Επειδή στη ψηφιακή γειτονιά μας έχουν μαζευτεί και αρκετοί παλιομασόνοι είναι χρήσιμο να τους θυμίσω τον παλιό «αδελφό» τους τον Νίκο Καρνβούνη. Μεταφραστής της Μπεσάντ, του Λέντμπίτερ και του Κίπλινικ (το περίφημο If), θεόσοφος και τέκτονας με τον πόλεμο πήρε τα βουνά και ήταν ο γραμματέας της κυβέρνησης του βουνού, υπεύθυνος για την εξωτερική διαφώτιση του ΕΑΜ και την υπηρεσία Τύπου της ΠΕΕΑ. Λίγοι ξέρουν ότι ο ύμνος της Εθνικής Αντίστασης ήταν δικό του έργο και οι αιτίες που τον ενέπνευσαν μοιάζουν σύγχρονες. Να τι έλεγε ο ίδιος το 1945: «Ήταν τότε», είπε ο Καρβούνης, «που οι αρχηγοί και αρχηγίσκοι των παλιών κομμάτων, ενώ δεν κουνούσαν ούτε το μικρό δαχτυλάκι τους και συστήνανε σα γραμμή συμπεριφοράς απέναντι στους φασίστες κατακτητές την αναμονή, θέλησαν να εκμεταλλευτούν τη δύσκολη κατάστασή μου. Ένας μάλιστα απ’ αυτούς, ο Αλέξανδρος Μυλωνάς, με κάλεσε να μιλήσουμε. Όταν, αντί να τα βάλει με τους κατακτητές έστρεψε τα πυρά του στο οργανωμένο επαναστατικό και απελευθερωτικό κίνημα και μου έκανε ανεπίτρεπτους υπαινιγμούς γύρω από τη θέση μου, του έδωσα την απάντηση που του χρειαζόταν. Γυρίζοντας σπίτι μου, ήμουν σε τέτοιο βαθμό οργισμένος κι αηδιασμένος από τη στάση του και γενικά από τη διαγωγή των αστών πολιτικών, που μου ήρθε άμεσα η ανάγκη να αντιδράσω. Δεν έκλεισα μάτι εκείνο το βράδυ. Κάθισα κι έγραψα τους στίχους και την ίδια νύχτα, κατά τα ξημερώματα, συνέθεσα και τη μουσική του. Το πρωί το έδωσα σ’ ένα γνωστό μου νέο να το κυκλοφορήσει ανώνυμα». Λίγες μέρες αργότερα, ο Ν. Κ. έφυγε για τα βουνά της Ρούμελης. Εκεί άκουσε και το ηρωικό τραγούδι του, μελοποιημένο από έναν μουσικό, με το ψευδώνυμο «Αστραπόγιαννος» (Ν. Τσάκωνας) . («Ιστορία της Αντίστασης», εκδόσεις «Αυλός», τόμ. 6ος).

Advertisements