Κείμενο απο το ΑΒΑΤΟΝ
Αρχές Ιουλίου βρέθηκα στα Πυρηναία στο Grotte de Niaux. Το τελευταίο σπήλαιο με βραχογραφίες της Ανώτερης Παλαιολιθικής (Μαγδαλένια) εποχής που μπορεί ακόμα να επισκεφτεί ο οποιοσδήποτε. Τα άλλα γνωστά σπήλαια όπως το Λασκό είναι πλέον προσβάσιμα μόνο σε ειδικούς επιστήμονές για να διαφυλαχθεί κατά το δυνατόν ακέραιο το περιβάλλον που τα συντήρησε για χιλιάδες χρόνια.

Η κάθοδος είναι μια μυητική επιστροφή στη μήτρα της ύπαρξης μας. Κάθε ομάδα δεν μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερα από 15 άτομα, γερά ντυμένα , με αθλητικά παπούτσια και με ατομικό φακό αφού μετά από 1200 μέτρα πορεία στο βάθος του σπηλαίου βρίσκεσαι σε μια σταθερή θερμοκρασία 12 βαθμών. Εκεί τα φώτα όλα σβήνουν. Απόλυτο σκοτάδι με ορθάνοιχτα μάτια, απόλυτη ησυχία εκατοντάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης.  Μαγεία! Τότε η οδηγός ανάβει τον δικό της φακό και φωτίζει ένα ένα τα βραχογραφήματα. 15-18000 χρόνια πριν από την εποχή μας κάποιοι άνθρωποι έκαναν την ίδια πορεία, και με γενναίες μονοκοντυλιές απεικόνισαν ζώα της εποχής τους. Το χέρι που σχεδιάζει με μια γραμμή ενός μέτρου μια μορφή είναι χέρι αρτίστα που το έχει κάνει εκατοντάδες ή χιλιάδες φορές . Σχεδίαζαν μάλιστα γύρω από φυσικές καμπύλες των βράχων εκμεταλλευόμενοι τη μορφή τους έτσι ώστε να φαίνεται τρισδιάστατη η μυϊκή δομή του ζώου που απεικόνιζαν. Η τέχνη και η εξειδίκευση σε αυτή είναι διαχρονικό στοιχείο πολιτισμού. Για να εντρυφήσει κάποιος σε αυτή πρέπει να έχει λυμένα τα βιοπορίστικά του προβλήματα και αρκετό ελεύθερο χρόνο. Πότε; πριν από 15000 χρόνια. Θυμήθηκα μια ακόμα μορφή που έχω περιλάβει και στην «Απόκρυφη Παράδοση της Δύσης».

«Η Κυρία του Brassempouy»,φτιαγμένη πριν από 28.000 !!! χρόνια. Μια γλυκύτατη γυναικεία μορφή σκαλισμένη σε κόκαλο μαμούθ περίπου 4 με 5 πόντους ύψος.

Αυτό που στην τέχνη ονομάζουμε μικρογλυπτογραφία. Που για να ασχοληθείς με αυτή πρέπει πρώτα να γνωρίζεις γλυπτική. Είκοσι οκτώ χιλιάδες χρόνια πριν από την εποχή μας. Ένας πολιτισμός, μια κουλτούρα χαμένη σε μια πορεία που μάλλον δεν μας ενδιαφέρει ούτε καν να μας διδάξει την αιτία της εξαφάνισης της αφού και η κοινή άποψη είναι ότι εκείνη την εποχή κατοικούσαν τη γη μόνο κάποια πιθηκοειδή.

Εκείνο το βράδυ είδα στην τηλεόραση τη συνάντηση των αρχηγών των οικονομικά ισχυρότερων κρατών. Πανηγύριζαν γιατί συζήτησαν επιτέλους την προοπτική λήψης κοινών μέτρων για την σωτηρία του πλανήτη στα ερείπια της L’ Aquila.

Τι θα κάνουμε για τη σωτηρία του άτριχου πίθηκου. Αυτού που πίστευε μέχρι πρόσφατα ότι όλα δημιουργήθηκαν από το μηδέν ένα μεσημέρι Παρασκευής πριν από 6000  χρόνια. (Αυτό επιτάσσανε οι θρησκείες και υπό αυτό το πρίσμα γινόντουσταν όλες οι επιστημονικές εργασίες μέχρι τα μέσα του περασμένου ακόμα). Πριν από την δημιουργία του Παραδείσου δεν υπήρξε τίποτα και ότι βρήκε μπροστά του εκείνη την μέρα ο πρώτος «άνθρωπος» ήταν σίγουρος πως του χαρίστηκε για να παίζει μαζί του. Έτσι έφτιαξε τον κόσμο του. Περιπλανήθηκε με την έπαρση του μονογενή περιούσιου και την αθωότητα του άσχετου.

Κοίταξε μέσα στα ύδατα της δημιουργίας και αντίκρισε το είδωλό του.

Τρομάζοντας στην όψη του δίδυμου αντίπαλου που αντίκρισε τράβηξε ένα στιλέτο και άρχισε να τον μαχαιρώνει με μανία.

Αίμα πλημμύρησε τα μαγικά νερά, η επιφάνειά τους σκιάχτηκε από τα βογκητά των πλασμάτων. Πονά διπλά η πληγή που σου ανοίγει το διπλό σου φάσμα, όσο φριχτά πονά κι αυτό.

Αυτή η πάλη, αυτή η τρέλα δεν μπορεί να τελειώσει με υπόγραφές σε φυλλάδες και ευχολόγια. Ο άσπρος πίθηκος πρέπει να τιθασεύσει το αγρίμι, να ορθώσει το ανάστημά του και να κοιτάξει ψηλά, ως άνθρωπος *.

Αυτογνωσία νομίζω πως το έλεγαν από παλιά.

Άνθρωπος : κατά μια εκδοχή η λέξη προέρχεται από το άνω θρώσκων , αυτός που κοιτά ψηλά

Advertisements