«Με τον ίδιο τρόπο που πλένουμε το κορμί μας, θα έπρεπε να πλένουμε και το πεπρωμένο μας, να αλλάζουμε ζωή, όπως αλλάζουμε ρούχα, όχι για λόγους επιβίωσης, όπως κάνουμε όταν τρώμε ή κοιμόμαστε, μα με εκείνο το σεβασμό που έχουμε σαν τρίτοι απέναντι στον εαυτό μας».

«Όταν θα ’ρθει η Άνοιξη αν θα ’μαι πια νεκρός τα λουλούδια θ’ ανθίσουν με τον ίδιο τρόπο και τα δέντρα δεν θα ’ναι λιγότερο πράσινα απ’ ό,τι την άνοιξη την περασμένη. Η πραγματικότητα δεν μ’ έχει ανάγκη».
Σήμερα, ποιητή μου, δεν ξέρω αν θα μπορούσες να πεις το ίδιο. Μάλλον όχι.
Συνομιλώντας με τους Αλμπέρτο Καέιρο και Φερνάντο Πεσσόα, Συγγραφέας: Μαρία Αθανασοπούλου , Εκδόσεις Γκοβόστη
Advertisements