Μιλούσαμε με τη Δήμητρα για το ΑΒΑΤΟΝ και η συζήτηση έφτασε στους παραμυθάδες. Ύστερα πάλι θυμήθηκα τον Τάσο Λειβαδίτη και το Οδοιπορικό από το Εγχειρίδιο Ευθανασίας:

Κι όταν αργότερα ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο,

εγώ δεν είχα που να πάω – εκεί, λοιπόν, που βάδιζα

συναντάω κάποιον, “άκου να σου πω ένα παραμύθι” του λέω,

κι όταν τελείωσα “ξέρω κι εγώ ένα” μου λέει.

Κι άρχισε κι εκείνος.

και μόνο, καμιά φορά, πολύ σπάνια, ερχόταν από μακριά

η μελαγχολία της πραγματικής ζωής.

 

Και μια Απάντηση με ευχές για Καλή Κυριακή:

Μα πως περπατάς επί των κυμάτων;» ρώτησα.

«Έχασα το δρόμο» μου λέει.

Advertisements