Είναι περίεργα τα βράδια των εορτών.
Τρέχουμε όλη τη μέρα να προλάβουμε να κλείσουμε τους λογαριασμούς του χρόνου που φεύγει, να φροντίσουμε δώρα και συναντήσεις με αγαπημένους ή υποχρεωμένους. Καλπάζοντας θαρρείς μέσα σε σύννεφα άχνης ζάχαρης των κουραμπιέδων, φωτάκια και παιδικές φωνούλες, να προλάβουμε να κλωτσήσουμε έξω από τη ζωή μας τα βάρη του χρόνου που ψυχορραγεί και να κρατήσουμε μόνο τα καλά…
syantagma

Που είναι τα καλά;

Στη καθημερινότητά μας που προσπαθούμε να ξορκίσουμε, στη θλιβερή φάτσα που ανακαλύπτουμε ξαφνικά στο καθρέφτισμα μιας βιτρίνας πως έχει καταλάβει το σώμα που μας κουβαλά, στα νέα και τις ειδήσεις που έχτισαν τις αβάσταχτες ώρες και που ελπίζουμε με ένα θαύμα, το ξημέρωμα της 1ης του καινούργιου χρόνου να έχουν εξαφανιστεί;

Όταν οι μουσικές ησυχάσουν και τα λαμπιόνια σβηστούν, η φωτιά που αντανακλά την κούρασή σου σε βοηθά να κάνεις τον απολογισμό σου. Τι έκανα, τι παρέλειψα, τι πρέπει να κάνω; Αυτή την ώρα μπροστά στη φωτιά, η αρχαία ερώτηση των Πυθαγορείων αποκαλύπτει την πραγματική της διάσταση. Φωτιά –εστία το αρχέτυπο ιερό που δίπλα του το ζώο ανακάλυψε τον σπινθήρα μέσα του, αυτό το θείο κομμάτι που συνεχώς το ξεχνά.
Τι γιορτάζουμε αλήθεια στο τέλος του χρόνου;
Στις 21 του Δεκέμβρη, το χειμερινό ηλιοστάσιο σημειώνει το απόλυτο σκοτάδι τη μεγαλύτερη νύχτα, τη φυλάκιση- θάνατο του ήλιου και τον τρόμο της κυριαρχίας του παγερού μαύρου. Κατά την αρχαιότητα λένε ότι στους Δελφούς αυτή τη νύχτα θρηνούσαν όλοι τον θάνατο του Διονύσου. Ο θεός της ζωής όμως δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τους θνητούς, τα παιδιά που είχαν γεννηθεί από το δικό του σώμα και αίμα. Ο Διόνυσος ανασταίνονταν και δήλωνε ότι το σκοτάδι είχε νικηθεί και ο ήλιος θα έλαμπε και πάλι στους ουρανούς. Σήμερα γιορτάζουμε την γέννηση του θεανθρώπου, που πέρασε στην ανθρώπινη διάσταση επαναλαμβάνοντας το ίδιο μήνυμα που πρέπει κάποτε να χωνέψει το ταλαίπωρο πλάσμα: Το σκοτάδι έχει νικηθεί, ανοίξτε την πόρτα της ψυχής, της καρδιάς σας και γελάστε σαν παιδιά στο σύμπαν που περίμενε υπομονετικά από την αρχή της ύπαρξης να σας σφίξει στην αγκαλά του.
Είναι περίεργα τα βράδια ετούτων των εορτών.
Το καρβουνιασμένο από μολότοφ δέντρο στη πλατεία Συντάγματος εικόνα μοιάζει συμβολική του Δέντρου της Ζωής. Αυτού που από την αρχή του κόσμου κάποιοι προσπαθούν να κόψουν αλλά αυτό όλο και αναβλασταίνει.
Το Δέντρο της Ζωής αντέχει καλά και κανένας καλικάντζαρος δεν μπορεί να το ξεράνει.
Χρόνια Καλά αδέλφια, βγείτε από το σπίτι σας και απολαύστε την παγωνιά του ξημερώματος που διαπερνά και ζωντανεύει την ναρκωμένη σάρκα.
Time is on our side, μου το θύμισε μόλις ο θείος Μικ (Τζάκερ).
Ο Χρόνος είναι με το μέρος μας.
Ανοίχτε την πόρτα. Κοιτάξτε τον γείτονα, ας κοιταχτούμε στα μάτια…
Το παλιό πέθανε και εμάς μας καρτερά μια αιωνιότητα προκλήσεων και εμπειριών.
Καλό ταξίδι και Χρόνια Μας Πολλά.

Advertisements