«Θα μπορούσα μέχρι και το προσωπικό μου λεύκωμα με τις φωτογραφίες να σας δείξω.  Οπότε θα βλέπατε εκεί μέσα μια φυσιογνωμία που ενδέχεται να σας θυμίσει τη δικιά σας, δηλαδή όπως ήσασταν κάποτε.  Θα βλέπατε και άλλες φυσιογνωμίες, σε ημίφως αυτές, πρόσωπα ή εν μέρει, μάγουλα, σαγόνια, σβέρκους ή μάτια υπό σκιάν, λόγω καπέλου: μπορεί να σας θυμίσουν πρόσωπα άλλα, που γνωρίζατε κάποτε, που τους νομίζατε νεκρούς εδώ και χρόνια, αλλά που θα σας ρίξουν μια φευγαλέα ματιά, αν σας βαστάει να κοιτάξετε κατάματα τα φιλικά φαντάσματα.
Να αποδεχθείτε την αγάπη που εκπέμπουν τα αγαθά φαντάσματα. Διαθέτουν όλη αυτή τη συγκινησιακή φόρτιση… παγιδευμένη.
Να υποκλιθείτε μπροστά της. Φυσικά, δεν πρόκειται ποτέ τους να την εκδηλώσουν, όμως πού ξέρεις… πόση ανακούφιση μπορεί
να τους χαρίσει αυτό, πού ξέρεις πόσο μπορούν να ξεκουνηθούν… έτσι αλυσοδεμένα όπως είναι… μέσα στην κρυστάλλινη τεφροδόχη τους. Το βρίσκεις απάνθρωπο… να τα ξεκουνήσεις, τη στιγμή που είναι καθηλωμένα, φυλακισμένα; Οχι… όχι. Βαθιά, βαθύτατα μέσα τους λαχταρούν ν’ ανταποκριθούν στο άγγιγμά σου, στο βλέμμα σου και, όταν χαμογελάσεις, η χαρά τους… δεν έχει όρια. Γι’ αυτό σου λέω, φρόντιζε τους νεκρούς έτσι όπως θα ‘θελες κι εσύ να φροντίζουν εσένα τώρα, εδώ, σ’ αυτό που εσείς αποκαλείτε… ζωή σας».
Την περασμένη Τετάρτη έγινε στο κοιμητήριο του Κένσαλ Γκριν σε πολύ στενό κύκλο η κηδεία του τιμιμένου με Νόμπελ μεγάλου
συγγραφέα  Χάρολντ Πίντερ. Μια κηδεία πολιτική χωρίς παπά ή ραβίνο που την είχε προετοιμάσει ο ίδιος γνωρίζοντας ότι ο αγώνας με την αρρώστια ήταν άνισος. Είχε ζητήσει από τον φίλο του ηθοποιό Μάικλ Γκαμπόν να διαβάσει το παραπάνω απόσπασμα από το έργο του Νεκρή Ζώνη. Το αντέγραψα από την Ελευθεροτυπία της 2/1/09 που το δανειστηκε με τη σειρά της από τη μετάφραση του Παύλου Μάτεσι για την παράσταση της «Νεκρής ζώνης» του Αντώνη Αντύπα.

Advertisements