Απο το ΕνΙορδάνη του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ

Η άνοιξη είναι εδώ. Και ενώ ο ήλιος θα έπρεπε να μας είχε δώσει ένα χαμόγελο νοιώθω λίγο σαν…υποβαθμισμένος, επιμηκυμένος , αναδιαρθρωμένος. Λέξεις και όροι που αναφέρονται διεθνώς στη κατάσταση και τις προοπτικές της χώρα μας, δηλαδή σε όλους εμάς. Λέξεις υποτίμησης και κατάθλιψης που πρέπει να τις ξεριζώσουμε και να τις κάψουμε σαν κακό ξόρκι. Χρειαζόμαστε μια Ανάσταση, ένα Πάσχα που ευτυχώς είναι κοντά. Αλήθεια γνωρίζεται τι σημάνει Πάσχα η Πεσάχ όπως είναι στα Αραμαϊκά; Μην μου πείτε πέρασμα , διάβαση και την ιστορία του περάσματος της Ερυθράς Θάλασσας των Εβραίων . Η λέξη είχε δυο τρεις σημασίες. «Ξεφεύγω», «προσπερνώ» και «απαλλάσσω» είναι κάποιες με παρόμοιο νόημα. Και αναφέρονται στο γεγονός ότι ο εξολοθρευτής άγγελος που στάλθηκε για να δώσει τη δέκατη πληγή στους Αιγυπτίους «προσπέρασε» τα σπίτια όσων είχαν το σημάδι και «ξέφυγαν» τα παιδιά τους τον  θανάσιμο κίνδυνο.

Ένα τέτοιο «Πάσχα» , μια απαλλαγή, μια προστασία από τις πληγές τις καθημερινότητάς μας ασφαλώς χρειαζόμαστε και σήμερα.

Αλλά ποιο ήταν το σημάδι της μυθικής αυτής προστασίας; Αίμα!

Αίμα από ένα αρνί ή κατσίκι που είχα θυσιαστεί τελετουργικά. Και αυτό μας αποκαλύπτει τη δεύτερη έννοια του «Πεσάχ»  που είναι εκτελώ τελετουργικό χορό γύρω από τη θυσία. Θυμίζοντας τις ετήσιες τελετουργίες των παλαιών νομαδικών λαών που ζούσαν μακριά από τις πόλεις, δηλαδή ήσαν παγανιστές (από το λατινικό paganus που σημαίνει αγρότης, χωριάτης) και προσέφεραν τους πρώτους καρπούς τους ή ένα μικρό ζώο του κοπαδιού θυσία γιορτάζοντας την άνοιξη και την καρποφορία της φύσης.

Μα, θα μου πεις φίλε μου αναγνώστη, μπορεί παγανιστικό παρελθόν να είχε εισχωρήσει σε τελετές του λαού που επινόησε το μονοθεϊσμό; Βεβαίως ναι, γιατί έτσι πάντα συμβαίνει. Ο λαός για να προχωρήσει κρατά πάντα από το παρελθόν ότι του είναι απαραίτητο για την κοινωνική και ψυχολογική συγκρότηση και την επιβίωσή του και τα προσαρμόζει με μαεστρία στις νέες επιταγές της εποχής. Δείτε πόσο ωραία δένουν όλα! Ο αμνός που θυσίαζαν οι Εβραίοι δεν έπρεπε να έχει σπασμένα τα πόδια του. Όπως ακριβώς αγωνίσθηκαν οι μαθητές για να μη σπάσουν τα πόδια του «Αμνού του Θεού» οι Ρωμαίοι Δήμιοι. Και έμεινε σε εμάς να υπολογίζουμε το Πάσχα όχι βάσει των ηλιακών ημερολογίων  όπως θα ήταν λογικό για τον πολιτισμό μας αλλά βάσει της Εαρινής Ισημερίας και της πρώτης πανσελήνου που την ακολουθεί. Ισημερίες και πανσέληνοι παραπέμπουν και μόνο στα πρώτα μυστήρια. Και πριν κάποιος μου ψιθυρίσει για τα γνωστά κολλήματα και τις εμμονές μου να σας θυμίσω ότι το Easter όπως ονομάζουν οι λατινόφωνοι το Πάσχα πήρε το όνομά του από την παγανιστική θεά της ανατολής  Ēostre η οποία με τη σειρά της το είχε πάρει από τη δική μας Έω-Ηώ, τη νεαρής θεά που άνοιγε κάθε αυγή με τα ρόδινα χεράκια της τη «Θύρα της Ανατολής».

Πάντα για να προχωρήσει ο κόσμος αναβαπτίζεται στο παρελθόν του, καίει τα ξερόχορτα , πατά γερά στις ρίζες του και ξανασηκώνεται.

Χρειαζόμαστε νέους ορίζοντες να απλώσει η ματιά μας, νέα όνειρα να χτίσει η ψυχή μας και να θάψει την αγωνία της τελευταίας περιόδου, αυτή που η τηλεόραση έχει ονομάσει «εθνική κατάθλιψη».

Μια πρόταση του Ευστάθιου Λιακόπουλου  είναι η διέξοδος από αυτή τη κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και πνευματική και βαθιά πολιτιστική. Διέξοδος που μπορεί να επιτευχθεί  οικοδομώντας ένα νέο πολιτισμό. Είναι η ανάγκη για ένα νέο διαφωτισμό όπως είχαμε συζητήσει σε ένα προηγούμενο τεύχος μας; Θα μας το πει ο ίδιος.

Ο συγγραφέας μας , όπως κάνει πάντα,  παρουσιάζει τις απόψεις του με τρόπο διαυγή και απλό στο καινούργιο του βιβλίο που έχει ακριβώς τον τίτλο, «Για ένα Νέο Πολιτισμό» και εκδόθηκε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Αρχέτυπο. Θα έχω την τιμή να τον προλογίσω στην επίσημη παρουσίαση του βιβλίου του στην Αθηνά την Τρίτη , 5 Απριλίου στο Metropolis Live Stage (Πανεπιστημίου 54 & Μπενάκη). Θα είναι μια καλή ευκαιρία να τα πούμε από κοντά. Σε όσους δεν τύχει και βρεθούμε, εύχομαι Καλή Ανάσταση, στις ψυχές και στη ζωή μας.

 

Advertisements