Έλαβα το παρακάτω σημείωμα απο τον Ανδρέα Ριζόπουλο και δεν μπορώ παρά να το αναδημοσιεύσω:

Η σημερινή μέρα μας έφερε το θάνατο του Steve Jobs και το βραβείο Νομπέλ Λογοτενίας στον Tomas Tranströmer.

Σε μια στιγμή αναζήτησης βρήκα αρμόζουσα τη σύνδεση των δύο με ένα ποίημα του δεύτερου. Το μοιράζομαι μαζί σας λοιπόν.

After a Death

Once there was a shock

that left behind a long, shimmering comet tail.

It keeps us inside. It makes the TV pictures snowy.

It settles in cold drops on the telephone wires.

One can still go slowly on skis in the winter sun

through brush where a few leaves hang on.

They resemble pages torn from old telephone directories.

Names swallowed by the cold.

It is still beautiful to hear the heart beat

but often the shadow seems more real than the body.

The samurai looks insignificant

beside his armor of black dragon scales.

Βρήκα όμως και ένα ποίημα του Τράνστρεμερ από τη συλλογή Τα Ποιήματα, σε μετάφραση Βασίλης Παπαγεωργίου, εκδόσεις Printa 2004 .

 

Εσπρέσο

Ο μαύρος καφές στο πεζοδρόμιο
με καρέκλες και τραπέζια φανταχτερά σαν έντομα.

Πολύτιμες, αιχμαλωτισμένες σταγόνες
γεμάτες με την ίδια δύναμη που έχει το Ναι και το Όχι.

Βγαίνει από σκοτεινά καφέ
κι ατενίζει τον ήλιο ασκαρδαμυκτί.

Στο φως της μέρας μια τελεία ευεργετικού μαύρου
που χύνεται γρήγορα μέσα στον χλομό πελάτη.

Μοιάζει τις σταγόνες της μαύρης βαθύνοιας
που μερικές φορές κλείνονται στην ψυχή

και μας δίνουν ένα ευεργετικό σκούντημα: Πήγαινε!
Παρότρυνση ν’ ανοίξουμε τα μάτια.

Advertisements