Ο Νόμος του Πι

τότε η φωνή ακούστηκε και είπε

ξυπνήστε είμαστε στην επικράτεια των νεκρών  για το θεό ξυπνήστε. τα όπλα μας και οι κρότοι μας και οι ήχοι μας. δεν κάνουν τίποτα. δεν αποδεικνύουν τη ζωντάνια μας. ξυπνήστε είμαστε από καιρό τώρα πεθαμένοι  και οποία δύναμη βάζουμε, η αντίθετή της θεριεύει. ξυπνήστε για το θεό  τι μαρτύριο να περπατάς όταν όλα δεν θέλουν να το κάνεις. όταν όλα συνηγορούν στο να μην το κάνεις.

τότε εγώ σαν σε όνειρο απάντησα και είπα


κουβαλάμε την πιο εύκολα μεταδιδόμενη ασθένεια του κόσμου. οι ενάρετες προσπάθειές μας να ενοχλήσουμε τους θεούς αποτυγχάνουν συνεχώς. τα χελιδόνια μας τσακίζονται σε μελλούμενους χειμώνες. και η ανθοφορία μέσα μας αργεί.  γεμάτα ως το στόμιο πήλινα δοχεία, κατρακυλάμε στις κατηφόρες αυξάνοντας ταχύτητα προς ένα πεπρωμένο από σπασμένα κομμάτια. ότι δεν γνωρίσαμε είναι αυτό που μας παιδεύει.  σπάταλοι με τις δυνάμεις που μας δόθηκαν,  τις δίνουμε βορά στα σκιάχτρα του γαλαξία.  και η σοδειά που καρτερούσαμε είναι χαμένος κόπος. άνθρωπε δύνασαι όταν δεν σου απαντάει το ιερό να καταλάβεις πως υπάρχει;  αν ξαπλώσουμε μπρούμυτα στο έδαφος με το πρόσωπο να ακουμπάει στο χώμα, τότε η πλάτη μας θα έχει γίνει σκαλοπάτι. είσαι το χέρι μου που έκοψα και το έβαλα σε ξένο σώμα. που από τότε έχει μυστική ζωή.  έχω γυρίσει όλη τη γη για να σε βρω. μα άλλου τη σκέψη τώρα πια μετουσιώνεις χάδι. αν αγαπήσω τούτο τον εχθρό θα πεις τα δάχτυλα σου να μου ανοίξουν πόρτα; χτίζαμε μια ξερολιθιά όταν ήρθε περαστικός και μας περιγελούσε. σε τίποτα δεν επηρέασε η παρουσία του την πτώση του ίδρωτα.  τα νερά μέσα σου χαιρετίζουν την πανσέληνο  και ακούγονται συρσίματα φωτός στο διαυγές της πλάτης σου. μια αστυνομία σκέψης να τιθασεύσει τα αγριμακια μου. ένα δυο λωποδύτες να σχηματίσουνε συναίσθηση ζώσα. τα πάντα αντέχονται ένα λεπτό μετά. μόνο η μοναξιά. μόνο η μοναξιά από τα πριν.

και ξανά σαν ευλογία η ερώτηση

δηλαδή αυτή η λάμψη των πραγμάτων πρέπει να είναι εκδούλευση

και ξανά εγώ

μήπως δεν γίνονται όλοι οι γκρεμοί ακίνδυνοι αν τους αφαιρέσουμε το νόμο της βαρύτητας;

έπειτα εκείνη απ’ το πουθενά μας διέκοψε με επτά προτάσεις

μια πιθαμή πάνω από το έδαφος αρχίζουν τα τελειώματα του ουρανού.

είχαμε το πιο αχρείαστο πράγμα του κόσμου. ένα στρατόπεδο γεμάτο με δειλούς φαντάρους.

η πιο επικίνδυνη θάλασσα είναι η αλμυρή.
όταν νιώθεις περήφανος, δοκίμασε να κοιτάξεις κατάματα τον ήλιο.
μια μονοταίνια μπορεί να συγκρατήσει όλη την υγρασία του κόσμου από τα μάτια σου.
αν δεν έχεις δει αυτό που εκτείνεται ανάμεσα στα κύματα και το πέταγμα των πουλιών, δεν έχεις δει τίποτα.
η πιο επικίνδυνη θάλασσα είναι η αλμυρή.

 

Advertisements