Κείμενο απο το ΑΒΑΤΟΝ
«Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος».
Αυτές είναι οι πρώτες λέξεις του Ευαγγελίου του Ιωάννη, του συγγραφέα της Αποκάλυψης. Το Ευαγγέλιο αυτό κατά ένα μυστήριο τρόπο είναι ιδιαίτερα αγαπητό και το αποδέχονταν και χρησιμοποιούσαν πολλές αμφιβόλου κανονικής πίστεως ή αιρετικές ομάδες όπως οι Γνωστικοί, οι Καθαροί και οι Ιππότες του Ναού.
Μου το θύμισαν οι πρώτες λέξεις της εισαγωγής του βιβλίου The Golden Section του Scott Olsen που είχα την τύχη να συναντήσω πάλι καθώς συμμετείχε ως ομιλητής στο Phinix Rising . O Olsen είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, διδάσκοντας επίσης σε μεταπτυχιακά προγράμματα που αφορούν την δυτική εσωτερική παράδοση.

Η Χρυσή Τομή ή Χρυσή Αναλογία για να το θυμηθούμε λιγάκι είναι η πιο αρμονική διαίρεση ενός ευθύγραμμου τμήματος σε δύο άνισα μέρη που έχουν μια συγκεκριμένη μαθηματική αναλογία. Αυτή η αναλογία είναι πολύ συχνή στη φύση και θεωρείται ιδανικό ομορφιάς και αρμονίας. Στα έργα τέχνης χρησιμοποιείται συχνά το χρυσό ορθογώνιο, η βάση του οποίου είναι η χρυσή τομή του ύψους του – αν το ύψος ισούται με 1, η βάση θα είναι 0,618. (Η αναλογία της χρυσής τομής είναι 1:1,618.). Ο Παρθενώνας, η Τζοκόντα του Λεονάρντο ντα Βίντσι μέχρι και καθημερινά χρηστικά αντικείμενα όπως τα μαθητικά τετράδια, οι σελίδες Α4 και οι πιστωτικές κάρτες στηρίχτηκαν στο σχήμα του χρυσού ορθογωνίου.
Η χρυσή τομή που αποδίδεται στον Πυθαγόρα μας αποκαλύπτει ότι, ο λόγος του μικρότερου (τμήματος) προς το μεγαλύτερο είναι ίσος με το λόγο του μεγαλύτερου (τμήματος) προς το Όλον (μήκος του ευθύγραμμου τμήματος). Δεν μιλά όπως γίνεται αντιληπτό μόνο για ευθύγραμμα τμήματα αλλά μπορεί να εφαρμοστεί στα πάντα.
Λοιπόν, το μικρό αυτό βιβλίο του Olsen (μόλις 58 σελίδες) συνοπτικά και γλαφυρά βάζει σε τάξη και εξηγεί στο άσχετο (δηλαδή σε εμένα) τις γεωμετρικές προτάσεις που αποκαλύπτουν τα μυστικά της Φύσης. Η Χρυσή αναλογία, οι αριθμοί Π και Φ (από το πρώτο γράμμα του ονόματος του Φειδία)… Προτάσεις που διατύπωσαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και όταν τα διαβάζουμε σε κάποιο ξενόγλωσσο βιβλίο – καλή ώρα- ή από κάποια μετάφραση ξεχνάμε ότι γράφτηκαν για πρώτη φορά στην γλώσσα που μιλάμε και σήμερα. Την ελληνική.
Εν αρχή ην ο Λόγος, και τι σημαίνει λόγος;
– Λόγος είναι η Αιτία, το πρώτο Αίτιο. Εκείνο που έδωσε την αφορμή για την Δημιουργία, τις επτά βιβλικές ημέρες που κατά πολλούς ακόμα δεν έχουν συμπληρώσει τον κύκλο τους.
– Ο Λόγος είναι η λέξη που αρθρώνεται, η Λέξη που μαγικά δημιουργεί και βάζει τάξει στο χάος. Οι αρχαίοι πίστευαν πολύ στη δύναμη μιας λέξης όταν γνωρίζουμε τον τρόπο προφοράς της. Μάλιστα θεωρούσαν πως το όνομα με το οποίο έχει χρησθεί κάποιος, το αληθινό του όνομα δεν πρέπει να γίνεται γνωστό γιατί αν κάποιος κακόβουλος το γνωρίζει τότε μπορεί να τον επηρεάσει. Ακόμα και η θεά Ίσιδα για να μπορέσει να επαναφέρει στη ζωή τον αγαπημένο της Όσιρη έπρεπε να ξέρει το αληθινό του όνομα, την μαγική λέξη που αν προφέρονταν κανονικά αναγεννούσε μέχρι και θεούς. Η λέξη αυτή ήταν χαραγμένη στο πιο απόκρυφο σημείο του διαμελισμένου θεού και όταν βρέθηκε τότε αναγεννήθηκε και αυτός και η ερημωμένη χώρα του. Από αυτή την αρχαία παράδοση κρατούν και όλες οι διαφορετικές ιστορίες αναζήτησης ενός «απολεσθέντος Λόγου».
– Λόγος τέλος είναι η αναλογία, το μυστικό της δημιουργίας που αναζήτησαν οι αλχημιστές του μεσαίωνα και περιγράφεται στον Σμαράγδινο Πίνακα του Ερμή του Τρισμέγιστου:
Είναι αληθέστατον, αψευδέστατον, βεβαιότατον.
Το προς τα κάτω, αναλογεί τω προς τα άνω, και το προς τα άνω είναι ανάλογον τω προς τα κάτω, προς επιτέλεσιν των θαυμασίων του Ενός μόνου Πράγματος.
Και όπως τα πάντα προήλθον εξ Ενός πράγματος, δια της Σκέψεως Ενός, ούτω τα πάντα εγεννήθησαν εκ του Όντος τούτου δια προσαρμογής.

Ας ξαναδούμε λοιπόν ολοκληρωμένη την πρώτη παράγραφο του Ευαγγελίου Ιωάννη που λέει:
«Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. πάντα δι’ αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν».
Στην αρχή ο Λόγος ήταν προς τον Θεό και τα πάντα μέσω αυτού έγιναν.
Και να επαναλάβουμε τη χρυσή αναλογία όπου το μικρότερου προς το μεγαλύτερο είναι ίσο με το λόγο του μεγαλύτερου προς το Όλον.
Αρκεί να γνωρίζουμε να κατανοούμε και να ορίσουμε ποιο είναι το μικρό ( ο κόσμος, εμείς οι ίδιοι ίσως) και ποιου μεγαλύτερου μέρους αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι .
Ορίστε λοιπόν τις παραμέτρους και τα συμπεράσματα… δικά σας.

Advertisements