Αποτέλεσμα εικόνας για Ανδρέας Εμπειρίκος

Νίκος Εγγονόπουλος, «Ο Βελισάριος»

sous ses habits déchirés et pourdeux, effrangés par le temps, cardés par la misère… CASIMIR DALEVIGNE

σα βόγγαε η άγια αυτοκρατορία από τα δεινά όταν το έθνος λύγαε από τις επιθέσεις των Βαρβάρων κι η επικράτεια ολόκληρη γονάτιζε με τ’ αλλεπάλληλα των εχτρών χτυπήματα πάντα σ’ αυτόν προσφεύγαν για ν’ απαλλάξει τη χώρα από τα βάσανα απ’ αυτόν πάλι επροσδοκούσαν την απολύτρωση τη σωτηρία κι έπειτα; έπειτα; πού τον ξέραν πού τον είδανε; έτσι στους τελευταίους ακριβώς χρόνους της φθίνουσας περιόδου “του ’30” αναμεσίς στους φιλόδοξους με τ’ ακαθόριστα σχέδια τους άγρια λυσσαγμένους – παρ’ όλο το ισχνότατο των εφοδίων τους – για μιαν όσο μπορούσαν πλατύτερη επικράτηση τους άγουρους – σαλιάρηδες – διακονιαρέους και κλέφτες της δόξας ξεκίνησε νεότατος ο Βελισάριος παρέα με τον Ανδρέα τον Εμπειρίκο να δημιουργήσει και να ζήσει

Πηγή : Andro.gr

 

Ανδρέας Εμπειρίκο, Yψικάμινος. Εκδόσεις Άγρα :

…Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Yπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.

 

Ανδρέας Εμπειρίκος, Ο Μέγας Ανατολικός. Εκδόσεις Άγρα :

… Ω, πόσον ωραία ήτο αυτή η εαρινή νυξ, πόσον λαμπροί ήσαν οι αστέρες, πόσον ακαταμέτρητον ήτο το ύψος του ουρανού! Οποία μεγαλοπρέπεια! Οποία μεγαλωσύνη! Τί ήτο αυτό το απροσμέτρητον; Ένα μεγάλο χάος, ή μία σοφή διάρθρωσις στοιχείων ασυλλήπτων από την διάνοιαν του ανθρώπου, έργον ενός εξουσιάζοντος και διευθύνοντος τα πάντα παντοδυνάμου νου; Ήσαν τα πάντα τυχαία, ή ωφείλοντο εις μίαν θέλησιν και μίαν λογικήν τελείως υπεράνθρωπον, εις μίαν ικανότητα ίλιγγον επιφέρουσαν, της οποίας τα έργα κατέληγαν εις μίαν θεσπέσιαν αρμονίαν; Μήπως οι απέραντοι κόσμοι που την απετέλουν ήσαν το έργον όχι του Θεού, που η εκκλησία θέλει να μας επιβάλη, αλλά ενός Θεού τελείως διαφορετικού, ενός Θεού αλήθεια παντοκράτορος, ενός Θεού αλήεια παντοδύναμου, που υπήρχε μέσα στα ίδια τα έργα του και σε όλα τα κτίσματά του, αποτελούντος ένα με αυτά, και υπάρχοντος παντού αλλ’ αοράτου, όπως είναι υπαρκτή μα αόρατος η ενέργεια, όπως είναι υπαρκτόν μα αόρατον το πνεύμα, όπως είναι είναι υπαρκτόν αλλά μη ορατόν εις τους πολλούς το Μέγα Φως το Άκτιστον, το Μέγα Φως το Άπιαστον, το εν μεγαλείω και δόξη καταυγάζον, το εις τους αιώνας άπιαστον, μα εκθαμβωτικά εις τους αιώνας των αιώνων ορατόν, μόνο εις όσους ευλογήθηκαν με την υψίστην Χάριν το Φως αυτό να ιδούν; Μήπως άπαντα ταύτα ήσαν ο Θεός, ο μόνος αληθινός – τουτέστιν μια παμμέγιστη, μια υπερτάτη δύναμις ή ενέργεια «λελογισμένη» και παντάνασσα, και επί της Γης και εν Υψίστοις; Αλήθεια, μήπως αυτά ήσαν ο Θεός, και όχι εκείνος ο ηθικολόγος τύραννος και τιμωρός κριτής – τουτέστιν ένας μεγάλος Άρχων φωτεινός, αυτόφωτος, τελείως άσχετος με τας εννοίας του Καλού και του Κακού; Μήπως εν τη ουσία των πραγμάτων δεν υπήρχε καμμία ηθική, ούτε ανάγκη ηθικής, για να διαρθρωθή και να υπάρξη ο Κόσμος;