Πολυαγαπημένο μου παιδί, ταξιδεμένο μου περιστέρι.

Σε βλέπω στην τηλεόραση να τους μιλάς.

Βλέπω τα ματάκια σου να βαθουλώνουν και να σκουραίνουν.
Βλέπω τα μαλλιά σου να λιγοστεύουν και το μέτωπο σου να γεμίζει ρυτίδες.
Βλέπω τους ώμους σου να θέλουν να γείρουν και τα λόγια σου να χωλαίνουν.

Σκέφτομαι, γιατί όλα αυτά;
Γιατί θυσιάζεις τη ζωή σου;
Πως πολεμάς τους φόβους σου;
Αντέχεις, αγάπη μου;

Θέλησες να γίνεις ισχυρός. Νόμισες ότι εγώ έτσι ήμουν.

Σου δίδαξα την επιμονή, την αποφασιστικότητα, τη διαχείριση της μοναξιάς.
Ξέχασα να σου μιλήσω για την αγάπη. Πώς να μιλάς για τα συναισθήματα σου, πώς να παραδέχεσαι τα λάθη σου, πώς να ζητάς συγγνώμη, πώς να τα παρατάς.

Έλα στην αγκαλιά μου.
Όλοι μας τα σκατώνουμε. Αρκεί που το πολέμησες με όλες σου τις δυνάμεις.
Σταμάτα να τρέχεις. Γείρε στον ώμο μου και κλάψε. Ας μπει ο επόμενος στην αρένα, να τον φάνε.

Πες μου. Τι κάνεις τα βράδια;
Βγαίνεις καθόλου; Μιλάς με φίλους; Φιλιέσαι, χαϊδεύεσαι, κάνεις έρωτα; Πίνεις κανένα ουζάκι; Παίζεις τάβλι; Χαίρεσαι τα παιδιά σου; Κοιμάσαι καλά;

Αγάπη μου, ανησυχώ. Μήπως παίρνεις φάρμακα; Χρειάζεσαι βοήθεια;

Συγγνώμη που σε πίεσα να γίνεις αρχηγός.

Μια τελευταία χάρη μόνο σου ζητώ, αν προλαβαίνεις.
Νομιμοποίησε τουλάχιστον, στα σοβαρά, τον μπάφο.
Πώς θα τα βγάλουνε πέρα;

Του Γιάννη Βαλτή από το http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=9995

Advertisements