Από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ

Βιώνοντας τη χαρμολύπη των πρώτων ημερών μιας Άνοιξης που φαίνονταν σαν να δίσταζε να σκορπίσει τη δόξα του φωτός της, είχα σταθερή συντροφιά μουσικές από το web- radio. Κάπου «εκεί έξω», ένας ανώνυμος και ίσως ψηφιακός Dj επιλέγει και εκπέμπει ασταμάτητα. Και μετά από αρκετά χρόνια ξανάκουσα ένα παλιό τραγούδι ( το When the music’s over των Doors) όπου μια φράση του ακούγονταν εντελώς εκτός τόπου και χρόνου μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα.

Cancel my subscription to the resurrection/ Ακυρώστε τη συνδρομή μου στην Ανάσταση!

Ένας επαναστατημένος έφηβος από την Φλώριδα των Η.Π.Α. ερωτευμένος με την ποίηση και τη μουσική , βυθίστηκε στον μαγικό κόσμο του ινδιάνικου παγανισμού βρήκε έναν ξεχασμένο μίτο που τον οδήγησε στη Διονυσιακή έξαρση και την αρχαία ελληνική τραγωδία. Με έναν ιδιοφυή τρόπο παρουσίασε  σε μικρά ολιγόλεπτα διαμαντάκια πρωτόγονης τεχνικά αλλά πλημμυρισμένα από μια έκρηξη ψυχής  την δική του εκδοχή αυτού του αναβιωμένου πνεύματος.

Ακυρώστε τη συνδρομή μου στην Ανάσταση!

Ο αρχαίος μυητικός ήρωας δεν αναζητά μια μέλλουσα ζωή σε άλλους κόσμους, ούτε ταξίματα ελπίδας για ανταμοιβές της υπακοής του με τραπεζώματα σε διακεκριμένη θέση μεταξύ των θεών.

Οι θεοί είναι στον δικό τους κόσμο  και εκείνος στον οικείο και ανθρώπινο μεταξύ των συνανθρώπων – συντρόφων του, που μαζί αγωνίζονται και μαζί πρέπει να τον σώσουν και να τον βελτιώσουν.

Στον κόσμο των θεών οι μυητικοί θα μπουν σαν επισκέπτες ή σαν εισβολείς για να μπορέσουν να αποκαταστήσουν αδικίες που έκαναν οι αιώνιοι διασκεδάζοντας με τις τύχες των ανθρώπων σαν να ήταν πιόνια σε παιχνίδια.

Ο Ορφέας προσπάθησε να ελευθερώσει την Ευρυδίκη,  ο Ηρακλής απεγκλώβισε τον Θησέα που είχε αιχμαλωτιστεί προσπαθώντας να ελευθερώσει την Περσεφόνη. Στην πραγματικότητα διασώζουν μια παράδοση όπου οι μυητικοί ήρωες προσπαθούν να αποκαταστήσουν τη μορφή της αρχαίας Αιγαιακης Μεγάλης Μητέρας των μυστηρίων, που υποτάχτηκε και αιχμαλωτίστηκε από τους πατριαρχικους θεούς οι οποίοι έβαλαν τον εαυτό τους στην κορύφη της πυραμίδας που εφάρμοζε ταυτόχρονα τη στρατιωτική και τη θρησκευτική εξουσίας και ήλεγχαν απόλυτα την πόλη και τον πλούτο της.

Ποτέ ιστορικά δεν μπόρεσε αυτό το μόρφωμα παραγωγής πολιτισμού να ταυτιστεί με την ψυχή του κόσμου (anima mundi) όσο και αν προσπάθησε λεηλατώντας ασύστολα σύμβολα, παραδόσεις παραμορφωμένα μέσα στη βία που είναι το αγαπημένο τους όπλο.

Ēostre και  Ostara θεά της γονιμότητας με Ashtoreth των Εβραίων, η Αθώρ των Αιγυπτίων, η Ιστάρ των Ασσυρίων, η Αστάρτη των Φοινίκων όλες θεές της Φύσης και της γονιμότητας που ταυτίζονταν με την Αφροδίτη και τη Δήμητρα, δηλαδή επωνυμίες της αρχαίας Αιγαιακης Μεγάλης Μητέρας των μυστηρίων.

Η μήτρα της , το αρχαίο ιερό σπήλαιο που ήταν ταυτόχρονα τόπος θανάτου και αναγέννησης απ όπου ο μυητικός ήρωας της φυλής διέρχονταν για να επιβεβαιώσει με την έξοδό του ότι το δώρο και η ευλογία της  γονιμότητας χαρίζεται προς όλους, μετατράπηκε σε φρούριο ναό όπου κάποιοι μεσάζοντες έναντι αμοιβής βεβαίωναν τους υπηκόους ότι θα τύχαιναν της χάρης μιας μελλοντικής ζωής.

Δυο διαφορετικοί κόσμοι που επιβιώνουν μέσα από την αρχαία ελληνική τραγωδία.

Ο μυητικός ήρωας, ο καθημερινός άνθρωπος που θέλει και αγωνίζεται για το καλύτερο αύριο των συντρόφων του, των οικείων του και όσων γνωστών και αγνώστων γεννήθηκαν και περπάτησαν σε αυτή τη γή, δεν πληρώνει συνδρομές στο δικαίωμα μιας μελλοντικής εξόκοσμης ευτυχίας, υπομένοντας τη δυστυχία της σημερινής του πραγματικότητας.Ορθώνει το ανάστημά του ρισκάροντας την ύπαρξη του προς όφελος αυτών που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί.

Τότε μόνο, όπως η γενιά του Μάη του 68, θα έχει δικαίωμα στη δική του Άνοιξη και θα μπορεί να ενώσει τη φωνή του με εκείνων το σύνθημα που ρεαλιστικά απαίτησαν το αδύνατο:

Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα.

Advertisements