(Κείμενο από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ)
Πολλές βροχές είχαμε αυτό τον χειμώνα. Άδειαζε σαν νερουλάς τις στάμνες του ο Υδροχόος τον Γενάρη, μουλιάσαμε σαν ψάρια τον Φεβρουάριο μα, κάπου εδώ ανάμεσα στα κέρατα του κριαριού θα ισορροπήσουν τα πράγματα.

Ostara_by_Johannes_Gehrts
Εντάξει, μη φωνάζετε όλο μαζί ξέρω, όλοι καταλάβατε ότι περιέγραψα τα ζώδια του χειμώνα. Ποιος δεν ξέρει ότι ανάμεσα στα δυο κέρατα του Κριού ισορροπεί ο ήλιος;
Εαρινή ισημερία! Όσο κι αν μας τρόμαξε το παγερό σκοτάδι , ο ήλιος ξαναστάθηκε στα πόδια του και η άνοιξη χαριτωμένη νυφούλα μας κάνει φούρλες στον ορίζοντα της φαντασίας μας. Το φως έχει ξανακερδιθεί.
Εαρινή ισημερία. Η Γη συμπληρώνει μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο πάνω στην εκλειπτική και τέμνει υπό γωνία (23 μοιρών και 27 πρωτων λεπτών) τον ουράνιο ισημερινό.

Οι αρχαίοι αστρολόγοι συμβόλιζαν ετούτο το συμβάν της διασταύρωσης των δύο αστρολογικών ουρανίων κύκλων με ένα σταυρό.
Έτσι πολλοί θεοί και ήρωες που συμβόλισαν με τα πάθη τους την αναγέννηση της φύσης και της ζωής ταυτίστηκαν με τον ουράνιο σταυρό που απεικονίζει την διασταύρωση των ουράνιων κύκλων.
Τώρα αν όλα αυτά τα αστρολογικά σας θυμίζουν και λίγο το δικό μας Πάσχα και λίγο παγανισμό, δεν έχετε άδικο.
Η εαρινή ισημερία του Μαρτίου όριζε σε πολλούς λαούς και σχετικά μέχρι τις πρόσφατες εποχές την αρχή του έτους.
Για τους  Ρωμαίους ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου και πήρε το όνομά του από τον θεό Άρη (Mars) πατέρα του γενάρχη τους, του Ρωμύλου. Στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες η χριστιανική Εκκλησία θεωρεί αρχή του έτους την 25 Μαρτίου (τον Ευαγγελισμό) και καταδικάζει ως ειδωλολατρική την Πρωτοχρονιά της 1ης Ιανουαρίου. Την 25η Μαρτίου είχαν επιλέξει και οι Άγγλοι ως αρχή του έτους μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα .
Όσο λοιπόν κι αν φαίνεται περίεργο η «παγανιστική» αστρολογία διατηρεί μια ιδιαίτερη θέση ακόμα και στον ορισμό της ακριβούς ημερομηνίας των θρησκευτικών εορτών. Όπως αναφέρει και στη διδακτορική του διατριβή ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος «…αξιοσημείωτον τυγχάνει το γεγονός ότι η Α’ Οικουμενική Σύνοδος, θελήσασα να ορίση την ημέραν εορτασμού του Πάσχα, δεν ώρισε μήνας και ημέρας του Ιουλιανού Ημερολογίου, αλλ’ έθετο ως σταθεράν βάσιν του υπολογισμού την εαρινήν ισημερίαν, δηλαδή ώρισε τα κατά τον εορτασμόν ουχί ημερομηνιακώς, αλλ’ αστρονομικώς, και τούτο διότι το κανονικώς ενδιαφέρον δεν είναι η ημερομηνία, αλλ’ η ισημερία».
Σύμφωνα με την απόφαση της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας, το Πάσχα θα εορτάζεται την Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης (δηλαδή της Εαρινής Ισημερίας), και αν η πανσέληνος συμβεί Κυριακή, τότε θα εορτάζεται την επόμενη Κυριακή.
Όλα αυτά λοιπόν για το Πάσχα, την οριστική νίκη επί του θανάτου και την θριαμβική αναγέννηση. Το δικό μας όνομα, Πάσχα, είναι δανεισμένο από το εβραϊκό Πεσάχ, που σημαίνει τη διάβαση των υδάτων και την αναγέννηση του έθνους τους. Στη διάλεκτό τους οι βόρειοι συμπατριώτες μας (της Ευρωπαϊκής Ένωσης εννοώ) ονομάζουν το Πάσχα Easter.
Το όνομα προέρχεται από το αρχαίο αγγλικό Ēastre, που σημαίνει την ανατολή και ήταν προς τιμή της θεάς Ēostre, που εορταζόταν κατά την Και για τους λεξιλάγνους να πούμε ότι η Ēostre ταυτιζόταν με την αρχαιοελληνική Ηώ (Εος) και τη Ρωμαική Aurora.
Εαρινή ισημερία λοιπόν, το ουράνιο σύμβολο της αναγέννησης και της ευφορίας και …εδώ είμαστε. Αν δεν το έχετε δει στον ουρανό, αν δεν σας το έχει εξηγήσει επαρκώς ο καιρός που ζεσταίνει, αν δεν σας το φωνάζουν στο αυτί οι ορμόνες σας, τότε να το γράψω και εγώ.
Η αναγεννημένη φύση καρπίζει, η νυφούλα της άνοιξης υμνεί την γονιμότητα και εσείς, αν όλα αυτά δεν σας λένε κάτι άλλο… ασχοληθείτε με τον αμνό που θα πρέπει να θυσιάσετε σε λίγο καιρό.
Και διαλογιστείτε λίγο για το μήνυμα Εκείνου που αέναα σταυρώνεται υπέρ ημών και αναγεννάτε την τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς.

Advertisements