Αυτογνωσία

Πάντοτε ήξερα πως ανήκα
στ’ αδέσποτα μονοπάτια που καταλήγουν
σε μια αδιευκρίνιστη άνοιξη
σώμα φτιαγμένο από ρεμβασμούς
καρδιά που αγωνίζεται να γίνει
μέρος ενός ποιήματος
χαρταετός το φεγγάρι
υψώνει η γη τραβώντας
το δρόμο της μοίρας της.

Βρέχει εκεί κάτω
νύχτα σπαρμένη με γκρεμισμένες μέρες
κι ούτε θυμάται γιατί αργεί τόσο
το αύριο να εμφανιστεί
τώρα που το πλήρωμα έφτασε και προσπερνάει
τις ηττημένες πατρίδες
τη σκουριά των λουλουδιών
παλεύει ν’ ανακαλέσει στη μνήμη
το χρονικό μιας γνωριμίας που ήρθε ή θα ’ρθει
καθώς η φιγούρα του εκπεσόντος άγγελου
διαλύεται στην απόσταση ενός νεύματος
στη λάμψη του πρωινού.

 

 

Λήθη

Χωρίς τα όνειρα τι θα ήταν ο καιρός
το φως τι θα ήταν στην ένδεια τ’ ουρανού
ανάμεσα σ’ αυτόν τον κόσμο και τον άλλον είμαι
μια μαγεμένη ηχώ πάνω στη χλόη απομακρύνεται
εκεί που γεννιούνται οι μύθοι των όντων
μια λευκότητα που ξεθωριάζει
πάλλεται ψαύοντας μια εύθραυστη βεβαιότητα
το άγγιγμα μνήμης μακρινής
το βάθος της πλάνης των εκδοχών
στην άλω της νιότης αιωρούμαι
ρίγος περιπλανώμενου έρωτα
που λησμόνησε γιατί έφτασε ως εδώ
τόσο όμοιος και τόσο διαφορετικός
με το ελάχιστο τίποτα.

 

 

Οι μεταμορφώσεις των αιώνων

Όσοι έφτασαν από τον ωκεανό είδαν
τη γη τού πουθενά
αντικατοπτρισμό του ιλίγγου
αδειανή φυσαλίδα η ζωή
εξόκειλε στα προάστια του καιρού
σ’ ένα νησί που ναυαγούν αινιγματικές προελεύσεις
ο ναύτης στο φάρο γενιές τώρα
κάτι θέλει να πει
το δέντρο στην ακτή που δραπετεύει
στο μύθο και σαλπάρει
πίσω απ’ την πόρτα κανείς
μια ακαθόριστη απειλή μονάχα και αιώνες
που μεταμορφώνονται σ’ άλλους αιώνες
το χάσμα αθροίζει τις απουσίες
πόση μοναξιά σπαταλήθηκε
για ν’ ανακαλυφθεί η αγάπη
εκείνη η γυναίκα χείμαρρος παγωμένος
με τη φωτιά να πεθαίνει μέσα της
μαθαίνει να περιμένει χωρίς να θυμάται
έναν ήλιο που καθημερινά επιμένει
να συναρμολογεί την αυγή.

Όσοι έφτασαν από τον ωκεανό είδαν
αυτό που οι άλλοι δεν είδαν
μπροστά στο εκμαγείο του λαβύρινθου
ένας τυφλός άγγελος
περνάει τις μέρες του γνέφοντας
και μιλά για το χαμένο το νήμα.

 

Από τη συλλογή Ρους και ροή (2014) του Βασίλη Φαϊτά.

Δανεισμένα από το https://thepoetsiloved.wordpress.com της Βίκυς Παπαπροδρόμου