Ιουνίου 2011


«Δικαιοσύνη για τους Ελληνες» ζήτησε με τον πιο εντυπωσιακό και δυναμικό τρόπο η Γαλλίδα σκηνοθέτης Αριάν Μνουσκίν το μεσημέρι του Σαββάτου από την πλατεία Συντάγματος. Η ιδρύτρια του περίφημου «Theatre du Soleil» («Θέατρο του Ηλιου») βρίσκεται στην Αθήνα φιλοξενούμενη του Ελληνικού Φεστιβάλ για την παράσταση «Οι ναυαγοί της Τρελής Ελπίδας».

Η Αριάν Μνουσκίν σε πρώτο πλάνο με το δάχτυλο σηκωμένο με εφηβική οργή ζήτησε δικαιοσύνη για τους Ελληνες Η Αριάν Μνουσκίν σε πρώτο πλάνο με το δάχτυλο σηκωμένο με εφηβική οργή ζήτησε δικαιοσύνη για τους Ελληνες Με εφηβική ορμή, παρά τα 72 της χρόνια, στάθηκε στο πλευρό των δοκιμαζόμενων, από την κρίση, Ελλήνων.

Ηταν γύρω στις 12.30 το μεσημέρι, όταν ο παράξενος θίασός της, «με μουσικές εξαίσιες» και επικεφαλής την ίδια, ξεπρόβαλε από την οδό Σταδίου. Μια τεράστια λευκοντυμένη μαριονέτα, ύψους τριών μέτρων, τοποθετημένη πάνω σε δοκούς ήταν το τρόπαιο που κουβαλούσαν στους ώμους τους μέλη του γαλλικού θιάσου. Από μακριά η εικόνα της λευκοντυμένης μαριονέτας, που αιωρούνταν στα χέρια των ηθοποιών, έφερνε στο μυαλό την αναβίωση κάποιου αλλόκοτου μεσαιωνικού ή διονυσιακού δρώμενου.

Καθώς ο θίασος πλησίαζε προς την πλατεία Συντάγματος βλέπαμε τη μάσκα παρακμής και θανάτου στο πρόσωπο της φιγούρας (Δικαιοσύνη) με σπαθί στο χέρι, ενώ ίχνη αίματος διακρίνονταν τόσο στο πρόσωπο όσο και στο ξεσκισμένο, λευκό της φόρεμα. Δυνατά κρουστά και επική μουσική συνόδευαν την πομπή που βρέθηκε στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος.

Ενας ηθοποιός κρατούσε στα χέρια του βέργα με μια τεράστια μεταλλική ζυγαριά στην κορυφή της και αρκετοί άλλοι βέργες με μαύρα, δυσοίωνα πουλιά από πλαστικό στις κορυφές τους. Τα μαύρα πουλιά και η ζυγαριά περικύκλωναν, κατά διαστήματα, απειλητικά τη φιγούρα που εν μέσω του τρελού χορού της έγερνε πίσω για να αντικρούσει τις επιθέσεις.

Οι ιαχές «θέλουμε δικαιοσύνη» στα γαλλικά από τα μέλη του «Θέατρου του Ηλιου» γέμισαν την πλατεία Συντάγματος δίπλα σε τεράστια πανό που έγραφαν, επίσης στα γαλλικά, ρήσεις των: Ρομέν Ρολάν («Οταν η τάξη είναι αδικία η αταξία είναι ήδη η απαρχή της δικαιοσύνης»), του Αισχύλου («Η ελπίδα δεν θα μπει στο ανάκτορο του φόβου»),  του Σέξπιρ («Οι κηφήνες δεν ρουφάνε το αίμα των αετών. Λεηλατούν τις κυψέλες των μελισσών»), του Μπέντζαμιν Κόνσταντ («Η εξουσία ας προσπαθεί να είναι δίκαιη. Εμείς θα προσπαθήσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι»), του Βίκτωρος Ουγκό («Θλιβερό δημόσιο θέαμα. Ο καθείς σκέφτεται μονάχα τον εαυτό του, τα αξιώματα, τις θέσεις, το χρήμα. Οι άνθρωποι παίρνουν τα πάντα, θέλουν τα πάντα, λεηλατούν τα πάντα. Δεν ζουν πια παρά μόνο από φιλοδοξία και πλεονεξία»).

Η διαμαρτυρία των Γάλλων στην Αθήνα δεν θα μπορούσε να αγνοήσει τον Νικολά Σαρκοζί και τις ομοιότητες του βίου του με εκείνο κάποιων Ελλήνων πολιτικών. Ενα πανό έγραφε: «Θα τελειώσει σύντομα αυτή η νύχτα στο Φουκέτς», αναφορά στη νύχτα της εκλογής του Γάλλου προέδρου ο οποίος έσπευσε να γιορτάσει την εκλογική νίκη του με φίλους του επιχειρηματίες στο πανάκριβο εστιατόριο «Fouquet’s» των Ηλυσίων Πεδίων. Η Μνουσκίν, εν μέσω χειροκροτημάτων, κάτω από τη σκιά των δέντρων της πλατείας έλεγε μετά το τέλος της δράσης: «Οι άνθρωποι που βρίσκονται τόσες μέρες εδώ, ακόμα κι αν έχουν διαφορετικά κίνητρα, ζητούν ένα και μόνο πράγμα: δικαιοσύνη. Θέλουν να ξαναπάρουν στα χέρια τους τα κλειδιά των ευρωπαϊκών κρατών, τα οποία εδώ και χρόνια παραδώσαμε στις αγορές. Η κρίση στην Ελλάδα έχει τεράστια σημασία για ολόκληρη την Ευρώπη. Στην πλειονότητά τους οι Ελληνες πολίτες δεν είναι υπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει. Παρακολουθούν την εξουσία και τις ραδιουργίες των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων που αναγκάζουν τη χώρα να προσκολληθεί σε αυτές. Είναι απολύτως φυσικό το αίσθημα οργής και αντίδρασης των Ελλήνων. Δεν πρόκειται για ζήτημα χρημάτων αλλά, κυρίως, για ζητήματα δικαιοσύνης και εθνικής ανεξαρτησίας».

Αποσπάσματα από την ομιλία της Αριάν Μνουσκίν της Ιωάννας Μπλάτσου :

Περί ουτοπίας: «Η ουτοπία δεν είναι αυτό που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αλλά αυτό που ακόμα δεν έχει πραγματοποιηθεί. Δεν είναι ότι δεν πιστεύω στο Θαύμα. Πιστεύω. Αλλά πιστεύω κυρίως στην πάλη των ανθρώπων, όπως γίνεται τώρα στην Ελλάδα».

Περί Σαρκοζί και «Μακμπέθ»: «Η ιδέα να κάνω τους ‘Ναυαγούς της τρελής ελπίδας’ μου ήρθε καθώς ετοιμαζόμουν να ανεβάσω τον σαιξπηρικό ‘Μάκβεθ’ καθώς ήθελα να κάνω ένα έργο για τον Σαρκοζί. Όμως ούτε ο Σαίξπηρ, ούτε ο ‘Μάκβεθ’ θα άξιζαν κάτι τέτοιο! Θα έπρεπε να διαστρέψω το σαιξπηρικό έργο για να μιλήσω για τον Σαρκοζί».

Περί συλλογικότητας: «Το θέατρο του Ηλιου είναι μια κολεκτίβα. Εγώ μπορεί να έχω την αρχική ιδέα και πρόταση αλλά από κει κι ύστερα τα πάντα είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς: τα σκηνικά, το κοστούμια, οι αυτοσχεδιασμοί. Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο παρά συλλογικό θέατρο. Αυτό έχω ανάγκη. Οτιδήποτε άλλο το βαριέμαι στο θέατρο».

Περί κακεντρεχών σχολίων: «Η δεκαετία του ’60 τελείωνε, ο κόσμος άλλαζε αλλά το Θέατρο του Ηλιου συνέχιζε να είναι συλλογικό. Υπήρχαν τότε πολλά σχόλια για τον τρόπο εργασίας μας. Που με πλήγωναν. Αλλά μετά σα να αναπτύχθηκαν πάνω μου φτερά κύκνου και τα σχόλια γλιστρούσαν από πάνω μου. Επίσης, σας διαβεβαιώνω ότι ακόμα και στις αρχές του Θεάτρου του Ηλιου, στην εποχή της σεξουαλικής επανάστασης, δεν κοιμόμαστε όλοι στο ίδιο κρεβάτι! Γιατί και αυτό είχε ακουστεί τότε…».

Περί οικονομικών πόρων: «Στο παρελθόν, έχουμε εκθρέψει και πρόβατα για να χρηματοδοτήσουμε το θέατρό μας. Κάποιος μάλιστα από την ομάδα ανέλαβε να παρακολουθήσει και τη Σχολή Βοσκών στο Φοντενεμπλό».

Περί επιχορηγήσεων: «Το Θέατρο του Ηλιου δε θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την επιχορήγηση του Γαλλικού Κράτους. Γι’ αυτό θεωρούμε πως είναι απαραίτητες οι επιχορηγήσεις σε ένα πλαίσιο πολιτιστικής πολιτικής. Ή θεωρούμε ότι ο πολιτισμός είναι μια δημόσια ωφέλεια, όπως η υγεία και η παιδεία, ή δεν είναι. Εμείς, λοιπόν, μπορεί να πληρωνόμαστε με λίγα χρήματα αλλά πληρωνόμαστε. Και είμαστε περήφανοι γιατί κερδίζουμε περισσότερα από τα εισιτήρια που κόβουμε (60%) σε σχέση με το ποσό της επιχορήγησης (40%)».

Περί ωραρίου: «Συνήθως δουλεύουμε 15 ώρες το 24ωρο, από τις 8.00 το πρωί μέχρι τις 11.00 το βράδυ. Ζούμε αρκετές ώρες μαζί. Δουλεύουμε, μαγειρεύουμε, τρώμε και κυρίως ανταλλάσσουμε ιδέες. Δεν φλυαρούμε κατά τη διάρκεια των προβών. Στη σκληρή αρένα της θεατρικής εργασίας δεν αφήνουμε πάνω μας την καυτή κουβέρτα της φλυαρίας. Τα πάντα στις παραστάσεις μας, λοιπόν, προκύπτουν από τις προτάσεις όλων. Εχουμε ανεβάσει παράσταση βασισμένοι σε 2-3 ατάκες που ακούστηκαν στην ομάδα».

Περί θεάτρου και πολιτικής: «Αυτό που συμβαίνει στην πλατεία Συντάγματος και το θέατρο δεν είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Επίσης, αυτό που συμβαίνει στο Σύνταγμα, συμβαίνει και στη Μαδρίτη και σε άλλες Ευρωπαϊκές πόλεις. Συνέβη και στη Γαλλία νωρίτερα για τις μεταρρυθμίσεις στις συντάξεις. Και η δύναμη του κόσμου κλόνισε την πολιτική κατάσταση. Οι άνθρωποι μπορούν να ορίσουν τη μοίρα τους».

Περί της συμμετοχής της στο Σύνταγμα: «Αν δεν ήξερα τι συμβαίνει στην Ελλάδα, θα ήμουν τυφλή και κουφή! Δεν είμαι. Όχι ακόμα. Πήγαμε λοιπόν το Σάββατο στο Σύνταγμα για να τιμήσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που ψάχνουν να εκφραστούν, να βρουν το κλειδί για να ορίσουν τη δική τους μοίρα. Στη δεκαετία του ’50, αυτό το κλειδί δόθηκε στην Ευρώπη από αριστερούς και δεξιούς στις Αγορές. Και παρά την πολυπλοκότητα της αργκό που χρησιμοποιούν αυτοί οι οικονομικοί τύποι όταν θέλουν να περιγράψουν την οικονομική κατάσταση μιας χώρας, οι πολίτες πλέον μεταφράζουν τα λόγια τους και καταλαβαίνουν πως πρόκειται για συγκεκαλυμμένα ψέματα».

Περί δημοκρατίας: «Η δημοκρατία είναι πολύ δύσκολη. Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να διατηρούμε μια εγγύτητα ανάμεσα στους πολίτες και τα κέντρα αποφάσεων. Πρέπει να υπάρχει αμφίδρομη ειλικρίνεια και όταν οι πολίτες πληροφορούνται μια κατάσταση να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Γιατί και οι πολίτες έχουν ευθύνες για τον τρόπο που ασκείται η εξουσία στη χώρα τους».

Advertisements

Ο Γιάνης Βαρουφάκης έχει τον τρόπο να απευθύνεται σε γνώστες οικονομικών και μη, μιλώντας ίδια γλώσσα. Δεν πανικοβάλλει, δεν κινδυνολογεί, εξηγεί και ενημερώνει. Την Πέμπτη 16 Ιουνίου, στις 8.00 μμ, στον κήπο του Βυζαντινού Μουσείου (Βασ. Σοφίας 22), θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου του «Κρίσης λεξιλόγιο: οι οικονομικοί όροι που μας καταδυναστεύουν», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός.

Βασικός ομιλητής της παρουσίασης, ο Αλέκος Παπαδόπουλος. Παρεμβαίνουν και συζητούν, ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο δημοσιογράφος Νίκος Ξυδάκης και ο πεζογράφος Χρήστος Χωμενίδης. Μια δουλειά πολύτιμη, για όλους εμάς που χανόμαστε σε λέξεις και όρους που ήρθαν να μας αλλάξουν τη ζωή. Δείτε πώς περιγράφει το βιβλίο του ο Γιάνης Βαρουφάκης: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερος σύμμαχος στην μελαγχολία από την απραξία. Και καμία γιατρειά καλύτερη από την πράξη». Τάδε έφη το 1621 ο Robert Burton στο κλασσικό του βιβλίο Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ. Ήταν το βιβλίο που διάβαζε κάθε πρωί, για να βρει το κουράγιο να σηκωθεί από το κρεββάτι του, ο μελαγχολικός Dr Johnson. Και ποια «πράξη» επέλεξε ο Dr Johnson ώστε να αποδράσει από την μελαγχολία που τον καταδυνάστευε; Την λεξικογραφία. Την καταγραφή και απόδοση των όρων που συνιστούσαν τον καθημερινό αγώνα να εκφράζουμε, και να διαμορφώνουμε, τις σκέψεις μας. Έτσι, εν έτει 1755, προέκυψε ίσως το γνωστό, και ακόμα απολαυστικό, λεξικό του Dr Johnson. Με αυτό καταπολέμησε την μελαγχολία του αλλά και άσκησε κριτική. Παραδείγματος χάριν, ορίζει τον αντίστοιχο ΦΠΑ της εποχής του ως εξής: «Ένας μισητός φόρος επί αγαθών ο οποίος επιλέγεται όχι από δίκαιους κριτές των αξιών αλλά από φουκαράδες στην δούλεψη εκείνων που κερδίζουν από την είσπραξή του.» Σήμερα, εδώ στην Ελλάδα της Κρίσης, η μελαγχολία ξεπέρασε τα όρια του ατομικού και κινδυνεύει να μολύνει το σώμα της κοινωνίας ολόκληρης. Η πράξη, όπως έλεγε ο Burton, είναι η καλύτερη γιατρειά. Συλλογικά και ατομικά. Το λεξικό τούτο αποτελεί μία από αυτές τις μικρές, ατομικές πράξεις. Από την μία, εξηγεί τους όρους που αιωρούνται παντού (CDS, spreads κλπ) ενώ από την άλλη, στον δρόμο που χάραξε ο Dr Johnson, η λεξικογραφική προσπάθεια που κρατάτε στα χέρια σας ελπίζει να διαταράξει την κοινή μας μελαγχολία θέτοντας τους όρους της Κρίσης στο φως της κριτικής.»

της Στέλλας Αλαφούζου

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.vivlia&id=7376

 

/-\.:_ κιλά με τα κόκαλα μέσα!

Η Ευρώπη διέρχεται εδώ και τρία χρόνια την χειρότερη οικονομική, δημοσιονομική και κοινωνική κρίση μετά από τη δεκαετία του τριάντα.

Πώς οι Ευρωπαίοι βιώνουν την παρούσα κρίση ;

Βρισκόμαστε άραγε σε μία στροφή της Ιστορίας όπου επιβάλλεται να εφευρεθεί ή να επαναπροσδιοριστεί ένα νέο κοινωνικο-οικονομικό και πολιτικό μοντέλο

« Η διαγραφή των χρεών, μία λύση στην παγκόσμια οικονομική κρίση.

Το παράδειγμα του Σόλωνα στην αρχαία Ελλάδα. »

Όπου παρουσιάζεται, δια μέσου του παραδείγματος του Σόλωνα (VIe αιώνα πριν από την εποχή μας), πατέρα της δημοκρατίας και του πρώτου συντάγματος στον κόσμο, η μερική ή συνολική διαγραφή των δημοσίων ή ιδιωτικών χρεών ως μία λύση που θα οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση.

Σίγουρα δεν είναι απλό, αλλά η πρότασή μας παρουσιάζει μία ανθρώπινη προσέγγιση λειτουργώντας ταυτόχρονα προς όφελος της διαμόρφωσης μίας Ευρώπης πλέον ισότιμης : οφείλουμε όλοι να αποδεχθούμε να κάνουμε μία «αμφίπλευρη θυσία».

Πρέπει να καταλάβουμε ότι  οι « καθημερινοί – απλοί», άνθρωποι συνιστούν τον πραγματικό πλούτο του κόσμου. 

Ή Ίνα Πιπεράκη είναι ενεργή στο ευρωπαϊκό κίνημα για τη Laicite (ObservatoireLaicite), και ως μέλος των διεθνών σχέσεων του μικτού τεκτονικού Τάγματος Δελφοί μετέχει μαζί με τον Μ.Δ. Βασίλη Πάτκα στο Bureau des Conseillers de Politique Europeene της Ευρωπαικής Ένωσης.  Το βιβλίο κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή μόνο στα Γαλλικά και διατίθεται στην Ελλάδα απο τις εκδόσεις Τετρακτύς. Ελληνικά προσεχώς.


L’Europe traverse, il  y a trois ans, la pire crise économique, financière et socioculturelle depuis les années trente.

Comment les Européens vivent la crise actuelle ?

Sommes-nous à un tournant de l’Histoire mondiale où un nouveau modèle socioéconomique et politique nécessite d’être inventé, ou réinventé ?

J’aimerais vous informer de la sortie de mon tout prochain livre, inspiré d’un philosophe et législateur grec, «Solon», co-écrit avec Jean-Michel Reynaud (cf. pièce jointe) :

 «L’effacement des dettes, une solution à la crise mondiale

L’exemple de Solon dans la Grèce antique»,

Où il est traité, à travers l’exemple de Solon (VIe siècle avant notre ère), père de la démocratie et de la première constitution au monde, de l’annulation partielle ou totale des dettes publiques et privées comme une solution pour sortir de la crise.

Ce n’est pas simple mais notre proposition présente une approche humaniste et elle est en faveur de la construction d’une Europe plus égalitaire : il faut que tous acceptent à faire un « double sacrifice ».

Il faut comprendre que les gens ordinaires font la vraie richesse du monde.

Επειδή στη ψηφιακή γειτονιά μας έχουν μαζευτεί και αρκετοί παλιομασόνοι είναι χρήσιμο να τους θυμίσω τον παλιό «αδελφό» τους τον Νίκο Καρνβούνη. Μεταφραστής της Μπεσάντ, του Λέντμπίτερ και του Κίπλινικ (το περίφημο If), θεόσοφος και τέκτονας με τον πόλεμο πήρε τα βουνά και ήταν ο γραμματέας της κυβέρνησης του βουνού, υπεύθυνος για την εξωτερική διαφώτιση του ΕΑΜ και την υπηρεσία Τύπου της ΠΕΕΑ. Λίγοι ξέρουν ότι ο ύμνος της Εθνικής Αντίστασης ήταν δικό του έργο και οι αιτίες που τον ενέπνευσαν μοιάζουν σύγχρονες. Να τι έλεγε ο ίδιος το 1945: «Ήταν τότε», είπε ο Καρβούνης, «που οι αρχηγοί και αρχηγίσκοι των παλιών κομμάτων, ενώ δεν κουνούσαν ούτε το μικρό δαχτυλάκι τους και συστήνανε σα γραμμή συμπεριφοράς απέναντι στους φασίστες κατακτητές την αναμονή, θέλησαν να εκμεταλλευτούν τη δύσκολη κατάστασή μου. Ένας μάλιστα απ’ αυτούς, ο Αλέξανδρος Μυλωνάς, με κάλεσε να μιλήσουμε. Όταν, αντί να τα βάλει με τους κατακτητές έστρεψε τα πυρά του στο οργανωμένο επαναστατικό και απελευθερωτικό κίνημα και μου έκανε ανεπίτρεπτους υπαινιγμούς γύρω από τη θέση μου, του έδωσα την απάντηση που του χρειαζόταν. Γυρίζοντας σπίτι μου, ήμουν σε τέτοιο βαθμό οργισμένος κι αηδιασμένος από τη στάση του και γενικά από τη διαγωγή των αστών πολιτικών, που μου ήρθε άμεσα η ανάγκη να αντιδράσω. Δεν έκλεισα μάτι εκείνο το βράδυ. Κάθισα κι έγραψα τους στίχους και την ίδια νύχτα, κατά τα ξημερώματα, συνέθεσα και τη μουσική του. Το πρωί το έδωσα σ’ ένα γνωστό μου νέο να το κυκλοφορήσει ανώνυμα». Λίγες μέρες αργότερα, ο Ν. Κ. έφυγε για τα βουνά της Ρούμελης. Εκεί άκουσε και το ηρωικό τραγούδι του, μελοποιημένο από έναν μουσικό, με το ψευδώνυμο «Αστραπόγιαννος» (Ν. Τσάκωνας) . («Ιστορία της Αντίστασης», εκδόσεις «Αυλός», τόμ. 6ος).

Κι όμως υπήρχε συγκεκριμένη πρόταση που δεν άρεσε στον «άλλο» Γιώργο. Προτάθηκε επίσημα απο τον οικονομολόγο Γιάννη Βαρουφάκη (πρώην σύμβουλο του ΓΑΠ) και τον Stuart Holland πρώην σύμβουλο του Ανδρέα Παπανδρέου. Οι συζητήσεις μυστικά προχώρησαν μέχρι που το αντιλήφθηκε ο κύριος Παπακωνσταντίνου και τα τίναξε όλα στον αέρα. Το δημοσιεύουν σήμερα και η New York Times http://www.nytimes.com/2011/06/09/business/global/09euro.html?pagewanted=1&_r=1  και δείτε και τον σύνδεσμο από τον Ιούνιο http://www.levyinstitute.org/publications/?docid=1380.

Ακολουθεί άρθρο επιστολή στο Γιώργο από τον  Βαρουφάκη

Αγαπητέ Γιώργο  του Γιάνη Βαρουφάκη

Λίγο μετά τις εκλογές του 2009 δήλωνες ότι «είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία». Η πλειοψηφία των υπουργών σου σε στραβοκοιτούσαν και οι αντίπαλοί σου σε χλεύαζαν. Ήσουν μόνος εκείνη την στιγμή. Όμως, στον βαθμό που σε γνωρίζω, ήσουν αυθεντικός.

Από τότε κύλησε πολύ μολυσμένο νερό στο αυλάκι. Τις ουτοπικές δηλώσεις τις παρέσυρε η αγωνία για την διάσωση της χώρας. Σε ανάγκασε όχι μόνο να σφίξεις τα δόντια, πνίγοντας την ουτοπική σου πλευρά, αλλά και να αποκηρύξεις βασικές σου πεποιθήσεις για το τι πρέπει να γίνει και τι όχι. Πιστεύω, στον βαθμό που σε γνωρίζω, ότι τις αποφάσεις που έλαβες τις πήρες θεωρώντας ότι ήταν οι βέλτιστες μιας γκάμας απαίσιων εναλλακτικών. Και φαντάζομαι ότι ενέτειναν την μοναξιά σου.

Έτσι ήρθαμε στον Μάιο του 2010 όπου σε περίμενε η μεγαλύτερη απόφαση που αναγκάστηκε να πάρει έλληνας πρωθυπουργός σε καιρό ειρήνης. Ξέρεις ότι διαφωνούμε για την ορθότητά της. Δεν έχει σημασία. Σου είπαν ότι ήταν ένα σωσίβιο που μας εξαγόραζε χρόνο ώστε να βρούμε τον δρόμο μας προς στέρεο έδαφος μετά από ένα συγκλονιστικό ναυάγιο. Θεώρησα ότι ήταν ένα τεράστιο βαρίδι που μας σπρώχνει, τόσο εμάς όσο και την υπόλοιπη ευρωζώνη, στον πάτο. Επέλεξες τις συμβουλές των ισχυρών και εκείνων που σε έπεισαν πως, αν μη τι άλλο, το Μνημόνιο αγοράζει πολύτιμο χρόνο. Στον βαθμό που σε γνωρίζω, ξέρω πόσο σε στενοχώρησε η επιλογή σου.

Μήνες τώρα γνωρίζω ότι ξέρεις πως, τελικά, η πορεία του Μνημονίου απέτυχε επειδή η αποτυχία βρισκόταν στο DNA του εγχειρήματος (κι όχι επειδή δεν εφαρμόστηκε όπως μπορούσε να έχει εφαρμοστεί). Εμείς οι οικονομολόγοι, όπως γνωρίζεις εκ πείρας, διαφωνούμε σχεδόν για όλα. Όμως δύο πράγματα μας έχει διδάξει η ιστορία: (1) Τον πτωχευμένο δεν τον σώζεις δίνοντάς του ακριβά δάνεια, και (2) η βαριά λιτότητα δεν μπορεί ποτέ να μειώσει τα ελλείμματα μιας μακρο-οικονομίας που βρίσκεται σε ύφεση και η οποία δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της (ιδίως όταν το διεθνές περιβάλλον είναι υφεσιακό).

Μπορεί να ήλπιζες σε κάποιο θαύμα οικονομικό (π.χ. μιας γρήγορη ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας) ή πολιτικό (την επιφοίτηση της κας Μέρκελ από το άγιο πνεύμα) που θα απέτρεπε την σημερινή κατάληξη. Δεν έγινε όμως. Και τώρα καλείσαι, για δεύτερη φορά σε ένα μόλις χρόνο, να πας ακόμα πιο αντίθετα στα πιστεύω σου, στις γνώσεις σου, στο ένστικτό σου. Σου λένε, όπως και πριν ένα χρόνο: «Σκεφτείτε κ. πρωθυπουργέ τι θα γίνει αν δεν πάρουμε τα νέα δάνεια. Πως θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις;» Στον βαθμό που σε ξέρω, γνωρίζω πως δαγκώνεσαι.

Μήνες αρκετοί έχουν περάσει που έχεις λάβει γνώση μιας εναλλακτικής πρότασης (εκείνη που καταθέσαμε με τον Stuart Holland σε διάφορα fora). Από όσο γνωρίζω θεωρείς πως, τόσο από τεχνικής όσο και πολιτικής πλευράς, η πρόταση είναι άρτια: Σε τρία απλά βήματα, τα οποία δεν απαιτούν καμία ουσιαστική παρέμβαση στην Συνθήκη της Λισαβόνας, (α) αντιμετωπίζεται η τραπεζική κρίση της ευρωζώνης, (β) αποδυναμώνεται η κρίση δημόσιου χρέους και (γ) ξεκινά ένα νέο Σχέδιο Marshall για ολόκληρη της ευρωζώνη έτσι ώστε να γίνει πράξη η ανάπτυξη που θα ‘δολοφονήσει’ την Κρίση. Αν απλώς διαφωνούσες με αυτή την πρόταση, δεν θα αναφερόμουν σε αυτήν. Το κάνω επειδή φοβάμαι ότι… συμφωνείς.

Θα μου πεις: «Πώς μπορώ ως πρωθυπουργός μιας μικρής και καταπτωχευμένης χώρας να πάω στις Βρυξέλλες και να τους προτείνω μια πρόταση για την ανάπλαση της ευρωζώνης ολάκερης; Ιδίως όταν οι δικοί μου σύμβουλοι μου λένε να το ξεχάσω;»

Θα σου απαντήσω: Πώς μπορείς ως πρωθυπουργός μιας μικρής και καταπτωχευμένης χώρας να πάς στις Βρυξέλλες για να αποδεχθείς ένα νέο, ογκώδες δάνειο το οποίο σε καμία των περιπτώσεων (ακόμα κι αν αποδεχθούμε ότι θα επιτευχθούν όλοι οι στόχοι του μεσοπρόθεσμου προγράμματος) δεν πρόκειται ούτε καν να επιβραδύνει την εκρηκτική πορεία του δημόσιου χρέους; Πως θα αντιμετωπίσετε σε ένα χρόνο από σήμερα, εσύ και οι υπόλοιποι ηγέτες της ΕΕ, την κρίση νομιμοποίησης σε Βορρά και Νότο που αναπόφευκτα θα προκύψει καθώς οι εγγυήσεις και τα δάνεια των γερμανών και ολλανδών φορολογούμενων καταλήγουν (μέσω του Υπουργείου Οικονομικών μας) στις ημι-πτωχευμένες τράπεζες, την ώρα που το ελληνικό χρέος συνεχίζει να αυξάνεται, το ΑΕΠ μας να μειώνεται και οι έλληνες να εξαθλιώνονται χωρίς κανένα όφελος;

Θα με ρωτήσεις: «Και τι να κάνω τότε;»

Θα σου πω κάτι που θα ακουστεί ίσως ουτοπικό αλλά το οποίο πιστεύω είναι η μοναδική ρεαλιστική εναλλακτική που σου απομένει. Αν κάποιος μπορεί να εκτιμήσει τον ρεαλισμό αυτού που θα σου προτείνω, αυτός είσαι εσύ: Πάρε απόψε το βράδυ το ποδήλατό σου, μόνος σου, και κατέβα στην Πλατεία Συντάγματος. Εκεί, μπορεί να σε γιουχάρουν στην αρχή, αλλά βλέποντάς σε μόνο και αποφασισμένο, θα παραμερίσουν να περάσεις. Ζήτα τον λόγο και μίλησε στον συγκεντρωμένο κόσμο.

Πες τους ότι ήρθε η ώρα να πάρουμε όλοι μαζί πίσω την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Εξάγγειλε ότι δεν θα δεχθούμε άλλα δάνεια όσο η ευρωζώνη αρνείται να συζητήσει καν την αναμόρφωσή της σε μια λογική και βιώσιμη βάση. Ότι, αν αναγκαστεί, η Ελλάδα θα πορευτεί, εντός μεν της ευρωζώνης, αλλά άνευ δανείων. Αν σε ρωτήσουν ποια είναι αυτή η λογική και βιώσιμη βάση, την απάντηση την ξέρεις. Την έχεις ήδη μελετήσει. Εξήγησέ την στον κόσμο. Και πες ότι μέχρι να ξεκινήσει μια τέτοια συζήτηση στις Βρυξέλλες, μια συζήτηση που έχουν προτείνει έτσι κι αλλιώς σοβαροί άνθρωποι όπως ο Tremonti και ο Yuncker, εσύ δεν θα δεχθείς ούτε ένα ευρώ από τους εταίρους μας. Απαίτησε μια συζήτηση επί της αρχής της ιδέας για το ευρωομόλογο και για την πρόταση ενεργοποίησης της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (κάνοντας χρήση των ευρωομολόγων) στο πλαίσιο ενός νέου Σχεδίου Marshall. Ξεκαθάρισε ότι μέχρι αυτή η συζήτηση να δημιουργήσει μια νέα προοπτική για την Ελλάδα και την ευρωζώνη, η Ελλάδα θα κάνει αυτό που έπρεπε να έχει κάνει εδώ και χρόνια: Να ζει μετρημένα και εντός των ορίων των δυνατοτήτων της. Αν σε ρωτήσουν για τους μισθούς και τις συντάξεις απάντησε ότι, αν αναγκαστούμε, θα τους καταβάλουμε αφού μειώσουμε όλους τους ανώτερους μισθούς (υπουργών, βουλευτών, καθηγητών πανεπιστημίων κλπ) στα €1000 και για όσο καιρό χρειάζεται. Θα αναστείλουμε όλες τις εξοπλιστικές δαπάνες. Θα κάνουμε ότι πρέπει ώστε να μην χρειαστεί να προσθέσουμε ένα ακόμα τοκογλυφικό δάνειο στο χρέος της χώρας.

Βροντοφώναξε πως δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να εγκαλείται επειδή ζούσε με δανεικά και, τώρα που πτώχευσε, να της επιβάλουν κι άλλα δανεικά τα οποία εκείνοι που της τα επιβάλουν γνωρίζουν ότι δεν μπορούμε να τα ξεπληρώσουμε. Κλείσε λέγοντας ότι αυτό θυμίζει τις χειρότερες πρακτικές της Wall Street στην περίοδο των subprime στεγαστικών δανείων, τότε που οι τράπεζες πάσχιζαν να πείσουν πτωχευμένα νοικοκυριά να δανείζονται ποσά που δεν υπήρχε πιθανότητα να επιστρέψουν. Μόνο που τώρα το παιχνίδι αυτό αφορά μια ολόκληρη χώρα. Κι όχι μόνο. Πες ότι ως Ευρωπαίος πολίτης, αλλά και ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, δεν δικαιούσαι να συνυπογράψεις άλλη μια δανειακή συμφωνία που απειλεί με κατάρρευση όχι απλώς μερικές τράπεζες ή μια μικρή μεσογειακή χώρα αλλά ακόμα και την ιδέα μιας ενωμένης, δημοκρατικής Ευρώπης.

Κάποια στιγμή, προς το τέλος της ομιλίας σου,  κοίταξε κατευθείαν κάποια κάμερα της οποίας το βίντεο, να είσαι σίγουρος, θα αναρτηθεί αμέσως στο Διαδίκτυο και, απευθυνόμενος στον Γερμανό ψηφοφόρο, πες στα αγγλικά: «Είναι σκανδαλώδες εσείς οι σκληρά εργαζόμενοι Γερμανοί να πρέπει να δίνετε δάνεια στο κράτος μας, όχι για να τα επενδύουμε παραγωγικά, αλλά για να αποπληρώνουμε πτωχευμένες τράπεζες που, καθώς ξέρουν σε τι  οικτρή κατάσταση είναι τα λογιστικά τους βιβλία, δεν δανείζουν και που, έτσι, λειτουργούν ως μαύρες τρύπες που καταπίνουν την οικονομική ενέργεια που παράγεις εσύ, ο γερμανός εργαζόμενος, την ώρα που ο έλληνας συνάδελφός σου υποφέρει χωρίς μέλλον.»

Αμέσως μετά χαιρέτησε τον κόσμο και κινήσου προς το ποδήλατό σου. Και τότε, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν θα νιώθεις μόνος σου. Ίσως για πρώτη φορά θα έχεις συμμετάσχει σε μια συγκλονιστική στιγμή της Συμμετοχικής Δημοκρατίας για την οποία έχουμε πασχίσει μαζί, ξοδεύοντας μελάνι και πολλές ώρες συνεδριάσεων. Στο Σύνταγμα αυτές τις μέρες μπορεί να μην έχουμε Άμεση Δημοκρατία (κάτι που απαιτεί όχι μόνο συμμετοχικούς θεσμούς αλλά και άσκηση εκτελεστικής εξουσίας) όμως έχουμε μια αναβίωση της Αρχαίας Αγοράς στην οποία ο αντιεξουσιαστής Γιώργος θα ένιωθε σαν στο σπίτι του.

Σε περιμένουμε.

ΥΓ. Τώρα που το σκέπτομαι ίσως είναι καλύτερα να μην έρθεις μόνος σου. Πάρε μαζί σου τον συμφοιτητή σου από την Αμερική, τον Αντώνη – εφόσον θέλει να έρθει. Και πηγαίνετε μαζί. Να πείτε λίγο-πολύ τα ίδια. Στην ίδια συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος. Συναίνεση θέλουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας σε αυτή την δύσκολη καμπή της Κρίσης; Συναίνεση να τους δώσουμε.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=7247

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »