Εν Ιορδάνη, Απο το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ                                All That Jazz

 

«Όλοι ζούμε κάτω από τα αστέρια , πότε όμως κοιτάμε ψηλά;

Πότε αγγίζουμε και γευόμαστε τη ζωή και πότε βλέπουμε

ή αισθανόμαστε το σπάνιο και ασυνήθιστο μέσα στα κοινά και στα τετριμμένα;»

  Elisabeth Kübler-Ross

 

 

Η Elisabeth Kübler-Ross, (1926 – 2004)  υπήρξε μια πρωτοπόρος ψυχίατρος  ειδικά πάνω στη μελέτη των επιθανάτιων εμπειριών. Το 1969 στο βιβλίο της On Death and Dying παρουσίασε για πρώτη φορά αυτό που είναι γνωστό ως Kübler-Ross model. Πέντε διακριτά στάδια μιας διαδικασίας κατά την οποία οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη θλίψη και την τραγωδία, όταν έχει διαγνωστεί στους ίδιους ή σε κοντινούς αγαπημένους τους μια νόσος σε τελικό στάδιο με αναπόφευκτο τέλος.

Τα πέντε διαδοχικά στάδια που οποιοσδήποτε βιώνει είναι

η άρνηση (δεν συμβαίνει σε εμένα!), ο θυμός (γιατί σε εμένα;), η διαπραγμάτευση (δεν μπορεί να το φορτωθεί κάποιος άλλος;), η κατάθλιψη (δεν έχω ελπίδα, απλά περιμένω το μοιραίο) και τέλος η αποδοχή (όλα θα πάνε καλά).

Σε αυτά τα πέντε στάδια είχε στηριχτεί και η πολυβραβευμένη ταινία του Bob Fosse, All That Jazz. Και έτσι τα έμαθα και εγώ με μερικά εκατομμύρια ακόμα θεατές.  Εδώ η λέξη Jazz  δεν εννοεί τη μουσική αλλά το άνευ νοήματος, τις ανοησίες, τα  «σκουπίδια».

Ο πρωταγωνιστής –altert ego του Fosse- Roy Scheider είναι ένας πολυπράγμων καλλιτέχνης με κόρη, σύζυγο και ερωμένες που προσπαθεί να τα προλάβει όλα. Η καρδιά του δεν αντέχει και προσπαθεί να το διαχειριστεί.  Κάθε πρωί ακούει Βιβάλντι καπνίζοντας, πίνει τα αγχολυτικά του και μουρμουρίζει στον καθρέφτη: It’s Show time!

Η τελική σκηνή ,που είναι κλασική στην ιστορία του κινηματογράφου- οδηγεί στην κορύφωση ενός show όπου θεατές είναι όλοι οι άνθρωποι της ζωής του. Εχθροί και φίλοι, οι εραστές των γυναικών του, οι γυναίκες της ζωής του και η κόρη του.  Πρωταγωνιστής ο ίδιος και ένας εξ ίσου ταλαντούχος καλλιτέχνης, ο θάνατος! Τραγουδούν μαζί το Bye, Bye Life (I thing I’m gonna die) και μέσα σε αποθέωση του κοινού αγκαλιάζει- συμφιλιώνεται με όλους τους αγαπημένους αλλά και όλους τους αντίζηλους και αντίπαλους της ζωής του. Μοιάζει απαραίτητή η αποδοχή, συμφιλίωση για να μπορέσει να βαδίσει μόνος στη σιωπή του φωτεινού τούνελ που τον οδηγεί στην αγκαλιά του αγγέλου (Jessica Lange στα νιάτα της).

Όλα αυτά τα ωραία ήρθε να μου τα υπενθυμίσει στις περίεργες εποχές που ζούμε ένας φίλος χρηματιστής απρόσμενα.

Οι καλοί τύποι που θέλουν να ελέγχουν και να χειραγωγούν τη ζωή μας  χρησιμοποιούν μεταξύ των άλλων εργαλείων τους και το μοντέλο θλίψης της Kübler-Ross. Μετά τον αιφνιδιασμό και την απραξία πως αντιδρά μια κοινωνία;

Τα πέντε στάδια θα τα περάσουμε έτσι κι αλλιώς. Το 2011  ο περσινός άνεργος είναι ανάμεσα στην κατάθλιψη και την αποδοχή , ενώ ο εργαζόμενος παζαρεύει ακόμα μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας φλερτάροντας και με την κατάθλιψη. Ποιο είναι το μυστικό; Όσο περισσότερο οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε αυτό το στάδιο δηλαδή μεταξύ πραγματικότητας, φαντασίας και κατάθλιψης τόσο ποιο εύκολο είναι να χειραγωγούνται. Φέρτε στο μυαλό σας γνωστούς- γνωστές που με πρόσωπο τραβηγμένο σαν μάσκα φρίκης μετά από ατέλειωτες ώρες τηλεοπτικής ενημέρωσης (;) χαμένοι μέσα στον πανικό ψιθυρίζουν για κατάρρευση αγορών, κουρέματα, CDS, κρατικοποίηση τραπεζών κλπ.  Τρομερά πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με την καθημερινή ζωή του μέσου ανθρώπου και με άλλα όπως την ανεργία, την κατάρρευση των προοπτικών και κυρίως τον απανθρωπισμό της ζωής μας.  Η ερμηνεία του φίλου μου ήταν σαφέστατη. Όσο είμαστε εγκλωβισμένοι στο παζάρι μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας είμαστε έρμαια , μαριονέτες παρελθούσης χρήσεως που μπορεί να θεωρήσουν ευκαιρία και σωτήρα όποιον αδράξει τα σκοινιά που τους κατευθύνουν. Αν δεν περάσουμε στο στάδιο της αποδοχής της κατάστασης δηλαδή της αυτογνωσίας δεν έχουμε τίποτα. Θυμηθείτε την ταινία που σας περιέγραψα. Πριν το τέλος χαιρετά αγαπημένους και εχθρούς. Δεν συγχωρεί και δεν ξεχνά! Αποδέχεται όμως τις στιγμές του παρελθόντος, τα άνευ νοήματος σκουπίδια (jazz)  που φαρμακώνουν συνεχώς το παρόν του και τις κλειδώνει στο χτες.

Έτσι μόνο μπορεί να προχωρήσει κάποιος στο μονοπάτι του συνειδητά. Και στις δύσκολες αυτές στιγμές ας θυμάστε μια παλιά αφρικάνικη ρήση: Δεν υπάρχει τρόπος για να βγεις από την έρημο παρά μόνο αν την διάσχισης.

Δείτε       : All That Jazz

Διαβάστε: Για τη ζωή μετά το θάνατο, της Elisabeth Kübler-Ross

Ζήστε     : Τη δική σας ζωή!!!

Advertisements