζε ο Θεός τότεείχαν οικονομικό υπόβαθρο.

Όταν ο Αβραάμ και οι άλλοι πατριάρχες έπρατταν ότι ευχαριστούσε τον Θεό, Εκείνος δεν τους υποσχόταν πνευματικά αγαθά αλλά τους αντάμειβε με συγκεκριμένο υλικό και πρακτικό τρόπο, για παράδειγμα τους έδινε γαίες, ζώα παλλακίδες και αιματηρότατες νίκες επί άλλων λαών, με στόχο την υποδούλωσή τους και τη νομή του πλούτου τους.

Η σχέση του Θεού με τους ανθρώπους ήταν καθαρά ωφελιμιστική, υλική.

Ο δεύτερος υλιστικός δογματισμός δημιουργήθηκε από τον Λούθηρο και τον δημιουργηθέντα Προτεσταντισμό, ο οποίος κυριάρχησε και κυριαρχεί ακόμαστη Βόρεια Ευρώπη και Αμερική.

Ο Προτεσταντισμός δημιουργήθηκε βέβαια εντελώς δικαιολογημένα ως μια διαμαρτυρία απέναντι σε μια Παπική Εκκλησία που στόχο της είχε το κέρδος, και έπαιρνε τα πάντα από τους ανθρώπους.

Οι βάσεις όμως αυτής της ιδιότυπης θεολογίας που δημιούργησε, αποτελούσαν περισσότερο μια σκληρή οικονομική θεωρία, αντιουμανιστικής προχριστιανικής Ιουδαϊκης έμπνευσης, παρά μια θεολογία αγάπης όπως ήταν εκείνη του Χριστού.

Ι.Π.: Ο κόσμος όμως δεν πήγε καλύτερα με τους Προτεστάντες…

 Μ.Δ.: Ακριβώς διότι ο Προτεσταντισμός ξαναγύρισε την κοινωνία στην εποχή του Αβραάμ. Το μεγάλο όμως πρόβλημα γεννήθηκε όταν ο Προτεσταντισμός κατάλαβε ότι δεν θα μπορούσε να εξαπλωθεί και να κυριαρχήσει μόνο μέσω της θεολογικής δομής του. Έτσι δημιούργησε ένα εναρμονισμένο με αυτόν φιλοσοφικό σύστημα που ονομάστηκε «Ορθολογισμός» ενώ με βάση τον ορθολογισμό δημιούργησε ένα «επιστημονικό σύστημα», το λεγόμενο «Αγγλοσαξονικό επιστημονισμό», και ένα κοινωνικό σύστημα..

Σαν ένα παράδειγμα μπορούμε να αναφέρουμε το Ελληνικό πρόβλημα, το οποίο δεν είναι παρά η πιστή εφαρμογή των οικονομικών όρων του δεκάλογου του Προτεστάντη τοποθετημένου μέσα σε μια οικονομική θεωρία.

Άρα λοιπόν για να περάσουμε σε ένα νέο πολιτισμό, πρέπει ουσιαστικά να απογαλακτιστούμε από αυτούς τους δύο δογματισμούς.

Ι.Π.: Ποιο είναι το επόμενο βήμα;

 Μ.Δ.: Το πρώτο βήμα προς ένα νέο πολιτισμός είναι η συνειδητοποίηση της ανάγκης μιας γρήγορης προσωπικής εσωτερικής μας αναμόρφωσης.

Πως θα γίνει αυτό; Ο καθένας μπορεί να διαλέξει το δικό του μονοπάτι προς την ίδια κορυφή μιας κακοτράχαλης βουνίσιας πλαγιάς

Πολλές φορές με κατηγορούν ως Χριστιανό. Είναι κακό αυτό; Αναφέρομαι  στον Χριστιανισμό, διότι η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Χριστός, όταν εμφανίστηκε, ήρθε να συμπαραταχθεί με το αρχαίο ελληνικό πνεύμα που πίστευε ότι: «πρώτα θα πρέπει βρω τους νόμους του σύμπαντος οι οποίοι αποτελούν μια γενική αλήθεια  και κατόπιν, επειδή οι κοινωνίες των ανθρώπων αποτελούν μέρος του σύμπαντος, θα πρέπει οι συμπαντικοί αυτοί να διέπουν την οργάνωση των ανθρώπινων κοινωνιών.

Σύμφωνα με τους αρχαίους πατέρες μας, το Σύμπαν είναι ένα αδιαίρετο. Άρα οι κοινωνίες των ανθρώπων θα πρέπει να οργανώνονται με τρόπο ώστε να τείνουν προς το όλο και την ενότητα. Γι’ αυτό οι αρχαίοι πρόγονοί μας θέσπισαν τη Δημοκρατία, που οδηγεί στη ιδέα του όλοι μαζί. Αναφέρομαι βέβαια στη θεωρητική δημοκρατία, που δεν εφαρμόστηκε ποτέ σε κανένα μέρος του κόσμου, ούτε στην Ελλάδα.

Ο πολιτισμός αυτός είχε βωμό αφιερωμένο στον άγνωστο θεό. Δεν χώριζε  τους ανθρώπους ανάλογα σε ποιο θεό πιστεύουν, ούτε σύμφωνα με το χρώμα τους. Γι’ αυτό Έλληνας δεν θεωρείτο μόνο αυτός που είχε γεννηθεί στα όρια ενός κράτους – έθνους, αλλά όποιος μετείχε της ελληνικής παιδείας.

Αυτά τα δίδαξε ο Χριστός, ως ο τελευταίος γνήσιος ελληνιστής της εποχής. Μέσα σε μια ελληνιστική διεφθαρμένη περίοδο σαν αυτή της Ηρωδιανής δυναστείας , ήρθε ο Χριστός και έβαλε ξανά στις βάσεις τους τις ελληνιστικές αρχές.

Έτσι, δημιουργήθηκε ο Χριστιανισμός, αταξικός, χωρίς τάξεις χρήματος, χρώματος, φυλής. Όταν λέω Χριστιανισμός δεν εννοώ βέβαια τη διοικητική δομή της Εκκλησίας η οποία συνεχίζει να είναι βαθειά αντιχριστιανική.

Για να θεωρείσαι σήμερα Χριστιανός σύμφωνα με τα δόγματα, των διοικητικών δομών της Χριστιανικής Εκκλησίας, θα πρέπει να κάνεις ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που λέει ο Χριστός. Εφαρμόζεται άραγετο «ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον ένα»; Το «Αγαπάτε αλλήλους, αγαπάτε τους εχθρούς υμών»; και ας μην προχωρήσουμε σε άλλες λεπτομέρειες…

Απογαλακτισμός λοιπόν από κάθε τι υλιστικό, αλλά όχι άρνηση της ύλης. Απλώς πρέπει να αντιληφθούμε ότι η ύλη δεν αποτελεί το πρώτο αξιακό γεγονός του νέου πολιτισμού. Κανένας δεν αρνείται την συμμετοχή και δράση του ανθρώπου στον κόσμο του υλικού matrix εφόσον συμμετέχουμε και ζούμε μέσα σε αυτόν. Αν όμως καταφέρουμε να αντιληφθούμε με έναν διαφορετικό τρόπο την έννοια «Άνθρωπος», την έννοια ύλη και τη σχέση μεταξύ τους, τότε ακόμα και μέσα στο matrix θα αντιληφθούμε ότι έχουμε πολύ περισσότερα δικαιώματα απ’ όσα μας δίνουν σήμερα αντιμετωπίζοντάς μας απλώς σαν res.

Ι.Π.: Μιλώντας προηγουμένως για την πνευματικότητα και για τη γνώση, έθεσες ως απαραίτητη προϋπόθεση την ελευθερία. Ποια ελευθερία;

 Μ.Δ.: Μιλάμε για την εσωτερική ελευθερία, δεν μιλάμε για τον μπαχαλακισμό, για την αδιαφορία του ενός ανθρώπου απέναντι σε έναν άλλον άνθρωπο και στην ασέβεια απέναντι στην ίδια τη φύση και την υπόστασητου Ανθρώπου.

Ελευθερία είναι μια εσωτερική ανθρώπινη δυνατότητα, είναι η δύναμη να βάζουμε στόχους και να τους πραγματοποιούμε και να μην στεκόμαστε εμπόδιο στους στόχους της θετικής ανέλιξης των άλλων ανθρώπων. Για να το κάνουμε αυτό πρέπει να μορφώσουμε και να μεταμορφώσουμε τον εσωτερικό εαυτό μας.

Ο Γκάντι, ο σπουδαίος αυτός φιλόσοφος, απελευθέρωσε την Ινδία από τους Άγγλους, τον Ινδό πολίτη όμως δεν τον απελευθέρωσε από τον κακό του εαυτό, και έτσι συνεχίζει να είναι σκλάβος άλλων αφεντικών. Δεν τον έμαθε να τιθασεύει τα πάθη του, τον ίδιο τον εαυτό του. Άρα, δεν άλλαξε τίποτα, δεν άλλαξε τον πολιτισμό του, τον πήγε πίσω.

Με βάση αυτή την αντίληψη θα με ακούσετε κάποιες φορές να λέω ότι στην πορεία  προς ένα νέο πολιτισμό, δεν χρειαζόμαστε έναν νέο Βελουχιώτη, χρειαζόμαστε έναν καινούριο Μαρξ.

Ι.Π.: Κι εκεί είναι που μπερδεύεις πολλούς…

 Μ.Δ.: Χρειάζεται να επαναδιατυπώσουμε κάθε θεωρία και πρακτική που ως βάση της έχει την έννοια «ύλη», με το εννοιολογικό περιεχόμενο παλαιότερων εποχών. Οι θεωρίες μας πρέπει να αναμορφωθούν διότι ένας πολιτισμός δεν αναμορφώνεται μέσω δογμάτων, διαταγμάτων, νόμων και κυβερνήσεων.

Ένας πολιτισμός αλλάζει αν επιβάλλουν την αλλαγή αυτή οιπολίτες μέσω της συνειδησιακής αλλαγής τους. Άρα αντί ο καθένας μας να προσπαθεί να αλλάξει τον κόσμο μέσω παλαιών προτύπων ανατροπής και αναδιανομής, ας προσπαθήσει ν’ αλλάξει τον εαυτό του.

Οι συνειδητοποιημένοι δεν μπορούν να αποτελέσουν κόμμα. Οι συνειδητοποιημένοι πολίτες  πρέπει να βρίσκονται παντού, μέσα σε κάθε κοινωνική δομή αποτελώντας  φορείς – γεννήτορες μιας νέας πολιτισμικής πραγματικότητας.

Και για να γίνω πιο σαφής. Αν κάποιος λιποθυμήσει στη μέση του δρόμου, θα τρέξουν δέκα άτομα να τον σηκώσουν. Εάν τους ρωτήσεις τι «ψηφίσατε», μπορεί καθένας στην κάλπη να έριξε κάτι διαφορετικό, τώρα όμως έτρεξαν όλοι.

Αυτοί όλοι που έτρεξαν είναι κοινωνιστές (σοσιαλιστές) ασχέτως τι ψηφίζουν και δεν το καταλαβαίνουν. Σοσιαλιστές όχι με την έννοια των κομμάτων, αλλά με την έννοια του πολιτισμικού ρεύματος, του social, του κοινωνισμού.

Θα πρέπει να αλλάξουμε τον εγωπαθή δυτικό πολιτισμό σε ουμανιστικό και τον άνθρωπο σε έναν κοινωνιστή ασχέτως κομματικής τοποθέτησης. Μέσα σε αυτόν ουμανιστικό και κοινωνικό πολιτισμό μπορούν να ιδρυθούν όσα κόμματα θέλουμε, αλλά με βάση αυτές τις αρχές.

Ι.Π.: Πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο αυτή την περίοδο, που αμφισβητούνται τόσα πολλά πράγματα;

Μ.Δ.: Αν είσαι έξω από το κουτί, θα καταλάβεις έναν ευρύτερο σχεδιασμό πιο παγκοσμιοποιημένο. Θα καταλάβεις πραγματικά ποιος είναι ο πραγματικός αίτιος και ποιος ο σκοπός που συμβαίνουν όλα αυτά τα πράγματα, και θα προσπαθήσεις να αντιδράσεις. Όλοι μας, όσο μπορούμε, θα πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα έξω από το κουτί και να αντιδρούμε αναφερόμενοι στα πραγματικά αίτια και όχι στα επιφαινόμενα.

Ι.Π.: Τα τελευταία χρόνια, κάποια πανεπιστήμια και thinktanks, προωθούν έρευνες πάνω στην ιδέα ενός νέου κοινοτισμού που να έχει όμως νέες δομές. Τι προοπτικές έχει κάτι τέτοιο;

Μ.Δ.: Όλες οι ομαδοποιήσεις, όσες τουλάχιστον γνωρίζω, γίνονται μέσα στη λογική του παλιού πολιτισμικού ρεύματος. Το θέμα είναι να πληθύνουν οι συνειδητοποιημένοι πολίτες, και να αποτελέσουν ο κάθε ένας και όλοι μαζί το «άλας» του νέου πολιτισμού

Με ρωτάνε Δεν πρέπει οι «καλοί» να πολιτευτούν;. Αντιλαμβάνομαι ότι το πρώτο που σκέφτεται ο άνθρωπος είναι να αντιδράσει με τους κανόνες ενός παλιού παιχνιδιού. Τίποτα όμως δεν θα αλλάξει, ούτε θα βρούμε τον τρόπο και τους τρόπους αντίδρασης αν δεν συνειδητοποιήσουμε και δεν κάνουμε πράξη τις βασικές αρχές του νέου πολιτισμού.

Έχω γράψει, ότι είναι δεδομένο πως θα υπάρξει μια μεταβατική περίοδος, πολύ μεγάλη, μπορεί να είναι και εκατό χρόνια, για να πάμε από το παλιό στο καινούριο. Αυτή τη μεταβατική περίοδο θα ηγηθούν φθαρμένοι άνθρωποι, οι οποίοι όμως λόγω κοινωνικού φόβου, τον οποίο θα δημιουργήσουν οι αφυπνισμένες ανθρώπινες  συνειδήσεις, θα αναγκασθούν να κάνουν το «καλό», με ένα τελείως ωφελιμιστικό τρόπο, για το δικό τους το καλό.

Από την πλευρά μας, θα πρέπει να αυξήσουμε την έννοια της λογικής, της ανάλυσης και της ενημέρωσης. Να είμαστε ψύχραιμοι και να βλέπουμε πέρα από το προσωπικό μας συμφέρον πώς εξελίσσονται τα πράγματα.

Γιατί το βασικό στοιχείο του πολέμου του παλιού εναντίον του καινούριου είναι το διαίρει και βασίλευε. Αν χωρίσεις τους πολίτες σε αλληλοσυγκρουόμενες ομάδες, τότε το παλιό θα κερδίσει πάλι.

Ι.Π.: Είναι αλήθεια, και αυτές τις διαφοροποιήσεις τις βλέπουμε τα τελευταία δύο χρόνια έντονα σε όλη την Ευρώπη.

 Μ.Δ.: Ακριβώς. Άρα μόνο αν αλλάξουμε ο καθένας ξεχωριστά μέσα μας, κάποια στιγμή θα εκλέξουμε και αυτούς που πρέπει να εκλέξουμε, θα αρνηθούμε αυτό που πρέπει να αρνηθούμε.

Αν το δούμε σε εθνικό επίπεδο, μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα μεγάλωσε όταν πείναγε, όταν υπέφερε ο λαός της. Το καινούριο θα αρχίσει από την Ελλάδα. Πάλι η Ελλάδα θα είναι η μητέρα ενός νέου πολιτισμού και θα έχει το προνόμιο και την τιμή να δώσει στην παγκόσμια κοινωνία τους πρώτους νεκρούς αυτού του νέου πολιτισμού.

Πάνω στα βάσανα του Ελληνικού Λαού, στους πόνους του, στην εξαθλίωσή του, ξεσηκώνονται οι λαοί της Ευρώπης. Κατανοούν εντέλει ότι εδώ παίζεται ένα βρώμικο παιχνίδι, καθώς βλέπουν ένα λαό να κάνει τα πάντα και τους άλλους να ζητάνε όλο και περισσότερα. Καταλαβαίνουν ότι οι Έλληνες δεν είναι τεμπέληδες, ότι εδώ κάτι συμβαίνει, και ότι έρχεται η σειρά τους.

Η Ελλάδα έχει την τιμή να δίνει σε αυτό το νέο πολιτισμικό ρεύμα τους πρώτους νεκρούς που συνεγείρουν όλους τους άλλους λαούς που δεν είχαν καταλάβει τη σκλαβιά τους.

Γιατί τη μάχη για το νέο πολιτισμό δεν τη δίνουν ούτε οι ηγεσίες της Ελλάδας, ούτε οι καθηγητές πανεπιστημίου, ούτε οι διανοούμενοι, ούτε οι σοφοί, την δίνουν οι αλληλέγγυοι ψαράδες του Αιγαίου. Αυτοί είναι το έναυσμα και το αρχικό «άλας» του καινούριου πολιτισμού και όχι οι διανοούμενοι των βερμπαλιστικών αναλύσεων .

Ι.Π.: Μπορούμε λοιπόν να θεωρήσουμε την κρίση ως μετάβαση. Προς τι; Κάτω από ποιο πρίσμα;

 Μ.Δ.: Σύμφωνα με την παράδοση, μετά την διάβαση  της Ερυθράς Θάλασσας, οι Εβραίοι δεν υπάκουσαν τις οδηγίες του Θεού και για τιμωρία πέρασαν τριάντα χρόνια περιπλανώμενοι στην έρημο. Το ίδιο ακριβώς γεγονός υφιστάμεθα κι εμείς.

Θα πρέπει μια γενιά ολόκληρη, αυτή η γενιά της θεοποίησης της ύλης, των υποκατάστατων, με όλη την κραιπάλη των υλικών αγαθών, τη λογική της αδικίας, της μη ισονομίας, η γενιά αυτή να ταλαιπωρηθεί. Είναι μεταβατική περίοδος κάθαρσης και αναγνώρισης λαθών.

Θα πρέπει η Δυτικές κοινωνίες να αντιληφθούν, έστω εν μέσω οδύνης, ότι πρέπει να αλλάξουν. Για τον Έλληνα αυτό είναι κάπως πιο εύκολο, γιατί η τρέλα της ύλης δεν έχει παγιωθεί στη συνείδησή μας. Αντίθετα, ο Γάλλος, ο Άγγλος, ο Γερμανός έζησε με τη λογική αυτή σχεδόν τριακόσια χρόνια. Εμείς ζήσαμε έτσι μόλις είκοσι χρόνια, και γι’ αυτό μπορούμε πιο εύκολα να αλλάξουμε και να περάσουμε, ως παράδειγμα, στο επόμενο πολιτισμικό στάδιο.

 

ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ, περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ καλοκαίρι 2016. 

Ιορδάνης Πουλκούρας

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΤΕΥΧΟΣ είναι στα χέρια σου αγαπητέ φίλε και αναγνώστη, που σημαίνει ότι μια ακόμα περίοδος ολοκληρώθηκε.

Αντιμετωπίσαμε σχεδόν παρέα έναν ακόμα χειμώνα της ζωής μας, συζητήσαμε με εξαιρετικούς ανθρώπους (σε κάποια διπλανή σελίδα υπάρχει μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον Μάνο Δανέζη),  που μας διαβεβαιώνουν ότι, όπως λένε όλες οι πνευματικές παραδόσεις, τα πάντα είναι Ένα μέσα στον ωκεανό ενέργειας που αποτελεί το σύμπαν και πως ό,τι νομίζουμε ως ύλη και αυτό που ονομάζουμε ζωή δεν είναι παρά μια εφήμερη πλάνη. Βαρυτικές στρεβλώσεις του χωροχρόνου με το υλικό όφελος και τους εκφραστές του να μην έχουν θέση ούτε στο κατακάθι της ανυπαρξίας.

Και μιλώντας για τόσο θαυμαστά πράγματα, είδαμε παράλληλα τα μνημόνια να αυξάνονται, τα capital controls να είναι πλέον μια αγαπημένη συνήθεια υπουργών μας και στον ανύπαρκτο επιστημονικά χρόνο μας αυτά μάλλον θα συνεχίσουν να υπάρχουν ακόμη κι όταν η προσωπική μας στρέβλωση του χωροχρόνου θα έχει ξεστραβωθεί κι εμείς θα είμαστε πλέον αστρόσκονη.

Τι τα θες φίλε αναγνώστη; Ακόμα κι αν έχεις λύσει τα θεμελιώδη προβλήματα της ύπαρξης και γνωρίζεις τα βαρυτικά μυστικά, δεν υπάρχει περίπτωση αυτό να δώσει τραπεζική ρευστότητα στις δουλειές σου, ούτε να σε απαλλάξει από ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ και διάφορα τέτοια αρκτικόλεξα που εφευρίσκουν οι κρατούντες με τρόπους ταχύτερους από το φως για να σε απαλλάσσουν απ’ ό,τι έχεις ή  μπορεί να έχεις.

Βλέπεις, κατανοώντας οι ταγοί μας ότι η ύλη κινείται εκτός πεπερασμένου χρόνου φορολογούν τώρα και αυτά που θα μπορούσες να αποκτήσεις σε κάποιο μέλλον.

Και αν δεν το καταφέρεις μη στεναχωριέσαι. Θα το έχεις καταφέρει σε ένα παράλληλο σύμπαν. Το σοφό μας κράτος λειτουργεί πέραν των 4 διαστάσεων και των 11 (ή 12;) παράλληλων κόσμων.

Εσύ, όμως, φίλε αναγνώστη θα πληρώσεις εδώ και τώρα για όλες τις πιθανές υπάρξεις σου, που σίγουρα σε κάποια άλλη διάσταση κερδοφορούν και φοροδιαφεύγουν χωρίς ντροπή.

lenz

Maximillian Lenz , One World

 

ΜΟΝΗ ΣΟΥ ΕΛΠΙΔΑ μέσα στις αέναες αναζητήσεις σου στο διαδίκτυο είναι να βρεις κάπου να συμπληρώσεις μια αίτηση ή να λαδώσεις κάποιον φρικαρισμένο «Διδάσκαλο» (μέσα στα τόσα πια τόλμα κι αυτό) μπας και εξασφαλίσεις κάποια καλύτερη μετενσάρκωση. Σε όσο πιο μακρινή διάσταση γίνεται.

Εν τω μεταξύ όμως, και για να ελαφρύνουμε την ήδη γελοία μας κατάσταση,  σημειώνουμε ότι είναι κατακαλόκαιρο. Ο χώρος και ο χρόνος ταυτίζονται, το καταλάβαμε, γκώσαμε, φτάνει!! Που σημαίνει, τι κάνουμε τώρα;

Μα, πάμε Παραλία!

Κι εκεί που αμπελοφιλοσοφείς πως όλα είναι ενέργεια και η ύλη δεν είναι παρά μια πλάνη, μια κοινότυπη συσσώρευση ενέργειας, ξεπροβάλλει  μια δίμετρη συσσώρευση ενέργειας – αρσενικό ή θηλυκό επαφίεται στη φαντασίωσή σου αναγνώστη μου, εκεί δεν θέλω να στα χαλάσω.

Αναδύεται από τα κύματα (που επιστημονικώς διατείνεσαι πως δεν υπάρχουν), μυρίζει αλμύρα (ποια μύτη –επιμένεις– ανύπαρκτου όντος οσφραίνεται πλάνη που δεν υπάρχει;) –και πλησιάζει (ποιον, εμένα!!! απορείς) και σε αγγίζει…

Και συ τι κάνεις φιλόσοφε; Έχεις δει διανοούμενέ μου πρόσφατα τον καθρέφτη σου;

Όπως γράφει κάπου ο Γούντι Άλεν, χρειάστηκε η διάνοια του Αριστοτέλη για να θέσει το πρόβλημα του βάρους σε επιστημονική βάση και σε ένα πρώιμο απόσπασμα από τα Ηθικά δηλώνει ότι η περίμετρος κάθε ανθρώπου ισούται με την περιφέρειά του πολλαπλασιασμένη επί π.

Μια άποψη που τη διέδωσε και ο Θωμάς Ακινάτης απενοχοποιώντας τις καλές συνταγές στα ταβερνεία της εποχής και που την επέβαλε τελεσίδικα ο Ντεκάρτ όταν  ξεχώρισε το σώμα που απολαμβάνει τις γεύσεις από το μυαλό που μπορεί να σκέφτεται όσο θέλει.

Τα χάλασε βέβαια ο Σπινόζα που έβρισκε παντού, ακόμα και  στο σπληνάντερο, τον Θεό και φοβόταν μήπως αμαρτήσει  καταπίνοντας Τον (δεν είχε ακούσει περί θεοφαγίας ο άνθρωπος).

Συνηγόρησε  και ο γίγαντας της φιλοσοφίας Καντ, που διέδωσε ότι ηθικό θα είναι αν τρώμε όλοι το ίδιο πράγμα. Τον συγχωρούμε βέβαια γιατί Γερμανός και προτεστάντης του μακρινού Βορρά δεν είχε δοκιμάσει τίποτα περισσότερο από μπορστ και λουκάνικα.

Η απόκρυφη ιστορία λέει πως όταν βρέθηκε στο Παρίσι γράφοντας το διάσημο σχόλιό του περί Διαφωτισμού, φιλοξενήθηκε από έναν εκ καταγωγής Μαρσεγιέζο και το δείπνο επιμελήθηκε η Κωνσταντινουπολίτισσα σύζυγός του.

Προσευχόμενος για επιείκεια προς τον μεγαλοδύναμο, ο φιλόσοφος βυθίστηκε στις ηδονές των μπαχαριών, του τσιγαρισμένου λίπους και ακόμα χυδαιότερα στα μουχλιασμένα τυριά και τα αφρίζοντα κρασιά…

Η αυγή τον βρήκε να φτάνει στο σπίτι του συνοδεύοντας για πρώτη ίσως φορά στη ζωή του μια νεαρή δεσποσύνη.  Όταν ο λαμπερός ήλιος φώτισε τον παραδομένο αμαρτωλό, εκείνος τον κοίταξε κατάματα και με μακάριο χαμόγελο  (μάλλον ήταν και η πρώτη φορά που χαμογέλασε) είπε την ιστορική του φράση:

«Sapere aude!», που σημαίνει «τόλμησε να γνωρίζεις!»

 

ΤΙ ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ εσύ τώρα φίλε μου που θες και να φιλοσοφήσεις στο χάλι σου;

Ακόμα κι αν αποδείξεις τη «θεωρία των Πάντων» σίγουρα δεν θα μπορείς να ξαναπάρεις από την αρχή το στραβό σαββατοκύριακο που σε παράτησε η γυναίκα της ζωής σου για το σέντερ-φορ της ερασιτεχνικής ομάδας, που είχε αποδείξει στεγνά ότι η ύλη υπάρχει και μετράει.

Χρόνος και Χώρος ταυτίζονται. Το είπαμε και είναι αποδεδειγμένο. Άρα, κοίτα το παρόν, είναι το μόνο που έχεις.

Χαμογέλα… έτσι μπράβο!

Αυτοσαρκάσου με λίγη τρυφερή ειρωνεία για τα βαθιά προβλήματα της ύπαρξης και του πλησίον σου, που είναι ότι σου έχει απομείνει για να μην περνάς τα βράδια συνομιλώντας με τις κουκουβάγιες .

Άσε τη σοβαρότητα για το τέλος του μήνα με τις δόσεις της εφορίας.

Βαθιά ανάσα και… καλά μπάνια.

Με τις ευχές μας για καλό καλοκαίρι!

 

Πηγές

Immanuel Kant, Απάντηση στο ερώτημα: Τι είναι Διαφωτισμός; www. political.soc.uoc.gr

Woody Allen, Σκέτη Αναρχία, Εκδόσεις Bell

Μάνος Δανέζης & Στράτος Θεοδοσίου, Έτσι βλέπω τον κόσμο – Η επιστήμη του Homo Universalis, Δίαυλος

 

Who is Who

Ο Ιορδάνης Πουλκούρας είναι συγγραφέας και σύμβουλος έκδοσης του ΑΒΑΤΟΝ. Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορούν τα βιβλία του Bleeding Angels: Η Απόκρυφη Παράδοση της Ευρώπης και Ιεροδόμ: Από τον Μεσαιωνικό Τεκτονικό Μύθο στον Αρχαίο και Αποδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο .

 

 

Επόμενη σελίδα: »