Σε ένα προηγούμενο τεύχος είχα πλέξει το εγκώμιο των βλακών.
Εκείνων που όπως έλεγε πριν από 60 χρόνια ο Λεμπέσης ακολουθώντας την ενστικτώδη τους καχυποψία βρίσκονται πάντα εντός πραγματικότητας «εις “ανωτέραν” μοίραν λ.χ. του μεταφυσικού» που αεροβατεί κατά το κοινώς λεγόμενο.
Το ένστικτο που τους οδηγεί είναι αλάθητο, «καθ’ ό ανεξήγητον» και άφθαρτο. Ο κόσμος τους είναι ο κατ’ εξοχήν φυσικώς υγιής, και η κοινωνία υγιής οργανισμός ως συνέχεια της φύσεως τους θαυμάζει και τους επικροτεί.
Αν η βλακεία δεν έμοιαζε σχεδόν απαράλλαχτα με την πρόοδο, το ταλέντο, κανείς δεν θα ήθελε να είναι βλαξ», είχε γράψει ο Μουζίλ.

Επομένως αφού όλοι θέλουν να είναι υγιείς, αποδεκτοί, ταλαντούχοι και προοδευτικοί, όλοι επιθυμούν διακαώς να ταυτιστούν με αυτούς. Τα παραπάνω γραφόντουσαν πριν από τέσσερις μήνες περίπου. Η πλάση γουργούριζε μακάρια στη θερινή της μακαριότητα και δεν είχαν έρθει τα πάνω κάτω από την έκρηξη της φούσκας των κοινωνικώς υγιών, προοδευτικών και ταλαντούχων αυτών που οι δημοσιογράφοι του πλανήτη ονόμασαν golden boys. Όσο κι αν επιθυμώ να το σχολιάσω περαιτέρω, σταματώ εδώ. Αφήνω το καθήκον αυτό σε άλλους που το κάνουν ήδη.

Το δικό μου καθήκον προήλθε από τις δικές σας δίκαιες αντιδράσεις. «Ποιοι είμαστε λοιπόν εμείς, που αγαπάμε την αναζήτηση, που μελετάμε σε εποχές χρηματιστηρίου αρχαία κείμενα και σύμβολα;».
Ανακατεύω λοιπόν την ταλαιπωρημένη από τα χρόνια τράπουλα και ανασύρω ένα τυχαίο χαρτί.
fool

The fool, ο τρελός, ο ανόητος. Υπέρ ανοήτων λοιπόν.

Λόγος υπέρ αυτών που μιλάν με τις επιζήσασες νεράιδες στα καμένα μας δάση εκεί που οι «αλλοι» ονειρεύονται επενδύσεις και εμπορικά κέντρα. Αυτών που οι αρχαίες κοινωνίες θεωρούσαν ιερούς γιατί έβλεπαν τα μετά τα φυσικά. Πρόσωπα ταμπού γιατί κατέχονταν από ιερή μανία (παράνοια;). Η Μανία η οποία όπως λέει ο Σωκράτης στον Φαίδρο μας χαρίζει τα μεγαλύτερα καλά σαν ένα θείο δώρο. «Γιατί και η προφήτισσα στους Δελφούς και οι ιέρειες στη Δωδώνη, όταν τις έπιασε η μανία, έκαμαν στην Ελλάδα πολλά και καλά και σε ανθρώπους και σε πόλεις, ενώ όταν ήτανε φρόνιμες έκαμαν λίγα ή και τίποτε» (Πλάτωνος Φαίδρος Μτφρ. Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλος, Βιβλιοπωλείον της Εστίας.)
Η μανία που «ωραιότερη είναι, κατά τη μαρτυρία των παλιών από τη φρονιμάδα, γιατί εκείνη έρχεται από το θεό, ενώ ετούτη (η φρονιμάδα) είναι ανθρώπινη.

Ας δούμε λοιπόν πιο προσεκτικά την κάρτα του «Τρελού».
Ένας νεαρός σύμβολο της αθωότητας που βαδίζει γελαστός προς τον γκρεμό. Ο σκύλος στα πόδια του σύμβολο των δυνάμεων της φύσης αλλά και της ενστικτώδους φύσης του ανθρώπου μοιάζει σαν να παίζει ή ίσως προσπαθεί να τον σταματήσει; Ποιος να ξέρει.
Τα λουλούδια και ο φωτεινός ήλιος σημειώνουν την άνοιξη, την αρχή του έτους –κατά τους αρχαίους- που είναι ταυτόχρονα και η ολοκλήρωση του προηγούμενου.
Αρχή και τέλος που δεν μπορούμε να διακρίνουμε τα όρια. Όπως ο ουροβόρος όφις, το σχήμα του απείρου και το μηδέν. Αυτά είναι σύμβολα της κάρτας του τρελού, που είναι και το χαρτί του θεού. Γράμμα του είναι το Άλεφ, το πρώτο σήμερα γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου που κατέχει όμως την ίδια θέση σε όλα τα αρχαία συστήματα γραφής της Μεσογείου. Προσέξτε όμως, δεν είναι αριθμός του το 1 αλλά το μηδέν και το άπειρο. Γιατί στην Καμπαλά σχετίζεται με την αρχή του σύμπαντος, το αρχέγονο που εμπεριέχει όλους τους αριθμούς δηλαδή τα πάντα. Δεν είναι ο θεός του κόσμου, είναι η πρώτη ουσία, το πρώτο, το παν που εμπεριέχει τα πάντα. Μια μικρή ελάχιστη σφαίρα που εμπεριέχει ότι υπάρχει ότι υπήρξε και ότι θα γεννηθεί. Έτσι περιγράφει το άλεφ στο ομώνυμο διήγημα ένας ακόμα ανόητος , ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες.
Ο αέρας της δημιουργίας κατευθύνει τον τρελό της διήγησης μας, το εσωτερικό παιδί και τον σοφό που κρύβει ο καθένας βαθιά μέσα στο είναι του.
Κι άμποτε και μακάρι κάποιες ελάχιστες, πολύτιμες στιγμές που δίνουν νόημα στην ύπαρξη μας, στη σιωπή του νου βαθιά να ανθίσει η άνοιξη κι από μακριά ο τρελός πνιγμένος στα γέλια να μας παρασύρει στο δρόμο του.
Πάνω από την άβυσσο, πέρα από το τίποτα…

Διαβάστε:
Το Άλεφ Χ.Λ. Μπόρχες εκδόσεις Ύψιλον
Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ εκδόσεις Αρχέτυπο

Advertisements