Σαν σήμερα ήρθε στη ζωή ο Φρειδερίκος Νίτσε (Friedrich Wilhelm Nietzsche, 15 Οκτωβρίου 1844 – 25 Αυγούστου 1900)

Αφορισμένος από πολλούς, παρεξηγημένος απο περισσότερους τόσο γιατί τον φοβόντουσαν ή δεν τον καταλάβαιναν όσο γιατί τον «υιοθέτησαν» μετά θάνατο αυτοί που όσο ζούσε αντιμάχονταν. Οι εθνικοσοσιαλιστές και οι Ναζί.

Παραθέτω μερικές φράσεις του κυρίως από τις μεταφράσεις του Ζήση Σαρίκα και έναν σύνδεσμο με πληροφορίες για τη ζωή του.

——————————————————-

Ti; Ψάχνεις, Θέλεις να πολλαπλασιαστείς επί δεκα, επι εκατό; Ψάχνεις για οπαδούς; -Ψάξε για μηδενικά!

Τρέχεις μπροστά; Το κάνεις σα βοσκός; Η σαν εξαίρεση, Μια τρίτη περιπτωση θα ταν ο φυγας… Πρώτο ζήτημα συνείδησης.

Είσαι γνήσιος; Η μόνο ένας ηθοποιός; · Ενας αντιπρόσωπος; Η μήπως είσαι αυτό που αντιπροσωπεύεται: – Τελικα ισως να σαι απλώς ένα αντίγραφο ενος ηθοποιού… Δεύτερο ζήτημα συνείδησης.

Είσαι κάποιος που κοιταει δίχως να συμμετέχει; Η κάποιος που δίνει χείρα βοηθείας; Η μήπως κάποιος που αποστρέφει το βλεμα του και προσπερνάει; Τριτο ζήτημα συνείδησης!

Θέλεις να προχωράς μαζί μ αλλους; · Η να προχωράς μπροστά; Η να προχωράς μόνος σου; … Πρέπει να ξέρει κανείς τι θέλει και ότι το Θέλει. Τέταρτο ζήτημα συνείδησης.

Ο πιο σίγουρος τρόπος για να καταστρέψεις έναν νεο ειναι να του διδάξεις να εκτιμάει περισσότερο εκείνους που σκέφτονται σαν αυτόν από εκείνους που σκέφτονται διαφορετικά απ αυτόν.

Επικίνδυνες αρετές «Δεν ξεχνάει τίποτα κι όμως συγχωρεί τα πάντα»

Σ αυrήν την περίπτωση γινεται διπλά μισητός, γιατί προκαλεί διπλή ντροπή: πρώτα με τη μνημη του και μετά με τη μεγαλοψυχια του.

Την περισσότερη ανεντιμότητα τη δείχνουμε απέναντι στο Θεο: δεν του επιτρέπουμε να αμαρτήσει!

Να μη ξεχνάμε! Οσο πιο ψηλα πετάμε, τόσο πιο μικροί φαντάζουμε σ εκείνους που δεν μπορούν να πετάξουν.

Θέλω, μια για πάντα, να μη γνωρίζω πολλά πράγματα. Η σύνεση βάζει όρια ακόμα και στη γνώση.

Οποιος δεν ξέρει να βρει το δρόμο που οδηγεί στο ιδανικό του ζει με πιο επιπόλαιο και ασύνετο τρόπο απ ό,τι εκείνος που δεν έχει ιδανικό.

Κάθε κατάκτηση, κάθε βήμα μπροστά στη γνώση, προκύπτει από το θάρρος, απο τη σκληρότητα απέναντι στον εαυτό μας, από την καθαρότητα σε σχέση με τον εαυτό μας.

Από αγάπη για τους ανθρώπους αγκαλιάζουμε κάποτε κάποιον (επειδή δεν μπορούμε να τους αγκαλιάσουμε όλους): αυτό όμως δεν πρέπει να το πουμε ποτέ σ’ αυτον τον κάποιον…

Οι συνέπειες των πράξεών μας μας αρπάζουν απ’ το λαιμό. Τους ειναι αδιάφορο αν στο μεταξύ εχουμε γίνει «καλύτεροι».

Γύρω από έναν ήρωα όλα γίνοναι τραγωδία, γύρω από εναν ημιθεο όλα γίνονται σατιρικό δράμα· και γύρω από τον Θεο όλα γίνονται τι λοιπόν; Μήπως «κόσμος»;

Κανείς δεν μπορεί, για χάρη σου, να χτίσει τη γέφυρα που, πάνω της ακριβώς, πρέπει να βαδίσεις, πάνω απ’ το ποτάμι της ζωής· κανείς, εκτός από σένα και μόνο.

Θέλεις να επιδιώξεις ψυχική ηρεμία και ευτυχία, τότε πίστευε, θέλεις να είσαι ένας απόστολος της αλήθειας, τότε αναζήτησέ την.

Οποιος είναι από τα βάθη της καρδιάς του δάσκαλος παίρνει όλα τα πράγματα στα σοβαρά μόνο σε σχέση με τους μαθητές του – ακόμη και τον εαυτό του.

Πρέπει να έχει κανείς χάος μέσα του για να μπορέσει να γεννήσει ένα αστέρι που χορεύει.

Στον κόσμο, τα καλύτερα πράγματα δεν αξίζουν τίποτε, αν δεν υπάρχει ένας που να τα βγάλει στη σκηνή: μεγάλους άνδρες ονομάζει ο λαός αυτούς τους σκηνοθέτες.

Δε γνωρίζω τίποτε που να με έκανε να στοχαστώ περισσότερο το κρύψιμο και τη φύση Σφίγγας του Πλάτωνα όσο αυτό το ευτυχώς διασωθέν περιστατικό: το ότι κάτω από το μαξιλάρι του νεκροκρέβατού του δε βρήκαν καμιά «Βίβλο», τίποτε αιγυπτιακό, πυθαγόρειο, πλατωνικό – αλλά τον Αριστοφάνη.

Ωριμότητα του ανθρώπου: το να ξαναβρίσκει κανείς τη σοβαρότητα που είχε παιδί, όταν έπαιζε.

Στην αληθινή αγάπη, η ψυχή είναι εκείνη που περιβάλλει το σώμα.

Η ιστορία της ανθρωπότητας θα ήταν μια πολύ ηλίθια υπόθεση, αν δεν υπήρχε το πνεύμα που φύσηξαν μέσα της οι αδύναμοι.

Σήμερα δε βλέπουμε τίποτα που να μας αφήνει να γίνουμε μεγαλύτεροι∙ διαισθανόμαστε πως όλα όσο πάνε μικραίνουν, πως όσο πάνε περιορίζονται σε κάτι πιο μικρό, πιο ακίνδυνο, πιο φρόνιμο, πιο μέτριο και πιο αδιάφορο, ως τον υπερθετικό βαθμό των κινεζισμών και των χριστιανικών αρετών∙ ας μην αμφιβάλλουμε, ο άνθρωπος γίνεται όλο και «καλύτερος».

Η ίδια η λέξη «χριστιανισμός» είναι παρανόηση: στην πραγματικότητα υπήρχε μόνο ένας χριστιανός, κι αυτός πέθανε πάνω στο σταυρό.

Ό,τι δε με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό.

Οι Γερμανοί αποβλακώθηκαν ηθελημένα εδώ και μια χιλιετία περίπου: πουθενά αλλού δεν έγινε πιο διεφθαρμένη κατάχρηση των δύο μεγάλων ευρωπαϊκών ναρκωτικών, του αλκοόλ και του χριστιανισμού.

Να μάθει κανείς να σκέφτεται: Στα σχολεία μας κανείς δεν έχει πια την παραμικρή ιδέα αυτού του πράγματος.

Η αξία ενός πράγματος δεν έγκειται μερικές φορές σε εκείνο που πετυχαίνουμε με αυτό, αλλά σε εκείνο που πληρώνουμε για αυτό.

Φιλελευθερισμός: με άλλα λόγια, αγελαία αποκτήνωση.

Να μην ξεχνάμε! Όσο πιο ψηλά πετάμε τόσο πιο μικροί φαντάζουμε σ´εκείνους που δεν μπορούν να πετάξουν.

Μόνο αυτός που χτίζει το μέλλον έχει δικαίωμα να κρίνει το παρελθόν.

«Όποιος παλεύει με τέρατα πρέπει να προσέξει να μην γίνει ο ίδιος τέρας. Κι όταν κοιτάζεις πολλή ώρα μέσα σε μια άβυσσο, η άβυσσος κοιτάζει κι αυτή μέσα σου».

«Το κράτος είναι το ψυχρότερο από όλα τα ψυχρά τέρατα: ψεύδεται ψυχρά και να ποιο είναι το ψέμα που βγαίνει απ’ το στόμα του: Εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός».

http://tvxs.gr/news/unlisted/%CF%86-%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B5-%C2%AB%CE%B8%CE%B1-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%87%CE%AC-%CF%83%CE%B5-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B8%CE%B5%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BE%CE%AD%CF%81%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%B5%CE%B9%C2%BB

Advertisements